Opinions

Een Brando op de automatische piloot kan omringd worden door acteerkanonnen als DeNiro en Norton, als het verhaaltje voorspelbaar en niet sterk genoeg is, blijft er weinig over. E.e.a. is wel onderhoudend. Redelijk.

Roel Rebel.

Of we nu wel of niet trots moeten zijn op Roel Reiné doet er niet zoveel toe. Vriend en vijand zullen het er over eens zijn dat de man, al dan niet onder zijn pseudoniem John Rebel, genoeg werk verricht. Ook nu weer met een tweederangs project, maar het B-circuit kan best iets positiefs opleveren.

Zo niet hier in dit tweede vervolg op de spin-off van The Mummy, waarin het avontuur en de actie soms ten positieve wordt afgewisseld met een welkome dosis humor. Helaas werkt die niet altijd en is de actie te voorspelbaar voor woorden. Eveneens zijn de gevechten nogal wisselvallig en hebben we dit allemaal wel eens eerder en beter gezien.

Doorsnee.

Komische comic.

Ondanks dat niet alle grappen werken, het verhaaltje te lang duurt en de actie niet altijd ten positieve overneemt, is dit een uiterst plezierige film geworden. Wat begint als een romcom vol film- en gamegrapjes ontaard in een over-de-top-gekte vol muziek. Overgoten met een komische saus en getrouw in comic-stijl.

Visueel vaak geslaagd en erg prettig in 1080p. Heb een pre-sale BluRay mogen aanschouwen met een dts die de speakerset doet knallen. Lekker lage frequenties ook. Muzikaal gezien sowieso leuk, al was iets meer afwisseling met andere muziekgenres niet verkeerd geweest. De Atari, Nintendo en andere arcade-momenten doen de eighties weer even herleven. Een tijdperk wat Cera op het lijf lijkt te zijn geschreven.

Zeer goed.

Hiphopbejaarde.

Mix Master Mike les zien en vooral horen geven over het fenomeen scratchen en alles wat daarbij hoort, doet de hiphopper in iedereen ontwaken. Destijds was de in deze film benoemde scheiding tussen MC's en DJ's duidelijk merkbaar toen rap de commerciële overhand begon te nemen. Deze jongens lopen anno 2001 echter nog steeds in adidassen zonder veters. De Kangols en foute zonnebrillen worden moeiteloos afgewisseld met waaiers van vinyl. De verschrikkelijke 50 Cents van deze wereld worden gelukkig genegeerd. Hier draait het allemaal nog om echte skills en is de rapper voornamelijk de oorspronkelijke ceremoniemeester en gelijkwaardige broeder. Zoals het hoort en zoals de hier overgeslagen Eric B. & Rakim zouden kunnen beamen.

Het hele turntablism is een interessante subcultuur, maar wordt in deze docu net als de gehele hiphopcultuur echter wel erg chaotisch en eenzijdig belicht. Met name wanneer enige muziekgeschiedenis middels vlot geknipte feitjeskabinetten wordt gepresenteerd. Het zijn dan ook de live opnamen van de scratchende mannen (en één meisje) die voor bevrediging zorgen. De rest is helaas bijzaak, met uitzondering van het item rond de beatdiggers die in gore kelders zichzelf omringen door duizenden platen. Op zoek naar dat ene riedeltje, baslijntje of snare-partijtje. Te veel namen blijven helaas ongenoemd, Jamaica wordt en passant gepasseerd en Lee 'Scratch' Perry wordt al helemaal vergeten. Gelukkig maken de Beastie Boys dat enkele jaren eerder helemaal goed met een eerbetoon aan Marley's doorgeblowde dubmeester op het album Hello Nasty.

Scratch is even onoverzichtelijk als de vele spontane houseparty's van weleer en grillig als de groeven waar de naald doorheen giert. Aandoenlijk is in dat kader ook de stoere jongen die vertelt menig Joan Baez album van mama al scratchend te hebben vernield. De liefde voor muziek spreekt hieruit boekdelen, net als het uit de ogen straalt van menige hiphopbejaarde die de tegenwoordige tijd inmiddels rijk is. Een ieder die het ontstaan van deze revolutionaire muzieksoort heeft meegemaakt weet het. Daarom is het des te jammer dat dit het niveau van de incrowd amper ontspringt, waardoor de kijker zich gemakkelijk een buitenstaander zou kunnen voelen.

