Opinions

I.d.d. een overbodig vervolg.

Op het niet al te sterke eerste deel.

Maar dat deel kende nog het aspect van verrassing en suspense. Dit lijkt zo halverwege de film bijna een spoof op het eerder genoemde werkje.

Weinig spanning vanwege de enorme voorspelbaarheid en matige gore. Wel een hoop bloed. De acteerprestaties zijn vaak onvoldoende en het verhaaltje? Tsja..

Doorsnee reut.

Vermakelijke comedy uit den ouden doosch. De chemistry tussen Bacall en Peck is duidelijk aanwezig. Geen hoogstaand werk maar wel goed.

Niet al te bijzondere en zeer gelikte remake van het betere El Mariachi. Het is duidelijk bedoeld voor het grote publiek dat het origineel niet kent. Redelijk.

De enige redelijke film met Madonna (en dat zegt toch wel een hoop). Luchtig en onderhoudend maar nergens echt goed. Een vette hit vanwege Madonna's immense populariteit destijds. Redelijk.

Makkelijk vermakelijk.

Ze zijn niet talrijk, maar een aantal grappen werken wel in deze aardige animatiefilm. Het is leuk om weer eens een komisch superhelden-thema te zien na 'The Incredibles' en 'The Robinsons'. Wat minder sterk dan eerstgenoemde, doch over het algemeen genomen een vermakelijk ritje. Dat zit hem uiteraard in het voorspelbare gegoochel met emoties en de hartverwarmende ommezwaai. Met dank aan de aaibaarheidsfactor van het kleinste meisje. Makkelijk misschien, maar wel werkend.

Goed.

Behaarde broer.

Verschrikkelijke Ikke deel 3 alweer. En ondanks dat Steve Carell zijn best doet, zal de Nederlandse audio veelvuldig worden gekozen in verband met de leeftijd van het publiek. Want dit is en blijft een kinderfilm-reeks. Het knappe van sommige films binnen het genre is dat zowel kind als ouder kan genieten. Gelukkig geldt dat deels ook weer voor dit deel, waarbij men teruggrijpt op de jaren 80. Mede middels een gigantische kubus en vooral door de muziek uit dat decennium.

Het is echter wat mat allemaal, en de drie regisseurs weten er ook niet echt iets boeiends van te brouwen. Het voorgaande was toch allemaal net even wat grappiger. Wellicht is de nieuwigheid er vanaf inmiddels. Met name de Minions stellen teleur en weinig grappen komen aan. Toch is de missie geslaagd, want menige kleuter en pre-puber zal zich rot lachen om de capriolen van Gru en zijn blond behaarde broer. Hoe voorspelbaar wij volwassenen het dan ook vinden. En zo hoort het.

De 3D Special Edition bevat de 3D-Bluray + Bluray + DVD + een digitale HD-versie. De film bevat o.a. een dts-X audiotrack (origineel) en een Nederlandse versie. Als bonus zijn er een mini-film, een deleted scene, karakterschetsen, een making of, het maken van Dru en nog veel meer.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar

Voldoende vermakelijk.

Het vierde deel alweer uit de Verschrikkelijke Ikke reeks. De verrassing is er inmiddels wel vanaf. Toch is het niet lastig de film het voordeel van de twijfel te geven. Het is weer een kleurrijk geheel, de cast is prima en het tempo zit er gelukkig goed in. Het verhaal heeft weinig tot niets om het lijf; Gru is met zijn gezin ondergedoken in een slaperig stadje voor een andere superschurk. Het verhaal blijkt als kapstok te dienen voor een oneindig aantal grappen met de Minions. En die grappen zijn nogal voorspelbaar, maar weten tevens een glimlach te genereren.

Hopelijk zien de makers in dat de koek bijna op is. Gru en de zijnen blijven leuk, maar het wordt tijd voor iets nieuws. Dat durf je de makers van deze reeks wel toe te vertrouwen. De Nederlandse blu-ray release bevat meer dan een uur aan bonusmateriaal, waaronder een making of en 2 minifilms. De kleinsten zullen er in ieder geval van genieten en de volwassenen - die hun kids zullen horen lachen - ook, maar vroeger zaten er in dit soort animatiefilms ook nog wel wat verborgen knipogen naar de volwassenen. Deze ontbreken hier helaas. Een echte buil zul je er desondanks niet aan vallen, want de prent is voldoende vermakelijk.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Lelijke B-horror.

