Opinions

Crosby is geen Astaire of Kelly. Zelfs geen Sinatra (al zou Sinatra het daar zelf waarschijnlijk niet mee eens zijn). Zingen kan hij als de beste, maar dansen gaat slechts aardig. Het lijkt misschien daarom wel een beetje of hij zich in die rol ietwat ongemakkelijk voelt. Toch is deze klassieker, die tegenwoordig een beetje oubollig aanvoelt, nog steeds een onderhoudend en lief filmpje. Een echte feelgood met een paar gemiddelde liedjes en een evergreen. Kaye is uitstekend, al heeft niet alle humor de tand des tijds goed doorstaan.

Redelijk.

Sterk drama.

White's continue gevecht met de drugs en zijn innerlijke demonen is een aanrader. De film zit in een fijne visuele jas en is voorzien van een schitterende soundtrack. Ook de acteerprestaties zijn sterk te noemen.

Duister, edoch prettig wegkijkend.

Zeer goed.

Wit welpje.

In 3D is dit een plezierige zit, waarbij het door de prachtige natuurscènes gemengde dramaverhaaltje nergens stoort. Dankzij een goede montage raakt de kijker al snel betrokken bij het kinderlijke maar mooi geschoten verhaaltje over een bijzonder welpje dat uitgroeit tot een magistrale witte leeuw.

Goed.

Soms leuk.

Maar niet steengoed oid. Ook dit filmpje is met name de moeite waard vanwege de chemie (blijft een smerig woord) tussen het duo. Bevat een paar leuke grapjes al vind ik het drama-gedeelte iets minder geslaagd. Vrolijke Swingbeat-score ook trouwens.

Anyway, best vermakelijk en een nipte voldoende voor deze verstand-op-0-flick.

Redelijk.

Zwakke griezelfilm.

Een paar voorspelbare schrikmomenten en een angstaanjagend gegeven kunnen geen scenario verbloemen dat behoorlijk zwak is en uiteindelijk volledig door de mand valt met het belachelijke einde. Niet dat het voorgaande ook maar enigszins kippenvel opwekt of goed in elkaar steekt.

Matig.

Flauw vervolg.

Soms kan een onverwacht commerciëel succes, ondanks het zwakke script en slechte eindresultaat, leiden tot de standaard uitmelktaferelen. Heel soms krijgt zo'n broddelwerkje dan een vervolg waarbij iedereen de bui al ziet hangen, maar toch prettig verrast wordt.

Dat laatste geldt helaas niet voor deze zwakke sequel, die niet veel beter maar gelukkig ook niet heel veel slechter wordt dan het benedenmaatse deel een. Wederom weinig griezelen en een slappe uitvoering van een potentieel goed gegeven. Kijkers die dit onderwerp leuk vinden zijn beter af met het betere 'Frequency'. Ook al geen hoogvlieger, maar een meesterwerk vergeleken met de twee delen van 'White Noise'.

Slecht.

Erg standaard.

En ondanks de pakken sneeuw, weinig sfeer.

Maar wat de film vooral nekt is het gebrek aan een sterk verhaal. Ook de uitvoering daarvan is niet in orde, en soms zelfs slordig.

De aanwezigheid van Skerritt maakt nog een beetje goed. Verder maakt deze film bij mij de pis niet lauw.

De strip was vast veel leuker..

Doorsnee.

Je bedoelde Skerritt.

Enge echtgenoot.

Je hoeft niet van Whitney Houston te houden om deze documentaire te kunnen waarderen. Het zal vast wel meehelpen, maar is dus niet strikt noodzakelijk. Dat komt omdat het een sterke film is geworden. En ondanks dat niet alles even goed wordt uitvergroot en bepaalde zaken ietwat onderbelicht blijven, is hij zeer de moeite waard. De geschiedenis van de popdiva blijft nog wel even hangen na afloop. Bepaalde tenenkrommende home-video's ook. Zoals we soortgelijke filmpjes kennen uit de docu's over Kurt Cobain en Amy Winehouse. Beelden die je liever niet ziet.

