Opinions

Mooie sfeervolle western met prachtig acteergeweld en nog prachtiger beelden. Een aanrader voor een ieder van het genre.

Gewoonweg goed.

Sinister Silat.

Wederom verschijnt dit jaar een film van Indonesische makelij in de Nederlandse videoschappen. En geheel terecht, want ook deze film verdient een breder publiek dan alleen het thuisland. Na ‘Macabre’ wederom een bloederig werkje, maar ditmaal gericht op het actiegenre in plaats van horror. Het verhaal heeft weinig om het lijf en draait voornamelijk om een politie-eenheid die een boef probeert te vangen in een ongure flat vol gevaren. De huurders, de sinistere boef zijn werknemers en ander tuig, vallen de agenten aan op meest brute wijze.

Het zijn deze gevechten, vaak fenomenaal uitgevoerd, die uiterst gewelddadig in beeld worden gebracht. Soms prachtig, dan weer vluchtig en incidenteel voorzien van minimale jumpcuts die de actie moeten doen versterken. Iets wat niet altijd werkt, omdat dat soms ten koste gaat van enig realisme. Maar om dat laatste draait deze film eigenlijk ook niet. Iedereen krijgt minimaal tien klappen voordat er een schrammetje wordt bewerkstelligd. De vonken vliegen van de knokpartijen af en doen denken aan het betere werk van de Thaise regisseur Pinkaew, die samen met Tony Jaa een tweetal klassiekers binnen het genre vervaardigde.

Pencak Silat is natuurlijk geen Muay Thai, maar eveneens een verzameling zeer bijzondere krijgskunsten, die in deze film uiterst effectief en dodelijk worden toegepast. Wapens worden daarbij niet geschuwd en dus wordt er ook volop gehakt en geschoten, waarbij de kogelregens niet van de lucht zijn. Zo mooi als een Woo of de eerder genoemde Pinkaew zoiets in beeld brengt gebeurt hier niet overal en altijd, maar dit is binnen het genre een interessante film. Een ieder die dol is op martial-arts-films, kan hier zijn hart terecht ophalen.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Suikerzoete serenade.

Een zeer clichématige romantische muziekfilm die vooral verchil maakt door de stem van Lanza. Hij is de wijnboer die uitgroeit tot wereldartiest en beleeft een stormachtige romance met Fontaine. Zij speelt een foute vrouw zoals het hoort en is samen met Price de enige reden om dit werkje te bekijken. Tenzij fan van Lanza's liedjes dus.

De rest van de cast, incluis Lanza, is nogal wisselvallig. Vooral het geschmier van de zanger begint gaandeweg dit niemandalletje te irriteren. Ook de continu bewegende wenkbrauwen van de Amerikaans-Italiaanse operazanger beginnen tegen het einde hun tol te eisen. Daarbij komt dat de film te lang duurt.

Of deze film er aan heeft bijgedragen dat Elvis Presley het schitterende 'Surrender' aan zijn repertoire toevoegde is onduidelijk. Het zou zomaar kunnen. Hij maakte net als Lanza nogal wat muzikale flutfilmpjes met romantische invalshoek, waarbij vooral de muziek excellereerde. Een uitzondering daargelaten. Feit is dat Pelvis' versie, nogal geschoeid op Lanza's leest, minstens zo mooi is. Net als bij The King lag het tijdens Lanza's filmgeschiedenis vrijwel nooit aan de liedjes. Ook in deze prent zijn ze dik in orde.

Due.

Aardig allegaartje.

Naast het feit dat het niveau van de eerdere Coen-meesterwerken nergens wordt behaald, voelt de film soms aan als een allegaartje van verhaallijntjes. Soms werkend, soms niet en vaak ook best flauw. De dialogen zijn doorgaans erg prettig.

De subtiele humor moet je voelen en de net iets te lange pauzes insinueren genoeg bestaansrecht voor arty-farty geneuzel over diepere lagen of andere interpretaties. Iets waar het open einde aan bijdraagt. Maar doordat de film amper van de grond komt, zijn het vooral de losse grappen die het geheel redden.

