Sicko (2007)

Door het zeer eenzijdige karakter heel schokkend. Treffend voorbeeld is hoe de verdediging van Guantanamo Bay uit zijn context wordt gehaald. Desondanks heeft Moore ook deze keer weer een goed punt en is blijven sommige geschetste situaties onverklaarbaar. Zeer interessant.

Er was de laatste tijd zoveel te doen op Obama's gezondheidsplannen, dus eens deze bekeken. 'k moet zeggen, het was een erg indrukwekkende documentaire. 'k wist eigenlijk niet dat het zo erg gesteld was met hun ziekenhuisbezoeken. 'k vond deze documentaire zeker het bekijken waard, zeker niet alleen voor de Amerikanen, maar ook wij worden zo eens goed wakker geschud, dat we het zo goed hebben. De film is wel niet totaal objectief en Michael Moore stelt het soms iets te rooskleurig voor (bv bij dat Franse "rijke" koppel), maar desondanks heeft hij het wel bij het rechte eind. De docu wordt voor de rest leuk gebracht, 'k zou zeggen als je de kans hebt om deze docu eens te bekijken, zeker doen.

Belabberd. De misstanden van het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem kunnen niet vaak en grotesk en pijnlijk en schrijnend genoeg te kijk worden gezet. Alleen gaat Michael Moore deze keer wel erg duidelijk voorbij aan de essentie van het verhaal. Alsof het uitgebreid doch eenzijdig in beeld brengen van het Franse, het Britse en het Cubaanse alternatief een excuus zijn om niet te moeten ingaan op waar het schoentje in de VS fundamenteel wringt: het idee dat solidariteit en de idee van 'the American dream' onverzoenbaar zijn. Waar het mij om gaat is dit: doet het er toe dat de Franse overheid de was en de plas van jonge gezinnen ondersteunt? En vooral: wie spreekt over de NHS, moet ook spreken over de twee-sporen-geneeskunde, de lange wachttijden in het door de staat gefinancierde systeem en de ongelijkheid die de nadrukkelijke aanwezigheid van een privaat luik met zich meebrengt. Daar ging de film natuurlijk niet over, maar het contrast dat Moore probeert te schetsen, klopt niet helemaal. Het eeuwige 9/11-trauma verbinden aan de Cuba-crisis van destijds en 'Sicko' op die manier naar een sentimenteel hoogtepunt duwen: het heeft iets absurd, en het is als kitscherige en expliciet emotionele laag eigenlijk volslagen overbodig. En, nogmaals: het is een gemiste kans om het ware pijnpunt te benoemen. Ik heb de dokters gemist, de politici, de academici, de sociologen en filosofen die het probleem meer intellectueel dan gevoelsmatig benaderen. Toch maar weer naar dag- of weekbladen grijpen dus, in plaats van deze wat monotone zit. 2,5*