Toch is Kevin MacDonald zuinig met het shockeer-gehalte. Hij levert een mooi opgebouwd document over een beloftevolle kindster, die tevens de dochter is van een - op dat moment - nóg grotere ster: Cissy Houston. Ze heeft het solo misschien nooit helemaal gemaakt, maar bij zanggroep The Sweet Inspirations kende ze wél grote successen. Met name dankzij Elvis Presley, die ze dagelijks begeleidde tijdens zijn allerbeste concerten; die in het Las Vegas van de eind jaren zestig. En wat moeder solo niet lukte moest uiteraard via de dochter alsnog geschieden.

Het zijn stuk voor stuk trieste verhalen, die vooral te danken zijn aan kansarme situaties en hufterige mensen. Voor vrijwel iedereen uit de familie, alsmede moeder Cissy die blijkbaar gevangen zat in een verkeerd huwelijk, geldt de ellende. Streng opgevoede kinderen kunnen net zo goed naar de drugs grijpen, en als je grote broer de coke al voor je neerlegt om uit te proberen wordt het allemaal wel heel lastig. Het is dan ook een wonder dat Whitney nog zo lang heeft kunnen doorgaan. Helemaal na getrouwd te zijn met beroepsjunk Bobby Brown.

Deze laatste leeft tegenwoordig kennelijk in een soort van ontkenningsfase en ziet er inmiddels opgeblazen uit. Misschien wel gedrogeerd door medicatie, meldt hij dat drugs niks te maken hebben met haar dood. Tsja, dan loopt zo'n interview vanzelf een beetje vreemd. Daarna zien we de enge echtgenoot enkel nog in archiefbeelden. Niet minder griezelig overigens. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk om je vrouw te moeten verliezen en vervolgens je dochter onder dezelfde omstandigheden. Al was Whitney eigenlijk al van hem gescheiden. Dit verhaal kent enkel verliezers.

MacDonald leverde eerder met Marley een prachtige documentaire af en doet dat hier wederom. De waarheid wordt vaak pijnlijk in beeld gebracht en heeft eigenlijk geen enkel commentaar nodig. Helemaal wanneer een knetterstoned zijnde Whitney na een performance half hysterisch bij haar moeder op schoot kruipt en deze verder ook niet meer weet hoe te reageren. Drama op drama. Het is de vorm maar met name de inhoud die er voor zorgen dat je ademloos blijft kijken, en dat terwijl de tweede helft allesbehalve aangenaam is en je de afloop al kent. Je blijft hopen op een goed einde.

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke comedy met een enigszins gedateerd huwelijk tussen animatie en echte acteurs. De humor en het verhaal zijn echter nog steeds goed evenals de animaties zelf. Was destijds ongeevenaard qua techniek maar uiteraard niet de eerste in zijn soort. Goed.

De vijfde Beatle.

Yoko Ono probeert tijdens dit filmdocument nog enigszins te bagatelliseren wat Nilsson en zijn held John Lenno verbond. 'Harry was een fan en vriend. ' 'Nou... Uuuh... John vond Harry eigenlijk ook wel okay.' Feit is natuurlijk dat de bebrilde Beatle een groot fan was van de zelfdestructieve zanger. Dat daaruit een vriendschap ontstond die hen beiden naar de rand van de afgrond leidde, door middel van liters drank en grote hoeveelheden drugs, zal de weduwe niet in de koude kleren hebben gezeten. Ook komt duidelijk naar voren dat tijdens deze 'tripjes' van de twee vrienden, steevast Lennons 'bijvrouw' May Pang aanwezig was. De scheiding was een feit. Niet de leukste periode dus voor diens echtgenote Ono.

Nilsson werd niet alleen om zijn vriendschappen met Lennon en Starr de vijfde Beatle genoemd. Waarschijnlijker is dat als hij destijds daar in Liverpool rondliep met zijn gitaar.. Enfin, we zullen het nooit weten. Wat wel duidelijk naar voren komt, en niet alleen via de magistrale muziek die deze documentaire biedt, is dat Nilsson zowel compositorisch als qua stemgeluid dezelfde genialiteit vertoonde als de fabuleuze vier. Des te schrijnender dat, met behulp van vriend Lennon, hij een stemband onherstelbaar scheurde.

