Opinions

Overdaad.

Dat Sacha Baron Cohen een van de grappigste TV-komieken van de laatste decennia is, moge duidelijk zijn. Een internationaal filmavontuur kon natuurlijk niet uitblijven en zijn meest succesvolle alter ego 'Ali G' bevolkte al snel de bioscoopzalen. Grappig, maar niet geniaal. Erder gekunsteld als filmisch uitgesmeerde sketches. Andere types volgden, waaronder de politiek incorrecte Borat. Het leverde Cohen een hoop negatieve publiciteit op, die uiteindelijk soms beter verkoopt dan goede. En dus was Borat een hit.

Met zijn voorlaatste type Bruno, een hilarische homoseksueel, leek het allemaal iets grappiger te worden. Nog steeds rustend op flauwe poep- en piesgrappen, maar ditmaal wat serieuzer de grenzen zoekend en daardoor enigszins interessant. Hoe grof en misgeschoten ook, de grappen waren zo slecht dat het tevens lachsalvo's opleverde. Als kijker kon je jezelf afvragen of er ook scènes in zaten die niet 'staged' waren. En zodoende kon men nietsvermoedende figuren nog 'uitlachen', bijvoorbeeld enkele fanatieke homohaters.

Dat semi-documentaire karakter wordt hier echter niet opnieuw uitgevoerd. Een verhaaltje dat een klein beetje doet denken aan een Borat-achtige variant op Eddie Murphy's 'Coming to America' ligt aan de basis. Maar ondanks de aanwezigheid van komische cameo's en een handjevol zeer geslaagde grappen, is het eindresultaat bedroevend. De overdaad aan platheid bij een te hoge grapdichtheid, het uitmelken van de Arabische evergreens-gimmick en het algehele gemis aan scherpte doen afvragen of de makers het publiek niet wat al te laag inschatten. Slechts enkele grappen werken namelijk.

De extra's zijn leuker en royaal vertegenwoordigd met 'deleted and extended scenes', een grappig interview met Larry King - waarbij laatstgenoemde zijn lachen bijna niet kan inhouden - en een hilarisch videoclipje 'Your Money Is on the Dresser'.

Doorsnee.

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Zelfs voor Bond gaat een onzichtbare auto een stap te ver. Ook het verhaal is niet sterk genoeg om deze blunder te compenseren. Een van de minderen uit de lange serie.

Lekkere no-nonsense aktiefilm met een subliem gecaste Willis. Destijds een grote hit. Ook de rest van de cast is behoorlijk op dreef. Vermakelijke film. Goed.

Wederom vermakelijke actiepulp met Willis. Ditmaal een andere setting maar het verhaal voert ook hier niet de boventoon. Willis is opnieuw prima bezig. Goed.

Lekker deel uit de bekende serie, met name door de toevoeging van Jackson. De twee acteurs vormen een prima duo. Veel over-the-top actie maar wel zeer vermakelijk. Hapt lekker weg. Goed.

Viva VHS!

Al zou je in dit geval liever de dood willen verklaren aan de magnetische cassettevreter. Nu is de huidige status van menige videorecorder ook eentje die ruikt naar mottenballen, maar toch weet het oude apparaat af en toe nog best wel eens een pareltje te slikken. Zo eentje die nooit op wat voor schijf dan ook zal verschijnen. Simpelweg omdat geld de markt bepaalt.

Je mag hopen dat dit verschrikkelijke werkje het licht van de laser-lens nooit heeft mogen aanschouwen. Kortom dus nooit op DVD is uitgebracht. Dit is namelijk rommel van de onderste plank. Hij die hier zijn goedkeuring aan heeft gegeven zou niet langer werkzaam mogen zijn in de filmindustrie. Dit zogenaamd spannend bedoelde werkje is niet alleen lelijk geschoten, er wordt ook benedenmaats in geacteerd.

Daarnaast is het vooral de uitvoering en het tergend langzame tempo waarin het script wordt ontvouwen, dat de tenen krom doet trekken. Na een kwartier begint het angstzweet uit te breken. Dan ontstaat namelijk het besef dat je nog maar op 1/6e van de speelduur zit. Een constatering die eigenlijk zou moeten leiden tot het gretig indrukken van de ejectknop. Zo diep dat de afstandsbediening ervan moet zuchten.

