Shine a Light (2008)

Twee uur lang genieten van de beste rockband ooit, dat kan ik alleen maar hoog waarderen. Niet dat Scorsese geen invloed heeft gehad op mijn beoordeling, want het ís allemaal mooi in beeld gebracht, maar het zijn de Stones die de film maken natuurlijk. Het gastoptreden van Buddy Guy bezorgde me kippenvel, wat een artiest!

De deceptie Richards. Met weinig docu en iets tè grappige Scorsese. Toch is het concert zelf erg goed in beeld gebracht. En wordt de muziek van de Stones, over het algemeen zeer goed uitgevoerd. Maar goed, dat doen ze zelf, en niet Scorsese. Dieptepunt is Richards die slechts een schim van zichzelf blijkt te zijn. Rifjes is hij volledig kwijt, valt bij vrijwel elk nummer net iets te laat in en dan begint hij ook nog eens vals met Jagger mee te zingen. Vervolgens mag hij twee liedjes doen, Jagger verlaat het podium. Het eerste is leuk, het tweede een belediging voor iedereen. Scorsese probeert e.e.a. tijdens dit liedje te verbloemen door telkens korte interviews uit den oude doos te tonen. Maar het mocht niet baten. Richard valt genadeloos door de mand (let ook eens op tijdens de summiere shots van het publiek tijdens dit tweede lied). Hij wordt hiervoor al finaal weggespeeld (met name in vocale zin) door Guy, aan wie hij zijn gitaar ter plekke schenkt . Had hij ook maar zoveel zelfkennis tijdens het bestijgen van dit podium. Volg de Stones amper, maar mag toch aannemen dat hij dit niet vaker flikt. Tijdens dit concert is het namelijk erg vaak maar afwachten wat de verslaafde gitarist gaat doen. En het meeste is niet echt knap. En omdat te zien en vooral te horen hoef je echt geen Jan Akkerman te heten. Toch is het hele concert absoluut de moeite waard, en is het werk van Scorsese vakmanschap. Het docu-gedeelte stelt echter niets voor en is hoogstens leuk voor de echte fans. Goed.

Voor de tweede keer gezien en ik hoef mijn mening niet drastisch te herzien. Het blijft een fijne registratie van het betreffende concert.