Opinions

Italiaanse pulp.

Waar de ander amateurisme verwart met vermakelijkheid wordt de een teleurgesteld en andersom. Is het heiligschennis om dit soort middelmatige horrormeuk onder de grond te schoffelen? Welnee, argumenten genoeg. Al behoort het camerawerk daar niet toe.

Wat rest zijn de lelijke kills, flauwe gore en het ontbreken van een goede sfeer. Laten we tevens de dubs niet vergeten, hoe Giallo dan ook. Zelfs het belachelijke verhaaltje wat vanwege het who-dun-it thema nog zou kunnen boeien, doet dat niet. Al stop je er nog zoveel erotiek in.

Binnen het (sub)genre absoluut een klassieker, maar veel meer dan lachen om de verkeerde redenen zit er hier niet in.

Due.

Pensioenporno.

Onder het laffe mom van ‘artistieke antioorlogsfilm’ en ander maatschappijkritisch geblaat wast de regisseur zijn eigen geweten schoon, al moet gezegd dat de echt choquerende scènes het meer moeten hebben van suggestie dan van een vaste camerahand. Van lafheid gesproken. Dat de regisseur van deze vaardig geschoten porno-thriller zichzelf verschuilt achter geneuzel waar hij zelf in is gaan geloven is nog laffer. Maar ja. Des te meer geknip, des te beter voor de portemonnee. Feit is dat dit soort filmpjes dankzij mond-op-mond-reclame altijd zichzelf uitbetalen vanwege de beruchte reputatie en dus is het pensioen van de smerige Serviër meer dan voldoende veiliggesteld.

Umereno.

Van de C naar de E.

En we hebben een cliché..

Maar als 't hier nu alleen een clichématig en voorspelbaar horrorfilmpje zou betreffen, zoals 98% der horrors, zou ik niet zeuren.

Nu doe ik dat wel: Bannen deze film..

Wat een prut. Vanaf de roltrap-scene weet je het eigenlijk al. Het vervolg is nog enigszins te pruimen, maar dan.. Dan is daar de krant met Nixon. Ah, zou oud is dit plekje? Ja echt wel... Om van de gaten in het, decennia verlaten, stukje perron nog maar te zwijgen. Gelukkig is de krant wèl intact gebleven. Zo gaat dat nu eenmaal. Neuken dus, er zit niets anders op. En nu maar hopen dat we niet één voor een..

Vanaf dat moment zakt de film, die er nog een beetje vaart in houdt, razendsnel in elkaar. Als een tè natte drol, de vorm nog nauwelijks zichtbaar.

Dat ligt aan het belachelijk uitgevoerde verhaal, het ontbreken van welke spanning dan ook, en slechts één redelijke kill. Oh ja, en aan de hardrockers met machetes. Of waren het nu toch holbewoners met spijkerbroeken? En het duurt en het duurt.

Als deze film in de jaren '80 zou zijn uitgebracht geloof ik het allemaal nog. Nu niet.. Men mag zich diep schamen.

Beledigend slecht.

Dat Hitchcock niet geheel tevreden was over deze film moge duidelijk zijn, desondanks is dit prima kijkvoer. Idd niet zo sterk als de vele toppers uit zijn ouvre, maar toch vermakelijk met een aantal spannende momenten. Er zit echter een vreemde fout in (alleen voor oplettende kijkers) die niet wordt benoemd in de extra op de DVD (we worden in deze extra een beetje afgeleid door de zgn false flashback die eigenlijk juist erg sterk is, maar destijds niet goed werd gewaardeerd.): Wyman's filmvader zegt tegen de inspekteur dat Johnny nu vrijuit kan gaan, vlak nadat ze Dietrich hebben afgeluisterd. Het gaat misschien een beetje verloren in de hectiek van de ontknoping, maar slaat natuurlijk nergens op. Dietrich heeft immers iets heel anders gezegd. Namelijk dat Johnny de moordenaar is en dat zij erbij aanwezig was. Volgens haar afgeluisterde bekentenis was Johnny dus absoluut NIET onschuldig. Vreemd dus dat Wyman's vader het tegenovergestelde beweert tegen de inspekteur terwijl ze net alles hebben kunnen horen. Ik vermoed dat Hitchcock deze fout later wel heeft ingezien en omdat dit absoluut niet des Hitchcock's was (hij was een perfectionist die alles tot in het detail goed wilde hebben) zal hij ongetwijfelt des duivels zijn geweest.
De film is een klein beetje een allegaartje met de liedjes van Dietrich als prima vermaak (met name La Vie En Rose) en voelt vaak een beetje kluchtig aan. De cameo is schitterend. Goed.