Goed.

Crave(n) for more.

Iets wat de regisseur, ondanks zijn sterrenstatus, niet echt kan waarmaken. Wisselvalligheid met af en toe een fijne uitschieter. En dit is een van de beste uit zijn koker.

Want ondanks dat de sfeervolle prent tegen het einde ietwat over de top gaat, blijft dit een vermakelijk filmpje. Met een paar griezelige scènes en Pullman die geknipt lijkt voor het genre.

Goed.

Gedateerd drama.

Dat Lumet een meester is moge duidelijk zijn. Toch komt dit drama niet overal en even goed uit de verf. Gedateerdheid speelt parten, al is het tempo nog best te behapstukken. Met name Pacino zelf speelt een goede rol, maar het verhaal gaat nergens echt lekker de diepte in en zweeft soms wat tussen verschillende genres.

Goed.

Session 9 is een clichématige en bij vlagen saaie thriller. Tegen het eind wordt de film chaotisch en uiteindelijk bleek het zonde van je tijd. Matig, een Caruso ten spijt.

Hap-slik-weg.

En gelukkig net geen bittere smaak achterlatend.

Dankzij enige vaart en een leuke soundtrack best weg te kanen. Ook een aantal wendingen zijn prettig binnen het verder nogal clichématige verhaaltje. Ondanks de 'sterrencast' nogal wisselvallige acteerprestaties, maar dat mag de pret niet al te veel drukken.

Redelijk.

Naargeestig.

Nahon zet een geniale acteerprestatie neer als een in zelfmedelijden wegzinkende en seksueel gestoorde hufter, die vrijwelk elke vorm van empathie ontbeert. Het knappe is dat Noé na de ultieme walging te hebben opgeroepen bij de kijker, toch nog zijn hoofdpersoon als zijnde een zielige man weet af te schilderen. De naargeestige film maakt een aantal keuzes die niet allemaal even sterk zijn, maar indrukwekkend is het wel.

Goed.

Zeverende zeven.

Regisseur Martin McDonagh oogstte succes met 'In Bruges', maar of dat nu zo’n filmfestijn was valt te bezien. Dan is 'Seven Psychopaths', wederom met Colin Farrell, toch een stuk vermakelijker. Deze enigszins onsamenhangende mix waarin een schrijver inspiratie zoekt voor een script over zeven psychopaten, kent een sterke opening en een prima eerste helft. Zo goed zelfs dat na de introductie van alle karakters en het ontvouwen van de belangrijkste absurde plotlijnen de kijker honger heeft naar meer. Maar die trek wordt helaas niet gestild. Althans, niet volledig. Men ratelt desondanks door.

Christopher Walken is altijd een feest, vooral als hij de ruimte krijgt. En dat krijgt hij. Maar de echte verrassing is Sam Rockwell, die moeiteloos de andere publiekstrekker, Woody Harrelson, weg speelt. Zelfs tijdens de grande finale, die meer belooft dan dat hij uiteindelijk biedt. Daar wordt grappig op ingespeeld, maar feit is dat deze tweede helft nogal zwak wordt afgesloten. Sowieso zijn de laatste drie kwartier een stuk minder dan het voorgaande. McDonagh is geen Tarantino, al wordt die naam natuurlijk ook hier weer genoemd. Ook Ritchie levert binnen dit genre doorgaans beter werk af. Zijn naam moet ook gezeverd. We zijn nu eenmaal dol op hokjes. En op regisseurs die filmfetisjisten zijn.

Dus is de regisseur er een om in de gaten te houden. Hij lijkt op de goede weg te zijn. Nu nog het constante niveau en de juiste vorm zien te vinden. De acteurs staan inmiddels al in de rij. En terecht, want er is meer dan genoeg potentie aanwezig om een klein meesterwerk te kunnen construeren. Nu blijft het een beetje bij een halverwege afgehaakte stijloefening. Gelukkig valt er desondanks genoeg te gniffelen en te grinniken. Voortaan de gekkigheid iets beter doseren, dan kunnen eerder genoemde regisseurs wel eens in een andere volgorde worden genoemd. Het zou eens tijd worden.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Betrokken balans.

