Opinions

Vervlogen videogames.

Ondanks de werkelijk schitterende animaties was iets meer kolder en gekkigheid welkom geweest. De film zal het goed doen bij game-liefhebbers. Zo valt onder anderen Q-Bert op, het uit vervlogen tijden videogamepersonage met de opvallende neus. Het verhaaltje is nogal voorspelbaar, maar de leuke karakters en kleurrijke animaties houden de aandacht voldoende vast.

Goed.

Opdringerig smaakje.

Een langzame film die op het bekende survival-thema voortborduurt. Op een sfeervolle manier door de wonderschone natuurplaatjes, maar ook met een opdringerig twist-sausje dat niet al te fris meer smaakt tijdens de uitvoering. Brody speelt sterk, doch de film heeft verder weinig meer te bieden dan zijn spel.

Redelijk.

Vreemd filmpje.

Vooral omdat dit niet een vreemd filmpje is. Snapt u het nog?

Aronofsky maakt namelijk altijd vreemde, maar zeer prettige, films en dit is toch wel een erg standaard uitgevoerd drama. Prima vertolkt met een uitstekend verhaal, maar echt blijven hangen of opzien baren wil e.e.a. helaas niet. Toch zullen weinig mensen zich een buil vallen aan dit drama. Ik in ieder geval niet.

Goed.

Wat bijna onbegrijpelijk is gebeurt toch: een Hitchcock met twee topacteurs die onevenwichtig acteren. Fonda komt bij vlagen bijna autistisch over met zijn overacting en Miles schmiert er halverwege de film ineens lustig op los. Dit is erg ongeloofwaardig en tevens enorm jammer want de film kent een ijzersterke drie kwartier (waarin ook Fonda evenals Miles enorm sterk acteren). Het zijplotje met Miles is mede door het bijna idiote acteerwerk niet boeiend maar ook te overdreven, zelfs voor die tijd. Ook het einde lijkt bijna afgeraffeld door de meester. Om van de dubbelganger nog maar te zwijgen.

De film komt er echter allemaal wel mee weg. Dit obsure filmpje weet namelijk een onuitwisbare indruk te maken op de kijker. Niet omdat Hitchcock hier een ander pad bewandeld (hij heeft naar verschillende genres uitstapjes gemaakt) maar vooral omdat de film zelf de aandacht enorm goed weet vast te houden. Ook de suspense, zij het mondjesmaat, is hier aanwezig en de schitterende soundtrack is zeer de moeite waard. De film is geen meesterwerk maar zeker wel goed.

Héél sterk wordt het nergens maar deze horror bevat genoeg gore en, minstens zo belangrijk, spanning om boven het gemiddelde uit te stijgen. Goed.

Deze horror is behoorlijk onderhoudend maar bevat zoveel clichés dat de zit nogal voorspelbaar wordt. Rollins zorgt voor een welkome komische noot, maar meer dan gemiddeld is dit werkje helaas niet.

13-in-één-dozijn-meuk.

Er is totaal geen spanning aanwezig in dit derde deel, en de acteerprestaties zijn op zijn minst twijfelachtig.

W.b.t. de gore valt hier nog een klein beetje te halen, al is het merendeel daarvan erg nep.

Snel stoppen met deze serie. Want na het redelijke eerste deel volgde al rap het veel mindere tweede. Dit is i.i.g. het meest bedroevende deel.

Matig.

Vunzige fondue.

Na twee griezelige eerste delen kwam het tenenkrommend slechte derde deel. Die trend wordt hier helaas doorgezet met dit onnodige vierde deel, dat nog steeds lijkt te teren op het succes van de eerste titel.

Van enige spanning is weinig sprake en dus moet de kracht in de goorheid worden gezocht. Op dat gebied stelt de film, ondanks de goedkoop ogende en typische CGI-gore, gelukkig niet helemaal teleur. Hoogtepunt op het smerigheidgebied is een zeer vunzig uitgevoerde fondue.

Doorsnee.

Hannibal & de hillbilly's

De dalende lijn wordt voortgezet met dit vijfde deel waarin de familie kannibalen hun leider uit het gevang probeert te krijgen. Doug Bradley doet een soort van Hannibal-achtige performance en weet als enige nog wat indruk te maken. De rest is inwisselbaar en het verhaaltje is te belachelijk voor woorden in elkaar gestoken. De opvallende maskers die de hillbilly's dragen helpen ook niet echt mee, maar een paar kills zijn lekker smerig.

Doorsnee.

Nielsen kan het wel, maar moet natuurlijk wel een beetje geholpen worden. Het grootste probleem is de humor, die totaal niet overkomt. Zelfs niet met het verstand op 0,0.

Poolse punk.

All That I Love, of beter gezegd Wszystko, Co Kocham, was niet voor niets een winnaar van vele filmprijzen. Het is namelijk een meeslepend portret van een jongeman op de rand van volwassenheid, tegen de achtergrond van het Polen ten tijde van 1981. Lech Walesa zorgt bijna persoonlijk voor een burgeroorlog en alles wordt dan voor de doorsnee burger allesbehalve duidelijk.

Dit tijdsbeeld lijkt keurig te zijn gevangen door Borcuch, die kan rekenen op een uitstekende cast, aangevoerd door de machtige Mateusz Kosciukiewicz. Hij is de achttienjarige Janek, die zijn onvrede in de microfoon van zijn punkbandje spuugt. Tot grote ergernis van de lokale politie, die enig politiek bewustzijn het liefst met een knuppel zou verbieden.

De film blijft keurig binnen de lijnen kleuren, maar de dramatiek is soms bijna door het beeldscherm voelbaar. Vooral de tweestrijd waar een ieder mee kampt wordt verschillend vormgegeven. Het geeft dit mooi gefilmde drama een eigenzinnig smaakje dat nergens het gehemelte doet opensplijten, maar wel voor een verrassend vullende maaltijd weet te zorgen.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Quaid vs. Kilmer.

In tegenstelling tot Tombstone met Russell, is deze gelijkaardige film toch een stuk minder ondanks de lange speelduur. De prent voelt namelijk niet coherent aan, maar eerder als een verzameling losse scènes. Een rommelige vertelling dus, die ondanks de sterrencast, weinig bijzonders biedt. De acteerprestaties zijn wisselvallig en Quaid kan niet tippen aan Kilmers vertolking van de Doc, in de eerder genoemde versie uit 1993.

Redelijk.