Goed.

Prima griezelfilm die destijds zeer succesvol was. Kent een aantal zeer spannende scenes en het who-dun-it verhaaltje weet genoeg te boeien. De verplichte vervolgen zijn een stuk minder. Met een leuk bijrolletje van Barrymore als sreamqueen. Goed.

Enigszins onderhoudend en minder vermakelijk dan deel een. De frisse genrebenadering van deel een wordt hier niet slim uitgemolken. Gemiddeld.

Omdat de uier nog niet helemaal verschrompeld bleek, kwam er dit derde deel. Uiteraard een kassucces, maar het ontbreken van de magie en het enigszins stompzinnige verhaaltje doen de spannende momenten geen goed. Gemiddeld.

Geforceerd knipogen.

Dit zakkenvullende avontuur voor de hoofdrolspelers en de op zijn retour zijnde Craven biedt de fans van de beroemde horrorreeks niet het genoegen van bevrediging. Het gekunstelde einde bewijst dat niet alleen, de allesbehalve griezelige moorden en het geforceerde en gemakkelijke knipogen naar het genre doen de rest. De film is niets minder dan een teleurstellende opeenstapeling van flauwe clichés, die naast een frisse Panettiere vooral een bijna met tegenzin acterende Campbell toont en nergens indruk weet te maken.

Twee gilletjes.

Murray draagt deze kerstfilm van begin tot het eind. Niet altijd even sterk of grappig, maar over het algemeen genomen voldoende geslaagd. Goed.

(G)rauw.

Dog Pound's blauwdruk. En ondanks dat de remake erg grauw is, mag men bij deze film ook nog eens de g van dat woord vergeten. Ongepolijst dus, maar niet veel minder sterk. Inclusief dat realistische sfeertje waar Clarke zo knap mee strooit.

Goed.

Misschien niet altijd even sterk qua verhaal, maar uiterst vermakelijk. Pacino steelt weer eens de show en ook Goodman is prima op dreef in deze spannende thriller. Zeer goed.

Duke's duo.

Beroemde western van het duo Ford en Wayne, waarbij je desondanks rustig mag stellen dat niet alles even goed wekt. Ondanks de legendarische status van de film en het tweetal moet gezegd dat de acteerprestaties geen schoonheidsprijs verdienen en de film allesbehalve een meesterwerk is. De Duke weet ondanks zijn lompe karakter de aandacht vast te houden.

Redelijk.

Mysterieuze muzikant.

Deze schitterende muzikale documentaire biedt hoop aan menig muzikant. Al ben je volledig mislukt in de popmuziek, er bestaat een kans dat alles goed komt. Misschien wordt je muziek later opgepikt. Iets wat enkelen al is overkomen, zelf dan vaak al diep onder de grond weggestopt vanwege het onontkoombare overlijden. Soms blijkt zelfs dat ondanks dat al je plaatjes floppen en je weer terug de bouw in moet om het brood op de plank te kunnen krijgen, er een compleet land te zijn dat je adoreert. Je hoeft er niet eens eerst dood voor te gaan. Je moet de verkeerde contracten tekenen en volledig vergeten worden door de rest van de wereld. Zodat je er zelf nooit achter komt.

Via een cassettebandje met daarop zijn geflopte album werd de Mexicaans-Amerikaanse Rodriguez alsnog een popidool, maar dan in Zuid-Afrika waar hij de door apartheid verscheurde bevolking van een levenssoundtrack voorzag. Op handen werd hij gedragen, misschien wel des te meer vanwege het feit dat hij het land nooit bezocht. De bevolking begreep niet zo goed waarom en begon verhalen te verzinnen. Zo moest hij wel haast dood zijn. Op een afschuwelijke manier natuurlijk. Er waren immers maar twee platen uitgekomen?

Twee iets slimmere Zuid-Afrikanen besloten echter dat de legende niet voldoende bevredigend was en wilden meer weten over deze zanger. Deze zanger die een soort van kruising tussen Donovan, Feliciano en Dylan was. Deze zanger wies album in ieders Zuid-Afrikaanse huishouden te vinden was naast de albums van The Beatles en Simon & Garfunkel. Deze mysterieuze belichaming van de muziek uit de jaren zeventig. Regisseur Bendjelloul herleeft hun spannende ontdekkingsreis met alle hoofdrolspelers. En dus komt er nogal wat platenbaastuig voorbij, waarbij de meest afschuwelijke, het hoofd van Rodriguez’ label in de V.S., zo achter de tralies kan.

