Opinions

Deze prul in de Bruceploitation reeks (met Le altijd voorop) is een regelrechte belediging voor Lee en al zijn fans. Schandalig slecht. En zo slaat de alternatieve Nederlandse titel tóch nog ergens op.

Enigszins onderhoudend filmpje met Van Damme die na het betere Until Death direct weer in minder vaarwater qua filmscripts beland. Gemiddeld.

Erg vermakelijk.

Een leuk verhaal, maar ook het oog wordt verwend.

Nu moet gezegd dat het verhaal, ondanks de prettige flashes, niet alle oneffendheden glad strijkt. Holmes was bijv. niet aanwezig tijdens de moord op Standish, edoch beleeft hem wel tijdens een van zijn flashbacks. Het kàn een bewuste keuze zijn geweest, ik verdenk Ritchie van iets anders. Enfin, het doet er ook niet echt toe.

De film kent een hoop welkome humor, met dank aan de chemie tussen Law en Downey Jr., die eveneens goede rollen neerzetten. Downey Jr. geeft een uiterst prettige en nieuwe impuls aan de ietwat suffe Holmes die we kennen van de vele films.

Kom maar op met dat deel 2. Ik vond RocknRolla al een leuke comeback, maar geloof nu weer helemaal in Ritchie. Ondanks deze 'familie-vriendelijke' aanpak.

Zeer goed.

Knullig.

Een van de mindere delen uit de beroemde serie met de superspeurder. Dat ligt hem met name aan het simpele verhaal, dat een aantal onbedoeld stuntelige momenten kent. Bruce en Rathbone zijn als vanouds, maar kunnen de film dankzij de knullige uitvoering niet naar het standaard-niveau trekken.

Redelijk.

Holmes op nazi-jacht.

Deel drie in de serie pakt anders uit dan daarvoor. Een en ander voelt aan als een propagandafilm voor de geallieerden. Een Holmes die op nazi's jaagt is echter net zo spannend, al is het verhaal een beetje simpel. De onderonsjes tussen de speurder en zijn assistent blijven boeien. Wederom een uit de reeks die makkelijk de tand des tijds heeft doorstaan.

Goed.

Slim speurdersduo.

Wederom een leuk deel in de reeks met het slimme speurderduo Rathbone en Bruce. De spookachtige setting van het huis werkt goed mee aan de sfeer en het verhaaltje steekt leuk in elkaar. Watson wordt er weer eens ingeluisd door zijn zich superieur voelende collega, maar zelfs dat doet weinig afbreuk aan het leuke who-dun-it-verhaal, dat nu eenmaal rust op het inschattingsvermogen van de beroemde detective die iedereen een stapje voor is.

Goed.

Geen naald.

Iets beter dan zijn terecht propagandistische voorgangers, is deze Sherlock in Amerika. Waar het vorige deel een wel erg simpele uitvoering kende, blijkt een en ander hier iets creatiever uitgevoerd. Een van de hoogtepunten is een micro-chip, die op geweldige wijze telkens van eigenaar verandert. Belangrijke basis voor enige humor blijken wederom de snelle dialogen tussen de superspeurder en zijn trouwe helper Watson te zijn. Uiteraard blaast Holmes het verhaaltje weer uit met een paar geweldige motivatie-spreuken. Ditmaal zonder te vragen naar de morfine-naald, maar wel met opvallend wazige oogjes.

Goed.

Water & sneeuw.

Het vervolg op de succesfilm van Ritchie is wederom visueel flitsend in elkaar gedraaid. Het scenario wordt echter een beetje ondergesneeuwd en is minder waterdicht dan dat van het eerste deel. Bakken vol mooi gefilmde actie en heerlijke dialogen tussen hoofdrolspelers Downey Jr. en Law trekken de boel weer recht.

Zeer goed.

Superieure stuntman.

Buster Keaton was een genie, zo blijkt o.a. uit deze negentigjarig oude film. Zelfs de hedendaagse jongere kijker die dit ‘genre’ niet kan waarderen zal de film niet gelijk afzetten. De ‘special effects’ zijn nog steeds geweldig en de humor werkt zelfs nu nog, ondanks het gedateerde karakter. Als stuntman alleen al verdient de superieure Keaton een standbeeld.

Goed.

Schitterende sfeer.

Waar de eerste helft van de film voldoende spanning en met name actie kent, vervalt de tweede helft wat meer in de romantiek. Niet dat dit slecht werkt, maar het haalt een beetje de flow weg. Ondanks alles blijft het camerawerk, alsmede de vormgeving fenomenaal. Het geeft de film een schitterende sfeer.

