Opinions

Een ietwat miscaste Cage in een ongeloofwaardige oorlogsfilm wordt toch nog enigszins te pruimen door de regie van Woo, die wederom weet hoe je actie in beeld brengt. Redelijk.

Hillbilly-drama.

Ondanks dat deze film een thrillerrandje heeft, kabbelt het verhaal rustig voort tot aan het eind. De onderhuidse spanning is summier, maar zet wel de juiste toon onder het drama dat weinig diepgang kent. De hillbillies worden vertolkt door een prima cast en de film blijft boeien ondanks het simpele script of het gebrek aan actie.

Goed.

Onderhoudend.

Maar veel meer ook niet. Ben geen fan van Borsato en al zeker niet van Van de Velde (ondanks het aardige Lek), maar ik vind dat de zanger de plank gelukkig niet misslaat. Okee, het is geen topprestatie, maar toch. Vond Reuten daarentegen een beetje tegenvallen.

Het verhaal heeft echter niet de kracht om de kijker volledig voor zich te winnen, hoogstens licht te shockeren vanwege een aantal nare scenes met de kindsoldaten. De opbouw is best aardig maar naar het einde wordt het wel een beetje clichématig. Ook het infotainment-gehalte is niet altijd prettig. E.e.a. heeft ook te maken met een ontbrekende sfeer, persoonlijk vond ik het te weinig gebruik maken van de Afrikaanse soundtrack een gemis.

Heb de Cannes-versie helaas niet gezien, ik kan me voorstellen dat er verbeteringen zijn gemaakt. Maar aan deze film zul je je heus geen buil vallen, want echt slecht wordt het niet.

Redelijk.

Nicholson excellereert in deze grappige komedie met sterrencast. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar er wordt goed geacteerd en e.e.a. is enorm vermakelijk. Inmiddels een kleine klasieker. Zeer goed.

Flauw.

Weinig goede grappen en veel voorspelbaarheid in dit allegaartje. E.e.a. is onderhoudend, maar daar houdt het dan ook wel zo'n beetje op. Lijkt meer op een kinderfilm dan dat de bedoeling is. Het vervolg is nóg slechter, dat je het maar even weet...

Nog flauwer.

Na het zeer matige tot slechte deel een, was het schijnbaar toch nog aantrekkelijk voor een maatschappij deze troep te maken. Een onvoorstelbaar kinderachtige film is het gevolg. Zo had het eerste deel nog twee redelijke grappen, deze heeft er geen. Wederom onbedoeld een soort van kinderfilm.

Slecht.

Viva VHS!

Want dit soort obscure werkjes zijn doorgaans enkel op de oude videocassette te vinden. Gelukkig maar, er wordt heden ten dage al genoeg rommel uitgebracht. Deze oude televisiefilm over een vrouw die verkracht is maar vervolgens geen aangifte durft te doen, is misschien wel wat gedateerd, onderhoudend is e.e.a. nog wel. Daar is dan ook alles mee gezegd. De acteerprestaties zijn nogal mager en ook filmisch gezien gebeurt er verder niets bijzonders. Het is allemaal vrij standaard helaas.

Doorsnee.

Mooie thriller met Ford die een onverwacht succes werd in de jaren 80. Met name de suspense doet de film veel goed. Met de legendarische dansscene die onze zenuwen even rust gunde. Goed.

Black Oz.

Lekkere musical die, qua muzikaliteit, de '39-remake aankan. Even goed is hij verder echter niet, maar wel vermakelijk en onderhoudend. Met de schitterende klassieker "A Brand New Day". Prettig vermaak, niets meer. Niets minder.

Goed.

Wat begint als een prima thriller met een sterk verhaal, veranderd halverwege in onduidelijkheid en stevent vervolgens af op een belachelijk einde met nog meer verwarring. En dat is jammer want in deze remake had veel meer gezeten. Gemiddeld.

Herzien.

En ondanks enige gedateerdheid, nog steeds weinig aan kracht ingeboet. Veel feelgood en andere zoetigheid, maar de schitterende liedjes en het mooie sepiatone & technicolor zorgen voor een uitstekende sfeer.