Ze vonden hem allemaal zo’n fantastische vent destijds en snapten ook niet hoe het album geflopt was. Over geld spraken ze liever niet en verkoopcijfers werden weggehoond met hypocriet geschreeuw over dat geld minder belangrijk is dan de artiest. Wie deze prachtfilm uitkijkt weet wel beter. Gelukkig komen er ook wat producers aan bod die wel kunnen uitleggen waarom het Mexicaanse equivalent van Bob Dylan nooit succes kende. Hij moet een soort van Nick Drake geweest zijn en angst hebben gehad voor zijn publiek. Vandaar dat het verhaal waarin Rodriguez zelfmoord pleegt best plausibel is.

Maar hoe zit het nu echt? Middels dit droomdebuut van regisseur Bendjelloul worden de meeste vragen beantwoord. Velen ook niet. Ze dragen daardoor bij aan het mysterie dat deze magische muzikant dient te omringen. Het is geen vrolijk verhaal, maar tegelijkertijd is het hartverwarmend mooi en juist wel vrolijk. Het is maar hoe je het bekijkt. Maar hoe je het ook bekijkt, bekijken moet je het. Want deze documentaire is een van de beste van afgelopen jaar en verdient het om in ieders huiskamer te worden opgezet. Muziekliefhebbers voorop, maar ook een ieder die een realistisch sprookje kan waarderen. En wie kan dat nou niet?

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Zuur seizoen.

Waar de Season of the Witch best spannend en actievol begint, volgt al snel het werkelijke verhaaltje. Cage en kornuiten moeten een gevangen heks van A naar B begeleiden. Dit levert nogal wat sfeervolle plaatjes op, maar helaas ook een berg aan clichés. Met name de hindernissen zijn erg voorspelbaar en doordat het al erg snel duidelijk wordt welke rol de heks speelt, verdwijnt enige spanning gestaag.

Zo tegen het einde ontspoort de avonturenfilm volledig, door een belachelijke twist op te voeren. De te kort schietende CGI en de allesbehalve originele uitvoering van de finale halen het aardige begin grotendeels onderuit. Cage en Perlman hebben weinig vermakelijke karakters, maar dankzij een onderhoudend verloop van de film zal de gemiddelde kijker zich niet direct bekocht voelen. Toch is dit niets anders dan oude wijn in nieuwe zakken: weinig verfrissend, inclusief een zure nasmaak.

Redelijk.

Met dank aan A-Film voor het BD-recensie exemplaar.

Duiveldonker.

Lekker sfeervol en stijlvol geschoten griezelwerkje dat vooral wordt gedragen door de duivelse Entin-tweeling en een groezelige Jones. Het donkere detectiveverhaaltje mixt lekker met het geheel van een enigszins mysterieus verhaal. Misschien dat er iets teveel voorspelbare kwartjes vallen tijdens de ontknoping, al met al is het puik huiveren.

Zeer goed.

Hitchcock's talent is duidelijk aanwezig in deze zwart-witte thriller. Echt veel indruk maken doet hij echter niet. Historische film maar ondanks de iets te dikke laag stof, blijft het een bovengemiddelde prent.

Komische kortfilms.

Aardig vervolg op het kassucces uit 2016. Een sequel kon uiteraard niet uitblijven, maar de nieuwigheid is er wel een klein beetje vanaf. Toch zit de kracht hem met name in de schattigheid van sommige diertjes, die al blij worden van een speelbal. De kat die er zijn eigen soort bal op nahoudt steelt de show door zijn baasje in bed lastig te vallen. Voorzien van vrolijke kleuren en lichte deuntjes worden de huisdieren geïntroduceerd. Hoe heerlijk ongecompliceerd hun leven ook is, na een komische intro begint het verplichte verhaal zich op te dringen. Hoe jammer feitelijk.

