Opinions

Creatieve cameraman.

Filmmaker Jeroen van Velzen groeide eigenlijk op te midden van de inheemse bevolking van Kenia, maar werd al snel verplaatst naar de blanke kolonie-kindertjes. Toch voelt hij zich nog steeds aangetrokken tot die beginperiode van zijn jeugd, toen hij nog volop in aanraking kwam met al die spannende verhalen over zeegeesten en dergelijke. Verhalen over de Wavumba, zij die naar vis ruiken. Een volkje aangevoerd door een stoere visser die vocht met haaien.

Wanneer hij als volwassene terugkeert naar Afrika en zijn zo geliefde Kenia, gaat hij misschien in eerste instantie terug naar zijn eigen jeugd en de herinneringen daaraan. Het belooft in elk geval een spannende zoektocht te worden. Maar deze resulteert al snel in een nogal uitgesponnen portret van de plaatselijke visserslegende en zijn hulpje. Een onsympathieke man die zijn protegé voornamelijk kleineert en vooral ook letterlijk bot vangt. Een hypnotische ervaring volgens de fans.

Een intiem portret? Wellicht. Mooi geschoten? Zeer zeker, de creatieve cameraman verdient zeker een pluim voor hoe hij een en ander in beeld weet te brengen. Verder weet de docu te weinig indruk te maken met de continue dramatiek. Hoe klein en mooi ook. Er gebeurt te weinig, zelfs onderhuids. Het maakt de reis veel minder intrigerend dan gehoopt. Stiltes moeten oorverdovend zijn. Hier zijn ze echter te vaak het gevolg van saaiheid. Daar is niets hypnotisch aan.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Zeer vermakelijke en verrassende actie-thriller met een sublieme cast. Geen meesterwerk maar wel goed.

Feelgood familieleed.

Braaf begeeft Damon, samen met zijn door verdriet verscheurde gezin, zich door het clichéscript op weg naar een welverdiende romance. Dat er tussendoor nog wat familieleed dient te worden opgelost in combinatie met allerlei exotische dieren die om aandacht vragen, maakt de film er alleen maar prettiger kijkbaar op. Een suikerzoete ‘feelgood’ is het gevolg.

Goed.

Magistraal manipulatief.

Door middel van vele flashbacks krijgt de kijker een intiem inkijkje in een gezin waarbij niet iedereen even zuiver functioneert. Met name de onmacht van de labiele moeder Swinton wordt op zeer sterke wijze door de actrice neergezet. Sowieso is de gehele cast bijzonder goed, met de twee duivelse Kevins voorop. Waar dit soort onderwerpen in bijvoorbeeld The Good Son en Orphan of The Omen op Hollywoodiaanse wijze worden aangepakt, beleeft de verhaalvertelling hier een meer dramatischer en daardoor ingrijpender invalshoek.

Het einde zit er vanaf mijlenver aan te komen, maar de spanning zit hem dan ook met name in de aparte opbouw en de subtiliteit van de gruwelijke gezichtsuitdrukkingen van mams en de magistrale manipulatieve spelletjes van zoonlief. Vaak vergezeld van een onuitstaanbare blik. Dit valt en staat met de acteurs die, nogmaals, meer dan goed zijn. Een naar, maar aangrijpend realistisch aanvoelend werk dat een vies smaakje in de mond achterlaat.

Geweldig.

Aangenaam misdaad-drama dat helaas erg clichématig is. De sfeer en de waanzinnige soundtrack maken een hoop goed maar een nipte voldoende zit er net niet in vanwege het ontbreken van een goede balans. Een Duvall ten spijt. Redelijk.

Verschrikkelijk virus.

Wanneer de oude homo’s, die de AIDS-epidemie in de Verenigde Staten letterlijk aan den lijve hebben ondervonden, spreken wordt je als toeschouwer vanzelf stil. Dit zijn verhalen die nooit in de vergetelheid mogen raken omdat men er nu minder vaak aan sterft. Dit mag nooit de pleuris of tering worden. Een scheldwoord dat een macaber verleden maskeert. Al doet het hedendaagse populaire scheldwoord ‘kanker’, waar het gebruik ervan minimaal tot geseling zou moeten leiden, weinig hoop geven. Als dodelijke ziekten die nog steeds welig tieren al scheldend worden gebruikt.. Tsja. AIDS is tot nog toe dat lot bespaard gebleven. Waarschijnlijk bekt het te moeilijk voor de gemiddelde imbeciel.