Dit werk over een groep moordlustige kogelmieren neemt zichzelf iets te serieus. En daar gaat de film al snel mis. Al kan er om de verkeerde redenen genoeg gelachen worden, het blijft een beetje voelen als een boer met kiespijn.

De acteerprestaties en de SFX zijn onder de maat, net als het idiote camerawerk. Stiekem hoop je halverwege de film dat de insecten de filmcrew zullen aanvallen, want dit niemandalletje duurt veel te lang.

Slecht.

Pulpie.

Maar wèl met Perkins. Deze kwam de afgehaakte Roddy McDowall vervangen. Al acht ik de kans groot dat Perkins dit achteraf gezien liever niet had gedaan.

Want dit is toch wel eentje van de onderste planken, jongens en meisjes. Griezelig wordt het bijna niet, en goor slechts in één scène. Die met het afgehakte hoofd op de kopieermachine.

Vermakelijk is e.e.a. soms wel, al was het alleen al vanwege de verschrikkelijke synthesizer-deuntjes die ons moeten doen schrikken, en het hilarische acteerwerk. Perkins steekt er i.i.g. met kop en schouders boven uit, en redt de film van één ster.

En ondanks dat dit mijn eerste eigenhandige toevoeging op MovieMeter is, moet ik eerlijk zeggen dat de poster leuker is dan de film zelf. Weest gewaarschuwd..

Matigheid troef.

Goed gedragen.

Speciaal voor Destroyer werd Nicole Kidman weer in oude staat hersteld, met alle mogelijk middelen waaronder een iets te opvallende pruik. Maar goed, tijdens films met de Australische actrice - die inmiddels een boegbeeld is van de plastische chirurgie - moet je altijd even voorbij het neppe uiterlijk kijken. Dat lukt bij Destroyer best aardig. Mede omdat het script in orde is, de spanning fijn wordt opgebouwd en de film degelijk tot mooi geschoten is. En vanwege Kidman, het moet gezegd.

Regisseuse Karyn Kusama weet al jaren hoe je de kijker een puike film voorschotelt. En ook hier slaagt ze erin een boeiende misdaadfilm neer te zetten, die goed gedragen wordt door Kidman. Het verhaal steekt prima in elkaar, maar tegen het einde vertilt men zich aan een twist die met de verhaallijn speelt. Voor wie hem mist, het doet wat gekunsteld aan. Daarnaast worden ineens alle clichés aangewend tijdens de laatste beelden. Onnodig eroverheen, maar het voorgaande is zeker de moeite waard.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Subtiel snerpend.

Een indrukwekkende kijkervaring wacht de nietsvermoedende toeschouwer die deze rauwe mix van drama en arthouse over zich heen laat komen. Het docu-jasje houdt de kijker nog een beetje op de been, maar thema’s als incest en zelfmoord worden subtiel gebracht om daarna snerpend de geest binnen te dringen. Van tegenstrijdigheid gesproken. Toch neemt de filmmaker zoveel hooi op zijn vork dat de portie ellende menig zieltje teer zal doen aanvoelen. De potpourri stemt pessimistisch, maar gelukkig niet continu.

Het verhaal geeft zoveel speldenprikjes af dat je bijna zou hopen op een frontale aanval met een moker. Die blijft uit, net zoals ieder karakter eigenlijk telkens de confrontatie ontloopt. Zo weet leraar Brody zijn eigen pijn te vermijden door zich op die van anderen te storten. Van ontwijken gesproken. De excentrieke regisseur Tony Kaye, die debuteerde met het spraakmakende American History X , heeft er een baard van gekregen.

De film, die veel verwarring zal veroorzaken en waarschijnlijk door menigeen wordt veroordeeld als zijnde artistieke ellende, brengt eigenlijk een minder zwartgallige boodschap: help elkaar. De moraal wordt niet des Disney’s gebracht, maar behoorlijk verontrustend door middel van surrealistische intermezzo’s en nare flashbacks. En door prachtige performances van een cast om je vingers bij af te likken. Vreemd genoeg is het de jongste van het stel, de vijftienjarige Sami Gayle, die de meeste indruk weet te maken. Wat een belofte.

Zeer goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Enige empathie.