In dit geval betreft het eigenlijk 3 verschillende verhaaltjes, waardoor het soms lijkt alsof je naar 3 kortfilms tegelijkertijd zit te kijken. Het vertelsel op de boerderij is enorm clichématig en flauw, en het circusverhaal houdt eveneens niet over. Geinig is de hond die als poes vermomd moet infiltreren bij het oude kattenvrouwtje. Het zijn met name de valse blikken van het poezenvolk en de slapstickachtige taferelen die dit relaas het leukst maken. Alsof je naar een minifilmpje van Pixar zit te kijken. Niets is minder waar, want de film komt uit de koker van Illumination.

Kinderen zullen zich hoogstwaarschijnlijk rot lachen om deze Huisdiergeheimen 2, maar voor de volwassenen is het dus ook best goed toeven. De blu-ray komt gelukkig samen met de 3D-versie van de film in de vorm van een 2e disc in de verpakking. Het is jammer dat de Tv-producenten zich tegenwoordig meer richten op goedkope wergwerp-televisies, die na enkele jaren geen apps meer ondersteunen en al helemaal geen 3D-optie hebben. Het medium sterft langzaam uit en dat is jammer, want juist in de derde dimensie komt deze animatiefilm het best tot zijn recht.

***

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Vasthoudende aandacht.

Een sfeervolle miniserie waarbij het mysterie misschien iets te vroeg wordt ontrafeld. Desondanks houden de prima acteerprestaties, de continue dreiging en schitterende setting de aandacht meer dan voldoende vast. En dat is drie uur lang best een knappe prestatie.

Goed.

Donkere Disney.

Dat Don Bluth wel wist hoe je muizen moest tekenen zat hem natuurlijk in zijn verleden bij 'The Rescuers'. De voormalig medewerker van Walt Disney keerde echter al vroeg zijn rug naar de beroemde animatiestudio en begon er zelf een.

De tekenstijl is praktisch hetzelfde en dus van hoog niveau, maar de sfeer van deze animatiefilm is grimmiger en donkerder dan de gemiddelde Disney. Bluth leverde met The Secret of NIMH een mooi geanimeerd, fantasierijk debuut af.

Goed.

Muzikaal avontuur.

Deze zeldzame avonturenfilm trekt vrij standaard voorbij aan de kijker. Heston is zijn schmierende zelf en het verhaal nogal voorspelbaar. Ook in de uitvoering gebeurt er weinig opzienbarends, met uitzondering van een aantal surrealistische muzikale intermezzo's. Die, hoe mooi ze ook gezongen zijn, nergens toe dienen.

Doorsnee.

Enigszins onderhoudende King-verfilming die behalve de sterke Depp en dito Turturro weinig meer te bieden heeft dan een voorspelbaar en matig verhaal. Gemiddeld.

In orde.

Echt heel spannend wordt het niet, maar vond uiteindelijk zelf dan ook de romance iets interessanter. Toch steekt het verhaaltje leuk in elkaar ondanks een aantal behoorlijke cliché's.

Sfeervol en degelijk gefilmd, met uitstekende acteerprestaties.

Zeer goed.

Druipende dialogen.

Mike Leigh's prijswinnende film Secrets & Lies keert vanaf 27 februari terug in de bioscoop. De klassieker won in 1996 de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en kreeg maar liefst zeven Oscarnominaties. En dat is niet zo verwonderlijk, want de film zal je ongetwijfeld lang bijblijven. Dat zit hem niet alleen in het simpele maar sterke verhaal van een geadopteerde vrouw die wil weten wie haar biologische moeder is. Emoties alom. Het moet gezegd dat degene die van programma's als Spoorloos of DNA Onbekend onrustig wordt, hier beter vandaan kan blijven. Want hier gaat het verhaal verder, met alle rauwe familiaire ongemakkelijkheden van dien.

Het knappe aan deze klassieker is dat je door blijft kijken, terwijl de ene emotionele mokerslag na de ander volgt. Het is dan ook een welkome afwisseling wanneer er wat luchtigheid wordt geboden, middels een dronken kennis die mislukt is in het leven. De pijn wordt namelijk bijna aan je opgedrongen door hoofdrolspeelster Brenda Blethyn, die op geniale wijze een beschadigde vrouw neerzet. De scènes met haar filmdochters leveren het nodige kippenvel op. Eigenlijk is de gehele cast ijzersterk en zijn de dialogen indringend. Het realisme druipt ervan af, waardoor je even helemaal vergeet dat het film is.

****½

Met dank aan Film Incompany voor het recensie-exemplaar.

Stof van de video.