Destijds was deze ziekte nog enger omdat niemand wist of het verschrikkelijke virus te stoppen was en hoe het telkens opnieuw de kop opstak. De onbekendheid van het hele verschijnsel deed rieken naar een nieuw soort kanker. Maar dan een besmettelijke. De hel brak letterlijk los en de ziekte kwam al meer voor. Zo vaak zelfs dat op het dieptepunt van deze epidemie ongeveer 50 % van alle homofielen in San Francisco besmet was. Schrikbarende cijfers. De angst zit er nog goed in bij diegene die de jaren ’80 bewust mee hebben gemaakt. Destijds deden de eerste internationale berichten niet alleen homo’s huiveren. De hele wereld was bang en veel mensen stierven.

Het is daarom ook niet vreemd dat meerdere hoofdrolspelers uit de nachtmerrie van weleer zelden drie zinnen kunnen doorpraten zonder tussendoor te huilen. Wanneer een van hen uitlegt dat helemaal niemand van zijn vrienden en partners meer leeft, begrijp je dat het een wonder is dat deze man überhaupt nog in leven is. Het ene horrorverhaal na het andere komt van zijn kant, maar telkens doorspekt van kracht en hoop. Zelfs nu hij de walgelijke afloop van al die verhalen kent. Hij is hier nog, dankzij enorme doses medicatie en minstens zoveel geluk. Hij is een van de overlevenden die een beste brok in de keel veroorzaken.

De geïnterviewden hebben gelukkig ook veel moois te melden, met hoop als leidraad. Hoop deed letterlijk leven, als je geluk had. De vele vrijwilligers, de zoektocht naar AIDS-remmers en het saamhorigheidsgevoel dat men deed strijden voor elkaar. Of hoe een verschrikkelijke ziekte mensen nog dichter bij elkaar bracht, terwijl de rest vluchtte. De gesprekken worden ondersteund door heel veel foto’s en filmpjes uit vervlogen tijden. Het verdrietige relaas van hen 'die hier waren' zo veel mogelijk vertegenwoordigend. Beelden van weleer, waarvan we alleen maar mogen hopen dat ze nooit weer terugkeren. Moge deze ontroerende documentaire daar mede aan bijdragen.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Jordan de vreemde vogel.

Want hij is op zijn minst wisselvallig.

Evenals het plot van deze film. De humor is ondergeschikt aan de acteurs. Gelukkig wordt de gehele film gedragen door Penn en DeNiro en de chemie tussen hen. Iets te veel minpunten verbieden een volle voldoende, maar vermakelijk en onderhoudend is e.e.a. wel.

Redelijk.

Beroemde eighties-comedy. De grappen zijn vaak flauw en voorspelbaar, maar toch blijft er goenoeg over om te lachen. Met name om het zeulen met het lijk. Het verplichte vervolg is aanzienlijk minder. Redelijk.

Het vervolg op het ook al niet briljante, maar enigszins grappige, deel een. Allesbehalve leuk, op een spaarzaam grapje na. Matig.

Verhelderende docu.

Want hier worden vele tipjes van de sluier opgelicht. Interessant voor menig rapfanaat, maar helaas niet voorzien van de muziek. Op een klein stukje soundtrack van Deep Cover na. De rechthebbenden wilden dit per sé voorkomen, hetgeen naadloos aansluit bij de essentie van deze vlotte documentaire over het beruchte platenlabel.

Zeer goed.

Nope.

Hoewel het verhaal genoeg bevat om een goede film te maken, lukt dat hier nergens. Ken het origineel overigens niet.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar de uitvoering is allesbehalve realistisch. Eerder nog lachwekkend. Het meest storende is dat de leerlingen Wenger wel heel snel volgen. En dat enkel dankzij uniformiteit en wat lichamelijke oefening. De lessen zijn i.i.g. onvoldoende genoeg om ook maar enigszins van groepsdynamica te mogen spreken. Je zou hier zelfs een spoof in kunnen zien. Maar goed, het origineel dus niet bekeken.

Acteerprestaties en tempo zijn okee. Niets bijzonders qua filmwerk verder, maar dit zou het dan ook van het verhaal moeten hebben. Helaas stijgt dat nergens boven een uiterst mager maatschappijleer-filmpje voor de MAVO uit.

Matig.

Aardig oudje.

