Opinions

Boeiende thriller met een uitstekende Skarsgard. Het verhaaltje voelt soms rommelig aan en het einde lijkt wat overtrokken maar desondanks is er een prima sfeer voelbaar en blijft er genoeg spanning over. Goed.

Tof.

En dat ligt 'm vooral aan de characters en dialogen, en niet zo zeer aan het verhaaltje. Peck en Kingsley zijn erg sterk, alsmede Thirlby.

De humor en het drama staan in een prettige verhouding tot elkaar, en het sausje wordt verzorgd door een uiterst voorspelbare hiphop-soundtrack. Alle hitjes uit '94 komen voorbij. En dat werkt toch wel, hoe voorspelbaar ook.

Zeer goed.

Not irie.

Ondanks het feest der muzikale herkenning voor de gemiddelde reggaeliefhebber, blijft er naast de muziek weinig over van dit zoveelste handycamwerkje. Bradshaw, die als het even kan Jamaica cinematografisch vertegenwoordigt, doet zijn gekke zelf en er zijn wat cameo's van bekende artiesten. Het verhaaltje wordt echter nergens echt interessant.

Twee sterretjes.

Sterke thriller met simpel verhaal maar erg knap qua uitvoering. Hepburn, Arkin en Crenna zijn subliem en de spanning is bij vlagen om te snijden. Zeer goed.

Voorspelbare originaliteit.

Waitress is in ieder geval leuker dan de gemiddelde romcom. Toch wordt ook hier tijdens deze film het pad der voorspelbaarheid bewandeld, al is de uitvoering enigszins origineel. Humor voert hier de toon boven de romance, al moet die je wel liggen.

Wanneer tegen het einde dat zwaartepunt zich gaat omdraaien, valt een en ander tegen. Onder andere omdat het aanvoelt als een vlug en gemakkelijk uitdraaiertje. Niets is echter minder waar. Feit is dat regisseuse en mede-actrice Shelly zelf haar film niet kon afmaken omdat zij zeer gewelddadig om het leven werd gebracht door een inbreker. Hoe triest.

Redelijk.

Moedige modificatie.

Soms moet je iets durven aanpassen. Of modificeren, hoe je maar wilt. Rectificeren zelfs. Soms heb je daar geen zin in omdat je eerst zo stellig was. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de herziening van Wake een aangename was. Eentje die in schril contrast staat met de kijkbeurt uit 2011. Moedig om te zeggen? Welnee. Soms veranderen smaken en soms smaakt iets het ene moment beter dan het andere. Wellicht was het laatste het geval. Want Wake doet op zijn minst denken aan een vermakelijke, extra lange aflevering uit The Twilight Zone.

De grootste clou wordt veel te vroeg weggegeven maar zelfs dat mag de pret niet drukken. De film kent een loom tempo dat, wanneer deze het toestaat, de kijker aan zich bindt. Het mysterie zelf mag dan vrij vlot opgelost zijn, welke kant het opgaat blijft evengoed intrigeren. De acteurs zijn in orde en de sfeer is in optima forma. Loom maar dreigend. Soms moet je gewoon toegeven dat je er eerder volkomen naast zat. Of dat je ongetwijfeld de verkeerde verwachtingen had. Trailers en synopsissen zijn daarom altijd overbodig. Maar zelfs zonder kun je je vergissen.

Goed.

Spanningsnor.

Dat Hammer tegenwoordig nog steeds missers maakt blijkt wel uit het onlangs verschenen release The Resident, die niets meer dan een schaamteloze herhalingsoefening in formulevorm was. Niet dat het eerdere Wake Wood dat ook is, maar het verhaal kent verder weinig verrassingen. Gelukkig is de setting sfeervol en zit het met een deel van de spanning wel snor.

Redelijk.

Bewonderenswaardige buurman.

Na een 'pauze' van bijna 7 jaar pakt scenarist Scott Frank de regisseurshandschoen weer op. Zijn debuutfilm The Lookout was een niet zo goed uitgewerkt, redelijk misdaaddrama met Joseph Gordon-Levitt. Niet bewonderenswaardig, maar wel onderhoudend en voorzien van sterke vertolkingen. Wat dat betreft zijn er raakvlakken met A Walk among the Tombstones, al is deze film gelukkig ietsje beter. Met de nadruk op ietsje.