En hup in de sleuf. Altijd lekker gevoel aan de vingers. Pryor en Wilder, dat komt wel goed. Ahum, dacht even iets als het grappige Stir Crazy of het leuke Silver Streak te gaan terugzien. Maar dit is toch wel een beetje andere koek.

Het verhaal is best vermakelijk, maar sommige grapjes zijn te flauw voor woorden. Kan niet tippen aan eerder genoemde titels, maar is desondanks misschien wel de meest beroemde van het duo.

Murphy's grootste voorbeeld (eveneens in coke-gebruik) redt e.e.a. van de ondergang, maar Wilder vond ik soms zelfs een beetje irritant. En dat overkomt me niet vaak.

Deux.

Onderhoudende docu over beroepsgoochelaar Klok. Van een bijna faillisement naar schnabbels in pretparken om uiteindelijk met Anderson in Vegas te belanden. De situatie met zijn broer had meer mogen worden belicht eveneens als het vage maar zeer belangrijke zijplotje met Joop van den Ende. Redelijk.

Aangenaam armageddon.

Het regiedebuut van Lorene Scafaria levert een alleraardigste romcom op. Waar het einde van de wereld doorgaans in dreigender filmvormen wordt gegoten, is het hier vooral grinniken en glimlachen geblazen. Met af en toe een bulderbui. Carell en Knightley vormen een vreemd duo, maar de avonturen met de twee zijn er niet minder om. Het is echter vooral het gegeven van een armageddon, dat er voor zorgt dat alles een iets interessantere lading krijgt. Het levert tevens geweldige grappen op en een invalshoek die, op deze wijze, enigszins verfrissend werkt.

Misschien wordt het sentiment tegen het einde een beetje opgeklopt en slikt een en ander zoetig weg, Seeking a Friend for the End of the World is absoluut een aanrader voor een ieder die het subgenre een warm hart toedraagt. De balans tussen de twee hoofdgenres is niet geheel in evenwicht – er wordt regelmatig doorgeslagen naar de komische kant – vermakelijk is het zeker. Leuke bijrollen en een schitterende soundtrack met Herb Alpert, de trompettist die zo mooi een liedje zong dat het meer dan veertig jaar later nog steeds genot oplevert.

De voorspelbare en mierzoete ontwikkelingen omtrent de romance tussen de hoofdrolspelers doen dat niet, maar hun liefdesperikelen geven op zijn minst een goed gevoel aan de kijker. Feelgood in een aangenaam donker jasje, waarbij het echte drama behoorlijk ontweken wordt. Meestal op geslaagde wijze, al werken niet alle zij-plotjes even goed. Zo zit er een stuk in dat zich afspeelt in een bunker waar geen enkele kijker iets mee zal kunnen. Overbodig en onnodig. Het einde van de wereld wordt sowieso wel van de voorgrond verdrongen. Hoe romantisch is dat?

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Zonder suspense.

Cage duikt weer eens op in een standaard clichéwerkje, waarbij hij ditmaal belandt in een Hitchcockiaans verhaaltje. De meester van de suspense wordt echter met node gemist, want enige spanningsopbouw is ver te zoeken.

Wanneer de platgetreden paden al rap met standaard actiescènes worden bevestigd, is het verder gewoon een voorspelbare actie-thriller uitzitten. Met het verstand uitgeschakeld valt hier echter best doorheen te komen, maar een en ander voelt nogal zielloos aan.

Redelijk.

Ondanks de sterke cast is deze komedie vooral niet leuk. Zelfs Ferrell kan weinig kanten op met zijn rol. De grappen zijn vaak van een slap niveau. Matig.

Sprookje.

En in mijn ogen een bijna-meesterwerkje. Had dan ook graag de 4 meesterlijke sterretjes uitgedeeld (en zelfs de 4,5 schoot heel eventjes in een flits door mijn hoofd), ware het niet dat het laatste half uurtje toch net dat ietsje minder sterk is.

Maar wat een pracht. Kan niet wachten tot ik deze in 1080p bekijk. Wat een wonderschone en vermakelijke film. Moet er nog heel wat zien, maar de leukste Miyazaki tot nu (samen met Howl). Aandoenlijk en mysterieus. Zo zie ik ze graag.

Zeer goed.

Voorspelbaarheid troef in deze thriller met sterrencast. Toch is de film degelijk gemaakt en onderhoudend. Redelijk.