Opinions

Manische motivatie.

Een bipolaire stoornis kenmerkt zich door van alles en nog wat, maar echt manisch komt Cooper niet echt over. Al moet gezegd dat zijn motivatie om zijn vrouw terug te winnen wel getuigt van enige gestoordheid. Films over mensen met geestesziekten kunnen erg vermakelijk zijn, zo weten we al sinds lange tijd in filmland. Ook hier levert het een alleraardigste film op. Een komisch drama waarbij de romance er te dik bovenop ligt, maar die voldoende weet te ontroeren.

Goed.

Misschien wel de beste van het komische duo Pryor en Gere. Het spannende verhaal doet de film zeker goed. Ook de rest van de cast is sterk. Goed.

Costner & Cleese.

Westernliefhebbers zullen alle clichés voorbij zien komen, maar dan wel vaak vermakelijk uitgevoerd. Costners personage is nogal over de top en Cleese’s aanwezigheid te kort, maar al wat overblijft is voldoende ondanks dat hier ongetwijfeld meer in had gezeten. Het einde en de daarbij behorende 'big showdown' stellen ietwat teleur.

Goed.

Mooie film die nipt de balans weet te houden tussen drama en komedie. Een van de zeldzame Nederlandse films die het predikaat goed verdiend.

Spannende thriller met goede vertolkingen, de broodnodige twists en een mooie sfeer. Erg vermakelijk en zeer goed.

Spiderpig.

Zelfs een hele speelfilm lang zijn de Simpsons grappig. Het spiderpig-liedje is een van de meest hilarische momenten, maar ook tijdens de grote finale blijft het lachen om de masochistisch ingestelde vader van de knotsgekke gele familie. Misschien duurt e.e.a. iets te lang om over de gehele speelduur te blijven boeien, de telkens opduikende grapjes zijn vaak voldoende om de kijker met enige regelmaat in lachen te doen ontaarden.

Goed.

Schitterend geschoten.

In sfeervol zwart en wit gefilmd met hier en daar een welkome gekleurde afwisseling, steekt SIn City met kop en schouders boven de vele genregenoten uit. De comicverfilming en neo-noir is niet alleen schitterend geschoten en voorzien van een oogstrelende visuele verpakking, de film is inhoudelijk ook erg sterk. De meerdere tegen elkaar aanschurkende plotjes zijn simpel en degelijk, maar maken met name impact door de soms komische dosis geweld en het hoge stoerheidsgehalte.

Geweldig.

Inmiddels legendarische musical waarin Kelly de meest prachtige dansen uitvoert. Het titellied werd een grote hit. Zeer goed.

Wederom een draak van een film met de beruchte Kosugi. Zelfs voor zijn standaard is dit erg beneden niveau. Het verhaal is rommelig en de acteerprestaties hilarisch. Waar Kosugi het doorgaans moet hebben van zijn redelijke vechtscenes, schiet deze film ook hierin te kort. Slecht.

N.B. Na 15 jaren van afwezigheid op het witte doek gaat Kosugi terugkeren met Return Of The Ninja, dit jaar!

Check

Pluk de dag!

Dat lijkt de boodschap te zijn van dit niet al te luchtige drama. Rechtlijnig is het wel en er zijn kleurenfiltertjes aangebracht om de kijker te sturen bij het beoordelen van Firth's gemoedstoestand. Een niet altijd goed te bevatten keuze.

Firth die bovenal een sterke rol neerzet, wordt geholpen door een sterke cast. Ook de soundtrack mag er zijn, met Stormy Weather als uitschieter.

Bevredigend is het allemaal niet, ondanks de bewuste keuze om het verhaal zo te laten verlopen incluis het einde. Er was in elk geval een hoop anders mogelijk geweest om de film dieper te doen gaan. Keuzes, keuzes.

Goed.

Laffe logica.

