The Scarlet Claw (1944)

De swamps zorgen wel voor wat sfeer en het monster vond ik eigenlijk wel aardig (helaas wordt het bovennatuurlijke hierin te snel ontmaskerd), maar voor de rest kon de film me toch niet helemaal boeien. Op de een of andere manier had ik het idee dat het plotje zich meer voortsleepte dan in veel van de andere afleveringen. De relatief hoge score voor deze aflevering verbaast me dan ook een weinig.

In die films waarin wereldberoemde detecives (Holmes, Poirot...) het heft in handen nemen, weet ge bij voorbaat dat die kerels het probleem zullen oplossen. Zaak is dan natuurlijk dat de weg naar die oplossing geplaveid is met een interessant en aanvaardbaar intrige, vol verrassingen en verdenkingen - hopelijk is uw verdachte de juiste - om het voor de kijker boeiend te houden en natuurlijk moet ge kunnen aanvaarden dat die spitsneuzen je altijd een stap zullen voor zijn. Deze "Scarlet Claw" valt zeker gegoten in dit patroon. Ge kan je best verkneukelen in de scherpzinnigheid van een Sherlock, de naïeviteit en onhandigheid van een Watson en uiteindelijk houdt het verhaal en de handeling wel steek. Bovendien zijn Rathbone en Bruce zeer geschikt voor dergelijke rollen. Aldus best geslaagd en....1944..discreet, wat het geweld betreft.

Ik ben toch een beetje bang dat die oudere Sherlock Holes-verfilmingen met Basil Rathbone me niet helemaal liggen. Verhaal met veel potentie, maar het moet allemaal redelijk simpel verteld worden en dan ook nog in een korte speelduur van 74 minuten. Qua camerawerk en decors is het allemaal sober. Beetje toneelmatig allemaal.