Legend (1985)

Een film waarbij mijn gedachten nog wel eens afdwaalden naar David Lynch' Dune. Na twee succesvolle films waagt Ridley Scott zich aan een ander genre en zakken de ratings dramatisch. Niet dat Legend daarmee mijn favoriete film wordt, maar ik zie hier wel degelijk de kwaliteiten. Net als Dune is hier een flink deel van met materiaal weggehaald en dat lijkt me de reden waarom het verhaal niet helemaal lekker loopt. Als ik dan zie dat er ook een directors cut is die twintig minuten langer duurt, wordt ik toch wel erg nieuwsgierig. Naja, ik heb dus de korte versie gezien. Het is niet dat ik me erg aan het verhaal gestoord heb, maar ik wilde eigenlijk vooral hier en daar wat meer verdieping. Gewoon iets meer diepgang. Iets wat het fenomenale decor recht doet, want wat ziet Legend er toch prachtig uit. Een lust voor het oog. Legend is een heerlijk sprookje geworden waar het duistere randje duidelijk aanwezig is. Een verademing vergeleken met de manier waarop sprookjes en kinderverhalen tegenwoordig verteld worden. De manier van Legend doet tenminste eer aan de klassieke benadering. Legend is een lust voor het oog. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het overdadig vinden en de vele figuren overkill, maar ik kan het erg goed hebben en het draagt imo allemaal bij aan de magie van de film. Ik kreeg er zelfs een kerstgevoel bij.

Verrassend leuk. De film loopt als een klassiek sprookje met extra fantasy elementen. Dat maakt dat het verhaal nogal fragmentarisch is en het niet zo solide aanvoelt als LOTR en z'n gezanten, anderzijds is het ook een stuk minder saai en blasé. Visueel ook stukken leuker trouwens, wat mij best verraste voor een 80s film. Scott maakt goed gebruik van z'n decors om met belichting, een overdaad aan accessories en de juiste camera posities deze magische wereld tot leven te wekken. Poppenwerk was ook nog overtuigend. Vaak zijn dat soort films (Dark Crystal en dergelijke) toch té verouderd om er echt nog van te genieten. Allicht omdat deze wat donkerder is dat het net wat minder opvalt, maar ik had er hier weinig tot geen last van. Het is regelmatig wel echte uberkitsch, maar Scott's regie is zo overtuigd dat het niet eens stoort. Leuk filmpje, jammer dat ik deze nooit rond m'n 12de ofzo gezien heb, toen was het vast één van m'n favorieten geweest. Maar hij staat nog wel steeds overeind. 3.5*

Ik heb hier heel gemengde gevoelens bij. Enerzijds heb ik me bij menig moment dat volgens mij serieus bedoeld was, rot gelachen, omdat het écht zo fout en slecht was (maar bon, waar je je kijkplezier maar vandaan haalt zeker?), anderzijds is de film op veel momenten super sfeervol en ziet het er visueel ongelooflijk mooi en betoverend uit. De vele praktische effecten, de gedetailleerde sets en omgevingen, de fantasie die van elk beeld afdruipt. Het wordt daardoor een echte mixed bag, maar het positieve overweegt wel net. De film ziet er gewoonweg te mooi en sfeervol uit om hier een onvoldoende aan te geven. Het helpt ook wel dat ik gewoon erg te vinden ben voor het fantasy genre. Het verhaal is hier clichématig en generiek tot in het extreme, maar dat leek me vrij doelbewust. En zoals ik al zei, soms wordt het zo cheesy en fout dat het grappig wordt; nergens had ik dus een moment waarop ik de film af wilde zetten. Tim Curry is zelfs ontzettend tof als de Dark Lord, geweldige stem en make-up effecten. Het allerslechtste element uit Legend? Tom Cruise. Zelden zo'n misplaatste en ongelooflijk slechte acteerprestatie gezien. Pijnlijk. Een beetje een vreemde eend in de bijt uit Ridley Scotts oeuvre, maar je voelt toch wel echt zijn liefde en passie voor film en film-maken doorstromen in elk beeld van deze Legend. Een zekere vorm van charme en bezieling die niet zozeer meer aanwezig is in zijn films van het afgelopen decennium. Een kleine 3*, goed voor één keertje.