Na het tenenkrommende The Day the Earth Stood Still, keert regisseur Derrickson terug naar zijn griezelroots. En hoe. Met een behoorlijk eng filmpje. Het verhaal begint met een schrijver die een moordmysterie wil uitpluizen. De sinistere openingsscène wordt gevolgd door veel mysterie en een aantal choquerende 8MM filmpjes, die Hawke op zijn speurdersspoor zetten. Sfeervol en mysterieus zijn de kernwoorden en de toon is gezet. De eerste helft van de film is dan ook het sterkst.

Toch moet gezegd dat de tweede helft iets minder is. Aan de verontrustende soundtrack ligt het zeker niet, wel aan het bovennatuurlijke karakter dat de film uiteindelijk krijgt. De spanning moet het dan vooral gaan hebben van de bekende Japanse schrikmomenten met geestverschijningen. De een doet je de stuipen op het lijf jagen, de ander komt niet over. Toch wordt de aandacht van de kijker vastgehouden door de boogieman; een griezel die verantwoordelijk lijkt voor alle moorden.

Hawke is zeker geen Nicholson, maar hij doet het goed en ondanks dat The Shining een wel erg gemakkelijke vergelijking oproept, snijdt deze ook wel een beetje hout. Iets meer waanzin bij het hoofdpersonage had zeker geen kwaad gekund, maar de held kiest hier het hazenpad in plaats van de interactie met de spoken aan te gaan. Laffe logica misschien, maar ook een beetje suf en bijdragend aan een ietwat gemakkelijk einde. Toch is Sinister eng, hoe je het ook wendt of keert.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Slappe sequel.

Het vervolg op het horrorsucces uit 2012 is helaas minder sterk dan zijn voorganger. Waar die film naar het einde toe wellicht een beetje ontspoorde in een overdaad aan bovennatuurlijke gebeurtenissen, was het met name de opbouw en lugubere sfeer die de kijker destijds in een houdgreep hield. Een flinke dosis mysterie zorgde voor de rest. Maar in dit vervolg wordt een en ander over een iets andere boeg gegooid. De film is niet slecht, maar kan niet tippen aan deel 1. Dat zit hem in het slappe en voorspelbare script. Waar je als kijker nog hoopt op enige originaliteit met betrekking tot de verhaallijn, staat deze eigenlijk al vrij snel vast. Waar de eerste film er zich tegen het einde met een Jantje van Leiden vanaf bracht, gebeurt dat hier gelijk al in het begin.

James Ransone is andere koek dan Ethan Hawke en eigenlijk is er verder niemand die de misère kan verbloemen. Het gegeven van twee broertjes die met elkaar wedijveren had een stuk beter benut kunnen worden, om van de verschillende schrikmomenten maar te zwijgen. Na een of twee scares ben je klaar met schrikken. Simpelweg omdat elk cliché uit de kast wordt getrokken en daardoor de spanning als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dat is jammer, want er is genoeg potentie. Helaas is er bar weinig mee gedaan. Het enige wat nog enigszins blijft boeien zijn de griezelige 8mm filmpjes. Maar ook die kennen nauwelijks een hoogtepunt en worden over de hele linie uitgesmeerd. Sinister 2 is niet hemeltergend slecht, maar binnen het genre is het allemaal behoorlijk gemiddeld.

Doorsnee.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Stoerheidsgehalte.

Met het verstand op 0 valt het vermaak vanzelf in goede aarde, bij deze actiefilm zonder al teveel pretenties. Veel geschiet door macho agenten en cliché boeven, in een verder nietszeggend en belachelijk verhaaltje dat enkel als kapstok dient voor de vele vuurgevechten. Vrij doorsnee dus, maar de film hapt best lekker weg. Dit dankzij een hoog stoerheidsgehalte en een sadistische slechterik.

Redelijk.

Deprimerende docu.

Sasha Volgina, de Russische activiste die strijdt voor het recht op AIDS-remmers, verdient een standbeeld. Ondanks haar heavy drugsverleden, haar kettingroken tijdens de zwangerschap en al wat dies meer zij. Ze heeft HIV, iets waarover een Russische official schaamteloos meldt dat deze ziekte 'volgens de wetenschappers niet bestaat.'