Ook hier gebeurt er niets bewonderenswaardig, zijn de acteerprestaties puik, wordt er soms wat afgeraffeld maar is een en ander absoluut onderhoudend. Tot zover de raakvlakken. Want ondanks dat deze misdaadthriller met privédetective Liam Neeson eveneens volgepropt zit (er moest uiteraard een heel boek in) is dit werkje wat evenwichtiger. Iets rechtlijniger. Het helpt ook mee dat de regisseur sterk weet te beginnen. De aandacht wordt gelijk gewekt.

En zo krijgt de kijker te maken met de immer sympathieke Neeson, die met zijn doorleefde gezicht voor de zoveelste maal op wraaktocht mag. Charles Bronson zou jaloers zijn geweest. Ditmaal weliswaar iets verfijnder en minder voorspelbaar dan tijdens zijn Taken-trilogie, maar toch. Geef deze acteur een pistool en je zit goed. De menselijkheid die hij uitstraalt is er dus een van 'n acteur als Bronson of Eastwood. Het helpt de kijkers hun empathisch vermogen op te vijzelen. De buurman als held.

Het gruizige sfeertje en de moordenaars waar hij jacht op maakt doen je al snel vergeten dat hij in opdracht werkt van drugsdealers. Wat qua thema in het boek vast beter uit de verf komt, doet dat hier niet. Niet zozeer het eerder genoemde, maar als tijdens de shoot-out het twaalfstappenprogramma voorbijkomt is dat op zijn minst ongepast. Het komt nogal gekunsteld over, terwijl dit op papier wellicht wél werkt. Dit drukt de pret echter amper: Neeson draagt zijn pistool met verve.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Erg vermakelijke comedy die met name Walk the Line persifleert. Met leuke liedjes en sterke grappen. Reilly bewijst weer eens zijn wereldklasse. Goed.

Geringe gebbetjes.

Een nogal slappe komedie met de beeldschone Elizabeth Banks, die een sympathieke James Marsden aan de haak slaat voor een wilde nacht. De katerige, te vroege ochtend erop - in 't donker lopend naar huis - is enkel pech haar deel. En dus kan er gelachen worden. Of niet? Voldoende voedingsbodem immers. Helaas beperkt de humor zich, ondanks de hoge grapdichtheid, tot een minimum. Iedereen denkt ten onrechte dat ze een prostituee is, en die grap duurt tot ongeveer halverwege de film.

Eigenlijk is deze grap na de (voorspelbare) eerste keer al uitgewerkt. Flauw is het toverwoord en op een enkel gebbetje na valt er verder ook weinig te grinniken. Een verdwaald lachje hier en daar, maar dit zoetsappige formulewerkje weet nergens echt van de grond te komen of anderzijds te imponeren. Heel soms weet er iets te werken, nog vaker zit je met plaatsvervangende schaamte te lang durende, niet grappige scènes weg te slikken. Het totaal aan lol is simpelweg te gering.

Onvoldoende.

Cash was geen Walt Disney-ster die tijdelijk foute pilletjes slikte, maar een bad ass-motherfucker die tot zijn dood er een stem op na hield die nooit met die van Phoenix mag worden vergeleken..

Cash kon niet acteren, Phoenix kon niet zingen.

Fragiele financiën.

Mooi gefilmde en goed opgebouwde misdaadfilm, met een simpele maar helaas realistische blik op de fragiele financiële wereld. Douglas speelt met verve de doorgeslagen oplichter Gekko die filmgeschiedenis maakte en 23 jaar later een vervolg zou opleveren. Een hoop formulewerk, inclusief laf einde, dat over het geheel genomen goed werkt.

Zeer goed.

Gekko's terugkeer.

Nog steeds rust een groot deel van de film op het prachtige personage van Douglas. Omdat hij hier uiteindelijk nog meer opgesloten raakt in het voorspelbare feelgood-script, blijft zijn gekte beperkt vormgegeven. Een gemiste kans, omdat LaBeouf allesbehalve sterk genoeg is en de belachelijke cameo van Sheen, alsmede de terugkeer van Byrne doet denken aan het betere werk uit 1987.

