Opinions

Slappe slasher.

Nogal saaie horrorfilm die op vele vlakken tekortschiet. Na de wanstaltige openingstitels te hebben doorstaan (begeleid door een filmpje waarin varkens worden geslacht), begint de slasher. Slappe hap, waarbij de realiteit van het credits-filmpje aan 't begin meer kippenvel oproept dan de psychotische moordenaar, die zich ook nog eens letterlijk door de film heen knort. Tegenvallende kills, geen spanning. Zodoende wordt het uithoudingsvermogen van de kijker behoorlijk op de proef gesteld.

Doorsnee.

Kwetsbare knechten.

Een nogal naargeestig gevoel is het minste wat je overhoudt aan deze documentaire over slavernij in Indonesië. Het wordt nogal eenzijdig belicht en voordat überhaupt duidelijk wordt wie eigenlijk de hoofdrolspeler is en waar het verhaal naartoe gaat ben je al te ver in de film, maar ondanks de ietwat chaotische prelude is de mokerslag nog steeds verpletterend. Anno 2025 is er dus nog steeds sprake van slavernij op het eiland Soemba. We weten allemaal onder wat voor erbarmelijke omstandigheden bijvoorbeeld de Chinese webshops en de nog minder transparante kledingindustrie sommige producten laat produceren, maar zogenaamde persoonlijke bedienden in de vorm van kindslaven is wellicht een nieuw dieptriest hoofdstuk.

Als je op het vroeger door Nederlandse kolonisten genoemde Sandelhouteiland rondloopt zou het zomaar kunnen dat je ze tegen het lijf loopt; de kwetsbare kinderen die gedwongen worden de hele dag door te werken aan het welzijn van hun eigenaar. Hier gepresenteerd als een volledig van zichzelf overtuigde narcist die van koninklijke bloede zou zijn. En dat laatste biedt - volgens aloude traditie - hoop voor elke machtswellusteling die er volledig legaal kindermisbruik wil plegen. Zo zegt de boef met het blauwe bloed 'als je een meisje van me meewil om zwanger te maken, dan mag dat. Het kind gaat echter van mij worden.' En zo blijft hij zijn knechtenpopulatie op peil houden. Zonder enige schaamte.

Het is vooral dit verhaal dat indruk weet te maken op de nietsvermoedende kijker, die heden ten dage toch echt wel wat gewend is met alle moderne misdaaddocu's en reality-tv. De man die zonder meelij kinderen afranselt opdat ze nog sneller zijn eten voorbereiden en zegt dat deze 'familieleden' op gelijke voet staan met dieren, wekt in ieder geval genoeg walging op om je wakker te doen houden. Toch is het ongeordende verloop en gebrek aan overzicht hieraan niet geheel meehelpend. De boodschap en goede intenties zijn echter overduidelijk. En er is zelfs een piepklein lichtje aan het eind van deze donkere tunnel. Maar de werkelijke oorzaak en het gevolg blijven helaas onderbelicht.

***

Met dank aan Film Incompany voor het recensie-exemplaar.

Bekendere broeders.

In vrijwel alle opzichten moet deze kamp-horror het afleggen tegenover zijn bekendere broeders als bijvoorbeeld 'Friday the 13th' of 'The Burning'. Een niveautje lager dus. Toch geldt de finale als enigszins legendarisch. Je kunt jezelf afvragen in welk opzicht, en of het deze wisselvallige slasher ten goede komt is al helemaal de vraag. Onverwachts en onvoorspelbaar is het einde wel.

Onvoldoende.

Nette film.

Met vrijwel alles zit het wel snor. Het verhaal begint redelijk heftig en trekt de kijker hierdoor snel naar zich toe. De soms sterke acteerprestaties helpen hier ook aan mee. Misschien had er meer in gezeten, maar deze 147 minuten zijn prima te doen. Al was de tweede helft van de film een tandje minder.

Goed.

Sleeping Snow White.