De film heeft niet echt een kop en staart, maar biedt een momentopname uit het activistenleven van deze voorvechtster en haar medestanders. Op de hielen gezeten door de geheime dienst en een regering die de patiënten liever ziet sterven dan dat ze hen de reikende medicinale hand uitsteekt. Van deze documentaire wordt je vanzelf depressief.

De keiharde realiteit wordt gepresenteerd op rauwe wijze, via de handycam en middels verboden footage. Dat het Rusland van tegenwoordig nog steeds een achtergesteld land is bewijst dit document. Op schokkende wijze wordt het algehele gevoel over deze 'ziekte des zondaren' blootgelegd. Onvoorstelbaar.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Sinistere Sinterklaas.

Stapel heeft zichtbaar lol wanneer hij de titelrol vertolkt tijdens een vlotte en sterke opening in de middeleeuwen. De intro van deze Nederlandse horrorfilm over een telkens veranderende legende rond Sinterklaas belooft veel goeds. Ook wanneer men kort daarna in de jaren zestig belandt. De kinderliedjes klinken, schoenen zijn gezet en bloed spettert in het rond. Zou het heerlijk horroravondje dan toch zijn gekomen? Met Dick Maas aan het roer van deze stoomboot zou dat zomaar kunnen.

Helaas blijkt dit niet helemaal het geval. Wanneer het verhaal in het heden aankomt en de film eigenlijk begint, wordt al snel duidelijk dat er niet veel van het script mag worden verwacht. De originaliteit moet vooral komen van de sinistere Sinterklaas die aan het moorden slaat. Dit levert leuk slashwerk op en wat geinig getrappel over de daken, maar de griezelfactor is, op een paar geslaagde schrikmomenten na, veelal afwezig. De opbouw van het rommelige verhaaltje werkt dan ook nog eens naar een ietwat teleurstellende finale toe.

Qua sfeer heeft Maas de juiste snaar geraakt en het camerawerk is, over het algemeen, degelijk. Iets wat niet altijd gezegd kan worden van de acteerprestaties. Met name Luppes dreunt met enige regelmaat zijn teksten op. Ook op momenten dat je als kijker liever in de film was gebleven dan toe te moeten geven aan het vreselijke cliché der amateuristische acteerprestaties, die nu eenmaal graag de kop opsteken in producties uit eigen land. Gelukkig lang niet altijd, maar hier wel iets te vaak en tot vervelens aan toe. Het komt de humor, die soms best werkt, niet ten goede en dialogen vallen erdoor in het niet. Een oneliner werkt alleen wanneer juist geïntoneerd, bijvoorbeeld.

Toch is Sint zeker geen teleurstelling. Regisseur Maas lijkt zich na een periode van bijzondere buitenlandse avonturen en het tenenkrommende 'Moordwijven' toch te kunnen revancheren met een aantrekkelijker film. Vermakelijk is een en ander namelijk toch geworden. Een nipte voldoende, zoiets als een rapportcijfer 6-, verdient deze Sint wel. Nu maar hopen op een vervolg dat de puntjes op de i zet en Maas weer terecht op de kaart. Op koers ligt hij al. Hoe waaien de wimpels al heen en al weer.

Drie pepernoten.

Met dank aan A-film voor een recensie-exemplaar van de blu-ray.

Roze Sint.

'Een kloddertje roze' werd letterlijk genomen in deze niet al te beste Sinterklaasfilm, en dus mocht 'Geer' de liefde voor een andere jongen gewoon uitspreken. Zoiets zie je niet vaak in een kinderfilm en getuigt op zijn minst van dappere originaliteit. Helaas kan dit niet van het script dan wel de liedjes worden gezegd. De grappen zijn verschrikkelijk en de acteerprestaties zeer wisselvallig. Ondanks de aanwezigheid van Tante Til is een en ander niet voldoende voor een rooskleurige blik. Bij lange na niet.

Matig.

13 in een dozijn.