Zwijgzame zwerver.

Origineel is het allemaal niet tijdens deze zoveelste zombie-, pardon, vampierenfilm, maar de acteurs en het tempo maken een hoop goed. Het postapocalyptische sfeertje werkt en de bonte verzameling ‘helden’ zorgt voor een prettige scheut betrokkenheid bij de kijker, maar ook hier geldt: alles is al eens eerder gedaan.

Van originaliteit moet deze horrorflick het dan ook niet hebben, des te knapper dat de film desondanks weet te onderhouden. Dat zit hem o.a. in een goed neergezet, grotendeels zwijgzaam rondzwervend, hoofdpersonage dat korte metten maakt met het bloedzuigende ongedierte.

Goed.

Stalker is visueel gezien erg geslaagd. De beelden zijn vaak schitterend, evenals de filters. De wijze levenslessen en andere filosofische dialogen zijn dat, mijns inziens, minder. Storend bijna. Ook het trage tempo van de film is soms onprettig, maar tegelijkertijd ontstaat er een moment dat je volledig in de film opgaat. Met dank aan o.a. datzelfde tempo. Het is altijd fijn als een film dit kan doen. Echter blijft e.e.a. te veel verwarrend en onduidelijk voor mij om een volledig bevredigd gevoel hier aan over te houden. Een bijzondere kijkervaring, maar niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

Viva VHS!

Want zo komt men nog eens een oude, vergeten TV-film tegen uit de Verenigde Staten. Niet zo'n heel beste, want naast het feest der herkenning voor televisiekijkers uit de jaren '70 en '80 valt er met uitzondering van de cast weinig te genieten. Dat zit hem in het langzaam en nogal makkelijk uitgevoerde thrillerverhaaltje, dat tevens een mislukte gooi doet naar enige romantiek.

Doorsnee.

Ongelofelijke ode.

Wanneer je als kijker gelijk in de eerste scène ondersteboven bent van de gelijkenissen tussen de acteurs en de echte Laurel & Hardy, loopt het duo een filmset op in één lange take. Producent Hal Roach staat al te wachten als de Dikke en de Dunne op de voet worden gevolgd tijdens hun onderonsjes over vrouwen en filmcontracten. Men komt binnen zonder kloppen, terwijl er ook gelijk gegrinnikt kan worden.

De belofte van de sterke opening wordt grotendeels waargemaakt tijdens een biopic die zich voornamelijk afspeelt tijdens de nadagen van het wereldberoemde duo. Wat de film zo sterk maakt zijn niet alleen het goede acteerwerk alsmede de chemie tussen Steve Coogan en John C. Reilly, maar ook het ongelofelijke gevoel dat je soms stiekem het idee hebt naar een Laurel & Hardy comedy te zitten kijken. Wat een ode...

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Slappe spoof.

Waar er decennia geleden nog wel leuk gespoofd werd met bijvoorbeeld een Nielsen of Brooks, is het tegenwoordig vaak lastig zoeken naar een leuke parodie of andere filmgrapperij. Zo blijkt ook hier, bij deze slappe bedoening.

Met als dieptepunten Chucky en een aantal andere goedkoop uitgedoste horror-legenden. Voorzien van flauwe liedjes en een hoge dosis niet-werkende grappen. Zelfs met een bijrollende Nielsen in de gelederen kan er moeilijk meer dan een glimlach om de mond getoverd worden.

Matig.

Sfeervolle avonturenfilm die één van de meest succesvolle King-verfilmingen was. Met een jonge sterrencast. Absoluut geen meesterwerk maar wel vermakelijk en onderhoudend. Goed.

Motown's muzikale motor.

En eindelijk belicht in de filmgarage, want de Funk Bros. hebben er recht op. Sympathieke kerels ook. Stiekem natuurlijk twee bandjes, want boef Gordy had voor iedereen een stand-in, behalve voor diegene die uitbetaalde.