Een aardige vaart, de aanblik van Wallach (verder niets), het realistische raakvlak met de huidige financiële crisis en Brolin trekken wat zaken recht. Het is het echter allemaal nèt niet en dat maakt de terugkeer van Gekko teleurstellend.

Redelijk.

De eerste helft van Wall-E is ontzettend sterk. Ondersteunt door een geweldige soundtrack beleven we een vermakelijk en ontroerend avontuur dat grandioos geanimeerd is. Animatie met een hoofdletter A mogen we wel zeggen. De tweede helft van de film bevat meer gesproken woord en is en beetje clichématig, voorspelbaar en tevens ook iets minder mooi geanimeerd. Waar de film in de eerste versnelling voor het meesterwerkstempeltje gaat, blijkt dit uiteindelijk niet haalbaar. Toch een leuk filmpje. Goed.

Zoutloze grapjes.

Het zijn vooral de grapjes, met uitzondering van een aantal volwassen knipoogjes, die nogal zoutloos aan de kijker voorbij trekken. Alsmede het geforceerde cliché-geactie op het einde dat enige opgebouwen sfeer doet vergeten. Alle adembenemende klei-animaties ten spijt.

Redelijk.

Helaashumor.

Flauwe komedie waarbij de klinkende namen van de cast doen vermoeden dat het een geslaagd project betreft. Helaas is dit niet het geval. De grappen zijn uiterst doorzichtig en menig personage weet enkel jeuk te genereren, met uitzondering van een komische Ken Marino. Het grootste gemis aan de film is het gebrek aan humor, de hoge grapdichtheid ten spijt.

Onvoldoende.

Voldoende vermaak.

Een komisch drama gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Je moet dat laatste maar weten om het te kunnen geloven. Soms is de waarheid gekker dan fictie. Zo ook hier, wanneer twee twintigers besluiten wapenhandelaren te worden en te gaan leveren aan de Amerikaanse overheid. De uitspraak 'Only in America' is hier volledig van kracht. Het levert een onderhoudend verhaal op met een sympathieke Miles Teller en een onberekenbare Jonah Hill. Met name de laatste acteur kennen we van vele komedies. Evenals regisseur Todd Philips, die verantwoordelijk is voor onder andere The Hangover-trilogie.

De komische noot is meer dan welkom in dit vreemde avontuur, maar het maakt de film nog evenwichtiger dan dat hij al is. De humor redt een hoop, schaterlachen zit er echter niet in. Daarvoor blijft de film veel te serieus. Op het vreemde af, met name wanneer het de relatie tussen Teller en de beeldschone Ana de Armas betreft. Het lijkt er dan ook een beetje op of de regisseur niet zo goed wist welk pad te bewandelen. Een misplaatste Bradley Cooper plus een vreemde wending - het echte verhaal moest natuurlijk gevolgd - helpen ook niet mee, maar over het algemeen genomen biedt War Dogs voldoende vermaak.

Goed.

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Koud klef.

Een avontuurlijke speelfilm die, ondanks het typische formulewerk en de aanwezigheid van Spielberg, zich niet eens richt op de hele familie. Het thema ten spijt. Want naast het onvermijdelijke getrek aan de tranen komt er hier tevens een portie geweld om de hoek kijken, die eerder doet denken aan de regisseur zijn voorliefde voor oorlogsspektakels dan aan zijn bekende familiefilms.

De kleintjes dienen, zoals de leeftijdskeuring terecht aangeeft, dan ook niet mee te kijken. Het sentiment wordt er niet minder door opgeklopt en visueel is het uiteraard gelikt. Zoet dient echter niet te worden verward met warm, het essentiële onderdeel dat Spielberg alleen weet te vatten tijdens een dapper onderonsje op de frontlinie. De ouderwetse klefheid werk wel echter.

Zeer goed.

Herzien.

En dat had ik beter niet kunnen doen. Vond hem destijds al niet best. Maar wat een draak van een film.. E.e.a. is onderhoudend maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Halfje er af na deze keer, wordt 2.

Brr.

Rotzooi.

Zowel het belachelijke verhaal, de matige acteerprestaties, de kloterige soundtrack en de beledigende make-up zijn erg vervelend. Ook is het erg jammer dat B-held Saxon in dit lelijk in beeld gebrachte prul opduikt.

