Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Dit is mijn favoriete film ooit. Ik ben, zoals de meesten, ook niet van de musicals, maar Sweeney is ook geen musical. Het is op en top donker, poetisch, melancholisch en perfect. Ik heb deze film echt al meer dan 20 keer gezien, maar elke keer weet het me weer te raken. Sommigen blijken de moordscenes met het iets te oranje bloed komisch te vinden, wat ik ook wel een beetje kan begrijpen. Als je niet voor 100% in de film zit denk je al snel aan de nepheid van het bloed, wat jammer is. Als er groen bloed uit de nekaderen zou spuiten, zou dat niet afdoen voor de film. Is het iemand wel opgevallen wat meneer zingt tijdens deze scene? Hij denkt terug aan zijn dochter en op een gegeven moment zingt hij: "And though I'll think of you, i guess, untill the day I die. I think I miss you less and less as every day goes by." Dit maakt duidelijk hoe minder mens hij is geworden, want hij weet eigenlijk zelf niet wat hij voelt. Hij denkt dat hij aan haar blijft denken, maar misschien mist hij haar minder, eigenlijk heeft hij geen idee. Mijn punt is, er zit meer diepgang in de film dan dat je op het eerste ogenblik ziet, maar als je beter op probeert te letten zal je hopelijk zien hoe perfect de film is en uit dank schreeuwen: At last!! My arm is complete again!!!!!

Matig. Het begin lijkt nog veelbelovend en sfeervol, maar al snel werd ik bijna constant uit de film getrokken door dat vreselijke en irritante gezang, vaak ook nog door acteurs die eigenlijk helemaal niet kunnen zingen. Ik kan dit soort producties veel beter waarderen in theatervorm; in film, en dan specifiek in deze, lijkt het allemaal zo misplaatst. Het muzikale hoofddeuntje is wel heel erg goed en sfeervol. Qua locaties is het soms iets te donker en somber, maar er zitten ook wel mooie plaatjes tussen. Depp en Bonham Carter zijn gewoon goed, maar nergens speciaal (ik denk dat beide, en zeker Johnny Depp, anno 2007 al in teveel Burton films hadden meegespeeld en daardoor een beetje op de automatische piloot performen). Leuker waren Alan Rickman en het grappige rolletje van Baron-Cohen. Het is ook een brute, bloederige film; vrij onkarakteristiek voor Burton, maar dat hield het af en toe wel fris en interessant. Maar over het algemeen weet de film niet tot welk publiek het zich wil richten, en blijft het ergens steken in de vergetelijke middenmoot. En die heel matige liedjes erbovenop is dan de druppel. 2.5*.