De schitterende animaties, het kleurgebruik en de leuke liedjes dragen allemaal hun steentje bij aan een sfeervol sprookje uit de klassiekerreeks. Dit Doornroosje kent een aan Sneeuwwitje doen denkend verhaaltje, maar is net dat beetje beter uitgewerkt. Al is ook hier het einde gemakkelijk snel nabij. In dit geval is dat vooral omdat tijd nu eenmaal snel voorbij vliegt tijdens prettige zaken.

Zeer goed.

Stijlvolle setting.

Een spannende en destijds succesvolle formulethriller uit de beginjaren ’90, waarbij Bergin slechts één klap nodig heeft om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Wat volgt is het bekende kat- en muisspel, maar wel degelijk gefilmd en ondanks alle clichés weinig aan suspense inboetend. De setting is vaak mooi, waarbij vooral het stijlvolle huis in positieve zin opvalt.

Goed.

Pulp.

De film met het zandmannetje. Echt veel losgemaakt heeft de film niet. Vond hem toen al qua SFX niet zo heel sterk, nu lach je je helemaal dood. Toch is ondanks het acteerwerk en dergelijke, e.e.a. wel onderhoudende pulp.

Middelmatigheid troef en en wat mij betreft een krappe 2.

Zeer sfeervolle en onderhoudende horror met Depp. Burton geeft ook deze film een origineel en bijzonder tintje. Geen meesterwerk maar wel vermakelijk. Goed.

Sleuth is een goede film die met name door de sterke acteerprestaties en een aantal plotwendingen indruk achter laat. Geen meesterwerk voor de scherp oplettende kijker maar een goede film die de moeite echt waard is. De remake moet je overslaan.

Zinema

Deze remake van de film uit 1972 is een schande voor het origineel.

Een beneden gemiddelde ratjetoe met Caine die in het origineel zo geweldig was. Af en toe lijkt het alsof er gefilmd wordt tijdens de generale repetitie van het theaterstuk met B-acteurs. De film is op vele manieren mislukt.

Zinema

Sling Blade is een geweldig drama met een uitmuntende Thornton. Ook de rest van de cast acteert sterk. Langzamerhand pakt de film je bij de strot en laat sporadisch een vingertje los. De film ontroerd en wordt imponerend mooi verteld. Zeer goed.

Droog & nat.

Deze uiterst sfeervolle eighties ademende ode aan de vijftiger jaren SF- en monstermovies is vooral vermakelijk. Dat zit hem niet in de vele filmgrapjes zoals de telefooncameo van Zombie of de knipoog naar Troma, maar vooral in de prima combinatie tussen humor en horror. Droog van toon en nat van gorigheid, doch telkens smaakvol. Pulp zoals pulp behoort te smaken.

Geweldig.

Uitstekende film.

Visueel gezien erg prettig en voorzien van een aardig verhaal. Dit is een welkome verrassing gezien het feit dat Doyle wel eens wil teleurstellen. Zo niet hier. Absoluut onderhoudend en enigszins consequent in balans. Met een schitterende soundtrack.

Zeer goed.

Minder mysterieus.

Wat misschien wel het meest opvalt aan deze mooi gefilmde misdaadthriller, is de werkelijk fenomenale soundtrack van gospelband Bruce Peninsula. Muziek om betere luidsprekers voor aan te schaffen, zo prachtig. En sfeerbepalend, want het geeft dit rechtlijnige drama dat met een belangrijk subplot onder het hoofdgenre kabbelt een uniek karakter.

De Godsliederlijke klanken sluiten naadloos aan bij de Mennonietengemeenschap die het prachtige landschap, waarin een zondige agent zoekt naar een moordenaar, bevolkt. Een rol die door Stormare met grote klasse wordt vertolkt. Toch had de film een nog betere indruk achtergelaten wanneer het gevecht met zijn innerlijke demonen iets minder mysterieus werd gebracht.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Cartooneske koek.

Smallfoot is niet de eerste film uit de koker van de Warner Animation Group en zeker niet de laatste. Er staat nogal wat op stapel namelijk. Na de Lego-films is deze prent het laatste wapenfeit en niet geheel onverdienstelijk. Maar - eerlijk is eerlijk - ook weinig verheffend. De animaties zijn in orde, al zijn ze nergens verbluffend. Qua originaliteit is het verhaal behoorlijk gemiddeld en dus lijkt men het hier op de karakters te gooien. Die zijn na een leuk begin, helaas behoorlijk voorspelbaar en zoutloos. Al zullen kinderen het allemaal voor zoete koek slikken.