Zonde van je tijd en niet eens van The Asylum.

Slecht.

Ondanks de zeer sterke cast en het originele verhaaltje weet de film niet altijd goed te vermaken. Dit komt mede door het ontbreken van een goede balans en een groot aantal bedenkelijke grappen. Redelijk.

Carpenter’s comeback.

John Carpenter deed lange tijd niets van zich horen. Zo lang zelfs dat fans het ergste vreesden: ‘Zou de regisseur nog wel een comeback kunnen maken?’ Het antwoord is ja, blijkt hier. Maar toch valt er ook genoeg kritiek te leveren op het eindproduct. Dat komt omdat de oude horrormeester hier teruggrijpt op een vrij standaard gegeven en zich zelfs ‘schuldig’ maakt aan de beruchte twist-die-je-niet-aan-ziet-komen. Alhoewel, niet aan ziet komen? En dat is ook een beetje de terechte kritiek, dit is natuurlijk wel eens eerder en beter gedaan.

Toch is The Ward zeker de moeite waard. Dat zit hem onder meer in het vakmanschap waarmee de regisseur de film op het scherm tovert. Een kolfje naar Carpenter zijn hand misschien, maar toch zijn de schrikmomenten wel degelijk angstaanjagend. Dit moet in de donkere bioscoopzaal een aardig schreeuwfeestje geweest zijn. Een aantal ‘aahs’ voel je namelijk niet aankomen, ondanks het clichématige verhaal en 't verloop daarvan. Ook wordt het mysterie, de grootste drijfkracht achter de suspense, gelukkig pas laat ontrafeld.

De heerlijke Heard is hier op haar plek als ‘heldin’ en ondanks dat het verhaal nergens vernieuwend is of werkt, wordt de kijker getrakteerd op voldoende gegriezel en een handvol gorigheid. Of het een afsluiter is van een lange reeks moet de toekomst uitwijzen. Waardig of onwaardig, laten we hopen dat de regisseur nog eenmaal de handschoen oppakt. Want hoe standaard dit werkje dan misschien wel aandoet, het smaakt nog steeds naar meer.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Werkende clichés.

Ondanks dat dit actie-drama niet helemaal evenwichtig is, doet men wel een uitstekende poging qua dramatiek. Een halfslachtige, zo verraadt het verdere verloop. Toch werkt de ellende wel en schept het gelijk wat diepgang, hetgeen bij Hardy misschien onvoldoende is om volledig te kunnen volgen. Het is echter juist zijn karakter dat de meeste indruk achterlaat, in dit grauwe familiedrama dat ontspoort in een simpele, maar uiterst prettige knokfilm.

Na Bronson zet de acteur wederom een zeer sterke rol neer als de door emoties overmande en doordraaiende oorlogsveteraan, die bovenal kampt met zijn jeugdtrauma's. Ook hier steelt hij de show. En dat is best knap met het prima tegengas dat Edgerton en Nolte hem bieden. De film is eigenlijk behoorlijk Hollywoodvoer, maar de makers weten met deze uitvoering een uiterst onderhoudende en vermakelijke film weg te zetten. Clichés kunnen best werken, zo bewijzen O'Connor en de acteurs.

Zeer goed.

Kitseriche samoerai.

Binnen het subgenre der easterns is dit best een onderhoudende rit, maar zelfs de bijrollende Rush weet amper indruk te maken. Dat zit hem met name in het slappe cliché-script dat overschaduwd wordt door afzichtelijke CGI en de weinig indrukwekkende overdaad aan lang uitgestelde actie. Hap slik weg en snel vergeten geldt voor dit bewust kitscherig werkje, dat op vrijwel alle vlakken te kort schiet.

Twee werpsterren.

Inmiddels een beetje gedateerd maar nog steeds prima onderhoudend is deze actie-thriller van de geniale Hill.

Het afvoerputje.

Mijn enige reden voor de extra halve ster is de enigszins originele benadering.

Verder erg afgezaagd en geforceerd. Met het aardige gegeven wordt helemaal niets leuks gedaan en de humor is ontzettend flauw. Lelijk camerawerk en uiterst matige gore. De soundtrack is kitsch evenals de opzettelijk overdreven acteerprestaties. Als je al niet kunt acteren is het namelijk niet nodig om ook nog eens te schmieren. Doldwaas wordt dan al snel gewoon dwaas.