Zeer goed.

Aardige B-horror.

Op het ietwat trage intro en de wisselvallige acteerprestaties na, blijft er een vermakelijk en onderhoudend filmpje over. Een filmpje dat met name door Jarratt wordt rechtgetrokken, althans zo goed en zo kwaad als mogelijk. Hier had namelijk wel wat meer ingezeten dan het stelselmatig aflopen van de bekende cliché's. Het einde was wel weer prettig.

Redelijk.

De weerwolf-klassieker.

Het is niet voor niets dat deze, misschien wel beste weerwolf film ooit, onlangs een remake kreeg met sterrencast. Met uitzondering van de weerwolf en een klein deel van het plot, bleek die film echter een zwakke benadering van het origineel.

Naast een simpel maar uiterst doeltreffend verhaal, kent deze griezelfilm bakken vol sfeer én de superieure Lon Chaney. Junior welteverstaan. Deze zoon van Senior is dusdanig charismatisch dat het de film net dat beetje extra geeft. De oude baas zelf was zijn grote voorbeeld. Vader Chaney maakte in de jaren '20 furore binnen het horrorgenre. Hij was een ware vermommingskunstenaar en stond derhalve bekend als de man met 1000 gedaanten. Het acteergen is duidelijk doorgegeven aan zijn zoon, die later nog een vervolgfilm zou maken.

Zeer goed.

Speciale sfeertje.

Uit hetzelfde jaar als Landis' An American Werewolf in London, komt deze Wolfen. Een film die het over een geheel andere boeg gooit. Voorzien van knap geschoten beelden vanuit het perspectief van de wezens, onderscheidt de film zich al snel. De camera schiet razend over het asfalt, hetgeen resulteert in een extra dimensie. De hierbij gebruikende filters zijn tegenwoordig wat achterhaald, maar dragen wel bij aan het speciale sfeertje. Het verhaaltje houdt tegen het einde nog maar weinig stand, maar voelt wel origineel aan.

Goed.

Waardeloze weerwolf.

De setting van deze griezelfilm met sterrencast is prachtig en voorzien van veel sfeer. De film kent verder echter niets opzienbarends en wordt nergens eng.

De Unrated versie is dusdanig verknipt dat het verhaal hiaten vertoond, maar het plot stelt sowieso weinig voor. Rommelig, maar voorspelbaar en emotieloos, glijdt de film aan de kijker voorbij. Mooie beelden die inhoudelijk niet worden waargemaakt. Ook de hulp van Rick Baker mocht niet baten, zelfs de weerwolven kunnen het verschil niet maken.

Doorsnee.

Hammers huis.

Net nadat de Hammerstudio’s op prettige wijze nieuw leven werd ingeblazen met films als 'Wake Wood' en de remake 'Let Me In', werd met het enorm tegenvallende 'The Resident' het einde al weer bijna voorspeld. Want met studio-boegbeeld Christopher Lee een uitglijder maken onder het beroemde horrorlogo, werd menigmaal bestempeld als een onvergeeflijke misstap. Ietwat overdreven misschien, maar de prent werd wel terecht afgeserveerd als een slechte film.

Hoe anders is het met 'The Woman in Black'. Wederom een remake. Radcliffe, bekend van de vele Harry Potterfilms, schudt met gemak zijn alter-ego van zich af in dit duistere sprookje. Voorzien een aantal effectieve schrikmomenten wordt de kijker vakkundig de stuipen op het lijf gejaagd. Zelfs wanneer er een overdaad aan onverklaarbare fenomenen plaatsvindt, zijn het de bakken vol sfeer, de geweldige settings en het onverschrokken, nieuwsgierige hoofdpersonage dat het filmvolk bij de les houdt.

Binnen het subgenre ‘Haunted House’, is dit een film die rustig mee kan varen met de klassiekers uit Hammers koker. Hamerend op alle specifieke kenmerken van de klassieke griezelfilms moeten de studiobonzen regisseur Watkins zijn sterke en schokkende debuut ‘Eden Lake’ zelfs doen hebben vergeten. Het geeft niets, zo een aanpak was hier overduidelijk niet nodig. Want ondanks het veilige pad dat wordt bewandeld, zal de kijker zich toch menigmaal onveilig voelen. Hammer staat weer als een huis. En zo hoort het.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Holmes’ Blofeld.