Zeer goed.

Belangrijke blauwdruk.

In tegenstelling tot Rashomon zijn de zwaardgevechten iets realistischer (in die film werd er wel erg overduidelijk continu misgeslagen), maar de battles vallen uiteindelijk een beetje tegen. Dat is jammer, want het verhaal is m.u.v. het samenstellen van het team minder interessant dan eerder genoemde klassieker.

De humor moet je liggen. Oubolligheid troef. Shimura heeft genoeg charisma om een en ander op te vangen, maar ook deze klassieker is nogal gebeten door de tijdstand. Een groot deel van de rest van de cast schmiert er lustig op los. Het camerawerk blijft regelmatig fenomenaal, al laat wederom bij Kurosawa de audiotrack veel te wensen over.

De film is zeker niet onaardig en niet voor niets een belangrijke blauwdruk geweest, maar de volledige versie duurt lang omdat een aantal zaken te weinig boeien of te lang worden uitgesponnen. Hoe mooi in beeld gebracht ook.

Redelijk.

De deceptie Richards.

Met weinig docu en iets tè grappige Scorsese.

Toch is het concert zelf erg goed in beeld gebracht. En wordt de muziek van de Stones, over het algemeen zeer goed uitgevoerd. Maar goed, dat doen ze zelf, en niet Scorsese.

Dieptepunt is Richards die slechts een schim van zichzelf blijkt te zijn. Rifjes is hij volledig kwijt, valt bij vrijwel elk nummer net iets te laat in en dan begint hij ook nog eens vals met Jagger mee te zingen. Vervolgens mag hij twee liedjes doen, Jagger verlaat het podium. Het eerste is leuk, het tweede een belediging voor iedereen. Scorsese probeert e.e.a. tijdens dit liedje te verbloemen door telkens korte interviews uit den oude doos te tonen. Maar het mocht niet baten. Richard valt genadeloos door de mand (let ook eens op tijdens de summiere shots van het publiek tijdens dit tweede lied). Hij wordt hiervoor al finaal weggespeeld (met name in vocale zin) door Guy, aan wie hij zijn gitaar ter plekke schenkt . Had hij ook maar zoveel zelfkennis tijdens het bestijgen van dit podium. Volg de Stones amper, maar mag toch aannemen dat hij dit niet vaker flikt. Tijdens dit concert is het namelijk erg vaak maar afwachten wat de verslaafde gitarist gaat doen. En het meeste is niet echt knap. En omdat te zien en vooral te horen hoef je echt geen Jan Akkerman te heten.

Toch is het hele concert absoluut de moeite waard, en is het werk van Scorsese vakmanschap. Het docu-gedeelte stelt echter niets voor en is hoogstens leuk voor de echte fans.

Goed.

Mooie cinematografie, een onheilspellende sfeer en een sublieme Nicholson dragen bij aan een zeer goede King-verfilming.

Sex-parasiet.

Deze vroegere Cronenberg valt vooral op door een sterk begin, maar helaas weet de film dat niveau niet vast te houden. Al snel zijn het allesbehalve rillingen die de kijker ten deel vallen. Dat zit hem met name in het amateuristische acteerwerk en het uiterst voorspelbare verhaaltje, rondom een op sex beluste parasiet, waarbij het langzame ritme niet meewerkt. Ook de SFX zijn soms matig.

2 Rillingen.

Craven's nachtmerries.

De beroemde regisseur heeft er iets mee, zo ook hier. En dus wordt de kijker wederom getrakteerd op een fantasierijke droomwereld in combinatie met een eng verhaal over een bovennatuurlijke seriemoordenaar.

'Shocker' is vermakelijk, al heeft het een nogal ontspoord einde. Tevens is het script niet solide, maar echt storen doet dat niet. De film zou dienen als voedingsbodem voor o.a. 'Stay Tuned' en 'Fallen'.

Voor de cinefiel is dit sowieso een feest der herkenning, want Craven's dochter alsmede Raimi's broer doen mee. Evenals hoofdrolspeler Berg die later zelf furore zou maken als regisseur.

Goed.

Cult-compilatie.

Op een bedje van bloedfontijntjes gaan de 86 minuutjes rustig maar vermakelijk aan de kijker voorbij. De hersenspinsels die via de absurde Engelstalige audiotrack door de speakers gorgelen zijn opvallend. Vooral wanneer gemeen uitziende krijgers ze kunnen lezen. Prettig.