Wie enigszins sadomasochistisch is ingesteld of anderzijds het spoor bijster is blijft volhouden. En misschien wel hopen tegen beter weten in. Het mannelijke sekssymbool uit de jaren 80, Chet Atkins, had beter op zijn onbewoonde eiland uit The Blue Lagoon kunnen blijven. Naakt ronddartelen met Brooke Shields is nu eenmaal een zinniger tijdverdrijf dan in deze prul verschijnen.

Slecht.

Herman's Hitchcock.

Herman Koch is een held. Niet alleen dankzij Jiskefet, maar zeker ook vanwege zijn auteurschap. Zijn boeken maken het leven aangenamer. En donkerder. En vooral een beetje van beide. Zijn bestseller is Het Diner. Zeker niet zijn beste boek, maar wel heel goed. Je kunt bij andere boeken van de schrijver verschillende verfilmingen bedenken, maar niet bij Het Diner. Maar ja, commerciële successen..

Zoals altijd zijn er de bekende valkuilen. En toch struikelt men hier niet continu. Niets ten nadele van wie dan ook, een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in één ruimte heeft vakmanschap nodig en perfectie. Een Koch dus. Iemand als Alfred Hitchcock zou het kunnen uitleggen. Hoe je zoiets lastig toch tot een stijlvol en spannend einde weet te brengen. Sommige helden zijn echter dood. Gelukkig leeft Koch nog.

Redelijk.

Gammele kapstok.

Ondanks dat deze komedie een paar hilarische grappen kent, is het merendeel zo fout dat het niet meer goed wordt. Dat geldt niet alleen voor de humor, maar ook voor het hele verhaal an sich. Het blijkt een gammele kapstok te zijn voor de waterval aan pijnlijk onleuke grappen en het belachelijke liefdesplotje.

Matig.

Weinig bijzonder.

Al viel de CGI mij nog best mee.

Vooral het verhaaltje is wel heel erg standaard en de voice-acting niet speciaal genoeg. Clichématig en niet al te entertaining.

Alleen leuk voor de allerkleinsten.

Doorsnee.

Collaboratie onder Colizzi.

Deze eerste film uit de Spaghetti-trilogie van regisseur Colizzi, waarin Bud Spencer en Terence Hill samenwerken en tevens op de serieuze tour zijn, is de moeite waard. Een sfeervolle western, met mooie muzikale omlijsting die smaakt naar meer. Sowieso zou deze collaboratie tussen het bekende duo het begin zijn van een lange filmcarrière. Het vervolg met Wallach is tevens een aanrader.

Zeer goed.

Vond de editing en het acteerwerk niet overal even sterk en het verhaal soms een klein beetje onevenwichtig. Maar hey, smaken verschillen.

De film is niet perfect, vandaar geen 5

Tevens is de film geen meesterwerk, dus ook geen 4

Ik vind hem net iets te gedateerd (sommige films ondergaan de tand des tijds beter) om hem zeer goed te noemen, dus geen 3,5.

Toch vind ik hem gewoonweg goed: drie sterren dus.

Verder link ik je door http://www.moviemeter.nl/forum/2/188

Vriendelijke groet.

Onderhoudende troep.

Sommige films gaan het ene oor, pardon, oog in en het andere weer uit. Zo ook deze rommel. 100 cliché's in een kopje, 13 in een dozijn, enfin we weten het zo langzamerhand wel. Vol van onsamenhangendheid en onlogica, lust u nog peultjes? Het is toch wel jammer dat de ooit bewierookte Gooding Jr. de laatste jaren alleen maar in dit soort wannabe-meuk komt opdraven. En ook geen echt verschil kan maken.

Twee sterretjes met het verstand uitgeschakeld.

Vermakelijke en romantische film doorspekt met een geweldige soundtrack. Inmiddels een klassieker. Bovengemiddeld.

Herzien.

Op BluRay. En de beeldkwaliteit had beter gekund, maar is best aardig. I.i.g. mijlen beter dan de DVD-print. Ben niet zo dol op metrocolor, maar de plaatjes van het landschap maakten een hoop goed.

Dan de film. Met name het eerste deel is vermakelijk ondanks alle stereotypen en voorspelbaarheden. De film is onderhoudend, soms oubollig komisch en wie het schmieren van Cassavates, die de show steelt, kan waarderen zal niet teleurgesteld worden. De rest van de sterrencast levert bij vlagen dubieuze acteerprestaties, m.u.v. Bronson en Marvin. Die blijven vooral hun stoere zelf.

