Opinions

Shrek 3 bewijst weer eens dat een pareltje in filmland omwille van geld moet worden uitgemolken. Dit derde deel zal critici die in verkeerde volgorde de serie kijken misschien wel doen besluiten om deel een over te slaan. En dat is jammer want Shrek was echt een geweldige film. Dit bijna zielloze deel is nog net niet beschamend maar we weten het inmiddels allemaal wel. Gemiddeld.

Brrr..

Deze zoveelste variant op 'Fist Of Fury' in Bruceploitation-jas slaat nog geen deuk in een pakje boter. De matige gevechtscènes worden rommelig in beeld gebracht en het verhaal hangt met elastiekjes aan elkaar.

Wat vooral stoort zijn de Bruce Lee-kloon en de, zomogelijk nog idiotere, versie van Jackie Chan. Gespeeld door de bij mij inmiddels beruchte Jackie Chang. Je moet het maar durven..

Slecht.

Uit de richting.

Ondanks dat de gevechten op zijn minst ingewikkeld mogen worden genoemd, verpesten de debiele dubs, de eigenaardige editing en het curieuze camerawerk een hoop. Evenals de te gechoreografeerde gevechten zelf, want ondanks dat de complexiteit respect afdwingt, wordt niet altijd alles even goed uitgevoerd. Een hoop trappen die wel erg uit de richting zijn dus. Dat is jammer want de film is onder andere hierdoor een zeer onevenwichtig werkje geworden waar veel meer in had gezeten.

Twee

Slordige suspense.

Rainey Qualley is weliswaar een prachtige dame om te zien, een overtuigend slachtoffer is ze hier helaas niet. Dat ligt hem niet geheel aan haar spel, maar meer aan het ongeloofwaardige script dat haar onlogische dingen laat doen. En deze soms slordige zaken vallen des te meer op omdat het verhaal zich grotendeels op één locatie afspeelt; een afgesloten voorraadkast in een bijna leeg en afgelegen huis.

Regisseur DJ Caruso is weliswaar geen Alfred Hitchcock - die wel raad wist met een enkele locatie - maar hij weet het desondanks bij tijd en wijle spannend te maken. Helaas drukken de onlogica en domme acties te veel stempels op de kijkervaring om ongestoord te kunnen genieten. Niet dat Disturbia (van Hitchcock gesproken) een hoogvlieger was, maar daar kreeg de suspense wel meer voet aan wal.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Onderhoudende kapstok.

Magistraal mag de muziek van LCD Soundsystem bij tijd en wijle best genoemd worden. Misschien niet voor de grote massa bedoelt, maar prettig voor een ieder die zijn oren wenst te gebruiken. Deze docu over het opheffen van de band is wellicht te verhullend en focust zich enkel op de frontman, het biedt evengoed een onderhoudende kapstok aan de geweldige concertbeelden.

Zeer goed.

Soft spookverhaal.

Er valt amper te griezelen in deze zoveelste slappe remake van een Aziatische horror. Dit mede dankzij een waardeloze spanningsopbouw en slechte CGI. Met dit plot viel er heel wat moois te brouwen, maar de uitwerking is zeer standaard.

Doorsnee.

Scorsese's Sixth Sense

Scorsese tracht te kijker te shockeren met een 'twist' die je vanaf zo'n 30 minuten voor het einde op je af ziet stormen. En dus wordt e.e.a. na het spannende en mysterieuze eerste deel alsnog een uitzittertje.

Daarnaast is de ontknoping an sich er ook nog eentje van een wat kneuterig niveau. Tevens zit de film vol met plothiaten en goofs, die zullen opvallen bij de oplettende kijker. Ook de blue-screens zijn soms verschrikkelijk en leiden onnodig af. Met name tijdens de autorit met DiCaprio en de directeur. Eigenlijk kan zoiets echt niet meer tegenwoordig.

Omdat de film voorzien is van degelijk acteerwerk, een sterk begin kent en uiterst sfeervol is kun je e.e.a. moeilijk slecht noemen, maar erg sterk is het allemaal niet. Dat zit hem dus in het verhaal dat halverwege de film nogal afzwakt en vroegtijdig het plot weggeeft. Gelukkig is de film onderhoudend tot het einde, maar hier had veel meer in gezeten.

Redelijk.

Wisselvallig debuut.

