Opinions

Fincher's Facebook.

Na het tergende 'Benjamin Button' en het redelijk goede 'Zodiac' eindelijk weer eens iets sterks van de regisseur. De film is in elk geval grappig op vele momenten. Niet dat er niet genoeg dramatiek in deze vlotte vertelling over het jongste internetboefje zit. Eisenberg's character is namelijk allesbehalve sympathiek en de rechtzaak serieus, ondanks enkele geintjes.

Fincher brengt op prettige wijze de gebakken lucht rondom de whizzkids in beeld. De film valt en staat echter met de dialogen en acteerprestaties. Met beiden zit het wel snor in deze vermakelijke bio, al blijft het natuurlijk de vraag of het hier een Fakebook betreft.

Zeer goed.

Vermakelijk actiefilmpje met Rusell. Iets te veel clichématigheid om een echte topper te zijn, maar wel onderhoudend. Redelijk.

Stilzwijgende steun.

Esther Hertog toont de situatie in de Joodse nederzetting behoorlijk eenzijdig, maar oogst daarmee een des te heftiger effect. De Palestijnen ondergaan in dit verslag veelal zwijgend hun vernederende lot, wanneer lachende Israëlische soldaten hen continu fouilleren en doen identificeren. Het liefst tussen het tikkertje spelen met de Joodse kindertjes door. De Joodse kindertjes die al vroeg gevoed worden met haat jegens de 'stinkende' arabieren. Wat zal de soldaat doen als een Joods jochie met stenen gooit? Weinig. Het is andere koek als het Palestijnse jochies betreft. Zo vertelt een eerlijke soldaat. De jongens en meisjes in het groen maken sowieso een weinig objectieve indruk, maar je zal maar in hun schoenen staan.

Neen, na het bekijken van deze korte maar indringende docu wordt je zeker niet vrolijk. De uitzichtloosheid spreekt uit de met haat geïndoctrineerde kindertjes hun ogen. Dit komt nooit meer goed. Er is teveel gebeurd en op dit moment laait het vuur weer hoger op dan ooit tevoren. Kijk de nieuwsuitzendingen er maar op na. Feit is dat ondanks de dappere keuze van de filmmaakster om de onderdrukte Palestijnen met dit 'oogverslag' bijna stilzwijgend steun te betuigen, de film tegelijkertijd aanvoelt als een ongeleid projectiel. Ook ontbreekt een beetje voorinformatie, terwijl bijna geen enkele Nederlandse jongere van tegenwoordig nog begrijpt waarover dit klote conflict gaat en waarom en wanneer het ooit is begonnen.

Redelijk.

Western meets Eastern.

Waar de twee genres uit vroeger tijden vooral veel raakvlakken kende, was er ook voldoende sprake van 'leentjebuur'. Pak de titels met een 7 er maar bij.

Deze 'samensmelting', die handig inspeelde op de populariteit van de films toentertijd, is redelijk geslaagd. De combi Bronson en Mifune is een goede, al steelt de laatste stiekem de show.

Het plot heeft net als de adembenemende Andress weinig om het lijf, maar de sfeer en actie zijn uitstekend. Evenals de vaak grappige onderonsjes tussen de samoerai en zijn cowboy-compaan.

Goed.

Weinig zin.

Geen bijzondere misdaad-thriller met wederom Belmondo in zijn zwarte leren jasje. De film ontbeert de klasse van Le Professionnel en de actie van Le Marginal. De humor is wel aanwezig en dankzij het handjevol komische dialogen lukt het om de rit vol te houden. Veel stelt het allemaal niet voor en Belmondo zelf lijkt er ook weinig zin in te hebben.

Doorsnee.

Onorigineel.

Maar wel een klein beetje vermakelijk. Al moet gezegd dat zonder de enigszins onvoorspelbare twist deze gladde productie geen stand had gehouden. En die twist is er pas op het eind. Daarvoor moet men zich anderhalf uur door alle cliché's heen worstelen inclucief de magere schrikmomentjes. Toch is e.e.a. wel onderhoudend.

Redelijk.

Onderhoudende thriller met een prima Berenger. De film heeft idd een noir-randje/sfeertje. Echt meesterlijk wordt het niet maar stijlvol is e.e.a. wel, ondanks de clichématigheid. Redelijk.

Hutton’s handelingen.