De goof met Marvin's gewonde schouder is er eentje om van te huilen zo overduidelijk en onnodig. Dat een regisseur zo iets kan missen.

Het hoge cijfer dankt de film vooral aan zijn klasieker-status die behoorlijk samenhangt met de aanwezige sterrencast en het één voor een overlijden van de helden. Oh ja, en natuurlijk de zogenaamde 'hardheid' (Savalas en zijn duitse vrouw, de granaten met benzine). Erg opzienbarend is het allemaal niet namelijk. Toentertijd wel uiteraard. Ook het realisme is erg ver te zoeken, but who cares.

Toch heb ik me er geen buil aan gevallen, en kreeg ik wat ik al wist (van lang geleden). Een onderhoudende oorlogsfilm, die ondanks zijn gedateerdheid nog steeds entertaint. Maar het houdt niet over..

Goed (maar wel een nipte).

Enigszins gedateerd maar nog steeds een degelijke misdaadfilm met een sterke Eastwood. Inmiddels een klassieker. Goed.

Meester en leerling.

Steve Martin en Michael Caine zijn aan elkaar gewaagd als meesteroplichters in het zonnige Frankrijk. De meester die zijn leerling opvoedt levert vermakelijke scenes op, die het vooral moeten hebben van de droogte van Caine en de kolder van Martin. Voorspelbaarheid troef - zo zie je de twist van mijlen ver aankomen - maar absoluut komisch en onderhoudend.

Goed.

Flauwe en totaal niet onderhoudende comedy met de doorgaans sterkere Gould. Slecht.

Patricia’s persoonlijkheden.

De beeldschone regisseuse is een welkome afwisseling naast de zichtbaar aftakelende psychiatrische patiënt Patricia. Niet zo zeer omdat zij ietwat naïef en blond overkomt. Ook niet omdat zij in alles het meisje met de vele stemmen in haar hoofd gelooft, maar vooral omdat het hoofdpersonage al snel begint te irriteren. Een slechte actrice ziet men in cinemaland namelijk vaak genoeg.

Je hoeft geen speciale opleiding te hebben gedaan om te zien dat Patricia inderdaad een steekje los heeft zitten. Hoe triest dat ook is, het lijkt wel alsof ze gevoerd wordt door de aandacht en haar stukjes feilloos kan repeteren voor de camera. Zichtbaar genietend van het feit dat ze zichzelf heeft gesneden en de daaruit voortvloeiende negatieve aandacht.

Wat dit alles te maken heeft met DIS weet niemand, behalve dan dat de twee tegengestelde meiden ons vooral in alles willen doen geloven dat de nieuwe ‘Sybill’ is opgestaan. Iets waarvan we helemaal niets meekrijgen tijdens deze documentaire. Of het moet zijn wanneer Patricia een kindstemmetje opzet en plotseling een ander is. Volgens de geestzieke jongedame moest zelfs ‘de professional’ ervan huilen. De hulpverlener was simpelweg in tranen ontaard vanwege de zelfmoordplannen van een van Patricia’s persoonlijkheden.

En dus hoop je als kijker op controle. Hoor en wederhoor. Research. Een interview misschien wel. En dan het liefst met de desbetreffende hulpverlener of iemand anders uit het geestesziekenhuis. Dat zit er helaas niet in blijkbaar. Wel komt er een bijzonder toneelstukje voorbij van de regisseuse, die zichzelf vervolgens maar even op een voetstukje zet wanneer ze bezorgd met een balie-miep belt om te zeggen dat ze zich ernstig zorgen maakt over de geestesgesteldheid van haar treurige object. Een terechte zucht slakend, dat wel. En natuurlijk is men binnen zo’n instelling vaak genoeg zelf ook mesjogge. Zo bewijst de telefoontroela die vanachter haar bureau verder ook niets wil doen.