Het verhaaltje over de door een weerwolf gebeten botanist is niet erg sterk en rammelt nogal. Toch is dit ondanks de hoge leeftijd nog steeds een vermakelijk filmpje vol sfeer. Het romantische zijplotje hangt er een beetje bij, maar binnen het genre steekt dit net boven het doorsnee niveau. Door de toegevoegde humor voelt een en ander soms uit balans, al zijn sommige grappen allesbehalve gedateerd.

Redelijk.

Griezelig glimlachend.

Een sfeervolle sciencefiction, verpakt in een westernjasje. Het is met name de dreiging die veertig jaar later wat minder goed overkomt. Er is in die tijd natuurlijk ook veel gebeurd. Toch is het originele gegeven van een kunstmatige omgeving nog steeds de belangrijkste trekker en weet Brynner als griezelig glimlachende cowboy nog steeds menige robot doen verbleken.

Goed.

Grimassen & grollen.

Natuurlijk veroorzaakt Bill Murray een aantal hilarische momenten in deze nogal voorspelbare komedie, maar het is vooral Richard Dreyfuss die als getergde psychiater de show steelt. De twee acteergrootheden dragen deze lachfilm vrijwel volledig, want de film valt en staat met hun grimassen en grollen.

Goed.

Flauwe en gemiddelde komedie die na een redelijk begin al snel clichématig en voorspelbaar wordt. Slechts een handjevol goede grappen.

Leuk.

Geen meesterwerk, maar wel goed te doen. Het drama-gedeelte kan beter uitgewerkt en echt hilarisch wordt het ook al niet. Toch blijft de film keurig in balans en kijkt lekker weg. Met dank aan DeNiro en de prima montage.

Goed.

Steeds slapper.

What Keeps You Alive is een vermakelijk tussendoortje dat de kijker absoluut vast weet te houden, maar niet dankzij enige originaliteit. Sterker nog. Het is bijna knap hoe zo'n voorspelbare film de aandacht toch nog weet vast te houden. Dat zit hem wellicht in een nogal onverwachte twist in het begin van de film, die (verstandige) kijkers die trailers en plotomschrijvingen overslaan het beste zullen waarderen. Hierdoor worden alle zintuigen op scherp gezet en kan het kat- en muisspel beginnen.

Het lage budget drukt de thrillers pret geenszins, maar het houdt verder weinig over. Als je namelijk op de inhoud moet rusten mag het allemaal wat ingenieuzer in elkaar steken. De acteerprestaties zijn redelijk, de bosrijke omgeving is welkom, maar in de middelmatige tweede helft van de film schiet men meermaals uit de bocht en worden de beslissingen van de hoofdpersonages al meer onlogisch en het restje verhaal steeds slapper. En dat is na het leuke begin een beetje 'n domper.

**½

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Zemeckis bewijst weer eens zich in verschillende genres staande te kunnen houden. In deze bovennatuurlijke thriller met Ford wordt de spanning mooi opgebouwd. Ietwat voorspelbaar en niet overal even sterk maar met een paar redelijke schrikmomenten. Goed.

Vrouwelijke versie.

Deze variant op What Women Want uit 2000 is net als die film niet zo heel sterk. Het begint echter best vermakelijk als carrièrevrouw Taraji P. Henson zich als een heuse bitch opstelt en probeert te wedijveren met haar mannelijke collega’s. Niets hoogstaand, maar wel vermakelijk. Het gekke is dat zodra het echte verhaal begint, waarbij ze plotseling de gedachten van mannen kan lezen, de lol er snel vanaf is. De grappen zijn namelijk niet alleen ontzettend voorspelbaar, maar ook erg flauw.

Als men tegen het einde ook nog eens de registers opentrekt om alle mogelijke moraliteit in het laatste half uur te proppen, ben je als kijker bijna geneigd om vroegtijdig af te haken. Henson kan moeilijk de hele film dragen, Erykah Badu irriteert en Tracy Morgan is eigenlijk nooit grappig. Het kleine beetje geslaagde humor van het eerste half uur staat niet in verhouding tot het flauwere middenstuk en de belabberde finale. Ondanks het geinige gegeven, waar men veel meer uit had kunnen halen.

**

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Onderhoudend maar niet zo heel vermakelijk.

Er kan gelachen, maar in dit idee had zoveel meer gezeten. Toch is e.e.a. uitermate geschikt om de tijd te doden. Echt hoogstaand wordt het helaas nergens, voorspelbaar wel. Redelijk.

Sterk drama met een excellente DiCaprio en dito Depp. Vermakelijk, origineel en bij vlagen komisch en ontroerend. Zeer goed.

