Opinions

Griezelig.

Want van het is er op zijn zachtst gezegd eng.

Uitstekende sfeerimpressie, maar helaas weinig achtergrond info. Ook jammer dat de jongerenwerker weinig aan het woord komt. Maar de beelden spreken grotendeels voor zich. Chaos, corruptie en criminaliteit. En vooral veel armoede waaruit de drie c's voortvloeien.

Mijns inziens had e.e.a. langer mogen duren en ietwat meer uitgespit. Toch geslaagd.

Goed.

Allegaartje zonder Sinatra.

Dit is een voorbeeld van te veel willen zonder ook maar echt een poging te wagen. Het misdaadverhaal is te dun en de humor allesbehalve grappig, een uitzondering daargelaten. Ook Macy kan dit werk totaal niet redden.

De soundtrack is al net zo'n samenraapsel en bevat alles, behalve de koning der crooners zelf.

Matig.

Typisch tijdsbeeld.

Documentairemeester Haanstra leverde met De Stem van het Water een prachtig filmdocument af dat eveneens een typisch tijdsbeeld biedt. Vanuit verschillende invalshoeken wordt het thema water aangesneden en regelmatig op hilarische wijze. Ontroerend zijn de miniportretten eveneens.

Zeer goed.

Vermakelijke komedie met de sterke Ferrell en Reilly. De humor moet je liggen, maar dan zijn de grappen ook vaak hilarisch. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers maakt een hoop goed in dat opzicht. Zeer goed.

Deze dansers kunnen niet goed acteren.

Ze kunnen in elk geval wel goed dansen. Acteerprestaties en verhaallijnen doen er eigenlijk niet meer toe. De dansscenes spatten van het scherm. Ook de score ligt erg prettig in het gehoor. Tuurlijk is dit één grote standaardformule en is e.e.a. vooral gericht op tieners, maar het weet aardig te onderhouden.

Redelijk.

Toch wat minder.

Dan deel 1 welteverstaan.

Toch weer met de nodige dosis humor en de schitterende O'Quinn (die hier wat minder uit de verf komt). En voorzien van een knoepert van een goof. Wanneer de postbode-mevrouw aan het plafond hangt, zie je haar duidelijk in de achtergrond nog even met haar rechteroog knipperen.

Lachen geblazen dus. Maar ook griezelen en een paar leuke kills. De verrassing is er af, en deel 1 kent een ietwat betere opbouw, maar toch weer vermakelijke pulp.

Redelijk.

Te gelikt.

En ik vind daarom het origineel beter.

Ook O' Quinn is beter dan Walsh, al doet hij het zeker niet slecht. Eerstgenoemde is een stuk creepier. Daarbij vond ik het origineel een licht vleugje humor hebben, iets wat ik in deze film niet terug zag en e.e.a. ten goede had kunnen doen komen.

Dit is geenszins een horror.

Redelijk.

Mysterieuze McIntosh.

Peter ‘Stepping Razor’ Tosh vormde in de jaren ’60 samen met zijn vrienden de legendarische reggaeband The Wailing Wailers. In de jaren ’70 kwam het grote succes, maar Tosh verliet de band halverwege die jaren. De band, inmiddels The Wailers genaamd, kreeg al meer één gezicht: dat van Bob Marley. De Jamaicaanse Tosh probeerde het solo en behaalde diverse successen, maar kon in dat opzicht niet in de schaduw staan van zijn vakbroeder. Eenzelfde lot was de iets eerder gestopte Bunny Livingston ten deel gevallen.

Toch was Tosh zeer invloedrijk. Niet alleen vanwege zijn invloed op The Wailers. Een van de mooiste liedjes van die band kwam van zijn hand: You Can’t Blame the Youth. En zijn aandeel in Get Up Stand Up moge duidelijk zijn. Hij was belangrijk vanwege zijn militante houding. Het heeft hem commercieel gezien niet geholpen met zijn muziek. Zijn liedjes werden vaak verboden en de politie op het eiland had een bloedhekel aan de man. Evenals de met de CIA heulende politici.