Het zijn de archiefbeelden die vooral indruk maken tijdens de vele anekdotes van beroemd muziekland. Het ongemak en het gemak sijpelt door de beeldbuis heen. Niet voor niets weigerde Nilsson zijn leven lang om ook maar één optreden te doen. Toch zijn de spaarzame momenten dat hij musicerend voor een camera verscheen hier de hoogtepunten van niet alleen deze documentaire, maar misschien wel ook die van een groot deel van zijn leven. De legendarische Midnight Cowboy stierf na een schitterende maar tragische carrière ook nog eens veel te vroeg.

Zeer goed.

Kameraad met camera.

Ondanks het feit dat Anouk volledig buiten beeld blijft en zelfs heeft gepoogd deze 'documentaire' tegen te houden, ademt Dox zijn verhaal Neerlands misschien wel puurste zangeres. Vooral ook omdat de kijker zich op zijn minst gaat afvragen wat de zelf op de straat geleefd hebbende schoonheid moet hebben gedacht toen ze de uiterst sympathieke maar uit elke porie instabiliteit uitademende rapper aan de haak sloeg. Of zou hij juist haar hebben versierd? Three Days in a Row doen i.i.g. het ergste vermoeden.

Niets wordt echt duidelijk in de film en blijkt uiteindelijk gewoon maar over één persoon te gaan: Anouk. Iemand die de ex en zijn kameraad met de camera had verboden materiaal met haar te gebruiken. 'Vies verneukt' blijkt het excuus voor de tranen te zijn, maar niets raakt echt kant of wal. Wat wel duidelijk wordt is dat de rapper een absoluut talent is en een complexe maar interessante jongen moet zijn.

Redelijk.

Suspensevolle Shelley.

Zij speelt een belangrijke factor in dit sfeervolle griezelverhaal. Als de labiele Auntie Roo jaagt ze kindertjes en kijkers de stuipen op het lijf in deze 'Hans en Grietje' voor volwassenen.

Zeer goed.

Slappe spanningsboog.

Een vrij clichématige horrorfilm die o.a. doet denken aan films als ‘Children of the Corn’. Moordlustige kinderen, zij het hier in zombie uitvoering, zijn dan misschien niet origineel maar de film kent een griezelig sfeertje en de setting van het bos werkt goed. Toch zitten er een aantal cruciale scènes in die slap worden uitgevoerd en daardoor de spanningsboog laten verdwijnen. Een gemiste kans, want hier had wel wat meer ingezeten.

Doorsnee.

Keurig kleurrijk.

Het tempo zit er goed in bij de verfilming van de beroemde musical en prequel van The Wizard of Oz. Zo sterk als de meest succesvolle versie uit 1939 of zelfs de Motown-editie uit 1978 wordt het niet, maar Wicked: Part 1 kent zeker veel goede momenten. Slim ook om op de doos en de blu-ray enkel de titel weer te geven zonder verwijzing naar welk deel het hier betreft. De lange speelduur is immers al voldoende afschrikwekkend. De kijker moet het namelijk een dikke tweeënhalf uur weten vol te houden. Wetende dat het einde open zal zijn.

De eerste hoofdstukken, alsmede het middenstuk zijn goed te doen. Zoals gezegd zit de vaart erin, maar de liedjes zijn vaker wel dan niet vermakelijk. De echte kracht zit hem hoofdzakelijk in de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters Ariana Grande en Cynthia Erivo als respectievelijk de goede en kwade heks. Ook Jonathan Bailey is amusant, maar de rest van de cast weet minder indruk te maken. Zelfs de toenmalig ietwat verdwaalde Richard Pryor was een leukere tovenaar dan Jeff Goldblum bijvoorbeeld. Michelle Yeoh is ook een beetje flets.

Maar dan de speelduur. Het is al jaren hip en happening om de lengte van films zoveel mogelijk op te rekken. Met name in het superheldenuniversum, maar helaas ook daarbuiten. En lang niet elke film kan zo een grootte verantwoorden. Zo begint Wicked tegen het einde toch wat te schuren en is het verhaal minder boeiend. Vooral omdat er plots nogal wat cliches uit de kast lijken te zijn getrokken en het sprookje minder begint te steunen op het spanningsveld tussen eerdergenoemden. Eenmaal in Emerald City is het vooral actierijke teleurstelling.