Young is de stabiele factor in deze sfeervolle maar tevens wisselvallige griezelfilm, die zich afspeelt op een eiland vol familiegeheimen. De bijrol van Reed brengt een hoop sjeu, echter de gehele cast blijkt gevangen in een script vol onlogica. De film kent wel een hoop suspense, al is de grote finale nogal een teleurstelling. TV-regisseur Greene maakte hiermee op 46 jarige leeftijd zijn regiedebuut in de wereld der speelfilms.

Redelijk.

Tegenvaller.

En als je de film nog niet kent, lees dan maar niet de synopsis. Dan heeft de film namelijk nog maar weinig zin. De kracht van de film zit hem namelijk in het 'mysterie' van het niets weten. Wat mij betreft geldt dit voor elke film, maar dat terzijde.

Wanneer e.e.a. bekend wordt zakt de film nog verder in elkaar, en krijgen we het gevoel naar de zoveelste clichématige griezelflick te kijken.

Ook zonder de synopsis is het niet moeilijk raden waar het verhaal heen zal gaan. En de gemiddelde filmliefhebber zal ook vanaf het begin door hebben dat de tweede man er bij hoort. Heb de laatste tijd sowiezo zelden zo een voorspelbaar filmpje gezien.

Dan blijkt ook nog eens het acteerwerk erg tegen te vallen en het einde bijna beledigend slecht te zijn. Het hele verhaal, dat realistisch probeert over te komen, hangt van onwaarschijnlijkheden aan elkaar. Meeleven is bijna onmogelijk omdat er allerlei ontsnappings-opties voorbijkomen die men over het hoofd ziet.

En bij een thriller wil ik ook graag een beetje spanning voelen. Men wil echter veel te graag de horrorkant op, maar ook die van-dik-hout-gezaagde-plank wordt misgeslagen.

Doorsnee.

Knullig knokken.

Deze martial arts-film uit de beroemde kluis van Shaw Brothers kent een aantal geweldige choreografieën tijdens de vechtscènes . Met name die waarbij een hoog aantal knokkers elkaar te lijf gaan, blinken met enige regelmaat uit in klasse. De voor die tijd zo typerende knallen tijdens het fysieke contact irriteren echter wel een beetje en leiden af. Het verhaaltje kent een soms knullig verloop, maar is tevens een van de pluspunten van deze film.

Goed.

Schaamteloze Bruceploitationfilm met de altijd tergende Le. Als fan maar vooral ook als filmliefhebber direct overslaan. Slecht.

Waar Game Of Death al tenekrommend slecht was maar nog enigszins vermakelijk vanwege The Tower Of Death scenes met Lee (scenes die hij zelf niet sterk genoeg had bevonden, maar er was niets anders meer) en het kleine beetje passie voor de meester die die film nog trachtte uit te stralen, is dit de zoveelste Bruceploitationfilm. Nog meer verknipte scenes met Lee. Dit werk lijkt overigens wel op de film die Lee uiteindelijk zelf had willen schieten maar nooit de kans voor kreeg. Het verhaal (The Tower Of Death) had hij namelijk al wel geschreven en de eindscenes had hij, weliswaar zelf afgekeurd, al opgenomen (zie Game Of Death: de gevechten met de echte Lee in het gele trainingspak). Er zou nog een lange reeks Bruceploitationfilms volgen... Zeer matig.

Het probleem dat Moore ditmaal aan de kaak stelt bestaat wel degelijk maar word zo ontzettend over the top en eenzijdig belicht dat deze "docu" een nare smaak in de mond achterlaat. Moore slaat de plank volledig mis.

De zogenaamde feiten worden dusdanig ongeloofwaardig gebracht o.a. door met een groep zieken naar Guantanamo Bay af te reizen en een belachelijk bezoek aan Frankrijk, dat hij eigenlijk zijn eigen doel onderuit haalt. Om van sommige interviews nog maar te zwijgen. Waar Bowling het absolute voordeel van de twijfel verdiende en Farenheit nog een beetje entertainmentswaarde had schiet deze film zijn doel voorbij. Jammer voor Moore en zijn geloofwaardigheid misschien leuk voor mensen zonder algemene kennis..

Goedkoop gebrachte "documentaire" over een serieus probleem.

Soderbergh's slotstuk.

