Suburbicon (2017)

Twee films voor de prijs van één. Eén over Damon en en zijn gezin, één over zijn zwarte buren die problemen krijgen van conservatieve buurtbewoners. En die twee films passen nergens, maar dan ook nergens bij elkaar. Aan het eind verwacht je dat ze nog worden vastgeknoopt, maar nee hoor. Bijzonder, en een volstrekt raadsel hoe dit door de montage is gekomen. Achter de voordeur in de suburbs dus, sinds American Beauty valt hier eigenlijk niets nieuws meer over te zeggen. Maar Clooney probeert het wel. Hij heeft een script van een zwarte komedie (zij het wat vlakker dan andere scripts van de Coen-broers), de aankleding en acteerwerk die ook wat kitscherig en duidelijk nep bedoeld zijn, maar hanteert een wat serieuze rustige stijl die daar niet bij past. Zo wordt de film nergens een spannende thriller, maar ook nergens een komedie en als geheel is het een stomvervelend ding dat moeizaam naar het einde strompelt. En wat hier nu precies mee bedoeld werd? Kortom, Clooney faalt hard als regisseur. Hij heeft alle losse ingrediënten, maar mixt ze samen zonder dat dit past. Soms kan chocola met gehakt iets bijzonders worden, maar dan wel van een meer getalenteerde kok. Nu blijft er een smakeloze nikserige brij over. 1,0*.

Schone schijn. Dat Suburbicon met de gebroeders Coen te maken heeft, is vrij snel duidelijk. De dunne scheidslijn tussen komedie en misdaad wordt namelijk bewandeld door een herkenbare dosis absurditeit. Ook zijn de bijzondere personages aanwezig en is de humor inktzwart. De nieuwste film van George Clooney doet dus Coenesque aan. Niet zo gek als je bedenkt dat het duo filmmakers mede verantwoordelijk is voor het scenario. En Clooney castte een van zijn andere vrienden, Mat Damon, voor de hoofdrol van brave huisvader met dubbele agenda. De film begint vrij gruwelijk als hij en zijn gezin slachtoffer zijn van een brute inbraak. Iets wat haaks staat op de zoete jaren vijftig en burgerlijkheid van de buitenwijk waar dit plaatsvindt. Wanneer er ook nog eens een gezin Afro-Amerikanen wordt gediscrimineerd door de buurtbewoners, is de schone schijn compleet. Alles wordt redelijk vlot verteld en bevat een kleine knipoog naar het film noir genre. Ongetwijfeld een inbreng van de beroemde filmbroers, die hun voorliefde voor klassiekers nooit onder stoelen of banken steken. Ook de intro mag er wezen, maar na een aardig begin wil je als kijker toch wat meer. Het is net of dat Clooney een Coen-light is op de regiestoel. De film blijft teveel in het midden hangen. Waar wil de regisseur eigenlijk heen? Het hele racisme-plot lijkt nu overbodig en ook qua humor had men best wat meer over de schreef mogen gaan. Gelukkig duikt halverwege Oscar Isaac als nieuwsgierige verzekeringsagent op, want met zijn summiere rol weet hij de film ten positieve een draai te geven en de humor wat tastbaarder te maken. Vlees noch vis is wellicht de eindconclusie, maar de film is desondanks voldoende entertainend om hem een kans te geven. Volgende keer maar weer de meesters zelf aan het roer. *** Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

De zwarte "bedreiging" lijkt het kwaad te doen aanzetten in dit idyllische dorpje, maar schijn bedriegt als je spreekt over de familie Lodge. De sfeer uit die tijd, de karakters zijn echt geweldig. Het verhaal is minimaal maar op zich niet storend. Heb me toch wel vermaakt met dit filmpje.