Het leuke aan deze docu zit hem met name in de anekdotes en de korte reconstructies van de klassiekers. Maar wanneer Harper zich laat begeleiden door de oude knarren doet het erg pijn. Niet alleen om te horen dat hij volledig wordt overschaduwt door de schitterende bejaardenband, maar de heiligschennis zit hem vooral in het feit dat de man geen soul heeft. De hedendaagse artiesten vallen sowieso muzikaal door de mand, m.u.v. Khan en Levert. Met als dieptepunt het vocaal verkrachten van 'Cloud 9' en het amateuristisch tegen de maat in zingen bij 'Ain't To Proud To Beg'. Hoi ik heet Ben en doe straks Marvin ook nog na! Doe ik gelijk zijn mutsje er bij op. Collin's is ludiek en voornamelijk de showsteler met de hit van The Contours. Wat een warm bedje moet die band toch zijn geweest. Verdomme, ze zijn het nog steeds! Maar was meneer Isley soms niet beschikbaar? En waar was Prince bijvoorbeeld, of Wacko Jacko desnoods?

Er wordt niet alleen muzikaal door de mand gevallen door de 'nieuwe' generatie. Wanneer Ndegeocello baslegende 'Babba' aan het huilen maakt door een volstrekt onnodige vraag te stellen ter verificatie van haar eigen ongeloof. 'U als blanke heeft zich nog nooit misbruikt gevoeld'? Want toen ik nog niet in de baarmoeder zat was u vast een beetje dom.. Schaamteloos. Wat een naar meisje. Hoe pijnlijk ook, alleen deze tenenkrommende scène rechtvaardigt het uitzenden van de muzikale beelden van haar en de band. Het was nog nooit zo prettig om iemand te zien afgaan. Al moet gezegd dat ze het allereerste liedje wel goed performde. Tsja, het is ook moeilijk om je eerbiedig te blijven gedragen met zulke gewone kerels om je heen. Ze weten niet eens welke kleur ze hebben! Dan merken ze het vast ook niet wanneer ik ga freestylen tijdens een klassieker van The Temptations en daarmee de boel verneuk. Of meeplayback met de wèl uitstekende vocalen van de backingband, wanneer alsnog het kwartje bij mij valt.

Gelukkig krijgen we op het einde nog meer Khan, maar ook een heerlijke uitvoering van 'What Becomes Of The Broken Hearted'. Osborn kan namelijk ook goed zingen. De haren op de arm willen helemaal niet meer naar beneden wanneer de inmiddels overleden Funkers in portret worden bijgezet. Want zowel muzikaal als sociaal gezien staan deze mannen als een huis. Zelden zo een lekkere rhythmsectie gehoort overigens, om gek van te worden. Stuk voor stuk zijn de heren verantwoordelijk, net als bijvoorbeeld The Beatles, voor het veranderen van de popmuziek in het algemeen. Met dit verschil dat deze guys nooit de media haalden en al helemaal geen miljonair werden. En dan in je vrije tijd voor een kratje bier de jazz van de hemel spelen, wat een helden.

Geweldig.

Tijdloos thema.

Douglas en de rest van de cast houden de aandacht er aardig bij, maar het is allemaal nogal clichématig. Het thema blijft natuurlijk iets van alle tijden, maar ook destijds had er vast meer gezeten in het ’eigen rechtertje’ spelen. Iets te voorspelbaar en te gemakkelijk helaas.

Redelijk.

Rakende remake.

De nieuwste remake van A Star Is Born is vooral die van de versie uit 1976, die op zijn beurt weer een kopie was - met iets andere invalshoek - van de versies uit 1937 en 1954. Aan een succesformule hoeft men doorgaans weinig te sleutelen. Kris Kristofferson wordt hier vervangen door Bradley Cooper, die tevens regisseert, en Barbra Streisands stokje wordt overgenomen door Lady Gaga. Het kan minder. En nog steeds zeer succesvol, want naast het kassucces werd er via meerdere nominaties uiteindelijk een Oscar gewonnen voor beste liedje.

Coopers debuutfilm blijkt geslaagd te zijn. En het moet gezegd, A Star is Born weet te raken. Zelfs als je alle andere versies hebt gezien. Al is de impact groter als je niets weet, hetgeen eigenlijk altijd geldt voor films. Cooper is duidelijk in zijn element als alcoholistische zanger die verliefd wordt en de onbekende Ally een kans geeft. Hij weet zelfs een aardig deuntje te zingen. Ook Lady Gaga doet het zeer overtuigend als zijn tegenspeelster. Je vraagt je bijna af waarom ze niet van die mooie country-liedjes zingt in plaats van haar huidige repertoire. Zowel in de film als in het echte leven.