Spannend filmpje van de regisseur van The Blairwitch. Wederom voorzien van veel schokkend camerawerk, maar dit draagt alleen maar bij aan de betrokkenheid van de kijker. Niet alles is even sterk, en de film vliegt uiteindelijk een klein beetje uit de bocht door overdaad en aan het begin juist door een te veel aan suggestie, maar speciaal is het wel. De balans slaat sowieso door naar een voldoende. .

Goed.

Vermakelijke horror die al snel het geijkte pad bewandelt en barst van de doldwaas bedoelde cliché's. Het huwelijk tussen comedy & horror kan zeer goed uitpakken maar is helaas in dit geval geen lang leven beschoren. Echter geen vervelende zit en best onderhoudend. Redelijk.

Aardige bioscoopfilm als vervolg op de gestopte, succesvolle TV-serie. Herkenbare relationele feitjes en een klein beetje humor om het dramawerk wat te verlichten. Het mierzoete einde haalt de film echter ietwat naar beneden. Redelijk.

Redelijke RomCom.

Na een aardige successerie en een behoorlijk matige film, keren de inmiddels bijna bejaard uitziende dames terug naar het bekende luchtige formulewerk waarmee de serie zo scoorde. Alle irritaties en herkenbaarheden van relaties en de liefde zijn weer volop aanwezig, al is ditmaal de humor iets meer hoofdzaak dan tijdens het debuut op het witte doek. Gelukkig maar.

Redelijk.

Bovengemiddelde misdaadfilm met goeie grappen en sterke dialogen, maar naar het eind toe ontspoort de film wat. Toch redelijk onderhoudend. Kingsley straalt.

Masturbatiemysterie.

Deze jaren '90 thriller staat wederom in de schijnwerpers met een nieuwe release. Waarom na anderhalf decennium deze film re-releasen? Vanwege een boek. Niet zomaar een boek maar de bestseller 'Fifty Shades of Grey', in de lage landen uitgebracht als 'Vijftig Tinten Grijs'. Een erotisch boek dat door uitgehijgde huisvrouwen verslonden wordt en in vele door sleur ingedutte relaties opnieuw het seksvuur doet oplaaien. Verkoopcijfers schoten door het plafond en staan nog steeds in geërecteerde lijn ten opzichte van de dag ervoor, met uitverkochte boekwinkels, baby's, SOA's en uit de hand lopende seksexperimenten als gevolg. Evenals de vele vervolgen en ongetwijfeld kostbare onderhandelingen over de filmrechten.

Hoe handig is het dan niet dat je daarop inspeelt? Menige moeder draagt een leesbrilletje en ander viagra-volk is ook naarstig op zoek naar de ruk-roman. Waarom dan geen DVD met pakkend onderschrift 'De inspiratiebron voor de bestsellerreeks 'Fifty Shades of Grey'? Kunnen de uitgedroogde dames met hun uitgebluste kerels samen op de bank het liefdesspel nieuw leven inblazen. Komt geen boek aan te pas, dus lekker makkelijk. Men neme een flauwe erotische thriller uit de jaren '90 met nagenoeg dezelfde titel en laten de marketingafdeling de rest doen. Reclamejongens weten wel raad met succes. Et voila. Een re-release is geboren. Grey met een a geschreven, maar slechts een kniesoor die daar op let. Puisterige pubers in elk geval niet.

Natuurlijk heeft deze film niks te maken met de pornopaperback, maar elke vergissing is er een en het levert leuke reclame op. En verdomd, er wordt ook nog flink van jetje gegaan in dit niemendalletje. Gray houdt er namelijk een stomend seksleven op na. Alhoewel. Ze bedrijft de liefde vrij gewoontjes, maar waar doorgaans vrijscènes in films slechts tien seconden duren, worden ze hier uitgebreid en minuten lang vertoond. En iets explicieter, maar zonder de vagina of pielemuis daadwerkelijk in beeld te brengen. En ook maar twee vrijpartijtjes in de hele film. Vast ietwat karig in vergelijking tot het sexy schrijfwerk. Neen, echt opgewonden zal alleen de rechthebbende hiervan worden. Toch nog een commercieel succes na zoveel jaar.