De kracht van vele Pixars en bijvoorbeeld de Shrek-serie van Dreamworks zit hem echter met name in het feit dat niet alleen de kinderen op hun wenken worden bediend. Het is namelijk pas écht geslaagd als de ouders ook een leuke tijd beleven. En bij Smallfoot is dat laatste wellicht een brug te ver. Er kan af en toe best gegrinnikt worden, maar meer dan dat zit er niet in helaas. Daarvoor zijn de grappen, een paar cartooneske grollen aan het begin uitgezonderd, veel te flauw. De liedjes zijn mierzoet en ultra-commercieel en mede daardoor veel te flets.

Al met al valt de film redelijk te noemen, maar buiten de kleintjes om zullen weinig volwassenen hier heel veel plezier aan beleven. Na kassuccessen als Frozen en Ice Age is het zakelijk gezien niet dom om wederom de sneeuw op te zoeken, maar de film ontbeert teveel eigenheid om uit de uiteindelijke vergetelheid te geraken. En dat is jammer, want het idee is best leuk: een bigfoot die de smallfoot als een mythe ervaart. De missie is dus slechts ten dele geslaagd. Een sing-a-long versie die naast de theatrical version op de bluray staat, kan daar verder weinig aan veranderen.

**½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Bijzonder filmpje waarin uitstekend wordt geacteerd. Er had misschien wat meer humor in dit drama gemogen, maar de spaarzame komische momenten zijn vaak wel heel sterk. Page excellereert maar Church steelt de show. De dialogen zijn erg prettig. Ondanks het einde heerst er echter wel een beetje een onheilspellend gevoel in de film, hetgeen de film, vreemdgenoeg, toch ten goede komt. Goed.

Haastige hiphop.

Smoelwerk behandelt de geschiedenis van de Nederhop wel erg eenzijdig en gehaast. Er wordt zoveel mogelijk aan korte interviews met onbelangrijke figuren in gepropt en de beginstroming krijgt veel te weinig aandacht. Ook het feit dat er vrijwel geen kwart liedje te horen is draagt niet bij aan een coherente vertelling of fijne ervaring. Een die de muziekstroming wel verdient. Tien jaar in 71 minuten vereist in elk geval een andere aanpak of meer tijd.

Redelijk.

Onder de 10.

Een behoorlijk flauw en voorspelbaar formulewerkje voorzien van foeilelijke smurfen. De enige die humor zou kunnen brengen, Gargamel, doet dit niet en de andere acteurs zitten vooral opgesloten in het verplichte en slappe moraaldingetje. De film zal het redelijk doen bij kinderen onder de 10 jaar, maar voor de rest valt er weinig te genieten. Peyo's strip had beter verdiend.

Doorsnee.

Scandinavische student.

Een spannende en gelikte misdaadthriller met duister randje uit Scandinavië. De vertolkingen zijn sterk en het verhaal omtrent een studentikoze jongen die de drugshandel in wil zit leuk in elkaar gestoken. De kijkers aandacht blijft zodoende bij de film, die twee vervolgen kreeg.

Zeer goed.

Heet hangijzer.

Snackbar voelt aan als een indringend portret van een groep Marokkaanse hangjeugd. Het documentaire karakter wordt ondersteund door schommelend maar sterk camerawerk, alsof de toeschouwer deel uitmaakt van het groepje tuig. Van op de huid zitten gesproken. De jongens brengen de dag door bij de lokale snackbar en blowen zich het apezuur. Er wordt gedeald, gehosseld en vooral veel geouwehoerd. Het is dat laatste waar de kracht van de film zit. Het toont de acteurs in al hun kunnen, alsof ze een zijn geworden met hun personages.