Niet de beste uit de beroemde reeks, maar wel een onderhoudende zit als vanouds. Groot voordeel is natuurlijk dat de afleveringen nooit echt lang duren. Holmes’eigen Blofeld, genaamd professor Moriarty lijkt nog steeds meer angst in te boezemen bij de superspeurder dan bij de kijker, maar het verhaaltje zit best aardig in elkaar. Het einde voelt wat abrupt aan, maar Watson die niet gelooft in hypnose levert kolderieke cinema op.

Redelijk.

Hilarisch huiveringwekkend.

Na het tegenvallende Red slaat McKee keihard terug met deze meesterlijke horrorfilm. Het knappe aan dit niet geheel originele gegeven is de enorm sterke invalshoek van een disfunctioneel gezin, dat middels een uit elke porie dreiging uitademende goedlachse vader. Iets wat nog maar eens bevestigd wordt door de eveneens sterk acterende familie, waarbij de angst van de gezichten valt af te lezen.

Het bizarre en bloederige avontuur waar men vervolgens in terecht komt, wordt uitstekend in beeld gebracht en voorzien van 'n puike soundtrack. Het verhaal wordt ondersteunt door een luchtige, maar vermakelijke basis doorspekt met humor. Dat Bridgers, die nota bene in Nell acteerde, daar bijna geheel verantwoordelijk voor is moge duidelijk zijn. Maar ook het script is even hilarisch als huiveringwekkend.

Meesterwerk.

Vervelende stappen.

Ondanks dat de titel een smakelijk hapje beloofd, is niets minder waar. We zien het monster amper zijn ding doen en vooral teleurstellen. Het subgenre der 'mad scientists' kan erg leuk zijn, maar de wetenschapper zelf weet weinig indruk te maken en het script is na een spannende start vooral een herhaling van stappen. Tot op het vervelende af.

Matig.

Menig man.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Wonder Woman is niet zo'n heel beste film. Nu mag je binnen het superheldengenre best wat speling gebruiken, maar dit is de zoveelste kloon die zielloos aan de kijker voorbij trekt. Op het eiland der Amazones zou menig man graag vertoeven, zelfs Doutzen Kroes spreekt er weinig woorden en de dames zijn alles behalve afhankelijk. Na een ietwat bespottelijke maar geinige intro trekt Wonder Woman met haar nieuwe lover de wijde wereld in. Enigszins cynisch en onbekend met de mensheid, grappig wil het desondanks niet worden.

Spannend ook niet, het gaat eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Even is er hoop op vertier als boef Ludendorff ten tonele verschijnt. Die hoop is helaas van korte duur. Het is zaak binnen het genre er bovenuit te steken, dit is echter middelmatigheid troef. Was de ondergrond nu een bedje van kaas en popcorn, dan had het allemaal nog gekund. Wonder Woman blijkt echter vlees noch vis en kakt regelmatig in. Gadot is voornamelijk mooi, Pine mag zich schamen, en Danny Huston geeft het kleurloze geheel nog een heel klein beetje sjeu. Het smaakt echter niet naar meer.

**

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Platte popcorn.

Het is niet moeilijk om een superheldenfilm de grond in te boren en regelmatig gebeurt dat ook terecht, als weer de zoveelste clichéfilm voorbij komt denderen. Bij dit 2e deel is het vooral van hetzelfde laken een pak, maar iets cheesier. En juist dat kazige maakt dit vervolg een stuk smakelijker dan het iets te middelmatige deel een. Gadot is wederom beeldschoon in de titelrol maar ditmaal is de bad guy ietsje meer memorabel dan de eerste. Pedro Pascal is precies voldoende over de top en Kristen Wiig een leuke aanvulling. Guilty pleasure of plat vermaak, WW84 entertaint.

