Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007)

Een originele film, deze Dewey Cox en de goede bedoelingen worden door mij sterk gewaardeerd. De film is soms grappig, maar soms ook veel te melig. Een beetje de soort humor, die als 'inside jokes' bij de makers echt goed werkten, maar die op film lang niet altijd even grappig zijn. De parodie op de rise and fall en de muziekbiografiën komt echter wel goed aan en is ook werkelijk erg geestig. Wat dat betreft is het als half geslaagde goede bedoeling wel een succes en zou de film eigenlijk best een wat groter publiek verdienen. Reilly past ook goed bij de rol. Redelijk leuk, maar zal de dvd niet snel weer in de speler stoppen.

je hoeft geen sherlock holmes te zijn om de vergelijking met Walk the Line (2005) te zien,maar door het verhaal soms in grote lijnen te volgen , blijft het toch een unieke film, het word gelukkig niet een rock n roll versie van scary movie De humor is zo goed , dat het lastig is om dat vol te houden,zeker als de speelduur twee uur is , maar zijn wel ijzersterk . Dit soort humor verwacht je niet van mede schrijver judd apatow , die zich meestal braaf aan de romantische komedie's waagt . Het word ook nergens heel goedkoop, door fart jokes of i.d, een uitzondering daar gelaten . En lekker grof betreft naaktheid . helaas niet Jenna Fischer ,wat een pracht vrouw is dat zeg . En komt nog eens bovenop dat de muziek alleen maar bedoeld voor deze film , zeker lekker klinkt .Wat valt te waarderen . En het slot was wel echt de kers op de taart met een paar heerlijke cameo's . dikke vette leuke voldoende, 4*.

Regisseur Jake Kasdan schreef samen met Judd Apatow het scenario voor deze parodie en muzikale biografie. De film haalt de mosterd in eerste instantie grif bij Walk the Line (2005). De film die het serieuze kevensverhaal van Johnny Cash vertelt en twee jaren daarvoor was verschenen. Als je met het werk van Kasdan of Apatow bekend bent, is het resultaat niet moelijk in te schatten. Walk Hard is een spoof die inzet op veel, snel, springerig en bizar. Leuk? Soms wel. Soms niet. Het duurt even voordat de film voldoende krediet opbouwt (een eigen richting kiest die wegvoert van Johnny Cash) om de grappen te laten vallen. En dan is ie wel grappig. Vooral de running gags doen het logischerwijs na een tijdje pas goed. De verwijzingen naar de excentrieke gedragingen van bekende popsterren zijn ook zeer geslaagd. Leuk zijn ook de songs, die speciaal voor de film werden geschreven en vol zitten met ironische, onzinnige en dubbelzinnige teksten. De hoofdrol is voor John C. Reilly. Hij kruipt succesvol in de huid van Dewey Cox en etaleert daarbij een soort naïeve kwetsbaarheid die zijn egocentrische personage een bepaalde hoeveelheid sympathie verleent. Reilly draagt de film. De andere rollen zijn niet erg onderscheidend. Het leukst zijn nog de personages met korte speeltijd. De passanten. Uiteraard mogen gastoptredens van een aantal acteurs die op de vriendenlijst van Apatow staan vermeld, niet ontbreken. Paul Rudd, Jonah Hill, Jack Black. Van dat werk. Meer een zaak van namedropping dan heuse intrigerende toevoegingen die het aanzien van de film gigantisch beïnvloeden. Aan het eind van de film is er berusting. Walk Hard heeft een paar leuke momenten en geslaagde grappen. De songs zijn bijzonder leuk ingebed in tekstuele onzin. Maar toch. Walk Hard is een film van momenten die niet over de hele linie bovenmatig boeit. Daarvoor is de film gewoon te springerig.