Of niet? Volgens de regisseur zelf wel in elk geval. Vanwege het sluiten van teveel compromissen in de altijd geld verlangende filmwereld heeft de filmmaker meer dan genoeg van Hollywood. Althans, dat zegt hij zelf. De praktijk leert dat dit misschien zijn laatste echte bioscoopfilm zal zijn, maar dat hij op TV-gebied nog niet is uitgewerkt. Gelukkig maar. Want ondanks zijn wisselvalligheid, die je inderdaad makkelijk zou kunnen verklaren als een logisch en vervelend gevolg van het 'meedenken' door de grote studio's, heeft hij toch wel wat cinematografische pareltjes op zijn naam staan. Je zou hopen dat hij iets assertiever wordt en vanwege zijn CV de vrijheid eist. Of dat hij minder moe wordt van het afdwingen daarvan.

Side Effects is in elk geval een waardig afscheid. Goed acteerwerk, een vernuftig in elkaar gestoken misdaadplot en knap camerawerk. De regisseur weet, als het moet, zelfs aan lopende bandwerk een eigen draai te geven. Niet dat het dat hier betreft overigens. Deze film, die begint als een soort van aanklacht jegens de wereld der medicijnen maar eindigt als intelligente thriller, is zeker de moeite waard. En steekt makkelijk boven de middelmaat uit. Helemaal binnen het genre dat al zo lang bevuild wordt met standaard materiaal, met of zonder sterrencast. Misschien zien zijn opdrachtgevers het ook en krijgt hij ooit weer de vrije hand. Dat verdient hij. Dan volgt er vast meer moois. Ongetwijfeld.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Brrr.

De acteerprestaties en het achterlijke, Karatekid-achtige, verhaal raken kant noch wal. Verschrikkelijke moraallesjes en slecht in beeld gebrachte vechtscenes helpen het laatste restje van deze deze idiote kinderfilm om zeep.

Slecht.

Redelijk originele horror die aan het begin en tegen het eind wat aan kracht inboet. Daartussen gebeurt er genoeg om de aandacht vast te houden. Bovengemiddeld.

Het is moeilijk om M.Night in te schatten. Veel mensen dachten na The Sixth Sense dat het hier om een one-day-fly ging. Na de prima film Unbreakable lijkt het dat die mensen gelijk gaan krijgen. Signs is namelijk niet goed genoeg. Bij vlagen spannend maar absoluut niets bijzonders. De suspense wordt voornamelijk door de soundtrack gebracht en het verhaal is niet heel sterk. Het geheel is redelijk.

Zeer goede thriller met een sterke Foster en een uitmuntende Hopkins. De film wordt voorzien van een beklemmende sfeer.

Tegenvallende horror die het ook al niet van de spanning of acteerprestaties moet hebben. Wat overblijft is het verhaal, en dat is behoorlijk beneden de maat. Alle cliché's in een kopje en wéér is de zoveelste VG-verfilming een commercieel succes. Behalve de sfeer valt er hier echter weinig te genieten. Matig filmpje.

Creepy Casa.

Eerlijk is eerlijk, Elizabeth Olsen, doet het zeker niet slecht. Zoals we al weten sinds Martha Marcy May Marlene is het jongste zusje van de Olsen twins een actrice om rekening mee te gaan houden. Veelbelovend is het juiste woord. Dit debuut bewijst dat wederom, dankzij de omgekeerde releasedata in de lage landen. Ze speelt een meisje dat samen met haar vader en oom belandt in een ware nachtmerrie, wanneer ze plotseling geluiden hoort in hun spookachtige zomerhuis.

Een ware spookhuisthriller ligt op de loer, mede dankzij de puike performances en één lange shot. Deze remake van de griezelfilm La Casa Muda uit Uruguay weet een creepy sfeer te scheppen, maar er wordt te vroegtijdig gehint naar een zeer voorspelbaar laatste half uur. Tegen die tijd begint een en ander zich ook te vaak te herhalen. De finale weet eveneens niet de impact te maken die het voorgaande verdient en zo loopt een veelbelovend begin alsnog spaak.

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

B-film pur sang.

Geregisseerd door 'The Bossnigger' himself: Williamson. En hij heeft zichzelf ook een klein rolletje gegeven.

Zeldzaam of niet. Het maakt allemaal niet uit. Want dit uiterst voorspelbare, en domme verhaaltje wordt ook nog eens genekt door twijfelachtige acteerprestaties, en slechte actiemomenten vol goofs.

Onderhoudend is het een klein beetje, maar meer dan de tijd doden lukt niet. Had rechtstreeks uit de jaren '80 Cannon-koker kunnen komen. Ware het niet dat dit een flick is uit 1995..

Matig.