Er zijn genoeg redenen waarom de film de kijker weet te pakken, maar de belangrijksten zijn de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en de opbouw naar het uiteindelijke drama. De 'rise' is iets sterker dan de 'fall' en tegen het einde zakt een en ander zelfs een beetje in, maar over het algemeen genomen is A Star Is Born de moeite waard. Alle zoetigheid en opgeklopt sentiment ten spijt, er zullen weinigen onberoerd door de film heenkomen. En natuurlijk is het allemaal gladjes en redelijk voorspelbaar, Cooper en Gaga, alsmede de catchy muziek zorgen ervoor dat je wel bij de les moet blijven.

De 4K Ultra HD schijf is voorzien van HDR opdat elk detail goed in beeld komt en je kunt als audio-track kiezen voor een bescheiden dts-HD Master Audio, of de meer multidimensionale ervaring van Dolby Atmos. De bijgesloten blu-ray bevat eveneens de film, alsmede het bonusmateriaal bestaande uit een making of en allerlei muziekvideo's.

***½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Trektreetje.

Dat regisseur J.J. Abrams ongetwijfeld een fan is, maar geen 'Trekkie' zal een ieder worst wezen. De daadwerkelijke fanboys en girls vinden alles wat afwijkt nu eenmaal lastig. Zoiets past bij het autistische profiel van mensen die de SF-serie hebben geadopteerd als zijnde een heuse religie of iets dergelijks. Hoe eng dat is doet er niet toe. Uiteindelijk zullen ook zij over de brug komen, omdat tijd veel wonden heelt. En deze film verdient dat.

Bombastisch en ridicuul. Gladgestreken voor een nieuwe generatie liefhebbers-to-be en voorzien van een cast die doet rieken naar het betere soapwerk, dendert Abrams' versie door het beeldscherm heen. Over de top, maar absoluut onderhoudend en vermakelijk. Het vervolg doet er zelfs nog een schepje bovenop in 3D en is in de overtreffende trap nog een treetje wilder en onbesuisder dat dit rumoerige deel, dat ondanks dit alles weet te werken.

Zeer goed.

The Fast and the Franchise.

Wat ooit begon als een sciencefictionserie op de Amerikaanse televisie in de jaren zestig, groeide uit tot een zeer succesvolle franchise die heden ten dage nog volop leeft. Met deze Star Trek Beyond als jongste resultaat. Je zou bijna kunnen stellen dat de cirkel weer rond is, want naast dat er nog wat aandacht wordt besteed aan de originele crewleden - inclusief het feit dat de film ter nagedachtenis wordt opgedragen aan Leonard Nimoy (de allereerste Spock) – doet deze film vooral aan als een extra lange episode van die vroegere tv-serie.

Daar is niet heel veel mis mee, maar het verandert het hernieuwde pad dat was ingeslagen in 2009 door regisseur J.J. Abrams. Die stapte na twee sterke Star Trek-films plotseling over naar het Star Wars-kamp en leverde onlangs Star Wars Episode VII – The Force Awakens af. Wellicht zijn minste film, maar er moest dus wel een andere regisseur worden ingevlogen voor de nieuwste Star trek. En dat werd Justin Lin. De Taiwanese regisseur die vooral furore maakte met een viertal delen uit een andere beroemde filmreeks: The Fast and the Furious.

Ondanks dat er nogal wat verschil zit tussen de twee regisseurs, mocht je best een aardige film verwachten. De ‘oude’ acteurs doen immers mee. Maar originaliteit is in dit deel sowieso ver te zoeken. Daarbij komt dat het ditmaal wel heel simpel in elkaar steekt. De overblijvende actie kan de boel amper rechttrekken, helaas. Gelukkig zijn er nog wat grappige onderonsjes die wellicht zijn ontsproten aan het brein van medeschrijver Simon Pegg. Maar als zelfs de Beastie Boys, Public Enemy én Idris Elba geen verschil kunnen maken, is er echt iets mis.

De 4K Ultra HD wordt samen met de blu-ray van de film uitgebracht. Twee discs dus. HDR en Dolby Atmos zorgen voor een uitstekende audiovisuele beleving. Het bonusmateriaal staat op de blu-ray en omvat zeer veel extra’s waaronder interessante mini-docu’s , deleted scenes en een heuse gag-reel.

Redelijk.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Derde dimensie.