De film omtrent een daderportretten tekenende schoonheid die zich afvraagt of haar nieuwe minnaar wel zo'n schoon geweten heeft, kent vooral veel clichés en ligt zo voor de hand, dat je als kijker amper van je à propos kan worden gebracht. Niet door de erotiek dus en ook niet door de acteerprestaties. Toch weet dit opnieuw afgestofte masturbatiemysterie voor tieners best te onderhouden. Het is, vreemd genoeg, niet meteen helder welke kant het verhaal opgaat en de aandacht kan rustig verdeeld worden over andere zaken tijdens het kijken. Laagdrempelige cinema dus. En op de aanwezigheid van erotiek na, behoorlijk standaard materiaal. Destijds had men niet kunnen bevroeden dat dit werkje alsnog op de zilveren schijf zou belanden. Waarom moge duidelijk zijn.

Doorsnee.

Met dank aan Vision Films voor het recensie-exemplaar.

Erg sterke thriller die in prachtig zwart-wit is geschoten. Het camerawerk is subliem en de acteurs zijn schitterend. Zeer goed.

Druilerige dief.

Er wordt wat afgeleend door de makers van 'Shadow Witness', maar beter goed gejat dan slecht zelf verzonnen moeten de makers hebben gedacht. Helaas was de dief in kwestie een nogal slordige. Het verhaal is gelukkig redelijk waterdicht, maar de oplettende kijker zal al ruimschoots voor het einde het mysterie kunnen ontrafelen. En dat is dodelijk voor een thriller als dit, want het ontneemt de kijker zodoende een hoop spanning.

Gelukkig zit het met de verdere uitvoering wel snor, al ontstijgt een en ander niet echt het niveau van een gemiddelde aflevering uit een misdaadserie van televisie. Met dat verschil dat men hier iets meer de tijd neemt. Dat blijkt tevens een valkuil te zijn, want wanneer een script zo voorspelbaar wordt kan men zelfs met zo een korte speelduur nog best wel wat meer minuutjes ervan afsnoepen. Een hap-slik-weg filmpje voor de druilerige zondagmiddag. Niets meer, niets minder.

Doorsnee.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Viva VHS!

Een nogal amateuristisch vertolkt B-filmpje dat nergens echt indruk weet te maken. Zagarino is als Lundgren-kloon redelijk als de androïde, maar de rest van de cast presteert behoorlijk beneden de maat en het bij elkaar geleentjebuurde verhaaltje baart geen enkel opzien. De actie wordt tevens lelijk in beeld gebracht, hetgeen in deel twee zou worden rechtgetrokken.

Doorsnee.

Zeer standaard actiefilmpje dat door de aanwezigheid van Jackson nog enigszins de moeite waard is. Singleton blijkt zijn oude niveau niet vast te kunnen houden, een Bale ten spijt. Gemiddeld.

Prima thriller die ietwat voorspelbaar is, met uitstekende acteerprestaties en een onderhoudend verhaal. Geen meesterwerk, wel goed.

Aardig filmpje die helaas ietwat te veel ontaard in moraal en voorspelbare grappen. Het acteerwerk is redelijk maar de hilarische humor ontbreekt. Gemiddeld.

Leuk.

Heb een pre-sale BluRay mogen aanschouwen. En die is retestrak qua beeld. De prachtige en mooi gekleurde kostuums springen in het oog. Had er de 2.0 originele audio bij, maar vermoed dat de uiteindelijke relase goed verzorgd zal zijn.

De film is uitermate sfeervol en met name het deel in de tempel is erg vermakelijk. Prachtige score ook, zoals menig hiphop-artiest later ook zou vinden. Maar dat terzijde.