In deze tijden van oorlog en andere ellende brengt dit kleurrijke verzinsel absoluut wat aangename verpozing op de beeldbuis of groter doek, maar het is veel en het duurt eigenlijk te lang. Ook knappen de vullingen spontaan in het gebit wanneer de grote verzoening halverwege de film ontaardt in een mierzoete dans en bijbehorend geneuzel. Het blijft sowieso allemaal erg keurig. Er zal vast veel publiek zijn voor deze Harry Potter-achtige musical, maar of de film binnen het genre een klassiekerstatus verdient kun je je afvragen.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Deze remake begint aardig met een behoorlijke dosis spanning en dito sfeer. Echter halverwege begint de film redelijk te ontsporen om richting afgrond te gaan. Jammer, had veel meer in gezeten. Gemiddeld.

Aardig.

Maar hier had zeker een betere film in gezeten.

Dankzij Caine en Poitier blijft e.e.a. vermakelijk. Maar het onderhoudende verhaaltje is niet waterdicht. Ook het einde is erg matig.

Met leuke bijrollen van De Gooyer en Hauer.

Redelijk.

Asociale aapjes.

Na de enigszins intrigerende docu 'Dancing Outlaw' en de 'autobiografische' film 'White Lightening', wordt de 'white trash' familie White opnieuw onder de loep genomen. Met uiteraard Jesco als de pater familias. Jesco, de dansende hillbilly en zoon van de beroemde dansende vader. Inmiddels is de zoon zijn vader voorbij geschoten. Qua PR. Berucht is hij. Hij rookt nog net geen crack tijdens het dansen, maar verder is het lichtend voorbeeld voor de rest van de familie gewoon een van hen. Snuivend, slikkend en zuipend met de broek op half zeven. Steevast stoned op het podium, waar hij op countrymuziek zijn befaamde dansjes doet. Laat countrylegende Hank Williams het maar niet horen. Alhoewel. Zijn kleinzoon vindt het echter prachtig en begeleidt Jesco maar al te graag muzikaal met zijn vunzige teksten.

Hank Williams de derde volgde zijn opa op in de muziek, als prominent lid van de punkband Assjack. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Johnny Knoxville van Jackass een producersrol op zich nam met betrekking tot deze docu. Docu? Wel Johnny heeft waarschijnlijk eerst zijn scrotum aan een cactus onderworpen, daarna een waterpijp gevuld met pis opgerookt, waarop de familie hem gelijk een lijntje aanbood. Zo moet het wel haast zijn gegaan. En dat MTV-programma vol zelfkastijding kenden ze nog wel van televisie. De TV-ster hoefde hoogstwaarschijnlijk nog maar een klein zetje te geven en er kon gefilmd worden zonder allerlei moeilijk gedoe. En gefilmd werd er. Alle familieleden storten hun hart uit en moeders vertellen hoeveel pillen ze slikken samen met hun kinderen. Pillen poppen met pubers.

Een film waar de Amerikaanse Kinderbescherming steil van achterover zou moeten slaan is het wel geworden. Want hier wordt de gekheid voor het oog van de camera de strot ingeduwd van de kindertjes. Met een cokelepel, want ook daarmee kun je pap lepelen. Kindertjes verwekt door zaad vermengt met amfetaminen. Wonend in een zwangere, maar doorrookte buik vol hallucinogenen. En dus kwam je al verslaafd ter wereld. En dus is op je tiende een peukje doen slechts kattekwaad. Ook als je hem stiekem vult met oma's marihuana. Die blowt zich zelf toch helemaal suf en weet dus überhaupt niet of ze iets mist. Tsja. Hier valt geen pedagoog meer mee lastig te vallen. Het kwaad is al geschied. En dus registreren Johnny en zijn vriend. Alles. Tot op het toilet. Waarschijnlijk de familiaire freaks voedend met een fooi voor spraakwater.