Carpenter’s Hitchcock kent minder klasse dan de suspense-meester zijn werk, maar weet evengoed de prettig opgebouwde spanning te continueren. Dat is best knap, want de belachelijke handelingen die de heldin verricht grenzen aan het ongelofelijke. Een bijna hilarische scene met een putdeksel doet de spanning bijna geheel oplossen, maar deze keert gelukkig weer snel terug. Hutton weet eveneens de aandacht goed vast te houden met haar markante verschijning.

Goed.

Pre-Poltergeist.

Misschien heeft de grootmeester wel zelf het kleine aantal kopietjes opgekocht, want tevreden kan hij hiermee niet zijn geweest. Wie weet was het de prestatie-angst na zijn knappe debuut. Deze tweede TV-productie was tevens zijn laatste en kreeg niet zoals het eerder genoemde succes 'Duel' een bioscoop-release.

De film lijkt meer een wisselvallige vingeroefening waaruit later het grote 'Poltergeist' zou voortvloeien. Onder Spielberg's auspiciën uit de toverstaf van magie-leerling Hooper. De mosterd werd overduidelijk hier bereid. Overigens geschreven door Robert Clouse (de regisseur van 'Enter The Dragon').

Gelukkig kent dit spookhuis-verhaal een aantal griezelige scènes, een vermakelijke Bellamy en mooi camerawerk. De grootmeester weet als geen ander hoe je zaken in beeld brengt, maar ook op dit vlak is e.e.a. iets te wisselvallig. Toch is het knap dat Spielberg er zonder budget nog iets van heeft weten te maken.

Redelijk.

Inhoud en verpakking.

De vreemde chemie tussen Daniels en Griffith werkt wel, ondanks dat laatstgenoemde allesbehalve aantrekkelijk overkomt. Het is natuurlijk de inhoud en niet de verpakking, al lijkt Demme toch iets anders te bedoelen. Het idiote verhaaltje zuigt de kijker gelukkig al snel op en Liotta speelt een prima psychopaat. Dit alles wordt door een bijzondere sfeer en fenomenale soundtrack opgeleukt. Het is jammer dat Big Youth en de andere reggaelegenden de OST niet hebben gehaald, maar het album an sich is sowieso een feestje voor het oor.

Zeer goed.

Doodse duiding.

De knappe Daisy Ridley zien we doorgaans in heel andere films voorbijkomen, maar ook binnen dit alternatieve werkje houdt ze de aandacht goed vast als de ietwat autistische Fran. Ze bestudeert als grijze muis haar kantoorcollega's en distantieert zich dusdanig dat de benaming 'introvert' niet geheel afdoende is. Toch weet ze met de komst van nieuweling Dave Merheje meer naar buiten te treden en blijkt ze zelfs over humor te beschikken.

Het liefdesplotje dat zich na zo'n twintig minuten zwijgzaamheid aandient, zal door menige kijker met beide handen worden aangegrepen. Echt veel duiding krijgt het plot verder niet, want de wereld der arthouse cinema houdt niet van hapklare brokken. Zo blijft het ook onduidelijk wat we met de gedachten over doodgaan moeten. Suïcidaal is Fran namelijk geenszins en dat ze een onzichtbaar - bijna doods - bestaan leidt is ook overduidelijk.

Waar alles naartoe leidt is de grote vraag, want het einde doet onaf aan. Al zou je er ook de wederopstanding van Fran in kunnen zien. Liefde is immers leven. De film is zeker geen straf om te kijken, maar echt bijzonder wordt het nergens. Het rustige tempo, de uitgesponnen scènes en het sterke spel van de twee hoofdrolspelers houden je wel bij de les. Maar die is, eerlijk gezegd, wel een beetje saai.

**½

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Voorspelbare en clichématige prent die tot een van de slechtste King-verfilmingen behoort. Het acteerwerk alsmede het verhaal zijn bij vlagen slecht. Kreeg maar liefst twee vervolgen. Matig.

Vermakelijk vacuüm.

Somewhere is niet van dezelfde kwaliteit als Lost in Translation, maar de regisseuse levert wederom een degelijk doch alternatief drama af. Ditmaal met de puik acterende Dorff als een filmster die zich verliest in de schaduwzijde van het beroep. Wanneer zijn dochter op de stoep staat verandert hij echter zonder te veranderen. Dit blijkt de grootste kracht van de film, omdat Coppola heel subtiel alles weet te brengen. Zo is het amper merkbaar maar wel voelbaar wanneer Dorff uiteindelijk beseft hoe gelukkig hij is. En dat alles zonder het kind in en naast hem te verliezen. Je moet het maar kunnen filmen.

