Seul contre Tous (1998)

Had eerst Irreversible gezien en was wel benieuwd naar de voorganger. Vond deze film daarom vooral een opstapje naar Irreversible. Kreeg het wel weer behoorlijk benauwd toen in een keer in beeld kwam "U heeft nog 30 seconden om de projectie van deze film te verlaten". Met de weerzinwekkende scenes uit Irreversible in mijn achterhoofd dacht ik "oh jee, niet weer". Gelukkig viel dat mee, hoewel je van het einde (en van de hele film trouwens) natuurlijk niet vrolijker word. Al met al een vingeroefening voor Irreversible, die wel blijft boeien door de extreme gedachtegang van de hoofdpersoon, maar nergens echt verassend is. Je word als kijker wel meegesleurd in het deprimerende wereldje van de hoofdpersoon, maar desondanks voelde ik me nergens echt betrokken. Trouwens, is de hoofdpersoon in deze film dezelfde als in de openingscene van Irreversible, in die cel? Daar vertelt die namelijk dat hij met zijn dochter geslapen heeft en daarom in de cel zit maar in deze film schiet hij zichzelf door het hoofd toch??

Blijft prachtig, op zijn eigen manier. Noé is met afstand mijn favoriete regisseur. Hierna is zijn stijl nog verder geëvolueerd en geperfectioneerd, maar dat neemt niet weg dat zijn debuutfilm ook gewoonweg een meesterwerk is. Maar weinig regisseurs die keer op keer zoveel emotie los kunnen maken bij mij. Begint nog enigszins mild, maar wordt naarmate de film vordert steeds naargeestiger. Nahon is een klasse apart, zet een geweldige prestatie neer als botte, maar eigenlijk toch wel zielige hufter. De bijna continue voice-over is hierbij essentieel. Nahon's gedachtegangen zijn simplistisch, ongenuanceerd, maar voelen toch oprecht aan. Kan hartelijk lachen om de mensen die hier serieuze maatschappijkritiek in zoeken, aangezien het me lijkt dat zo'n beetje iedereen met een niet al te laag IQ wel in kan zien dat Nahon's visies kort door de bocht en ondoordacht zijn. Maar net dat maakt het zo aangrijpend. Een kijkje in het leven van een gevaarlijke gek, een tikkende tijdbom. Toch krijg je medelijden, aangezien hij ook maar een soort slachtoffer is van zijn eigen misére. Prachtige geïllustreerd, hoe iemand zich kan gedragen, wanneer diegene niks meer te verliezen heeft. Kritieken op de in-your-face aanpak van Noé zijn wel begrijpelijk, al ben ik het er natuurlijk niet mee eens. Provoceren? Tja.. zou best kunnen, maar persoonlijk zie ik dat hele woord niet eens als iets negatiefs. Noé spaart geen kijkers, en dat is uiteraard te merken. Ik kan het geweldig waarderen, aangezien maar weinig regisseurs het lef hebben. Verder is de film visueel perfect vormgegeven, en is de omhelzing tegen het einde aan prachtig, vooral omdat het zo'n beetje het enige moment in de film is waarin relieve geboden wordt van de nare sfeer. Er ontstaat een sterk contrast tegenover de rest van de film op dat moment. Ik kan niet anders doen dan deze Noé ook gewoon 5,0* geven na hem voor de tweede keer gekeken te hebben. Vervangt Enter the Void in mijn top 10 voor nu.

Hoe Gaspar Noé hier in 1 minuut zoveel spanning creëert voor de rest van de film is echt waanzinnig en pakt je per direct bij de strot. Voor mij Taxi Driver 2.0, wat een acteerwerk van Philippe Nahon! Eigenlijk wel leuk om deze als laatste te zien want de stijl is later duidelijk geëvalueerd naar een nog hoger niveau.