De voorvechter van het gebruik van marihuana verdiende dus zijn eigen docu, maar of hem hiermee eer wordt aangedaan? Onvermijdelijk gevolg van het veelvuldig blowen is de paranoia, die in Tosh zijn geval misschien wel vaker terecht was dan onterecht. Althans, zo lijkt het. De verbaal agressieve Wailer begon met het opnemen van audio-dagboeken, slechts enkele jaren voor zijn dood. Deze tapes werden pas na zijn dood ontdekt. Deze docu maakt gebruik van vele opnamen van die sessies, waarin Tosh tegen zijn cassetterecorder prevelt.

Het is jammer dat er weinig wordt verteld over de ruzie tussen hem en Bob. Net als dat een hele hoop andere zaken onbelicht blijven. Het hoort ook een beetje bij het mysterie dat de man zijn leven lang heeft omhuld. Niet voor niets werd Winston Hubert McIntosh, Peter Tosh zijn werkelijke naam, naast Bush Doctor ook vaak Mystic Man genoemd. Deze film is haast even mysterieus qua opzet. Red X schiet eigenlijk alle kanten uit, maar het hoofdpersonage is zo krachtig dat je het de makers makkelijk vergeeft. De opening, waarin de verschrikkelijke moord op de zanger wordt belicht, doet het nekhaar langzaam omhoog krullen.

Tosh zong: ‘Wanneer het kerstmis is geef je de kinderen een speelgoedpistool. Neem het ze dan ook niet kwalijk als het slecht met ze afloopt’. Minder subtiel of creatief dan als Marley het zou verwoorden, maar oh zo prachtig. Tosh en Marley samen op een podium, dat kon natuurlijk ook niet lang goed gaan. Marley die hele volken toesprak op vredelievende wijze en Tosh die klaarstond om in de straten te knokken tegen een ieder die onrecht in de zin had. Twee helden. Dit document maakt o.a. impact door zijn woede te tonen. Zij gevloek op de mens in het algemeen en haat jegens politici. Scorsese mag gebeld worden. Maar Demme of Macdonald mogen ook worden ingevlogen. Er schijnen ergens nog tapes te liggen..

Goed.

Slaafloos.

Een ieder die na het aanschouwen van deze documentaire niet de neiging heeft de complete discografie aan te schaffen - voor zover nog niet aanwezig - van soullegende Bill Withers, mag zich achter de oren krabben. Slapen dient men namelijk te doen in bed en niet voor de beeldbuis. Althans niet wanneer dit soort juweeltjes worden getoond. De zanger keert hier terug naar zijn jeugd en het dorp van vroeger. Daar waar de zwarte bevolking begraven werd uit het zicht, op een plek die nu wordt overwoekerd door onkruid. De zanger zijn opa was nog slaaf, zo legt hij uit. Kippenvel.

We zien een man die niet bang is zich te tonen in al zijn zwakheid. Een oprechte kerel die besloot dat het welletjes was tussen hem en de muziekbusiness. Als tussendoor zijn dochter start met zingen, maar dat niet goed genoeg blijkt te zijn spreekt Bill de woorden ‘Man.. This ain’t gonna happen’. Waarschijnlijk uit liefde voor zijn kind. Op het moment dat hij jaren later haar muzikaal omhelst komen de tranen dan ook van alle kanten. Wat een kerel.

Bill is namelijk geen Will Smith, die zijn kindjes laat begeleiden door enge legers aan Hollywoodhoeren en pooierige producers die valse kinderkeeltjes in de studio verbloemen en een hit weten te hypen. Bill koopt zijn gemoedsrust niet af. En een slaaf uithangen uit naam van ijdelheid? Neen, niets voor hem. Hij weet als geen ander wat dat woord betekent. Hij wacht tot zijn dochter van middelbare leeftijd is en geeft haar dan nog een kansje. Niks geen Idols of X-Factor-geneuzel. Bill staat namelijk voor echte muziek en echte zang. Zijn ‘Ain’t No Sunshine’ zuigt en zaagt zich nog steeds een weg door elke ziel. Zelfs wanneer hij zichtbaar ongemakkelijk in discokledij ‘Just the Two of Us’ zingt is het feest. Al was het voor Bill het begin van het einde. Geen geforceerde polonaise aan zijn lijf.