De op inmiddels pensioengerechtigde leeftijd aangekomen regisseuse Kathryn Bigelow levert met Detroit wederom een spannend drama af. De filmmaakster die al sinds de jaren tachtig aan de weg timmert brak een kleine tien jaar geleden definitief door met The Hurt Locker, een drama-thriller die er met maar liefst zes Oscars vandoor ging. Helaas geldt dit niet voor Detroit, ondanks de historische ondertoon en het belangrijke thema. De Oscar-trein wordt volledig gemist, zo blijkt. Wellicht terecht.

Racisme tiert welig in de laatste film van Bigelow, gebaseerd op getuigenissen ten tijde van de Amerikaanse rassenrellen van de jaren zestig in - hoe kan het ook anders - Detroit. In een zwarte wijk braken daar in de zomer van 1967 rellen uit. Het kwam tot gevechten tussen de zwarte bevolking en de politie waarbij tientallen mensen om het leven kwamen. Het geweld hield vijf dagen aan, een van de meest dodelijke rellen uit de Amerikaanse geschiedenis. Vele duizenden mensen werden gearresteerd.

En op een klein aantal van die arrestaties richt zich dit verhaal. Want nadat een gefrustreerde Afro-Amerikaanse jongen uit een hotelraam met een startpistool schiet op de politie, breekt de hel los. Niet onbegrijpelijk, maar na een kleine leerzame introductie, ondersteund door authentieke Tv-beelden, ontaardt zich vervolgens een thriller met claustrofobisch randje. Als een paar rednecks met politiepenning de schutter niet kunnen vinden botvieren ze hun frustraties namelijk op de rest van de hotelgasten.

De filmmaakster weet met de handycam een sfeertje te creëren alsof je er zelf bij bent, een verdienste an sich. Het onheilspellende gevoel wordt versterkt doordat je weet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Zodra zelfs blijkt dat een van de leden van de legendarische soulband The Dramatics een van de hoofdrolspelers moet zijn geweest destijds, maakt dit een en ander nog realistischer. En in dit geval dus rauwer, want hetgeen deze agenten op hun kerfstok hebben is niet best.

Will Poulter, die men zou kunnen kennen van The Revenant, speelt met verve een van de schurken. John Boyega probeert de kijker te vertegenwoordigen door op te komen voor de onderdrukten, maar zit gevangen in een beperkte rol waardoor hij als een soort Denzel Washington-light overkomt. Elk moment verwacht je dat hij tot actie overgaat, maar dat blijkt helaas niet het geval. Je kunt hem het ietwat simpele script natuurlijk niet kwalijk nemen. Net als de rest van de crew is hij solide.

Toch had de film een stuk korter gemogen en had de karakterontwikkeling iets meer aandacht mogen krijgen. Ter ondersteuning van enige empathie. Het helpt ook niet mee dat niemand gewoon vertelt dat er geschoten is met een startpistool in plaats van een echte, maar goed de angst bij de arrestanten komt voldoende geloofwaardig over. Het verhaal achter de band had iets meer toelichting verdiend, en komt er nu een beetje afgeraffeld achteraan gekacheld. Toch is Detroit een geslaagde film en een enge geschiedenisles.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Okee.

Maar helaas niet veel meer dan dat.

Het lullige is dat de gevechtsscènes nogal zwalken. Van redelijk tot uitmuntend en weer terug. Dit heeft te maken met iets wat we ook al zagen bij Chocolate. Tegenstanders die wel erg overduidelijk mistrappen of wachten op de impact. Wat dat betreft blijkt alleen Jaa hierin bij zijn twee eerste films master and commander. Tevens zijn sommige gevechten nèt iets te overduidelijk georchestreerd.

Mede dankzij de lekkere over de top actie, het puike camerawerk, aardige soundtrack, de visuele grapjes en het vermakelijke verhaaltje een voldoende.

Goed.

Zes jaar na dato komt er een vervolg op het niet al te beste deel een. Dit allegaartje is rommelig, voorspelbaar en ondanks de hoeveelheid grappen, totaal niet grappig. Erg plat en flauw en bijna schaamteloos denigrerend tegenover ons kikkerlandje en elke rechtgeaarde cinefiel. Schneider zette zichzelf behoorlijk voor lul door het uitbrengen van deze film. De grote vraag blijft natuurlijk wie deze drol regisseerde, Sandler of Schneider? Of een derde grote onbekende.. We zullen het vast nooit echt te weten komen. Gelukkig maar, anders zouden we ook nog op pad moeten met de pek en veren.