Kerstklassieker

Het lage budget straalt er nogal vanaf in deze goedkoop ogende kersthorror, hetgeen de pret overigens weinig mag drukken. Voor de liefhebbers welteverstaan, want naast een redelijk griezelig begin met dito sfeer, zakt de film wat in. De finale, waarin uitleg middels één lange flashback wordt gegeven, ziet er lelijk uit en stelt teleur in deze slasher annex who-dun-it, uit hetzelfde jaar als die andere kerstklassieker op horrorgebied: 'Black Christmas'. Een meesterwerk vergeleken bij dit interessante, maar qua uitvoering tekortschietende werkje.

Twee kerstkransjes.

Matig subgenre.

Waarom deze kersthorror zoveel vervolgen kreeg mag Joost weten. Na een vermakelijk begin zakt een en ander behoorlijk in elkaar. Het tempo wordt al trager en ondanks de leuke setting van o.a. een speelgoedwinkel, en een paar aardige kills, herpakt de film zich nergens. De amateuristische acteerprestaties leiden erg af en de score begint ook al snel te irriteren. Binnen het doorgaans matige subgenre valt deze echter nog enigszins goed te doen.

Redelijk.

Schaamteloos.

Dit belachelijke vervolg is vooral een herhalingsoefening. Zonder enige schaamte presenteren de makers het eerste deel opnieuw, maar dan nu verteld door de ogen van het jongere broertje van de moordende kerstman. Dat hiervoor bijna drie kwartier aan oud materiaal wordt gebruikt, begint al snel te irriteren. Helemaal omdat het nieuwe materiaal nogal tekort schiet.

Slecht.

Overslaan.

Een verschrikkelijk derde deel, na het eveneens belachelijke deel twee uit de kersthorror-serie. Op alle vlakken schiet dit goedkoop ogende werkje te kort. Met name op dat van griezel- en gore-gebied. Het verhaaltje is idioot, voorzien van benedenmaats acteerwerk en wordt zeer langdradig gebracht. Net als deel 2: direct overslaan.

Slecht.

Griezelig noch goor.

Ondanks de aanwezigheid van Mickey Rooney presteert men het hier om een benedenmaats product achter te laten. Wederom onder Yuzna's auspiciën, maar zonder diens 'bodyhorror'. De film weet nergens griezelig of goor te worden, iets wat een goede horrorfilm niet hoort te ontberen. De matige serie kreeg met dit vijfde deel tevens een einde.

Doorsnee.

Dit is een van de betere films met Norris. Er wordt van het gebruikelijke pad afgeweken en richting horror gegaan. Zeer redelijk vermaak in deze Chuckflick.

Sfeervolle Science-Fiction.

De film kent een simpel maar doeltreffend verhaaltje en is voorzien van een paar sterke dialogen. Dern levert, zoals gebruikelijk, een uitstekende acteerprestatie. Ook de liedjes van Joan Baez passen prima bij het hippie-sfeertje.

Zeer goed.

Voldoende verpozing.

Niet te verwarren met de Nederlandse film uit 2017, komt deze thriller met ‘hetzelfde’ onderwerp uit de Verenigde Staten. De historie van Silk Road, oftewel de Marktplaats voor harddrugs en andere verboden zaken, wordt hier op luchtige wijze uit de doeken gedaan. Ondanks dat het op feiten gebaseerd is, hoef je geen ICT’er te zijn om te begrijpen dat de ‘rise en fall’ van oprichter Ulbricht wellicht iets complexer in elkaar moet hebben gestoken.

Voordeel van de film is dat er redelijk wat vaart in zit. Ook zijn er een paar leuke bijrollen, onder meer die van Darrell Britt-Gibson als informant en Paul Walter Hauser, die sowieso de lachers op zijn hand heeft. De komische noot komt de luchtigheid ten goede. De beeldschone Alexandra Shipp weet eveneens de aandacht naar zich toe te trekken ondanks haar beperkte schermtijd. Vreemd genoeg valt hoofdrolspeler Nick Robinson zelf een klein beetje tegen.

Wat de film tegenzit is dat er af en toe flink wat bochten worden afgesneden en een en ander mede daardoor wat oppervlakkig overkomt. Tevens komt de subplot met een aardige Jason Clarke als pensioengerechtigde agent niet helemaal uit de verf, terwijl het essentieel is voor het verhaal. Je zou kunnen stellen dat het hele gegeven überhaupt beter had verdiend, maar als je niet te veel eisen stelt en zoekt naar wat verpozing is een nipte voldoende wel op z’n plaats.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Sfeervol griezelfilmpje met gedateerde SE. Wederom een King-verfilming die nergens echt goed wordt maar wel entertaining genoeg is. Redelijk.