Withers, een simpele jongen die een geniaal muzikant bleek te zijn, maar die zich weigerde te conformeren aan de verschrikkelijke muziekwetten van A&R-managers die het altijd beter weten. Withers, die slechts met een piano of gitaar iedereen aan het janken kan krijgen wanneer hij de tonen ondersteunt met zijn donkerbruine stem. Een sympathiekere muzikant is er niet. Hij wil geen comeback. Wanneer hij eindelijk het podium opklimt tijdens het zoveelste eerbetoon, doet hij dat uit dankbaarheid en respect voor de daar aanwezige oude gitaris,t die met passie zijn liedje speelt. Bil heeft geen cape nodig, hij is zonder ook wel een held.

Geweldig.

Samen met Silverstreak de leukste van het bekende duo. Inmiddels wat gedateerd maar de grappen blijven staan als een huis. Goed.

Creatieve clown.

Volgens het aloude slasher-principe wordt het slachtvee behoorlijk gruwelijk verminkt. Gelukkig weer eens op creatieve wijze. De typische tieners die dienen ter bloederig vermaak worden leuk weergegeven door de cast en de gemaskerde psychopaat is ditmaal een kinderhatende clown die grofgebekt als een stand-up comedian te werk gaat.

Vaak zijn dit soort films saai tussen de moorden door, maar dat is nu juist waar Stitches zich verheft boven de droevige doorsnee die inmiddels de standaard is binnen het uitgewoonde genre. Met dank aan een scheut humor, de nodige tienerontwikkelingen en flink wat gorigheid weet regisseur McMahon ondanks enkele goofs en andere onlogica voldoende te vermaken.

Goed.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Details en dialogen.

De psychologische spelletjes die de drie hoofdpersonen met elkaar voeren zijn meestal zwijgend, maar desondanks oorverdovend luid. Deze mysterieuze thriller over een jong autistisch meisje dat de dood van haar vader probeert te onderzoeken is eveneens oogverblindend. Zo prachtig. Regisseur Chan-wook Park weet met zijn Amerikaanse debuut erg veel indruk te maken. Dit is een sfeervolle en ietwat vreemde film die de kijker langzaam naar binnen zuigt. Sterk acteerspel en dito dialogen ronden deze audiovisuele krachttoer naar boven af. Stoker is dan ook een aanrader.

De overprikkeling die de hoofdrolspeelster ondergaat wordt op knappe wijze weergegeven door de cameravoering met extra oog voor detail en het versterken van sommige audio. Het doet begrip creëren voor het bijzondere detective-meisje dat een ieder van repliek bedient maar tegelijkertijd ook de kijker doet verwarren. Dat laatste klinkt meer onprettig dan dat het is, want een van de sterke punten aan de film is juist dat de clou niet vroegtijdig wordt weggegeven, waardoor de onderhuidse spanning tot aan het einde blijft bewaard. De film broeit, kun je rustig stellen. Park zijn regie is uitstekend en maakt dit zeer bijzonder.

Geweldig.

Met dank aan 20th Century Fox voor het recensie-exemplaar.

Kanende kniesoor.

Regisseur Simon West, onlangs nog verantwoordelijk voor het bombastische vervolg op The Expendables, weet al sinds 1997 waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Hij debuteerde destijds sterk met Con Air, een actiefilm met onder anderen Nicolas Cage. Nu zijn de twee herenigd in Stolen, een vermakelijk actiefilmpje waarbij de logica veelvuldig ontbreekt. Een kniesoor die er op let. Dit is gewoon lekker stunt- en vliegwerk tijdens het kanen van de popcorn.