Nogal clichématige en platvloerse komedie met vaak flauwe grappen. Niet geheel slecht, maar absoluut niet goed. Wel goed voor af en toe een glimlach. Het maatje van Sandler scoorde echter wel enorm (op DVD) met deze film. Er kwam een tenekrommend slecht vervolg wat je maar beter kunt overslaan. Daarmee vergeleken is dit een topper.

Blanco hersenpan.

Mager maar spannend griezelfimpje, dat het beste werkt wanneer men de synopsis niet kent. Nu geldt dit voor vrijwel alle films, maar hier is een blanco hersenpan wel gewenst. Sowieso mogen de overige cellen op uit, want het bovennatuurlijke karakter van deze who-dun-it, moet wel geaccepteerd worden. Dat doet het makkelijk, met dank aan een prima dosis suspense en het mysterieuze verhaaltje.

Goed.

Doorsnee duivel.

Het zoveelste flauwe handycam-werkje dat wegens de docu-stijl al snel op de jeukspieren begint te werken. Want er wordt erg slecht geacteerd en het verhaal is veel te gekunsteld om zich aan te mogen dienen als de zogenaamd rauwe realiteit. De openingstekst moet een gewaarschuwd mens alvast voor twee doen tellen.

Het is leuk dat deze exorcistenfilm een abrupt einde kent, iets wat verfrissend werkt voor moe gekeken cinefielen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De open eindjes die het daarmee achter laat zijn hoogstwaarschijnlijk niet eens het bewijs dat de inspiratie op was, want die was tijdens het voorafgaande ook ver te zoeken.

Doorsnee.

Hammerheld.

The Devil Rides Out is een simpele maar effectieve griezelfilm uit de beroemde Hammer-studio’s. Bakken vol sfeer dus en een occult gegeven dat gebracht wordt als een avontuurlijk jongensboek. De kijker kan ouderwets genieten van Lee, die nu eens niet Dracula is maar de held.

Goed.

Karikaturaal diabolisch.

Een rommelig cliché-verhaaltje dat zich afspeelt in de modewereld, met een diabolische en karikaturale Streep die eigenlijk behoorlijk tegenvalt. Een en ander biedt genoeg stof voor een sterke komedie, maar het is vooral de tegenvallende humor die niet veel meer dan een glimlach om de mond tovert.

Doorsnee.

Duivelse dialogen.

Prettige thriller met een buitenaards jasje die de Pacino als gegoten zit. Hij speelt de vreemde baas van de ietwat boerse Reeves, die pas laat argwaan krijgt. De mooie Theron is ook prima op haar plek, maar het zijn met name de duivelse dialogen die de twee hoofdrolspelers voeren, die de kijker tot vervoering brengen. Spannend en mooi opgebouwd.

Zeer goed.

Sfeervolle en grappige Laurel & Hardy. Leuke grappen met redelijke liedjes. Uiteraard wordt de gehele film gedragen door de chemie tussen het beroemde duo. Goed.

Interessant idee.

Ondanks dat The Devil’s Double een sterk begin kent en genoeg potentie bevat om er iets moois van te maken, ontaardt de film zo halverwege in clichématige rommeligheid. Cooper zet een aardige dubbelrol neer als Saddam Hoesseins zoon en diens dubbelganger, al stipt hij de verschillen tussen de goede en de slechte Uday weinig subtiel aan. Enig geschmier is hem in elk geval niet vreemd, hetgeen de beter werkende psychologische dreiging van Hoessein ondersneeuwt. Toch is het juist zijn performance die de film overeind houdt.

De mix met authentieke beelden werkt aan het begin nog wel, maar voelt gaandeweg steeds meer aan als een vertraagde aanklacht jegens een ieder die de ‘lack of weapons of mass destruction’ ooit nog eens durft te opperen. Nu gaven de dictators zoon en zijn minstens zo gestoorde vader voldoende redenen om in te grijpen, deze ‘waargebeurde’ vertelling voelt desondanks aan alsof het er niet dik genoeg bovenop kan worden gelegd.