Baywatch-actrice Paul speelt wederom in een verschrikkelijk voorspelbare en uiterst clichématige B-thriller die allesbehalve spannend wordt. Ook de acteerprestaties zijn niet best en soms zelfs lachwekkend.

Matig.

Voyeuristische verwijzingen.

De Palma is een groot fan van Hitchcock, dat valt onder andere uit deze griezelfilm te halen. Hij heeft goed opgelet waar de suspensemeester zijn mosterd vandaan haalde. Eerbetoon of schaamteloos kopiëren, de vele verwijzingen en het bekende voyeuristische thema zijn dusdanig aanwezig dat je er als cinefiel wel van moet genieten. De Palma is, net als zijn held, zelf ook geweldig. Al moet gezegd dat dit nog niet het niveau haalt van zijn latere meesterwerken, zoals Dressed to Kill.

Goed.

Gezaaide grappen.

Jonah Hill is geknipt voor zijn rol als babysitter die het zowel met zijn oppas-kroost als met de plaatselijke drugsdealer aan de stok krijgt. Het verhaal is lekker maf, maar kent eveneens clichés en andere zwakheden. Wat echter het meeste stoort is dat de potentie er is zonder echt goede grappen. Die zijn ook nog eens veel te dun gezaaid. Een geinige Sam Rockwell brengt leven in de brouwerij, maar ook dat is uiteindelijk te weinig.

Redelijk.

Vermakelijk.

Al voelt de film soms meer als een parodie aan dan een eastern Robin Hood, ondanks het 'serieuze' verhaal.

Totaal over de kop gaan zoals bijvoorbeeld Kung Fu Hustle is hier helaas niet het geval, maar tijdens de gevechten trekt niemand zich daar iets van aan.

De draadjes zijn netjes weggepoetst, maar eigenlijk had de choreografie ze niet echt nodig. Want hier zijn ware krijgsmeesters en meesteressen aan het werk.

Zeer goed.

Prima bovennatuurlijke thriller met Hudson, voorzien van licht gedoseerde suspense en een mooie sfeer. Goed.

Allegaartje.

Een beetje van dit en een beetje van dat en een totaal verdwaalde Arnold.

Een aantal zijplotjes worden amper uitgewerkt maar er is wel sprake van enige sfeer. Ook zijn de acteerprestaties niet zo heel best, inclusief een paar onbedoeld hilarische scenes. Men tracht het over allerlei boegen te gooien maar niets werkt uiteindelijk. Dat hier veel meer had ingezeten moge duidelijk zijn, maar het eind waarbij de boze geest van mams het wint en het misschien wel gaat goedmaken met de hoofdpersoon (het picknick-kleedje ligt al klaar onder de boom), maakt het een beetje goed.

Verder blijft alles behoorlijk aan de oppervlakte, alle goede bedoelingen van de makers ten spijt. E.e.a. baart weinig opzien binnen het genre, maar is wel onderhoudend.

Gemiddeld.

Beledigend filmpje.

Ten eerste is dit cinematografisch gezien op vrijwel alle gebieden beneden de maat. Acteerwerk, camerawerk, plot, het is allemaal erg twijfelachtig en soms zelfs ronduit slecht. Men had nog iets kunnen doen met de score om het geheel wat sfeervoller te doen maken, maar ipv daarvan maakte men de keuze van het telkens opnieuw draaien van een en hetzelfde ska-plaatje. Het verhaal was erg clichématig en voorspelbaar. Mij bood het verder ook verdomd weinig vermaak. Jammer.

Wat het geheel echt beledigend maakt, is het feit dat dit, hoogstwaarschijnlijk losjes, geïnspireerd is door de moord op Kerwin Duinmeijer in '83. Om vooral geen enkel risico te lopen verkozen de filmmakers ipv een Antilliaans slachtoffer, een Molukse. Uiteraard speelt de film zich in een heel ander jaar af. Al moest de beruchte taxi-chauffeur er natuurlijk wel in. E.e.a. lijkt me pijnlijk voor alle betrokkenen en nabestaanden. Maar dat terzijde.