Men wil zo graag een Troma o.i.d. zijn dat je bijna medelijden met de makers zou krijgen. Wat een reut. Onder het mom 'wij nemen onszelf niet serieus' moet je wel van verdomd goede huize komen wil je de kijker laten genieten. Hier lijkt het meer een excuus voor dit amateur theater. Het geheel oogt ook nog eens als een goedkope TV-productie.

Bijna volledig kut, ofwel ronduit slecht.

Psychedelische proporties.

De muren vertellen weinig, de buren des te meer. Alhoewel? Ondanks het feit dat aan de interviews een moord vooraf gaat, zijn het juist die muren die angst inboezemen. Ze zijn namelijk veel te dun en laten elke scheet tot bijna psychedelische proporties wederklinken bij de omringende bewoners. Geholpen door geleiding via een hoogstwaarschijnlijk verouderd elektrisch bedradingsysteem, holle ruimten en verwarmingsbuizen. De akoestiek die dit vervolgens veroorzaakt zou vrijwel elk zinnig mens zo snel mogelijk doen verhuizen.

Goed.

Bombastische pulp.

En ik vond het lekker...

Visueel erg prettig maar als geheel vaak over de top. Iets wat wordt gevoed door de soundtrack. Te pas en te onpas wordt er een greatest hits-cd over ons heen geflikkert. Soms prachtig, soms kitsch. Maar, mijns inziens, passend in deze vermakelijke en onderhoudende film. Fijne gevechten ook trouwens.

Het zanderige en ietwat rommelige verhaaltje, dat zichzelf soms ook nog eens nét iets te serieus neemt, hapt in elk geval erg lekker weg. De Vietnam-sequence en het flauwe 300-grapje ten spijt.

Zeer goed.

Aandoenlijk beestje.

Standaard familiefilm waarbij voorspelbaarheid hoog in het vaandel staat. Het beestje is, als pasgeborene, aandoenlijk en er wordt niet slecht geacteerd. Veel houdt het echter niet over en de film is bij tijden mierzoet.

Doorsnee.

Heil Grasshoff.

Want deze film heeft nogal wat stof doen opwaaien. Alleen vanwege de inhoud, want cinematografisch gezien ziet de film er allesbehalve kundig uit. Misschien dat daarom een BluRay-release altijd is uitgebleven.

Het waargebeurde verhaal over een leraar die zijn klas een lesje groepsdynamica leert is interessant. Het onderwerp an sich is namelijk nogal heftig en kan plots ontstaan. Zie de dodenherdenking dit jaar. Maar ook in de bioscoopzaal bij bijvoorbeeld The Expendables. Las op MovieMeter dat het publiek geïrriteerd raakte door het gillen van 'Stallone's liefje'. Schijnbaar zijn hier nogal wat zuchten en andere ongemakkelijkheden in audio aan voorafgegaan. Waardoor het publiek zichzelf op bepaald punt dusdanig had opgezweept en één was geworden met elkander, dat toen de vrouw keihard werd neergeslagen iedereen nog nèt niet voluit juichte. Ach, het is maar film. Maar je zal maar net het zaaltje vol doodgewone burgers binnenlopen vlak voor zoiets gebeurd. Je waant je op zijn minst eventjes buitengesloten.

Groepsdynamica en massahysterie, ze lijken met elkaar verweven tot op het bot. Zo wist ook de volstrekt gestoorde Adolf Hitler. Om dit soort types in de toekomst minder kans te geven en de jeugd van 'tegenwoordig' wat spiegels voor te houden, werd deze productie uit de grond gestampt. Inclusief de slappe acteerprestaties en het matige camerawerk.

Geslaagd als video-les tijdens het saaie Maatschappijleer en interessant voor videofielen vanwege de zeldzaamheid. De cinefiel zal hier naast zijn interesse weinig vinden. Een welnadenkend mens ook niet. En dat is de schuld van de makers. Want de omslag van het klasje naar een groep gehersenspoelde volgelingen wordt uitermate ongeloofwaardig neergezet.

Twee golfjes.