Als filmmaker zou je je echter ook kunnen afvragen of er misschien een andere reden aan ten grondslag ligt. Want is Patricia wel suïcidaal of enkel psychisch gestoord? Hoogstwaarschijnlijk beide, maar DIS? De filmvrouw doet geen enkele poging om ook maar iets te onderzoeken. Het lijkt wel of de docu erbij wordt gedaan, tussen het boodschappen doen door. Een cinematografisch afraffelklusje. Verder dan wat aandoenlijk geklets met een vader die denkt dat arbeid het medicijn is, komt ze niet. Helaas, want in dit verhaal zit meer. Veel meer. Misschien wel geen twaalf persoonlijkheden, maar in ieder geval een persoonlijk portret dat intrigeert en dat op deze wijze nergens de broodnodige belichting krijgt die het verdient.

Matig.

Twistige thriller.

Die ondanks de kleine cast uitstekend weet te vermaken. Dit met dank aan enigszins vlotte visuele flair en met name de sterke acteerprestaties.

Het verhaal is simpel maar spannend ondanks de verplichte twists die de film niet per sé verbeteren. Toch blijven de 90 minuutjes boeiend genoeg om te aanschouwen.

Zeer goed.

Niet de beste thriller met Douglas, maar zeker niet de slechtste. Vanwege het onderwerp toentertijd enorm gehypt hetgeen het commercieel succes absoluut voorspoedigde. Het gegeven blijkt echter spannender dan de uitwerking. Toch enigszins vermakelijk ondanks het ontbreken van echte spanning. Redelijk.

Malkovich.

Een verdomd fijne acteur die, mijns inziens, de hele film draagt. Was niet erg onder de indruk van het trage verhaal of andere acteurs. Vond met name het vriendje van de studente bar slecht acteren. Vond het eerste half uur zowiezo zwak.

Ook de onlogische en onduidelijke motivaties van dochterlief stoorden mij eerder dan dat ze me nieuwsgierig maakten naar welke arty-farty symboliek of God-mag-weten wat dan ook.

Redelijk.

Minder grappig dan bijvoorbeeld Trading Places, maar niet zo slecht als bijna alles wat er na zou volgen. Een soort van afsluiting van een mooi tijdperk. Misschien had Murphy hier zijn coke-verslaving nog onder controle of gebruikte hij de troep nog niet. Zoals algemeen bekend, slaat hij tegenwoordig elke plank mis. Hier is nog een Murphy die enigszins grappig is, ookal wordt hij niet heel erg geholpen door het script.

Raar.

Want wat begint als een vermakelijk over-de-top filmpje met asociale aliens verandert in het laatste half uur van toon.

Gelukkig geen synopsis gelezen of trailer bekeken, dus de film kwam lekker fris binnen. Met dank aan het geschmier van Copley en de nodige dosis humor. Maar... Het laatste half uur zakt alles behoorlijk in. De film raakt uit balans doordat de humor wordt ingeruild voor drama. Drama die mij i.i.g. niet kon bekoren. Ongepast en jammer.

Toch nog een nipte goed vanwege enige vaart en onderhoudendheid. Alsmede een eerste uurtje vermakelijkheid. Het cliché-einde is tevens een voorbode van deel 2, ben ik bang. Ook jammer.

Goed.

Waar deze zoveelste Rear Window-kloon het e.e.a. op een originele manier benaderd, helpt de film zichzelf uiteindelijk om zeep. Dit heeft voornamelijk te maken met het te voorspelbare einde en de mate waarin de spanning plaats maakt voor clichématigheid. Het eerste uur van de film is echter uitstekend. Redelijk.

Tweedeling.

Dat de mens tot ziekelijke dingen in staat is wanneer alles wordt gereduceerd tot overleven, weet een ieder die goed om zich heen kijkt. Het is tevens een thema dat in menige film voorbij komt. Zo ook hier wanneer de wereld wordt opgeschrikt door het eind der tijden en een groepje mensen tracht te overleven in een kelder. Een onheilspellend gegeven.

De film poogt meerdere aanpakken, waarvan het mysterieuze zijplotje misschien wel de meeste indruk maakt. Hoe gemakkelijk dan ook. De lugubere tweede helft kent een meer deprimerende kant en doet de film wat uit de bocht slingeren. Feit is dat de cast niet altijd overtuigt en deze genre-tweedeling de film daadwerkelijk als 'divided' doet aanvoelen. Griezelig is het evengoed wel.

Goed.

Cameraman-cameo.

