Så som i Himmelen (2004)

Het is inmiddels al weer een jaartje geleden dat wij deze film gezien hebben en hem nu ondanks ongeveer 6 films kijken per week nog goed herinneren. Wij vonden het een aardige film die misschien niet op alle punten scoorde maar toch in zijn geheel erbij ons goed afkwam. Ik heb even de discussie over de film gevolgd in "berichten" en vond dat beide kampen zich veel te druk maken over het bestaansrecht van deze film. Je vindt het leuk om er naar te kijken of het is jouw smaak niet maar probeer dan niet een ander onder dwang iets leuk of niet leuk laten vinden. En naar onze mening is de film een acht waard, dus vrij goed!

Van de films die ik van de top 250 lijst nog moest zien, stond deze Zweedse productie hoog op het verlanglijstje. De film heeft me niet ontgoocheld, maar zal bij mij toch geen onuitwisbare indruk nalaten. Het plot handelt over een uitgebluste muziekvirtuoos die de stilte opzoekt en terugkeert naar zijn afgelegen geboorteplaats ergens in het noorden van Zweden. De lichamelijke en geestelijke impact beïnvloedde te zeer zijn gezondheid. De vraag is wat het werkelijke leven is: een leven in een afgesloten kleine gemeenschap waar het leven zijn gangetje gaat of de drukte van een carrière nastreven en onderhouden temidden van veel mensen ergens in een drukke geglobaliseerde stad? Feit is dat beide werelden zich weinig van elkaar aantrekken. Daniël vraagt het zich wellicht ook af als hij zich terugtrekt in het opgekochte schooltje of wanneer hij het plaatselijke zangkoor met al zijn intriges zangles geeft. Er ontwikkelen zich een aantal interessante personages waarop Daniël bedoeld en onbedoeld mee in aanraking komt. Zijn aanwezigheid creëert bepaalde vibes in de gemeenschap en die gaan verder dan zang of muziek. En niet iedereen kan daar mee om of heeft er moeite mee dat hun aanzien afbrokkelt wegens de charismatische Daniël. Het is soms allemaal inderdaad stevig aangezet, maar het stoorde me niet. Ook de slotscènes liggen in die lijn. Veel drama, maar wel genietbaar en zelfs oprecht en naturel gebracht. Fijn!

Zoeter dan een suikertaart. Als je de poster met allemaal lachende gezichten ziet weet je al wat voor film dit wordt. Je wordt er makkelijk en meesterlijk in meegesleept met de talrijke soapy verhaallijntjes over de verschillende leden van het koorgroepje. Dit is ook zo'n formule die altijd werkt bij het publiek (ook bij mij!) : naar een gezamenlijk doel toewerken met op de achtergrond wat persoonlijke problemen die opgelost moeten worden en optioneel een ontluikend homo of hetero- liefdesverhaaltje . Voeg daar nog wat levensfilosofie, melo en feelgood bij en je hebt het helemaal. Het resultaat is geslaagd en het is een aangename emotionele film, maar je voelt heel wat van duizend mijlen ver afkomen en dat weerhoudt me toch van een hoge notering. Er wordt teveel uit hetzelfde vaatje getapt. Toch verbaast de top 250 notering mij alsook het hoog aantal stemmen want dit is absoluut geen bekende film of klassieker.