Een en ander is vakkundig gefilmd en kent een aantal spannende scènes, maar voelt vooral aan als een aaneenrijging van gebeurtenissen, afkomstig van het door een feitjeskabinet beïnvloede script, waarbij het idee interessanter blijkt dan de uitvoering. Toch vliegen de uurtjes gemakkelijk voorbij en verveelt de film nergens. Helaas is The Devil’s Double als geheel te wisselvallig om echt te kunnen imponeren.

De bluray is vanaf morgen overal te koop en bevat een tweede disc met een schat aan bonusmateriaal. De extra’s: trailers & featurettes, cast & crew interviews, behind the scenes, b-roll & making of. Ook de echte dubbelganger van Uday Hoessein komt aan het woord op de uitgave met de boeiende dubbele disc.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Zombie-actie.

Dat de snelle zombies een stuk bedreigender zijn dan de doorsnee levende doden, weet men in Engeland al langer. Ondanks een poster die de kijker aan de 28-serie moet doen denken, kan de film het ook op eigen benen. Dankzij een onheilspellende Fairbrass en een uitstekende eerste helft.

Goed.

Zombie overtreft zichzelf met dit betere vervolg op House Of 1000 Corpses. Griezelig en sterke performances. Zeer goed. Met een schitterende soundtrack.

Verteerbaar vlees.

Voor diegenen die de synopsis slim genoeg ontwijken ligt hier een aardige horrorfilm in het verschiet. Bij enige voorkennis valt in elk geval de spannende intro in het water. Het verhaal is namelijk zeer simpel, maar desondanks best aardig verteerbaar. Wanneer de kijker eenmaal duidelijk wordt wat voor vlees men in de kuip heeft, wacht een iets mindere tweede helft.

Redelijk.

Struikeldraadjes.

Lekker maffe martialartsfilm, die verpakt zit in een veel te ruime jas vol humor en actie. Al zit de humor hem met name in het over-de-top-aspect. En dat komt deze film, die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt, vooral ten goede. Tevens is deze oosterse detective, mooi geschoten en zijn de actiescènes vaak sterk en vermakelijk. Dat wil zeggen, voor een ieder die niet over de draadjes valt.

Zeer goed.

Clouzot houdt van Hitchcock.

Het moge duidelijk zijn, de liefde was waarschijnlijk wederzijds. De film doet denken aan het betere werk van de suspensemeester, waaronder natuurlijk 'Rope' uit 1948.

De thriller is degelijk gefilmd en de acteerpresties zijn tof. Toch verdwijnt er een hoop spanning zo'n half uur voor het einde. Dit omdat de clou nogal voorspelbaar is en de uitwerking ervan allesbehalve sterk.

Goed.

Leuke Bond die helaas de laatste bleek met Connery, de draak Never Say Never Again daargelaten. Goed.

Binnen de huidige nieuwe stroming zombiefilms is dit wederom een van de minderen, na het ook al niet bijster bijzondere Land Of The Dead. Romero voegt hier een nieuw element toe: de handycam. Maar waar dit juist bij films als Cloverfield enorm bijdroeg aan de spanning, werkt dit niet voor deze film. Gemiddeld.

Meer Maas.

Aardige docu die met de openingstitels gelijk het vertrouwde gevoel oproept. Een van Neerlands meest succesvolle regisseurs had een release op blu-ray wel verdiend, bijvoorbeeld voorzien van z'n kortfilms. Helaas pindakaas; meer dan een dvd zonder extra's blijkt er niet in te zitten. Het past echter wel bij de man die nuchter en direct overkomt. En bescheiden over zijn meest succesvolle jaren praat. Vakbroeder Martin Koolhoven verwoordt misschien wel het beste wat de filmmaker zo sterk maakt.

Toegeven, een briljante docu kun je dit met alle goede wil van de wereld niet noemen. Teveel talking heads werken in combinatie met een hoog tempo niet altijd even lekker en over de breuk tussen Geels en Maas krijgen we als kijker weinig mee. Ook wat gevlei van René Mioch over goede acteerprestaties en dergelijke doet afbreuk, maar over het algemeen een eerlijk beeld. Inclusief de downfall (en nee dat is geen woordgrapje) en zijn carrière die heden ten dage weer wat in de lift zit (misschien toch wel). Voor je het weet zit je voor je gevoel naar een analoge aftiteling te kijken die naar meer smaakt. Meer Maas.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.