Een superheldenfilm die gelukkig nergens serieus wordt en als popcornvermaak uitstekend z’n werk doet. Opnieuw had er best een half uurtje vanaf gesnoept gemogen en lijkt 1984 ook een volledig onnodige toevoeging te zijn, maar vermaken doet de film sowieso. Het licht mag dus weer eventjes uit in de bovenkamer als Wonder Woman de realiteit doet vergeten. Soms mogen films zijn als een zak patat. Toegeven, je moet het niet wekelijks eten, het vult amper en je wordt er zeker niet beter van, maar het smaakt zo lekker op z’n tijd.

Voor eenieder die Zack Snyder's Justice League aan de te korte kant vond is er speciaal aan de steelbook 4K Ultra HD uitvoering de blu-ray toegevoegd met heel veel bonusmateriaal, waaronder een making-of. Alles is uiteraard voorzien van Dolby Atmos en Vision en zelfs HDR10+ voor wie het wil en kan. Het belangrijkste zit hem echter in de 3D-disc die is bijgevoegd voor de fijnproever en zogenaamde filmketter (want 3D is al tijden uitgekotst door het serieuze filmpubliek) die nog de juiste apparatuur heeft. Want WW84 komt het beste tot haar recht in de derde dimensie. Popcorn is niet plat namelijk. Alhoewel?

***

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Muzikabel.

Dat is een zelfverzonnen woord, maar u snapt waar ik heen wil (iets met formidabel). Erg prettig is vooral ook dat de tijdsgeest en sfeer goed lijkt gevangen. Gelukkig tegenwoordig ook inclusief de schitterende Tim Hardin.

Zeer goed.

Obscure onsamenhangendheid.

Veel obscuurder komen ze bijna niet. Deze documentaire mag dan misschien wel afkomstig zijn uit de VS, hij is volledig geschoten in Jamaica, waar men spreekt in het zogenaamde Patwa (Patois). En om dat te kunnen verstaan zijn ondertitels erg belangrijk, dus wees er op verdacht. Sowieso zal het een klus worden deze film te achterhalen, dus eigenlijk mag men al blij zijn met welke drager in wat voor vorm dan ook. Het hier belichte Soul Syndicate is een formatie die als sessie-band in de jaren zeventig en tachtig belangrijk werk heeft gespeeld, met zeer veel verschillende reggaeartiesten. In de film zien we legendarische zangers als Tony Tuff en Earl Zero acte de présence geven. Goede introducties ontbreken en onsamenhangender kan bijna niet, maar dit is voedsel voor elke muziekliefhebber.

Goed.

Geen gepuzzel.

In een lekker loom tempo wordt de kijker rustig betrokken bij de romantische beslommeringen van een jong stel, waarvan de man schrijversaspiraties heeft. De chemie tussen hoofdrolspelers Bradley Cooper en de beeldschone Zoe Saldana is prima. Al snel blijkt het hier een verhaal binnen een verhaal te betreffen. Leuk, vooral omdat oudgediende Dennis Quaid weer eens op de proppen komt en hij de ontwikkelingen met betrekking tot het stel beschrijft als de gladde en succesvolle schrijver van hun verhaal. Een verhaal dat lekker loopt, romantisch is en van een duister randje wordt voorzien. Een randje waar je niet gelijk de vinger achter weet te krijgen.

Echt spannend wordt het echter niet, wel mysterieus. Want hoe zit nu eigenlijk de vork in de steel? En waarom verloopt de film niet zo clichématig zoals we gewend zijn bij films met hetzelfde gegeven? Het antwoord op deze vragen ligt grotendeels verscholen in het sterke script, al moet gezegd worden dat het einde niet best is. Gelukkig valt er tot aan die laatste minuut nog veel te genieten, met name door een sensuele en sterke performance van Olivia Wilde. Geen gepuzzel, maar verhaallijnen die prima parallel lopen en uiteindelijk de verplichte kruising aangaan. Stijlvol, simpel en doeltreffend.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Inmiddels is de film wel een beetje door de tand des tijds gebeten maar hij kan nog steeds voor de dag. Bijzondere film met een sterke Williams en Lithgow. Origineel en goed.

Het einde in zicht.