De leegte van zijn filmsterrenbestaan wordt echter minder fijnzinnig gebracht, waardoor een moralistisch smaakje wordt geproefd en het duimendik bovenop liggende vacuüm terugslaat op de kijkervaring zelf. Hetgeen niet geheel de bedoeling kan zijn geweest van Francis Fords dochter. Desondanks is het loom geschoten Somewhere voldoende vermakelijk en de moeite waard voor een ieder die de, van de Hollywoodnorm afwijkende, cinema een warm hart toedraagt.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Liotta's trucje.

Voor de zoveelste maal duikt Pacino op bejaarde leeftijd op in een tegenvallend filmproduct. Gelukkig is Liotta aanwezig die zijn oude, maar meestal wel werkende trucje mag doen. Het verhaal stelt behoorlijk teleur en met name de finale is beledigend makkelijk. Met het verstand op nul valt de voorspelbaarheid nog enigszins te ontkennen en trekt een en ander onderhoudend voorbij.

Redelijk.

Na het tenekrommende Curse hoopten de fans de reeks nog enigzins op waarde te kunnen houden, maar dit is wederom een nieuw dieptepunt. Het blijft een volslagen misvatting van Edwards dat zonder Sellers er überhaupt nog iets van te maken valt. Slecht.

Had veel meer in gezeten.

En dat ligt hem voornamelijk aan de tegenvallende eerste helft waarin de characters worden geïntroduceerd. Op de introductie van Scheider na zat daar weinig opzienbarends tussen.

Maar vanaf de aanslag op het olie-veld verandert de film van toon. Een ijzersterke thriller is het gevolg. Met een aantal bloedspannende scènes.

Een onterecht 'vergeten' film.

Goed.

Aardige 'remake'.

Want ik ken het origineel niet, maar volgens mij kende die een ietwat ander verhaaltje. Anyway..

Enigszins vermakelijke slasher. Niet vanwege het slechte camerawerk of de twijfelachtige dames, maar vooral vanwege een paar leuke grapjes en kills.

Het eerste kwartier is het sterkst, maar ook daarna volgen er nog een aantal aardige momenten. Verder heel erg standaard.

Redelijk.

Leuke film die al snel ontspoort.

Wat grappig begint en doorspekt is van een schitterende soundtrack wisselt al snel van stemming. De komedie met de vuilbekkende Mac en Jackson neigt in het begin naar hoopvolle gedachten, maar voor je het weet wordt er, enigszins misplaatst, drama aan het geheel toegevoegd. En dat blijkt hier toch redelijk spaak te lopen. Mac en Jackson zijn sterk maar de grappen gaan snel bergafwaarts en echt hilarisch wordt het helaas nergens. Het mierzoette einde en alle toegevoegde clichés verbruien het eindresultaat. En het had zo leuk kunnen zijn.

Jammer maar helaas..

Heroïne-honing

Alsof de suiker per naald rechtstreeks in de ader wordt gespoten, moet menige kijker een kleine drie uren aan zoetigheid doorstaan. Want tegenwoordig wordt dit door menigeen als te tenenkrommend en zoetsappig gezien. Niet door muziekliefhebbers, want de lijst met inmiddels beroemde composities zijn niet voor niets voorzien van enkele evergreens. Klef als honing galmen de Von Trappjes zuiver door de speakers. Soms moeten de vullingen nu eenmaal knappen.

De 7.1 track op de bluray is overigens niets minder dan een ordinair gepimpte dts. Wie gehoopt had op fatsoenlijk mix-werk en gemaster, mag zich achter de oren krabben. De PC-progjes om audio op te poetsen hebben schijnbaar ook de professionele markt bereikt. De beeldkwaliteit is er gelukkig wel behoorlijk op vooruit gegaan en de vele extra's zullen de gemiddelde liefhebber zeker bekoren.

Zeer goed.

Subtiele spanning.

Spannend en mysterieus werkje met de beeldschone Brit Marling. De film is klein maar weet enigszins groots uit te pakken tijdens een verhaal over een sekteleidster. Subtiel wordt het kippenvel gegenereerd en de hersenpan geprikkeld. Want waartoe leidt dit alles? Regisseur Zal Batmanglij weet de spanning tot het einde vast te houden. Twee jaar later zou hij terugkeren met een - commercieel gezien - iets succesvoller film met hetzelfde thema: The East.

Zeer goed

Beestachtige Belgen.