De gevechtsscènes zijn over het algemeen zeer matig qua choreografie en uitvoering, doch uitstekend dankzij ingenieus camerawerk in beeld gebracht. De kills zijn vaak origineel waardoor e.e.a. amper opvalt. Lekker goor ook met enige regelmaat. Een mix van synthersizer-muzak blust deze compilatie passend, met de daarbij behorende vieze smaak, af.

Goed.

Shoot 'em Up is een heerlijke aktiefilm die geheel over de top gaat. Eentje die de liefhebbers van Crank zeer zeker zullen waarderen. Weinig tot geen verhaal maar een achtbaanrit vol aktie. Verstand op nul en genieten maar.

Nogal voorspelbaar actiefilmpje met de altijd dubieuze Wahlberg. Het verhaal hangt van zo veel cliché's aan elkaar dat e.e.a. weer onverwachts wordt. Met de actie is alles in orde, maar hier had wel wat meer ingezeten. Redelijk.

Tegenvaller.

Een rammelend en warrig plot met zeer wisselvallige acteerprestaties. Deze film heeft het. Ook de wannabe-cool-saus werkt amper. Zelfs Rhames komt hier niet goed uit de verf. De vele twists zijn tenekrommend dom en vervelend. MacFadyan is een vreemd maar klein lichtpuntje maar zit teveel in een bijrolletje om e.e.a. recht te trekken. Jammer van de tijd.

Slecht.

Zoetsmakelijk.

Stewart en de kerstklassiekers, ze hebben iets met elkaar. Zo ook hier, wanneer hij de manager van een winkel is die het decor biedt aan waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Men is zuinig met settings, hetgeen alleen maar bijdraagt aan de belevenis. De film bevat, zeker voor die tijd, een aantal erg gevatte dialogen en een prima romantische leidraad. Natuurlijk is dit feelgood op zijn zoetst en kan een kind de uitkomst voorspellen, smakelijk is het desondanks zeker wel.

Zeer goed.

Welwillend warm.

Een innemend drama over een opvanghuis voor probleemjongeren en de bijbehorende begeleiders. Authentiek ook, hetgeen niet vreemd is want regisseur Cretton is zelf werkzaam geweest in de hulpverlening. Deze 'remake' van zijn eigen kortfilm is dan ook rauw, maar tegelijkertijd zacht. En warm. Door zich niet puur te focussen op de jeugd maar de relatie tussen twee medewerkers als leidraad te nemen werkt hij handig om de hete brei heen. En natuurlijk vallen dan zaken op waarover je kunt twijfelen. Al zal je in de echte wereld - als werker met dit soort kids - soms ook gekke dingen doen. Of ze op zijn minst denken. Met name over het ouderlijk tuig. Het asociale maar soms ook onherkenbare spul dat dit soort kinderen vormt tot verdrietige wezens. Of over de falende experts. Enzovoort.

Azijn pissen over Short Term 12 is mede vanwege de clichés niet moeilijk, maar desondanks voelt de film veel te welwillend aan om dit te doen. Het is ook niet voor niets dat men in het maatschappelijk- en/ of jongerenwerk tegen allerlei muren aanloopt, zo ook hier kraakhelder wordt weergegeven. Subtiliteit is niet nodig. Wellicht zaagt men desondanks van iets te dik hout planken door ook de crew op te voeren als ex-probleemkinderen, maar goed. De waarheid ligt in de realiteit niet zo gek ver van het midden. It takes a thief. Er wordt sowieso goed geacteerd door een ieder. Een film die met dit soort zware kost zowel de lach als de traan succesvol met elkaar doet afwisselen verdient een dikke pluim. En regisseur Cretton mag in de gaten gehouden worden, evenals de rest.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Ontzettend saai en matig geacteerd filmpje dat zich graag onder het kopje arthouse wil scharen, maar er echter geen enkele credit mee verdient. Waarom niet? Omdat dit zich het best laat omschrijven als een hoop gelul in de ruimte. Met de nadruk op lul.

Leuk voor mensen die geen porno durven kijken, krijgen ze toch nog sex voor de kiezen. Wel erg letterlijk helaas.

Slecht.

Pffff.

Deed het ballonnetje dat in de laatste 2 minuten leeg liep. En dat is jammer.

Want hetgeen er voor gebeurt is, ondanks de voorspelbaarheid en vele cliché's, best vermakelijk en onderhoudend. Soms zelfs een beetje spannend.

De opening is niet zo heel sterk, met name qua acterwerk. Het doet ons vermoeden de zoveelste tienerhorror te gaan beleven. Dit klopt deels, maar e.e.a. hapt best lekker weg.