Filmmaker J.J. Abrams, die enkele jaren geleden de beroemde sciencefictionfranchise Star Trek weer een behoorlijke cinema-boost gaf, zit wederom op de regiestoel tijdens dit actierijke deel. De man heeft een sterke film weten te brouwen waarbij het tempo hoog ligt, met een verhaal wat de kijker er makkelijk en snel bij betrekt. Dat is best knap, want je zou de toeschouwer met zoveel spektakel makkelijk uit het oog kunnen verliezen. Alles zit echter in een meeslepend, avontuurlijk jasje gestoken zoals je zou wensen dat menig andere blockbuster het ook zou dragen.

De ruimte en planeten worden daarnaast ook nog eens mooi in beeld gebracht en hoe hoog en terecht de discussie omtrent de noodzaak van 3D ook is gelopen, voor deze film mag je rustig zo'n televisie aanschaffen. Als je wilt zien hoe mooi 3D ook al weer kan zijn en hoe de derde dimensie ook echt een extra dimensie toevoegt: druk deze 3D-Blu-ray in de sleuf van het dienstdoende apparaat en overtuig jezelf. Extra fun biedt de 7.1 track, die mooi gemixt is en het bombastische tintje nog iets meer body biedt. Met de subwoofer juist ingesteld zal de TrueHD de muren doen schudden.

Het mag dan ook geen onsje minder zijn schijnbaar, maar Star Trek into Darkness kan het allemaal makkelijk hebben. Hier kan ouderwets genoten worden. Van de geinige onderonsjes tussen de autistische Spock en zijn losbollende kapitein Kirk tot aan een geinige Scotty en al die anderen. De zuur pruimende 'Trekkie' zal vast niet over de streep worden getrokken door de aanwezigheid van de oude Nimoy en het lichtje in de bovenkamer mag rustig worden gedoofd, maar menig sciencefiction-fan of actieliefhebber zal genieten van deze vlotte en vermakelijke film. Overdaad schaadt niet altijd.

Zeer goed.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Star Trek The BluRay.

En die zit er goed uit. Nadeel is echter dat daardoor de soms matige SFX nogal opvalt.

Het mag de pret niet drukken, niet iedereen heeft het budget van 2001. Maar toch, jammer is het wel.

De film zelf begint uiterst boeiend, maar kent een ietwat slappe finale. Vind het verhaaltje niet erg sterk en, zelfs voor '79, een beetje langdradig. Het tempo had iets hoger gemogen, en de film iets korter.

Sfeervol is e.e.a. wel. Ben benieuwd naar The Wrath.

Goed.

Tegenvallend vervolg.

Op een beter deel 1, mijns inziens.

Visueel gezien netter, met betere SFX. De cast is echter erg wisselvallig en, met name, Montalban schmiert er lustig op los. En niet alleen hij.

Voeg daar aan toe een knoepert van een goof (Kirk's leesbril is plotseling weggebeept?. En een amper werkend kat en muis spel met Khan. Ook de talloze tegelwijsheden komen de film niet altijd ten goede.

Als de core van een film zich binnen een ruimte afspeelt, huur dan goede acteurs in zou je zeggen. Toch is e.e.a. vermakelijk (for all the wrong reasons) en zit er een vlot tempo in dit deel t.o.v. het eerste deel. Het eerste uur is i.i.g. goed.

Redelijk.

Leuke en fantasievolle film met een glans(bij)rol voor De Niro. De humor word keurig gecombineerd met romantiek & avontuur. Zeer goed.

Popcorn.

En daar is niet zo heel veel mis mee uiteraard.

Al vind ik dat het formulewerk, met name op het eind, ietwat begon te irriteren.

Emmerich is zeker geen held, maar hij heeft ze veel slechter gemaakt. En over het algemeen genomen entertaint de film, de voorspelbaarheid ten spijt. Toch is het mij een klein raadsel dat de film zo een grote schare spinoffs e.d. kent. Echt bijzonder wordt het namelijk nergens.

Redelijk.

Robotroadtrip.

Een sfeervolle roadtrip uit de koker van griezelgrossier Carpenter, met de destijds voor een Oscar genomineerde Bridges. Je kunt je heden ten dage serieus afvragen of zijn apathische performance, inclusief de robotbewegingen, de tand des tijds goed heeft doorstaan. Het antwoord is hoogstwaarschijnlijk: nee. Feit is dat een ieder die zijn verstand weet uit te schakelen een lief, ietwat lang uitgesmeerd, moralistisch filmpje voor de kiezen krijgt. En gelukkig is er redelijk gedoseerd met de zoetstoffen.

Goed.

Verhoeven's SF die dusdanig over de top gaat dat het zichzelf beentje licht. Enigszins onderhoudend maar de maatschappijkritische verwijzingen zijn eerder makkelijk en goedkoop dan stof tot nadenken. Redelijk.