Als Max Roach begint te drummen krijg je vanzelf kippenvel. Daar zijn in principe geen shockerende beelden bij nodig. Toch worden ze in hoog tempo opgediend, als ware een griezelig gepolijste TikTok-collage vol zwartwitte ellende van weleer. Het ritme is dusdanig hoog dat zelfs Duke Ellington er niet tegenop kan dirigeren. Toch zijn hij en andere jazzlegendes degenen die hier de moordende soundtrack verzorgen. Geheel terecht. Niet alleen om het tijdsbeeld te accentueren, maar ook vanwege de omstandigheid dat ze destijds onder valse voorwendselen werden ingezet in Congo. Zogenaamd om er een optreden te verzorgen.

Wie tegenwoordig het nieuws aanschouwt moet met lede ogen aanzien dat de huidige internationale beleidsmakers bijwijlen iets meer openlijk, maar zeker niet minder bloederig zijn. Menigeen zal van de verderfelijke toestanden destijds in het Afrikaanse land afweten. Maar anderen zouden zich even kunnen inlezen alvorens te beginnen aan dit Polygoonjournaal op steroïden. Want het is niet gelijk knip en klaar. Je zou ook kunnen stellen dat een en ander wordt belicht vanuit een bepaalde invalshoek. Om hier de Russen als 'good guys' te omschrijven gaat wellicht ook wat ver. Feit is dat de Amerikanen en - met name - Belgen zich als beesten hebben gedragen; het ware wilde Westen.

De soms surrealistische beelden worden gladgestreken en verfraaid als zijnde platenhoezen van het beroemde Blue Note label, inclusief dezelfde lettertypes en kleuren. Het maakt het verhaal er echter niet altijd helderder door. Ook het telkens veranderen van audio (Engels, Frans en Nederlands) leidt af. En terwijl Louis Armstrong trompettert als nooit tevoren, worden we als kijker heen en weer geschoten tussen Malcolm X en Eisenhower via Chroesjtsjov en Lumumba. Satchmo legt nog even uit dat hij ook letterlijk een instrument was, van de CIA welteverstaan. En dit geheel zonder eigen medeweten. Nee, smerige politieke spelletjes zijn van alle tijden.

****

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Parallelle popcorn.

Gyllenhaal blijkt het na Donnie Darko opnieuw te doen in een film met parallelle universa. Ditmaal wordt alles in een thrillerjasje gestoken, maar ook zonder de acteur zijn er legio vergelijkbare werkjes die regelmatig een tandje beter zijn. Gelukkig wordt er niet al teveel uitgelegd en boeit het daarom minder wanneer e.e.a. niet geheel waterdicht blijkt te zijn. Onderuit gezakt in de luie bioscoopstoel is dit leuk popcorn-vermaak, waarbij het verstand gerust op nul mag.

Goed.

Je moet de soort humor wel kunnen waarderen, want over de animaties kunnen we redetwisten. E.e.a. is niet belangrijk, omdat de humor regeert in deze extra lange TV-aflevering die uiteindelijk natuurlijk een echte bioscoopfilm is. Doet niets onder voor de even grappige serie op de beeldbuis. Niet geniaal, wel grappig.

Goed.

Sfeervolle en spannende film die niet altijd even geloofwaardig overkomt en ondanks de voorspelbaarheid, toch behoorlijk onderhoudend is. Carradine en Boothe dragen de film. Goed.

Depressieve downfall.

Je kunt je afvragen hoe blij je mag zijn met het feit dat Eminem in zijn hoofdrol werd vervangen. Ondanks dat 50 Cent wél bleef hangen kun je er gif op innemen dat het deze clichématige boksfilm ten goede kwam. Jake Gyllenhaal zorgt er namelijk voor, evenals Forest Whitaker, dat je de film blijft volgen. Met Marshall Mathers was dat misschien wel anders gelopen. Want qua verhaal is het zoeken met een zaklamp. De rampspoed die bokser Billy Hope overkomt is nogal vergezocht en wordt vooral ook kort door de bocht gebracht. De ene onlogische ontwikkeling na de andere rondt het geheel in elk geval niet naar boven af. Integendeel. Je zou er zelf bijna depressief van worden. Gyllenhaal gelukkig niet, hij houdt 'Hope'.