De film ontbeert een echte verhaallijn, maar heeft deze verder ook niet nodig. Er gebeurt genoeg tussen de jongens en de film toont naast de verplichte dosis drama ook voldoende humor. Het eindresultaat is een film die zo rauw en realistisch aandoet dat het weet te raken. En dat is heel knap. En zo heeft Nederland een film erbij die origineel is en zeer vermakelijk. Een film die de kijker deelgenoot maakt van een zogenaamd heet hangijzer zonder gelijk oordelen te vellen. Hoe dik een en ander er ook bovenop ligt.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Doordravende De Palma.

De Palma adoreert Hitchcock dusdanig dat men hem wel eens ziet als een soort vervalser. Niets is minder waar. Wat wel waar is is dat de lang aandoende shots hier slechts ten dele werken. Dat zit hem in het feit dat de regisseur net als de meester der suspense hier aan kijkersbedrog doet. Maar waar Hitchcock dat expres deed, gebeurt het hier waarschijnlijk per ongeluk. En dus valt De Palma al na een kwartier door de mand tijdens een behoorlijke plotfout: Cage ziet Sinise schieten op de terrorist hetgeen onmogelijk is, al gebruik je nog een extra camera-standpunt. Hij zegt tegen Sinise, die baalt dat hij weg was gelopen en ontslag vreest, namelijk: Vertel ze dat je op een spoor zat en vervolgens de moordenaar neerschoot'. Feit is dat Cage dit neerschieten op geen enkele wijze kon weten, Sinise zegt het zelfs niet eens.. Daarnaast wordt er tijdens het laatste kwartier sowieso een kont uitgedraaid wat enige geloofwaardigheid, die vaak te ver te zoeken is in deze thriller, zeker niet ten goede komt. De hier doordravende regisseur heeft bewezen véél beter te kunnen dan dit. Pareltjes als Obsession en Dressed to Kill zijn nogal van een ander niveau. Het eindshot met de zegelring in het cement is overigens wel weer leuk gevonden.

Redelijk.

Redelijk vermaak in B-filmstijl.

De film krijgt een klein randje door de aanwezigheid van Jackson, maar veel heeft het allemaal niet om het lijf. Wel geschikt als popcorn-vermaak en enigszins onderhoudend. Maar echt heel grappig of eng, nou nee...

Behoorlijk amusante en onderhoudende misdaad-komedie van Ritchie die hier goed op dreef is. Zeer goed.

Saai.

Enige spanning is ver te zoeken in deze standaard actiefilm. Heb zowiezo nooit begrepen waarom Berenger zo een B-actieheld is, maar hij wordt hier i.i.g. niet geholpen door het clichématige en uiterst voorspelbare verhaaltje.

Het geschmier van Zane zorgt voor enige vermakelijkheid en e.e.a. kijkt makkelijk weg, maar dat was het dan ook wel.

Doorsnee meuk.

Voldoende voedingsbodem.

Based on true events. Het blijkt een voorbode te zijn op de flauwe vertoning die volgt. De hier misplaatste Rock speelt de vader van een veroordeeld joch. Om zijn zoon vrij te krijgen moet hij iemand erbij snitchen. Dat zou voldoende voedingsbodem moeten zijn, maar wat de kijker krijgt voorgeschoteld is een maaltijd waarin alle specerijen ontbreken. Ziekenhuisvoer dus. Voorspelbaar vliegen de twee uren voorbij, zonder indruk te maken.

Doorsnee.

Kiespijn.

Deze uiterst flauwe komedie, met een verdwaalde Coburn en een op de zenuwen werkende Gooding Jr,. is een kleine worsteling om doorheen te komen. Het is waarschijnlijk de bedoeling geweest de vullingen in het gebit spontaan te doen knappen, maar bij volwassen kijkers zal zelfs het mierzoete drama op geen enkele wijze kunnen rechttrekken wat de humor hier ontbeert. Zelf één grijns weten de grollen niet los te weken. Was het maar zo, dan konden we tenminste lachen als een boer met kiespijn.

Matig.

Kijkerscamera.