Maar dan dat einde. Hoe is het toch mogelijk dat men op zo een knullige wijze het voorgaande ermee kan verneuken? Zonde, en beledigend voor de intelligentie van de kijker. Vraag me dan ook af of Sandler zelf het eindresultaat wel heeft gescreend. Vrij amateuristich namelijk.

Scary Madison.. Hmmm. Kom maar op dan met een volgende productie. En dan wel even wat beter je best doen.

Redelijk.

Schitterende soundtrack.

Misschien zou zijn vader zich omdraaien in het graf, want de buitenechtelijke zoon van de koning der reggae speelt hier een uiterst gewelddadig persoon. Verder strookt de film in geen enkel opzicht met de filosofie van Marley en zijn muziek. Toch werd er voor het gemak maar een klassieker van hem en zijn Wailers toegevoegd aan de schitterende soundtrack. Deze verzameling liedjes zijn eigenlijk verantwoordelijk voor één hele ster, hetgeen exact weergeeft wat de film zelf waard is.

Not irie.

Behoorlijke troep.

Niet zo verschrikkelijk als Het Schnitzelparadijs, maar het scheelt weinig. Ook hier is een van de grootste problemen het wisselvallige acteerwerk en de ontzettend flauwe grappen. Ook bepaalde zijplotjes raken kant nog wal. De multi-culti moraallesjes en grapjes zijn eerder tenekrommend dan vermakelijk en ook het blik met bekende Nederlanders (waaronder dieptepunt Maasland) hebben geen enkele toegevoegde waarde. Alleen Amhali is nog een héél klein beetje de moeite waard, maar zit ook opgesloten in een belachelijk zijplot.

Zeer matig.

Lundgren's lange.

Het spierballen-gehalte is hoog wanneer Lundgren de wereld bevrijdt van Japanse drugsdealers, terwijl hij Carrere versiert zonder enige romantische inspanning. Zo hoort het. Gelukkig vindt Lee de penis van de spierbundel ook erg groot. Dat zegt hij tegen de blonde reus, die zich het liefst bloot voorbereid op de volgende slachting met werpsterren.

Deze typische no-brainer zit vol met dit soort dubieuze hilariteit en is doorspekt met genoeg vechtpartijen en andere actie, om het voor de kijker makkelijk 79 minuten vol te houden. Met het verstand op 0 dus. En al wordt het nergens echt goed, vermakelijk is het wel.

Redelijk.

Deze bioscoopflop is minder slecht dan vaak gedacht. Toch is e.e.a. te gemiddeld om echt goed te worden bevonden. Naast een aantal erotisch getinte scenes valt er weinig te beleven aan deze film. Doordat de film op zijn minst vreemd, maar origineel kan worden genoemd, en enigszins onderhoudend/vermakelijk is, kan je stellen dat hij niet volledig mislukt is. De kans is aannemelijk dat Verhoeven iets anders in gedachten had. Gemiddeld filmpje.

Showtime is een gemiddelde aktiefilm doorspekt met flauwe humor. De Niro is een beetje misplaatst en Murphy is Murphy. De beste man heeft sinds de jaren 90 weinig leuks gemaakt. Niets bijzonders.

Shrek is een zeer goede animatiefim die het bovenal moet hebben van zijn humor en daardoor Myers en Murphy. Het verhaal is origineel en leuk voor jong én oud. De film zou later vreselijk uitgemolken worden met twee mindere delen en een zeer flauwe kerst-special voor de Amerikaanse TV. Absolute mustsee en al bijna een klasieker.

Not forever.

Ondanks dat er een gerede kans in zit dat er een spin-off komt, is dit het laatste deel. Met opnieuw als gimmick 3D. Gretig inspelend op de hernieuwde hype rondom de derde dimensie.

Het moge geen openbaring zijn dat deel 1 nog steeds het beste blijkt. Daarna kwam het mindere deel 2 wat nog een paar reservelachjes in petto had. Het derde deel, geschoten in de drie dimensies, leek vooral in het leven geroepen vanwege geldgebrek en had weinig met creativiteit of humor te maken. Deel 4 is ietsje, maar weinig pietsjes beter dan dat deel.

Wat vooral tegenvalt zijn de flauwe grapjes. Waar de kijker bij de eerste twee delen nog in schaterlachen zou kunnen ontaarden, is dat hier bijna gans onmogelijk. Zo flauw dus. Toch is het wederom Banderas' character die de show steelt met zijn dikke buik en grote ogen. Murphy's Donkey doet verder weinig tot niets.

Het verhaaltje hapt lekker weg en wordt vlot verteld, maar zo een origineel en komisch deel 1 had een betere afsluiter verdiend. Ondanks dat alles er weer wonderschoon uitziet.

Redelijk.