Cage wordt omringd door een aardige cast met de schmierende Josh Lucas als zijn persoonlijke plaaggeest. Vet aangezet, inclusief te lang en geblondeerd haar. Het slechts zeventienjarige acteerwonder Sami Gayle heeft weinig uitdaging in haar rol als Cage’s dochter, maar is een welkome verschijning na haar sterke speelfilmdebuut in Detachment. Stolen is in elk geval, na drie mindere films, eindelijk weer een succesje voor Cage.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Oud vluggertje.

Dit grijsgetinte filmpje uit den ouden doos, is bovenal degelijk. Verder weinig nieuws onder de zon, ook niet in 1952.

Dat komt omdat het verhaal nergens opleeft en vooral voorspelbaar van toon is. Sfeervol is het allemaal wel en een en ander doet eerder denken aan een romantisch pulpfilmpje met een donker randje, dan aan een drama. Het wordt echter nergens echt donker of romantisch en voelt vooral vluchtig aan.

Doorsnee.

Onnatuurlijke crimineel.

Aardig drama met een aantal vermakelijke dialogen tussen De Niro en Norton. Dit ondanks dat diens personage als white trash crimineel ditmaal ietwat onnatuurlijk aanvoelt. De broeierige sfeer en de aardige opbouw werken mee aan een voldoende geheel dat een betere uitwerking had verdiend. Met de geweldige Frances Conroy wordt, zoals wel vaker, helaas niets fatsoenlijks gedaan.

Goed.

Leve Laserdisc!

Een leuke verrassing is dit actiewerkje met Bosworth, die als een blonde Cobra eveneens opent door orde op zaken te stellen in een door tuig vervuilde supermarkt. De komische noot die in het begin overheerst maakt helaas plaats voor een grauwere sfeer die enige serieusheid benadrukt, maar vermakelijk is een en ander desondanks wel. Henriksen en Forsythe zetten puike boeven neer en ook het actiegehalte is in orde.

Goed.

Barbaarse taferelen.

Het 'produced by Oprah Winfrey'- gehalte is groot in dit op ware feiten gebaseerde drama. Stenigingen zijn barbaars, het mag duidelijk zijn. Maar het verhaal had een betere uitwerking gemogen. Het wordt nergens slecht, maar ook niet goed. Met name tijdens het Hollywoodiaanse einde trekken heel even de tenen krom. Cinematografisch gezien gebeurt er weinig bijzonders en het trage tempo van de film stoort soms. De belangrijke inhoud had beter verdient.

Redelijk.

Heerlijk.

Want dit is een feest.

Zowel voor het oog als voor het oor. Demme heeft een fenomenaal concert van de Talking Heads vastgelegd op film. Zij het in drie nachten. Op een schitterende manier welteverstaan.

En dan de muziek van Byrne en de zijnen. Geniaal is het juiste woord. Ook in de uitvoering. Inclusief dansjes waar Jagger en Presley jaloers op zouden kunnen zijn geweest.

Heb de BluRay mogen aanschouwen en die is in dts absoluut de moeite waard.

Meesterlijk.

Stop-Loss is een anti-oorlog film die meer indruk in de VS zal maken dan hier omdat de inwoners van ons land simpelweg bewuster zijn van zichzelf en veel meer politiek geengageerd zijn. De film wordt ons gepresenteert in een jas van oorlogsdrama maar weet amper welke kant het op wil gaan. Dit levert vaak pijnlijke aktie-scenes op omdat ze de film van enige spanning moeten voorzien. Ze voelen gekunsteld aan. Het verhaal kent veel zwakten. Ryan Phillipe is zeer slecht gecast. De film bulkt van de dubbele moraal en wil nergens echt boeien.

Het slot is ronduit beledigend. Het eindresultaat is een zeer gemiddelde film.

Zinema

Zeer clichématige horrorflick die ondanks de voorspelbaarheid en herkenbare typetjes ed. toch een spannend sfeertje weet weg te zetten. Niets bijzonders maar bij vlagen vermakelijk en onderhoudend. Redelijk.

Commercieel compliment.