Eerlijk is eerlijk, de eerste helft van Snow White and the Huntsman brengt voldoende vertier om hoop te mogen hebben op een even goede tweede. De karakters worden lekker dik aangezet en het fantasy-gehalte is hoog. De aankleding is adembenemend, en de decors zijn prachtig. Ja, hier wordt visueel gezien indruk gemaakt. Ook later in de film zal het niveau wat dat betreft hoog blijven. Deze actierijke variant op het beroemde sprookje hoort echter meer te bieden dan een puntgaaf uiterlijk.

Helaas blijkt die eerder genoemde hoop niet te worden waargemaakt tijdens de voortzetting. Waar de voorgeschiedenis van het bekende verhaal nog naar meer doet smaken, blijkt al gauw dat het hier een epische benadering van een luchtig liefdesverhaaltje betreft. Waarschijnlijk omdat de hele familie moet meekijken en het meisjespubliek vaak goed genoeg grossiert aan de kassa om een vervolg te kunnen verantwoorden. Niet voor niets is Kristen 'Twilight' Stewart gecast.

Dat het allemaal anders uitpakt heeft niet zo zeer te maken met het gerommel op de set, al zou het ’t inzakken van de film kunnen verklaren. Wereldnieuws was 'de affaire'. Weinig slaap doet geen mens goed natuurlijk. Stewart is er in elk geval niet beter door gaan presteren en blijft vlak in de titelrol. Eigenlijk is de echte trekker Theron, maar die lijkt zichzelf iets te vaak te verliezen in geschmier en dus rest de kijker Hemsworth. Een aardige held maar net even te gelikt om twee uur te kunnen boeien.

Wat overblijft is een prachtig vormgegeven en degelijk in elkaar gedraaid sprookje, dat naast de mooie verschijning en een onderhoudende eerste helft vervalt tot de welbekende Hollywoodformule, die in eerste instantie niet zo standaard lijkt te worden ingezet. Gemak dient de mens nu eenmaal. Toch is het jammer, want iedereen kent het cliché dat een mooi uiterlijk zonder inhoud al vrij snel saai wordt. Zo is dat niet alleen bij mensen, zo is dat ook bij films.

De bluray-release is goed verzorgd met een digitale kopie op DVD-ROM, de bioscoopversie van de film op DVD en veel extra’s. Waaronder een interessante ‘360 degree set view’ waarbij je als kijker zelf de camera kunt besturen tijdens een bezoek aan de prachtige decors. Een commentaartrack met de regisseur is aanwezig voor bij de film zelf. Verder staan er voldoende featurettes op en kan men kiezen bij de hoofdfilm of men de bioscoop- of de extended versie wil bekijken.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Oud sprookje.

De moeder der Disney's en andere animaties is zelfs bijna 75 jaar na dato nog steeds interessant. Natuurlijk is er wat aan kracht ingeboet en wordt de suikerzoete basis hier alvast bepaald, het licht donkere randje en de aardige liedjes trekken een en ander recht. De zeven dwergen stelen echter de show van het oude sprookje, dat iets te gemakkelijk wordt afgeraffeld.

Goed.

Gemiddelde Nederlandse jeugdfilm.

Oftewel geen hoogvlieger. Slecht acteerwerk, een flinterdun verhaal en zeer clichématig. Er bestaan wel goede jeugdfilms uit de Nederlandse stal, maar deze zit daar niet bij. Meer onderhoudend dan vermakelijk.

Suikerzoet schaap.

Walt Disney heeft nogal wat prijspakkende films uitgebracht, maar dit is de derde die bijna een Oscar won voor beste song. Geheel terecht want het lied, hoe mierzoet ook, weet elke cynicus te ontdooien en doet terugverlangen naar kerstbomen en baarmoeders. Home sweet home dus, waar de sfeer en de thee altijd warm waren. Tijdens het lied neemt men vanzelf de foetushouding aan.

Het moraliserende en met religie doorspekte verhaal over een jochie en zijn lammetje is zo mogelijk nog zoeter dan het bijna-Oscarlied en doet de vullingen van het gebit spontaan openspringen. Het scenario is hoogstwaarschijnlijk geschreven door de toffeefee zelf. Suikerzoet blijkt een understatement. Gelukkig is het dekselse lammetje een beetje stout. De doerak...

Redelijk.