In deze derde met Brosnan wordt duidelijk dat er voor hem geen eer meer te behalen valt. De verhalen worden met elke film idioter en ook de misplaatste Cleese kan weinig verlichting brengen. Het zou Brosnan's voorlaatste Bond zijn.

Redelijk.

Ondanks zijn indrukwekkende cv slaat ook Stone wel eens de plank mis. Zo hier met het sentimentele en goedkoop aandoende verhaal omtrent 9/11. Kan zo bij de RTL4 Waargebeurde verhalen-meuk. Gemiddeld filmpje.

Geslaagd griezelen.

Marc Forster is een veelzijdig regisseur. Van 'Stranger Than Fiction' naar 007 en van Monster's Ball naar een heuse zombiefilm. En meestal is de kwaliteit gewaarborgd. Zo ook tijdens 'World War Z', waarbij de laatste letter een inkoppertje mag zijn. Het is tevens de filmmaker zijn eerste 3D-film, maar die maagdelijkheid zie je er niet vanaf. Met de bril op de neus maakt de film gelijk indruk middels inventieve openingstitels en prachtige actiescènes. Waar de derde dimensie vaak wordt ingezet als geld kloppende gimmick is dat hier zeker niet het geval. Er kan volop genoten worden. De 7.1 audiotrack maakt het af.

Belangrijkste factor is natuurlijk de film zelf die, ondanks wat voorspelbaarheid, behoorlijk de vaart erin weet te houden. Het verhaal is simpel doch doeltreffend en de spanning menigmaal om te snijden. Pitt is goed als held, maar de zombies zijn hier de echte beeldvangers. Zo eng en snel hebben we ze al een tijdje niet meer gezien. Het mysterieuze ondertoontje waarop het verhaal vloeit werkt ook goed mee aan de griezelige kijkervaring. Het houdt de kijker betrokken, want wat is er eigenlijk aan de hand? Zonder echt antwoord te geven en ondanks een mat einde levert de film een geslaagde avond op.

Zeer goed.

De Blu-ray 3D Combo bestaat uit drie discs. Deze bevat de bioscoopversie in 3D Blu-ray inclusief 7.1 DTS-HD Master Audio, alsmede een Blu-ray met daarop de 'Unrated' versie en een DVD met daarop de bioscoopversie in standard definition op een single-disc in 5.1 Dolby Digital. Tevens staan er vele extra's op de Blu-ray disc, waaronder een special over zombies in de literatuur en film & kijkjes achter de schermen.

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijk.met een zwart randje.

Al wordt het nergens gitzwart, de humor is soms sterk. Echter naar het einde toe neemt het drama de overhand. Iets wat de film niet echt ten goede komt.

Het einde getuigt van enige lafheid bij de makers, maar werkt vreemdgenoeg wel. Dat kan helaas niet gezegd worden van elke grap.

Goed.

Cadeaupapier.

Het vervolg op 'Clash of the Titans' is best onderhoudend, maar eveneens zielloos. Alles vliegt in sneltreinvaart aan de kijker voorbij, meesttijds prachtig verpakt. Dat wel. De dialogen en de karakters zijn echter zo plat als een dubbeltje en dus rust deze blockbuster in 3D vooral op de curieuze creaturen, de aardige actiescènes en de mooie vormgeving. De sterrencast ten spijt.

Het oog wil sowieso wel wat, maar al is het cadeaupapier nog zo prachtig, uiteindelijk zijn we op zoek naar de inhoud. Die hoeft bij een mythologisch spektakel als dit niet echt van hoogstaand niveau te zijn, maar hier voelt een en ander iets te gehaast aan. Zowel letterlijk als figuurlijk, want naast het hoge tempo lijkt het script ook vluchtig te zijn geschreven.

Toch biedt het 3D een klein beetje extra, al had men tevens creatiever kunnen omspringen met de derde dimensie. Het zijn vooral de fantastisch vormgegeven decors die indruk maken. Met de CGI is eigenlijk weinig mis. Ook de spectaculaire finale weet gelukkig een hoop recht te trekken, maar een beetje humor of wat meer doordachte dialogen en iets meer eigenheid waren welkom geweest.

Redelijk.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.