Niemand confronteert de mensen met hun gedrag. Stel dat ze een pistool op je trekken? Het zou zomaar kunnen. Deze familie is knettergek. En bewapend. Dus waarom niet? Een van de mannen doet zelfs een verhaal over zijn neefje die hem bijna vermoordde. Zo doen ze dat die Whites. Als je niet luisteren wil moet je sterven. Of op zijn minst klappen krijgen. Als kijker val je van de ene in de andere verbazing tijdens het aanschouwen van de dagelijkse beslommeringen van neefjes en nichtjes. Iedereen lijkt vast te hebben gezeten of is onderweg naar de gevangenis. En zo confronteert de familie zichzelf. Alhoewel.. Deze vicieuze cirkel gaat nooit, maar dan ook nooit meer doorbroken worden. Voor een ieder die kan genieten van het asociale 'aapjes kijken' is dit prima 'vermaak', maar je moet wel tegen al het leed kunnen.

Goed.

Director's Cut.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf in deze met actie en mooie Mexicaanse muziek doorregen western van de legendarische regisseur, maar zijn typische handelsmerken zijn ruim vertegenwoordigd. Het stoerheidsgehalte is dus hoog en het geweld bloederig gestileerd in slowmotion.

Holden, Borgnine en co. zijn uitstekend geschikt als de bende outlaws op leeftijd, die met veel geweld en volgens een zeer simpele erecode te werk gaat. De boeven wekken al snel sympathie op bij de toeschouwers en het script biedt bodem voor een meeslepende en avontuurlijke film.

Geweldig.

Chinese show.

Aan de BBC kan men rustig een documentaire overlaten. Vakmanschap gegarandeerd. Zo ook hier tijdens deze miniserie over China, waarbij men een tipje van de Chinese cultuur tracht op te lichten. Zwaktebod is de continue lofzang op het land , die misschien wel nodig was om toestemming en medewerking van de autoriteiten te krijgen. De mensen zijn interessant, maar de prachtige dieren stelen hier de show.

Goed.

Deze komedie met sterrencast is geschikt voor het hele gezin, maar bevat alle cliché's op een stokje. Voorspelbaarheid troef en té verantwoorde grappen. Met name het hoge Disney-gehalte doet de film weinig goeds. Toch is e.e.a. vermakelijk genoeg. Echt goed wordt het helaas niet. Redelijk.

Enigzins vreemd drama waarin Elvis eindelijk weer eens goed acteert. Het liedje In My Way is een van zijn allermooiste. Verder wordt de film wat rommelig en legt de drama het wat af tegen de romantiek. Een van de betere Elvis-films en tevens een van de minder bekende. Bovengemiddeld.

Heilzame humor.

Dreamworks doet Disney met een bos vol wilde dieren en een flinke dosis sentiment. Waar de film begint met de introductie van de robot die letterlijk uit de lucht valt, voelt een en ander aan als een kortfilm van Pixar; slapstick en snelle scènes. Maar algauw begint zich een mierzoet verhaal te ontwikkelen over een wezen dat enkel vrienden wil maken in een vijandige omgeving. Een soort van Wall-E meets Bambi. Niet bijster origineel maar evengoed werkend.

En dat het weet te werken zit hem onder meer in de prachtige animatiestijl. We weten dat dit heden ten dage uit een computer wordt getoverd, maar de olieverf lijkt soms van het scherm te druipen. Knap gemaakt. Naast de wonderschone beelden zijn het de karakters die menige kijker doen smelten. Humor vergezeld van een flinke hoeveelheid 'fluffiness' en een verhaal dat in deze kille tijden extra heilzaam binnenkomt. En zo steelt de Wilde Robot ook de harten van volwassenen. En dat is voor een kinderfilm een zeldzame aangelegenheid.

****

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Af en toe lachen.

Na een leuke start begint zich al snel de vorm af te tekenen. Eentje waarbij ook ruimte moet zijn voor actie en een opbloeiende romance. Beide zaken komen het lachgehalte niet ten goede en verderop in de film raken de grapjes een beetje op.

Redelijk.

Spannende, licht-erotische thriller met de nodige twists. Vermakelijk genoeg en onderhoudend. Goed.

Jatwerk.