De beroemde western die door Quentin Tarantino dusdanig bewierookt werd dat een 'remake' niet kon uitblijven. Een volstrekt andere versie met zelfs een donkere cowboy, maar wel met een knipogende Franco Nero in de cameo. Het brein achter parels als Pulp Fiction en Reservoir Dogs heeft nogal een voorliefde voor cultpulp en al wat dies meer zij. En zo mag je Django rustig kwalificeren. Ondanks de klassiekerstatus vallen regelmatig cowboys dood neer voordat ze worden neergeschoten, wordt er veel misgeslagen tijdens gevechten, staat een cameraman zichtbaar in beeld en doen de Italiaanse dubs net zo ridicuul aan als de Engelse. Voor wie dit alles niets uitmaakt blijft er op zijn minst een onderhoudend filmpje over.

Redelijk.

Sam Brooks.

Tarantino’s western kent genoeg vaart om de lange speelduur te overbruggen, maar in tegenstelling tot zijn vroegere werk blijven echt legendarische scènes uit. Foxx steekt eigenlijk bleekjes af bij de rest van de cast, waaronder een iets te ver doorschmierende DiCaprio. Sterke dialogen blijven echter uit en de film kent tevens nogal wat geforceerde en tegenvallende scènes, waaronder die met de regisseur zelf. In zijn mislukte ‘ode’ aan weer een ander genre verliest de regisseur zich eigenlijk in een mengelmoes. Een soort van Peckinpah’s Blazing Saddles. Een vermakelijke mengelmoes, dat wel.

Goed.

Onevenwichtig.

Maar zelfs een aantal tenekrommend slechte acteerprestaties kunnen niet voorkomen dat dit toch wel lekker weghapt, en enigszins onderhoudend is. De toegevoegde humor werkt echter amper en staat in schril contrast met het vele geweld.

Toch ook wel leuk dat 'n Nederlander dit in elkaar heeft geflanst.

Redelijk.

Toffe trip.

Dat Stephen King zoveel jaar na dato op de proppen komt met een vervolg op zijn meesterwerk The Shining, had niet iedereen kunnen bevroeden. Misschien de schrijver zelf allerminst. Feit is wel dat hij altijd ontevreden is geweest over de filmparel die Stanley Kubrick van zijn boek had gemaakt. Zo erg zelfs dat hij het voor elkaar kreeg dat er later alsnog een andere versie van zou verschijnen. In miniserie-vorm en met beduidend minder succes. Het was in de jaren 90 toen veel van zijn boeken werden verbasterd tot een miniserie. Met wisselend succes.

Ook Doctor Sleep heeft die miniserie-vibe. En niet in de laatste plaats vanwege de speelduur. Maar ondanks dat het allemaal wat minder meesterlijk vervaardigd is dan de klassieker uit 1980, blijft een alleraardigst vervolg over. Regisseur Mike Flanagan, die eerder de tegenvallende griezelfilms Before I Wake en Occulus maakte, wist met die laatste titel evengoed flink te scoren. Althans, commercieel gezien. Met Ouija en de Stephen King Netflix-adaptie werd het al wat beter en met Doctor Sleep werd het budget aanzienlijk omhoog geschroefd. King moet Gerald's Game erg geslaagd hebben gevonden...

Hoe het ook zij, deze verlate opvolger (maar liefst 39 jaar na dato) weet te werken. Het grote publiek zal zeker worden vermaakt en Ewan McGregor lijkt een waardige Danny te zijn. De slechteriken helpen prima mee aan het mysterie dat het verhaal goed weet te omvatten. En ook al doet de Zweedse schone Rebecca Ferguson denken aan die dame uit 4 Non Blondes, en doen de oplichtende ogen eveneens denken aan de 90er jaren, het werkt allemaal uitstekend. De film doet de lange speelduur snel vergeten. Jammer dat men tegen het einde nogal uit de bocht vliegt.

Natuurlijk laat de regisseur 'Here's Johnny' met rust, al ontkom je als kijker niet helemaal aan een verplichte flashback. Het einde doet helaas geen recht aan het voorafgaande, alle goede bedoelingen ten spijt. Zo is de film tot dan toe voldoende spannend en weet het de concurrentie met Kings meest succesvolle boekverfilming ooit steeds aan te gaan. Op een andere manier, maar tof. De eindbestemming moest kennelijk het oude hotel zijn en de regisseur moest het ermee doen. Inclusief een kopie van Jack en andere referenties. Over de top en wellicht geforceerd, maar de trip ernaartoe was erg leuk.