Enigszins vermakelijk filmpje met een aantal goede grappen, gebaseerd op de bekende televisieserie. Redelijk.

Geen glimlach.

Starter for 10 bevat nogal wat potentie, waaronder de altijd sympathieke James McAvoy en een ‘Coming of Age’-idee. Iets wat eigenlijk niet goed werkt omdat het ook nog eens in een vreemd soort quiz-jasje wordt gegoten. Wat wel werkt is de prettige soundtrack en degelijke uitvoering, maar de film schiet op veel gebieden te kort. Zo valt er nagenoeg niets te glimlachen en is het drama veel te dun, om van de verwaarloosbare romantiek nog maar te zwijgen.

Onvoldoende.

Vermakelijke vrachtauto's.

Vooral het desolate begin van State of Emergency creëert veel sfeer. Natuurlijk komen dit soort postapocalyptische zombiefilms met vrachtauto's tegelijk uit filmland aangehobbeld, toch verdient de film een nipte voldoende. Met weinig middelen - echt low budget is het ook weer niet - is hier namelijk een vermakelijk griezelfilmpje uit de grond gestampt.

Goed.

Leuk maar lang.

En omdat het verhaal behoorlijk clichématig is, misschien wel iets tè lang.

Toch wordt er, ondanks het geschmier, aardig geacteerd en kent de film een paar uitstekend momenten vol spanning.

Morricone's score voelt menigmaal misplaatst aan. Mede vanwege het wisselvallige dramajasje, wat de film niet lekker zit.

Goed.

Zanderig.

En wat losjes ook. Maar goed, met alle toevalligheden op de koop genomen, nog niet sterk. De Crowe ten spijt.

E.e.a. voelt al snel gekunsteld aan, en het lijkt er op dat de film iets te graag een ingenieuze thriller wil zijn. En dat is het helaas niet. Ondanks de aanwezigheid van een serieuze cast. Mirren is aardig, maar Penn komt amper uit de verf.

De snackbar-scene is niet al te best. Laten we voor het gemak maar stellen dat het junkenmeisje achter Crowe's auto heeft aangerend. Pardon, ik bedoel zijn favo dinnerplace heeft achterhaald middels de lijkschouwer.

Bateman's hotel-scene, inclusief de traantjes, behoort tot het dieptepunt van de film. Affleck's aktie hierop slaat overigens helemaal nergens op (en is niet alleen verhaaltechnische onzin). Het kwam bij mij althans geenszins over. Zelden iemand zo inspiratieloos een ander te lijf zien gaan. Ook erg voorspelbaar met de monitor op de achtergrond. Anyway, de verdedigers van deze film zullen de zoutloze aanval op de getuige zien als bewijs voor het feit dat Affleck een evil mannetje is, en e.e.a. dus wel klopt. Tsja, dan kunnen we het zien als puik acteerwerk. Who cares.

Aardig onderhoudend, maar niet boven het maaiveld uit. We weten het zo langzamerhand wel..

Redelijk.

Mixed emotions.

Die ondanks de schitterende soundtrack alleen te voelen zijn. Rolling Stones waren hier ook misplaatst geweest.

Want waarom? Omdat de film niet geforceerd cool is, maar er toch soms een beetje naar riekt. En verhaallijnen die elkaar ontmoeten is eigenlijk iets te vaak gedaan, heden ten dage. Maar toch..

Men heeft hier voor een iets andere invalshoek gekozen, lijkt het. En met name het verhaaltje is, hoe onorigineel ook, origineel uitgevoerd.

Het had allemaal beter gekund, maar mij deed dit gedurfde filmpje prettig smaken.

Zeer goed.

Mindfuckend mysterie.

De film Stay gaat een beetje ten onder aan rommeligheid en een teveel aan eigen interpretatie. Maar wie echt wil mindfucken moet toch van betere huize komen, dit blijft een halfslachtige poging. Gelukkig zijn de acteerprestaties in orde en houdt het mysterie de kijker tot aan het einde bij de les.

Redelijk.

Presley heeft een vreemde rol in deze nog vreemdere komedie over indianen. Van obsuur vaag tot bovengemiddeld grappig en alles wat daar tussen zit. Vooral de liedjes komen op de meest waanzinnige momenten. Toch is dit in de lange rij films van The King, zeker niet de slechtste. Gedeeltelijk geslaagd maar toch nog redelijk vermakelijke pulp.