Sowieso is dit verhaal vrij belachelijk voor een ieder die deze scene in de jaren 70/80 enigszins bewust heeft meegemaakt. Stereotieper dan in deze film word het zelden weergegeven. Ben benieuwd of ze Frank Boeijen nog hebben gevraagd ivm de score. Mocht dat zo zijn dan begrijp ik heel goed waarom hij nee heeft gezegd.

Een grote gemiste kans deze film. En wederom een bewijs dat de Nederlandse cinema weinig juweeltjes brengt. Dat dit werd geselecteerd als pretentieuze telefilm zegt in dat kader genoeg. Tevens kan ik mij vele goede recensies voor de geest halen. Alsof we de moed al hebben opgegeven en met minder genoegen nemen.

Misschien pakkend voor tieners of geschikt als lesmateriaal bij Maatschappijleer oid, maar voor mij, en vast nog wel wat anderen, een teleurstelling.

Matigheid troef.

Waargebeurde waanzin.

Films met neonazi's blijven vaak wel hangen, al is het enkel maar vanwege de schokkende gedachtegang die weer eens voorbijkomt en - des te erger - heden ten dage nog steeds wordt geuit. Veelal verbloemd weliswaar, maar zo niet in Skin die thuishoort in het rijtje Romper Stomper, American History X en This Is England. Niet de minste titels, maar bewust genoemd vanwege de klasse die de film herbergt. Dat zit hem grotendeels in de acteerprestaties en daarbij steekt Jamie Bell er bovenuit. Danielle Macdonald is eveneens zeer sterk.

Het is niet zo dat dit waargebeurde verhaal op vernieuwende wijze wordt gebracht of iets dergelijks, maar het is de continue dreiging die goed voelbaar is en werkt. Tevens is het meeleven met het hoofdpersonage ook niet erg ingewikkeld. Het is wellicht wat eendimensionaal allemaal, een tikje onevenwichtig en de qua onderwerp vergelijkbare film met Edward Norton blijft beter, maar qua sfeer en belevenis maakt Skin meer dan voldoende indruk. Het helpt natuurlijk ook mee dat waanzin overwonnen kan worden. Gelukkig zelfs in de echte wereld.

De bluray-release kent ook de Oscar winnende kortfilm onder dezelfde titel. Eveneens een aanrader.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Mysterieuze muzikant.

Een uiterst sfeervolle documentair over de veel te vroeg overleden muzikant Nick Drake. De film ademt liefde uit voor het destijds miskende talent, middels prachtige beelden en ingetogenheid die de droefgeestige man zo goed lijken te passen. Het gebrek aan voldoende erkenning is iets wat de labiele componist waarschijnlijk nog depressiever heeft gemaakt dan dat hij al was. Hij schreef er niet voor niets een liedje over. Vooral het feit dat er commercieel gezien niet van zijn muziek viel rond te komen lijkt heden ten dage bijna onvoorstelbaar. Nick Drake heeft pas na zijn dood succes gekend.

Veel meer komen we echter niet te weten over deze mysterieuze troubadour, die zijn tournee al vroegtijdig moest beëindigen. Want aan podia had de nerveuze Drake een broertje dood. Hij werd er alleen maar nerveuzer van. Waarom? En wie waren de doven die door zijn concerten heen kletsten? Voor antwoorden is dit document simpelweg veel te kort. En dat kan een goed, maar ook een slecht teken zijn voor een portret. Hier kunnen we rustig stellen dat er meer gefilmd had moeten worden. Er blijven te veel vragen onbeantwoord en er zijn waarschijnlijk anekdotes in overvloed.

Gelukkig blijven de schitterende liedjes altijd voortbestaan. Ook al is er helaas weinig meer dan drie albums en wat bootleg-materiaal. Wat betreft dat laatste mag elke muziekliefhebber best hopen op het uitbrengen van de liedjes van Molly Drake, Nicks moeder en tevens muzikale voorbeeld zo te horen. Ook de twee producers, die duidelijk van grote invloed zijn geweest op het werk van de man die melancholiek in muziek een nieuwe dimensie gaf, hadden wel wat meer tijd verdiend. Ach. Nick Drake. Verdomme toch..