E.e.a. hapt lekker weg, maar het wraakdeel is toch een stuk minder interessant. Dat geldt tevens voor een aantal gevechten. Ook het eindgevecht stopt vrij abrupt met een still van de kop-techniek. Beetje jammer. Vooral omdat het èchte wauw-gevoel tijdens de meeste gevechten niet overheerst.

Toch over het algemeen erg prettig kijkvoer.

Zeer goed.

Haaienhelden.

Zelf met de 3D-bril op de neus valt er weinig te genieten van dit zoveelste haaienfilmpje. Dat komt vooral omdat de film, in tegenstelling tot een Piranha 3D, zichzelf te serieus neemt. Tevens hangt het belachelijke verhaaltje van de ene idiote wending met plakband aan de andere flauwe gebeurtenis.

Op het laatst hoopt de kijker vanzelf op geen enkele overlevende en krijgen de lelijk vormgegeven haaien de voorkeur boven de irritante helden en schurken. In 2D moet dit helemaal een marteling zijn, al moet gezegd dat het 3D hier erg weinig toevoegt.

Twee sterretjes.

Slechte rip-off van Finding Nemo. Ondanks dit schaamteloze gegeven geeft met name Smith nog wat sjeu aan de film. De animatie is overigens top. Gemiddelde film in zijn genre.

Bekende boodschap?

Het thema dat tijdens deze belangrijke documentaire wordt aangesneden kan niet voldoende worden aangedikt. En dus doet de maker er nog maar wat schepjes bovenop, met behulp van een dolgedraaide Greenpeace-kapitein. Zo eentje die de natuurbeweging zelf ook liever buiten beeld houdt, omdat juist hij net zo gek lijkt als het volk dat hij belaagt. Met boeven vang je nu eenmaal boeven. Geheel terecht overigens, want de haaienjagers die in deze film voorbijkomen hebben enkel dollartekens in de ogen en moeten haast wel hardhandig gestopt worden. Het komt de ecologische en bekende boodschap alleen maar ten goede. Alhoewel. Bekend? Deze hadden we waarschijnlijk nog niet eerder gehoord.

Zeer goed.

Geslaagd huwelijk tussen horror en comedy. Deze parodie op de nieuwe stroming zombieflicks is bijzonder aangenaam. De grappen varieren van redelijk tot hilarisch. Deze vermakelijke film is zeer goed.

Enigszins overgewaardeerd en clichématig drama, dat ondanks mierzoete vlagen, behoorlijk onderhoudend en sterk uit de hoek komt, met dank aan Freeman. Zeer goed.

Fijn verrassingseffect.

Grappige en onderhoudende actie-komedie waarbij maar weer eens blijkt dat je films het beste blind in kunt gaan. Geen recensies, trailers of synopsissen et cetera. Een regisseur, cast en genre kunnen voldoende zijn. In het geval van sommige plotomschrijvingen ben je al een half uur onderweg in film. Materie die je beter zelf kunt ontdekken. Zoals bij Shazam!, die je het juist moet hebben van het verrassingseffect.

Erg ingenieus is het allemaal niet, maar deze insteek binnen het platgetreden pad der superheldenfilms is wel een erg vermakelijke. Wellicht hadden de omschakelingsmomenten tussen kleine jongen en volwassen superheld nog wat beter kunnen worden uitgebouwd, maar er wordt hier best aardig - op wat verplichte clichés na - gedoseerd en de daarbij komende humor is volledig op zijn plaats.

***½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Geforceerde romantische komedie.

Al hebben de makers nog zoveel grapjes toegevoegd, meer dan grinniken zit er niet in. Dat komt omdat de humor flauw en voorspelbaar is en het verhaal an sich vrij ongeloofwaardig. Dat laatste omdat Eve's beweegredenen wel erg mager zijn.

Baruchel blaast het begrip 'schmieren' weer nieuw leven in en dat begint vrij snel te irriteren. Een film die hèt gewoon niet heeft, maar wanhopig geforceerd blijft proberen. Daardoor blijft het niveau steken bij een doorsnee romcom.

Twee sterren.