Op het moment dat na de heftig ingezette 'downfall' de voorspelbare 'rise' wordt ingezet ben je er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Maar misschien had je het met Slim Shady wél allemaal geloofd. Het blijft gissen. De betere acteur van de twee draagt nú deze onzin op de schouders, maar op het moment dat Whitaker in beeld komt valt er wat last vanaf. De gezette acteur wil eigenlijk helemaal niet de helpende coach zijn en dat is een goed begin. Maar ook hij heeft verder weinig in te brengen tegen de enorme berg sentiment. Gelukkig wordt er verder flink op los geknokt en krijgt de held er goed van langs voordat hij terugslaat. Een en ander biedt gelukkig voldoende tegengewicht aan de tranentrekkerij.

Na de overdreven wending die de film al vrij vlot neemt is het vooral ellende wat de klok slaat. Zoiets weet vaak genoeg traantjes te genereren en die moeten er vroeg of laat vanzelf uit. Of ze nu middels het hevig irritante dochtertje druppelen of via de norse coach die verdrietig op een bokszak ramt, tijdens het eindgevecht is er de beloofde ontlading en zal menigeen tijdens Hope's gefluister het vast niet droog houden. Formulewerk? Nou en schaamteloos. Maar het weet te werken. Destijds konden we er met Sylvester Stallone ook al geen genoeg van krijgen. En die weet als geen ander dat je best op bestaand succes kunt doorgaan met bouwen. Misschien nog maar eens een Training Day dan?

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Aardige SF.

En ook erg goed tot het laatste half uur wanneer de goofs en plothiaten, het toch al niet zo sterke scenario, meer en meer parten gaan spelen. De acteerprestaties zijn redelijk, maar de enige die een goede prestatie neerzet is veteraan Robinson. Heston wandelt als een verdwaalde boer door de prent, maar komt er desondanks wel mee weg.

De jaren '70 kenden de hoogtijdagen van de Science-Fiction, deze film wordt echter ondergesneeuwd door de vele toppers van toen. En terecht, want hier had zoveel meer in gezeten.

Redelijk.

Van het acteerwerk kun je veel zeggen, behalve dat het goed is. Dat dit voor kinderen nog enigszins een onderhoudende zit blijkt, is een goed teken voor een jeugdfilm. Het is echter allemaal wel erg gemiddeld. Alle cameo's en PR destijds, ten spijt. De soundtrack is wel goed. Gemiddeld.

Wederom een persiflage vam Brooks, ditmaal op Star Wars ed. Deze pakt echter niet zo goed uit ondanks de aanwezigheid van een indrukwekkende cast, waaronder Candy. De grappen zijn veelal niet geslaagd maar toch blijft de film enigszins vermakelijk. Redelijk.

Vakkundige vlaggen.

Het is met name James McAvoy die ervoor zorgt dat je als kijker geboeid blijft. De rest van de cast valt er wat bij in het niet, maar ook Mackenzie Davis speelt sterk. De kracht van deze thriller zit hem met name in de ongemakkelijke momenten die worden gecreëerd als een keurig gezin tijdens vakantie in aanraking komt met een ietwat onbeschaafde familie, aangevoerd door McAvoy. Het stel lijkt iets te graag vrienden te willen worden en er zijn wat rode vlaggen die telkens vakkundig worden weggewimpeld.

De opbouw is sterk en de onderhuidse suspense is goed voelbaar. Herkenbaar zijn de momenten dat het zogenaamd goede gezin verbaal en non-verbaal elkander probeert te waarschuwen voor het vreemde gedrag van de anderen. Behalve dit realistische aspect van de psychologische oorlogsvoering die we als kijker voor de kiezen krijgen, zitten er ook wat onrealistische kanten aan het verhaal. Zo worden er wel erg gemakkelijk rare keuzes gemaakt door de helden. Iets wat helaas veelvuldig voorkomt binnen het griezelgenre.

De voorspelbaarheid van het platgetreden pad doet gelukkig niets af aan het feit dat je - met name aan het begin - toch wel graag wilt weten hoe het nu werkelijk zit. De ontknoping laat echter lang op zich wachten en in het slotelement gaan alle remmen los, zoals verwacht. Maar ondanks dit alles valt het niet te ontkennen dat Speak No Evil - een titel die al na enkele minuten bijna de gehele blauwdruk prijsgeeft - aardig vermaak biedt. Niks nieuws onder de zon, maar voldoende spanning en sensatie om de rit tevreden uit te zitten.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Prima film die verpakt als nieuwsbulletin enorme indruk maakt vanwege het hoge realiteitsgehalte. Langzamerhand ontaard het nieuws in een nachtmerrie. Destijds werd er veel opschudding veroorzaakt in Amerika bij nietsvermoedende TV-kijkers. Goed.