Maar goed, Dreamworks zelf jat er ook graag op los. Men neme een Shark Tale. Jammer dat je als kijker de dupe bent van dit soort schaamteloos gedrag.

Nu is het ook weer niet letterlijk Madagascar, maar ja. Dat filmpje is ook geen feest, maar trok de mensen wel de bios in. Ik geloof niet dat deze zo succesvol was. Doet er ook niet toe, ik dwaal af.

Naast het onoriginele verhaaltje is het vooral jammer dat de goede grappen zo spaarzaam zijn en dat de moraal er wel heel dik boven op ligt. Onderhoudend is e.e.a. wel, maar echt goed wordt het niet.

Redelijk.

Gert Wilders.

De fout gespelde naam op het Engelse spandoek dekt zo ongeveer de lading. Wie Wilders is wordt namelijk niet duidelijk na het zien van deze documentaire. Iets waar je wel op had mogen hopen met zo'n titel.

Het is natuurlijk lastig wanneer je onderwerp weigert te spreken. Vandaar de Moore-pogingen met Swiebertje en de beeldvulling der zwakbegaafden. De Idols-audities zijn er niets bij. Nu is Wilders hoogstwaarschijnlijk een geraffineerde maar domme man, Van der Valk probeert het op eng te gooien. Eng impliceert slim in dit geval. Iets teveel eer voor de volksmenner en waarschijnlijk vooral van toepassing op zijn navolgelingen. Al zijn ook die hoofdzakelijk dom.

Het zijn er al weinig die hardop durven te zeggen dat ze Wilders koosjer vinden, maar de Danny De Munk-fan deed het wel heel beroerd. Met een diepe snik, alsof hij nog niet wist hoe hij de rest van zijn erotische leven zonder de politieke carnavalspruik moest doorkomen. Geert hield immers van vrouwen en dan ook nog van Hongaarse, zagen we hem denken.

Alleen de dommen durven dus te praten. We waren er al bang voor. Echt dieptepunt is de in het park gymnastiekende aanhanger van de 'Jewish Task Force'. Een soort van Tai Chi beoefenen maar de essentie volledig missen. Het zal een rode draad zijn binnen de grote groep van volgelingen. Des te jammer dat Van der Valk weinig zinnige mensen voor de camera uitzocht. Want als je iets eng wilt maken zal je toch beter je best moeten doen. Zeker wanneer je geen een centimeter meer te weten komt van de hoofdrolspeler.

Cinematografisch gezien is een en ander nogal wisselvallig. Van beneden de maat tot aan redelijk. Goed wordt het niet. Rommelig en vooral een potpourri die een stuk interessanter danwel bonter had gekund. Dit komt voort uit de gedachte dat de makers serieus lijken te hopen op een interview. Wat dat betreft is domheid ook iets wat hen niet vreemd is.

Zjoezj.

Goedgebekte gangster.

Wildschut is een amusante misdaad-thriller waarin Hidde Maas de show steelt als een goedgebekte Nederlandse gangster die een onschuldig Belgisch gezinnetje gijzelt. De film is ondanks alle spanning en serieusheid voorzien van humor en geinige dialogen. Hierdoor en mede dankzij het vlotte tempo ben je geneigd een paar stuntelige actiescènes en wat andere onvolkomenheden voor lief te nemen.

Goed.

Leuk.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik het origineel en zijn vervolg nog niet heb gezien.

Echt griezelig wordt het niet, maar vaak wel grappig. Leuk camerawerk, een uitstekende Glover en een geinig knipoogje naar Ben (blijft een uitstekend nummer).

Goed.

Fantasy-verf.

Een onderhoudende fantasyfilm uit de koker van Howard, die de kijker een aardig avontuur voorschotelt. Erg bijzonder is het allemaal niet, maar het sfeertje is leuk en de aandacht wordt enigszins vastgehouden. Het duurt echter allemaal een beetje te lang en niet alles komt even goed uit de verf.

Redelijk.

Jammer.

Hier had wel wat meer ingezeten. Het feit dat er een aantal grote namen zich tegen dit product hebben aanbemoeid heeft iig geenszins geholpen. Onlogica troef en weinig tot geen spanning draaien uiteindelijk dit werkje de nek om.

Matig.