***

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Platenpooier.

Na een ietwat lelijk geëdit openingsnummer ('Is Dit Alles' verandert enigszins voorspelbaar van studioversie in een liveopname, maar krijgt vervolgens een nogal slordig geplakt einde) blijkt deze docu over Nederlands beroemdste band toch de moeite waard te zijn. Misschien niet zo aandoenlijk en dicht op de huid als in het langverwachte 'Alles Doet 't Nog'' van Leon Giesen, maar wederom onthullend. Ditmaal minder tussen de regels en vooral direct.

Het verhaal van het drietal vrienden en hun telkens wisselende drummers en andere muzikanten wordt voor het eerst eens chronologisch verteld met gebruik van authentieke beelden en liedjes. Een waar feest voor de fan, maar hierdoor ook interessant voor diegene die dat niet is. Als geheel is het misschien wat rommelig en sommige verhalen zijn al eerder en vaker verteld, toch liegen bepaalde uitspraken er niet om. Zo blijkt dat Jansz zijn royalty's niet democratisch wilde delen bijvoorbeeld.

Het levert een verhelderend gesprek tussen de drie vrienden op waaruit blijkt dat er geen kwade zin in het spel was, maar toch. Het zat Vrienten nog steeds niet helemaal lekker, zo lijkt het. Lekker genoeg om na al die jaren nog steeds afscheid te blijven nemen, want muziek maken kunnen deze mannen als de beste. Het einde lijkt echter wel een beetje in zicht. Wederom met deze titel. Maar wie weet gooien de heren er na 'Klaar' nog één keer een briljant album uit. In de docu komt dit helaas niet aan bod.

Interessante bezoekjes aan locaties van vroeger en wat grappenmakerij rondom de vieze liedjes die Jansz niet wilde zingen (en geheel terecht zo kun je stellen) ronden dit geheel gemakkelijk af naar boven. Helemaal als er eindelijk en hoogstwaarschijnlijk voor het eerst uitspraken worden gedaan over het drugsgebruik binnen de groep. Lichtvoetig, maar duidelijk genoeg. Met als dieptepunt uiteraard de ex-verslaafde Van Collem die een boekje open doet.

Het is fijn dat, ook voor het eerst, de oud-bandleden eveneens aan het woord komen. Helaas veelal te kort, maar het is in ieder geval iets. De spanning druipt echter van hun gezichten en je zou bijna denken dat ze voorzien zijn van enige instructies door het drietal succesvollere leden, maar misschien was er niet zoveel te vertellen. De wanhoop in Copiers ogen blijkt echter door een ieder af te lezen en ook Dekkers pijn vanwege het vertrek vóór het succes spreekt boekdelen. Ja, dit maakt indruk.

En er is meer. Ook A&R-man Adri-Jan Hoes, compleet met oversized kunstgebit, mijmert er nog even rustig op los zoveel jaar na dato. Dat het geld vooral bij de familie Hoes bleef ondanks de recordomzetten had te maken met zeer slechte contracten. Volgens de platenpooier niets bijzonders 'want dat eerste album verkocht slecht en dus ging Telstar een avontuur aan met een tweede album.' Gelukkig nuanceert hij dit vervolgens door te stellen dat er allemaal winnaars hadden moeten zijn.

Het zijn toch een beetje de krenten in deze documentairepap van BNN-voorman Lodiers en zijn kompaan Nijboer. Echt geconfronteerd wordt er natuurlijk niet, zoals het onderonsje over geld ook door het drietal lieflijk wordt bediscussieerd, maar ellende hoort nu eenmaal niet thuis in de stormachtige carrière van de band die destijds door volwassenen verguisd werd. Dit laatste wordt geheel terecht nogmaals aangehaald, hoe bizar dit heden ten dage ook klinkt.

Het is uiteindelijk, zoals zo vaak, de muziek die hoogtij viert naast het gesproken woord. Mondjesmaat maar de beelden en klanken overwinnen en overheersen alles. Hoe interessant het verhaal inhoudelijk ook is. Die magische muziek. De klasse klinkende nederreggae die destijds vooral door de jeugd werd begrepen en door zichzelf serieus nemende recensenten de grond in werd getrapt. Alles gaat voorbij. Helaas ook Doe Maar. Maar oude tijden herleven gelukkig door deze documentaire.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.