Amusante en kluchtige comedy met sterrencast. Sellers en Allen zijn prima op dreef. Misschien ietwat rommelig maar met fijne humor. Met de hit van Jones op de soundtrack. Goed.

Gedateerde telefoonterreur.

Maar daarom niet veel minder eng.

Wat verrassend is, is dat na het korte telefoonspel, de film grotendeels om de jacht op Durning gaat. Het claustrofobische sfeertje van de eerste 20 minuten is dan ver te zoeken.

De acteerprestaties kunnen er mee door, maar de keuze om de scènes uit te rekken is een ietwat vreemde. Het komt de sfeer i.i.g. wel ten goede.

Al met al is deze griezelklassieker nog best te doen. De verschrikkelijke remake kun je met gerust hart overslaan.

Op naar deel 2.

Goed.

Clichématige en voorspelbare remake die toch zijn momenten heeft. Redelijk.

Prima vervolg.

En dat was wel het laatste wat ik had verwacht.

Want de klassieker is gedateerd, edoch griezelig. Maar dit is van hetzelfde laken een pak. En dat bedoel ik zeker niet lullig.

Want naast dezelfde acteurs en regisseur is het vooral de spanning die menigmaal om te snijden is. Mede ondersteunt door de juist gedoseerde score.

Absoluut geen meesterwerk, maar dat was het eerste deel evenmin. Wel een spannend vervolg.

Goed.

Blauwdruk vol kraters.

Want er zitten nogal wat goofs en hiaten in het plot. Toch is dit SF-filmpje uit den ouden doos best onderhoudend en zou later menigmaal 'geremaked' worden. Ook die versies waren allesbehalve sterk en gaven een wel erg letterlijke betekenis aan het subgenre 'rampenfilm'.

Nog hilarischer dan de SFX is de originele trailer. Hierin werd het publiek destijds gerustgesteld met de mededeling dat het fenomeen der botsende planeten pas over miljoenen jaren zou kunnen plaatsvinden.

Doorsnee.

Prima oorlogsklassieker met Burton. De wendingen verdienen niet altijd een schoonheidsprijs, maar e.e.a. is erg onderhoudend. Eastwood is weer vermakelijk. Goed.

Gladde en weinig onderhoudende docu van Spurlock die na Supersize Me de plank mis slaat. Allerlei meningen worden opgedrongen aan de kijker en de interviews zijn soms tenekrommend. Misschien wordt dit wederom een eye-opener voor de gemiddelde Amerikaan maar in Nederland hebben we genoeg algemene kennis. Het verhaal met de baby is afleidend en overbodig. Het lijkt er op dat Spurlock de geboorte van zijn kind écht aangreep om deze onevenwichtige docu af te kappen. De humor is soms misselijkmakend. Overbodig, alle goede intenties ten spijt. Gemiddeld.

Bijzonder sprookje.

Gefilmd door de schitterende 'Sponze'.

Niet het doorsnee kinderfilmpje, want meer geschikt voor volwassenen. Weinig sentiment, maar wel boeiend en vermakelijk. I.i.g. de regisseur zijn minste, helaas.

Een vreemde keuze is Gandolfini. Zeker voor de Amerikanen, want hij ìs Soprano. Een nog vreemdere keuze zijn de moderne Muppets met CGI-trekjes.

Maar goed, we hebben er weer een nieuwe Culkin bij, en e.e.a. is best vermakelijk. Niet voor kinderen dus, al kun je je afvragen of de marketingmachine het daarmee eens is. Jonze vast wel.

En nu snel weer iets van de Beastie Boys graag. Heb er zin in.

Goed.

Kathryns klokken.

Het onderwerp van The Whistleblower is niet mals: vrouwenhandel onder auspiciën van de VN. De beeldschone Weisz zet een puike speurder neer, die van de ene verbazing in de andere rolt. De kijker rolt met haar mee, maar tevens omdat de film nogal warrig wordt opgetekend. Men lijkt wat te twijfelen tussen drama en thriller, waarbij de waargebeurde feiten natuurlijk niet uit het oog mochten worden verloren.

Oprecht zal het desondanks wel bedoeld zijn, maar toch had deze verschrikkelijke gebeurtenis, die door klokkenluider en heldin Kathryn Bolkovac aandacht kreeg, een betere verfilming verdiend. Nu voelt het geheel een beetje teveel aan als een potpourri.

Redelijk.