Deze filmbiografie van NWA blijkt een enorm commercieel succes. Zodanig zelfs dat er nogal wat records zijn gebroken met betrekking tot het openingsweekend. Het zij Dr. Dre en Ice Cube van harte gegund, evenals de 'consultants' DJ Yella en MC Ren. Er wordt zoveel geld verdiend met de film dat de laatste (naast Ice Cube zonder twijfel de belangrijkste tekstschrijver van de band) kennelijk akkoord ging met het feit dat hij er in deze film wel erg karig vanaf komt. Alsof hij niets betekende.

Sowieso is dit de 'Dr. Dre en Ice Cube-show'. De laatste wordt hier zelfs vertolkt door zijn eigen zoon. Iets wat de zoon van Eazy-E, die dit ook graag wilde, werd ontzegd. Misschien bakte hij er niets van, maar ook hem werd al snel een alsnog geld genererende rol toebedeeld. Als adviseur van de acteur die het wél mocht doen. Je kunt je afvragen of de 'erven Wright' blij zijn met de manier waarop de rapper hier wordt neergezet, maar geld heelt waarschijnlijk alle wonden.

Ice Cube en Dre als helden. Met zowaar lofbetuigingen van andere rappers tijdens de credits. In het geval van Cube zijn er zelfs clips uit zijn filmcarrière. Bij Dr. Dre zijn het naast de bedankjes van 50 Cent, Eminem en Snoop Dogg de verdere zakelijke successen waaronder reclame voor zijn eigen audiomerk Beats. Het mag allemaal, maar toch ben je geneigd te denken dat ze dit soort zelf gegeven complimentjes niet nodig hebben. Ze stonden praktisch aan de basis van de wereldwijde doorbraak van gangsterrap immers.

En dat er zich ook echte gangsteractiviteiten afspeelden destijds blijkt - zoals verwacht - nogal mee te vallen. Eazy-E als dealer en verder wat onterechte arrestaties voor de rest. Gelukkig waren ze meer bezig met muziek, al kun je bij de chronologie van onder meer de liedjes wel wat vraagtekens zetten. Ach, het blijft film en daarmee mag geknoeid ten faveure van het vermaak. Al moet gezegd dat de film helaas niet zo sterk is. Niet zo sterk als de albums van de band in ieder geval. Bij lange na niet.

Of dit te maken heeft met het geheugen van de oud-leden? Yella's pornoverleden komt in elk geval alleen middels een knipoog voorbij. Er is eigenlijk niets nieuws onder de zon. Dr. Dre lijkt zijn eerste echte jointje te hebben gerookt ten tijde van zijn klassieker 'The Chronic' - een rare scène - en heeft vroeger dus écht geen make-up gedragen bij The Wrecking Crew. Alles werd snel pais en vree met Eazy. Het beruchte 'Wit Dre Day' wordt niet gehoord, laat staan het prachtalbum 'It's On (Dr. Dre) 187um Killa' van Eazy-E.

Maar al het zuurpruimen voorbij, valt er dan niks te genieten? Jazeker wel. Gelukkig wordt er veel muziek gedraaid, alle soms ietwat slordige playback ten spijt. Helaas mochten de acteurs - die nogal wisselvallig acteren - zelf ook rappen, iets wat naast O'Shea Jackson Jr. niet had gehoeven. Ice Cube's zoon lijkt griezelig veel op zijn vader. De muziek redt de film, evenals Giamatti's geschmier. Verder gaat men niet de diepte in en de pogingen daartoe doen goedkoop aan. Het duurt te lang en sommige stukken zijn ronduit saai. Een woord dat je nooit in verband zou willen brengen met de pioniers van 'explicit lyrics rap'.

Doorsnee.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

David’s Disney.

Een sympathieke Walt Disney-film van de doorgaans iets duisterder regisseur David Lynch. Een boer gaat per trekker het halve land door om zijn zieke broer te bezoeken. Een roadmovie gebaseerd op ware feiten, hetgeen de film wat extra sjeu geeft. Warm, maar wellicht iets te zoetsappig.

Goed.

Rustig opgebouwd.