Goed.

Griezelig.

En dat is zeker geen verkeerd gegeven.

Ook prettig is de dosis mystiek en soms ingenieuze vertelwijze. Dit laatste houdt echter geen stand tot het einde en de film geeft de clue al veel te snel weg. Op een mooie wijze, dat wel.

Ook het 'zijplotje' met de bevriende agente is bij vlagen matig.

Had meer ingezeten, maar niet gek.

Goed.

Betere boef.

Na het redelijke Casino Royale en het wat tegenvallende Quantum of Solace keert Craig terug als 007 in een vermakelijke Bondfilm. Een van de sterkere punten is dat er eindelijk weer eens een goede boef in beeld is, puik neergezet door Bardem. Ook de keuze van Mendes op de regiestoel bleek een juiste te zijn. Een van de betere Bondfilms sinds jaren.

Zeer goed.

Film-firmament.

Den Skyldige is een positieve verrassing uit het hoge noorden. Dat ze in Scandinavië kwaliteitsfilms en series maken weten we al decennia lang, en is behalve jaloersmakend vooral erg fijn. Niet dat alles uit de ons bovenliggende landen automatisch goed is, maar er valt veel moois te ontdekken. En gelukkig weet dat moois zijn weg tegenwoordig goed te vinden naar de Nederlandse markt. Zo ook deze misdaad-thriller van regisseur Gustav Möller - een nieuwe ster aan het Deense film-firmament - die hier samen met 'oudgediende' Jakob Cedergren een puike prent aflevert.

Het venijn zit hem vaak in de staart en ook hier wordt je op overtuigende wijze meegenomen naar de spannende ontknoping. De 85 minuten ernaartoe verlopen vlotjes en de opbouw is uitstekend. Door met wat bijzaken te strooien wordt je op vakkundige wijze afgeleid van het hoofdverhaal, dat alsmaar meer bloedstollend wordt. De straatagent, die verplicht bij de alarmcentrale moet werken, verliest wellicht iets te snel zijn hoofd, maar herpakt zich en ook dat doet realistisch aan. Den Skyldige is tevens hét bewijs dat een sterke film maken niets van doen heeft met een ruim budget. Gaat dat zien.

****

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Schitterende series.

Na een nogal slecht debuut in de uitmelkserie rondom Predators en Aliens, herpakken de regisserende broertjes zich enigszins. Helaas niet sterk genoeg, want deze SF draagt genoeg potentie om een hit te kunnen zijn. Het moge duidelijk zijn, dat is het niet geworden. Aan de soms foeilelijke CGI ligt het nog niet eens zozeer. De robots zien er bij tijd en wijle vervaarlijk uit en dat mensen ten tijden van buitenaardse invasies nu eenmaal domme beslissingen nemen, weten we al sinds de beroemde cinematografische werkjes uit de prachtige jaren '50. De belangrijke blauwdrukjes, zeg maar.

Maar waar men in datzelfde vruchtbare decennium voldoende kon wegkomen met een dun verhaaltje vol aliens en ander monstertuig, blijkt dat heden ten dage toch een beetje te weinig. Althans met een uitvoering als deze dan. Helemaal wanneer je twee acteurs uit de schitterende series 'Six Feet Under' en 'Dexter' op de proppen laat verschijnen. Zij moesten het echter ook doen met de dialogen uit vervlogen tijden. En zelfs dat doen ze weinig overtuigend. Hetgeen wat rest is het simpele verhaaltje, dat naast de actie verder weinig heeft te bieden. En zo schommelt de film telkens tussen iets wat goed had kunnen zijn maar dat niet is en een handvol aardige actie.

Doorsnee.

Redelijk onderhoudende Nederlandse horror met enige vermakelijke scenes. Niets hoogstaands maar voor cinema van eigen bodem enigszins bijzonder. Hier is potentie maar de uitwerking is helaas niet goed. Het acteerwerk is bij vlagen matig en het camerawerk soms storend. Redelijk.