Hoffman draagt dit geslaagde drama met misdaad-rand, al zijn de bijrollen tevens sterk. Hij speelt op uitstekende wijze een ex-bajesklant die al vrij snel onder de huid van de kijker gaat zitten. Dit komt door de realistische ontwikkeling van zijn character, alsmede door het zenuwslopend in beeld brengen van een aantal overvallen. Ook de rustige opbouw van de film werkt.

Zeer goed.

Holy shit.

Wat een pijnlijk onleuke komedie. Geen enkele goede grap kunnen bespeuren.

Best een aardige cast inclusief de oude Borgnine, maar niemand weet er ook maar iets van te maken. Had vaak het gevoel naar outtakes te zitten kijken, zo nèt niets. Heel jammer.

Heb alleen een glimlach om mijn mond kunnen toveren tijdens het kalkoen-incident. En zelfs dat wordt bijna volledig verneukt uitgevoerd.

Slecht.

Geen gekke Craven.

Best aardige griezelfilm zonder gore maar wel voorzien van een uitstekend sfeertje en vermakelijk plot. Een en ander voelt aan als het betere TV-werk en kent een goede spannings-opbouw. De uitwerking van het verhaal is helaas op sommige punten wat mager en een aantal goofs, alsmede het overdreven einde, doen de film geen goed. Toch is dit geen gekke Craven.

Redelijk.

Bijzonder leuke en originele film. De sterke cast strijkt de kleine tekortkomingen in het verhaal weer glad. Met name Ferrell en Hoffman excellereren. Zeer goed.

Clichématige psycho.

Regisseur Holland is griezelgrossier en bewijst met deze thriller nog steeds zijn bestaansrecht. Toch is de film enorm voorspelbaar en bevat het alle clichés die we maar kunnen bedenken.

Een en ander valt en staat met de cast, waaronder een ijzersterke Schroder die een psychopaat pur sang speelt. Goede rollen van Sarandon en Jackson doen bijna het matige script vergeten. Gelukkig blijft er genoeg spanning over, ondanks het ontbreken van enig verrassingselement.

Redelijk.

Vuige verslaglegging.

Hij staat al een tijdje op Prime, maar de blu-ray is nu ook eindelijk verkrijgbaar. Wie houdt van duistere, nare misdaaddrama's is bij The Stranger aan het juiste adres. Al schept de internationale poster en genreaanduiding wellicht verkeerde verwachtingen. Zo zijn Harris en Edgerton helemaal niet goed bevriend, of vermengd met elkaar. De laatste verafschuwt de eerste en doet eerder als een politie-acteur aan die zijn gevoel telkens weet uit te schakelen, ten faveure van het hogere doel. Thriller verkoopt beter dan drama, maar spannend wordt het amper. De film doet eerder aan als een gedramatiseerde documentaire. En daar is niets mis mee als dit het eindproduct is.

De twee hoofdrolspelers leveren gevaarlijk goed spel, maar soms blijft een en ander aan de oppervlakte drijven, terwijl de diepte met gemak kan worden opgezocht. Zo is er een bevreemdende dansscène en zijn er meer momenten waarin Harris ruimte biedt aan spektakel. De regisseur kiest er echter telkens voor om bij de les te blijven, hetgeen eerder een vuige verslaglegging weergeeft van hoe een kindermoordenaar langzaam in de val wordt gelokt door undercoveragenten. Waarom de filmmaker ervoor kiest de uitkomst van het echte verhaal niet te onthullen, past bij deze ietwat afstandelijke aanpak. Al ligt de oorzaak vast bij de familie van het slachtoffer, die zich van het project distantieerde.

***½

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Snor.

Met prachtige shots doorspekt en voorzien van een sterk scenario, komt deze klassieker een halve eeuw later nog steeds goed uit de verf. Tegen het einde begint het verhaal wat spaak te lopen, maar Walkers personage biedt voldoende vermaak om de aandacht vast te houden. Sowieso zit het met de spanningsopbouw wel snor.

Zeer goed.

Wat begint als een solide thriller met goed opgebouwde suspense en prima schrikmomenten, veranderd in een, ietwat langzame, clichématige horrorfilm. Hier had meer in gezeten. Redelijk.