Opinions

Ondanks de uitstekende acteerprestaties en het boeiende verhaaltje weet de film niet echt te raken. Ook de balans tussen komedie en drama is soms wat zoek, iets wat de film een onevenwichtig gevoel geeft. Toch blijft de film onderhouden. Redelijk.

Kapotte cameo.

Charlie's Angels is een vrolijke, lichtvoetige actiefilm geworden. Gelukkig neemt dit Bondeske avontuur de kijker allesbehalve serieus. Je zou de filmmakers kunnen kwalijk nemen dat de film een half uur te lang duurt en dat de cameo van de inmiddels kapot gebotoxte Jaclyn Smith nogal voorspelbaar is, maar voor de rest is het allemaal best aardig wat er wordt vertoond. Ondanks alle clichés op een stokje.

Geen hoogdravend gedoe dus, maar girlpower met een knipoog. En daar is op zich weinig mis mee. Een kniesoor die over de soms wat minder overtuigende vechtscènes valt; zo slecht als een bejaarde Robert De Niro die van Netflix nog één keer iemand door een raam moet meppen, wordt het gelukkig nergens. Gewoon de bovenkamer uitschakelen en achterover leunen. Het mag best voor een keertje.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Niet onaardig.

Lieve diertjes en Fanning moet toch een aardige combi zijn moet men hebben gedacht. En gelijk kregen ze met deze kinderfilm. De diertjes zijn wat suf en het Disney-gehalte hoog. De stem van het varkentje irriteert een beetje bij mij, maar goed. Geen babe, wel onderhoudend en vermakelijk voor de hele kleintjes.

Redelijk.

Charro is de film die Presley het liefst had willen doen. Echter toen het eindelijk, na alle meukfilms, zo ver was, had hij weinig zin meer. Hij was teleurgesteld in het uiteindelijke script en vond dat de film te snel moest worden opgenomen. Zo fanatiek als hij was tijdens de voorbereiding zo ongemotiveerd was hij tijdens de opnamen.

Het verhaal gaat dat Presley letterlijk tegen de regisseur, die ook verplicht werd dit vehicel dat zo mooi had kúnnen zijn te maken, de legendarische woorden sprak: "Let's do this, take the money and run! "

De regisseur en Presley mochten onder druk van de studio niets aan de film veranderen. Het was typerend voor de filmcarriere van Presley. Zelfs bij zijn zelfverkozen western had hij geen enkele inspraak.

Waarschijnlijk de meest gewelddadige film van de king.

Zinema

13 in een dozijn actiefilmpje. Leuk om de tijd te doden, meer niet. Wel met het verstand op nul, want hersenen zijn bij dit gemiddelde actie-werkje onnodig.

Koel karikaturaal.

Toen regisseur Hanson vanwege gezondheidsklachten tegen het einde van de film verstek moest laten gaan, werd de laatste hand aan Chasing Mavericks gelegd door zijn collega Michael Apted. Een project dat sowieso geplaagd werd door meer ellende. Zo kwam hoofdrolspeler Gerard Butler bijna om het leven tijdens een van de vele surfscènes. Hij speelt Frosty, leermeester van de legendarische Jay Moriarty. De echte Frosty komt overigens voorbij in een cameo als de man die Jay zijn board overhandigt vanuit de boot, tegen het einde van de film. Een niet in de credits vermelde wetenswaardigheid.

Legendarische surfer Jay Moriarty wordt goed geportretteerd door Jonny Weston, die overtuigend overkomt als de leergierige jongen die zo graag goed wil leren surfen. Zijn buurman leert hem de fijne kneepjes van het vak, maar daarvoor moet zich eerst een The Karate Kid-achtig tafereel afspelen. Aan clichés dan ook geen gebrek in dit op ware feiten gebaseerde drama dat, ondanks heftige thema’s, vaak mierzoet aandoet. De film leunt zwaar op de vriendschap die zich ontwikkelt tussen de twee koele surfers. Karikaturaal en voorzien van dik drama, maar wel werkend.

Goed.

Met dank Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Lynch-light.

Ondanks het lichte Lynch-randje, blijft deze thriller nogal duidelijk binnen de lijnen. De film kent sterke momenten die worden afgewisseld met saaie of zelfs zwakke momenten. Aan Daniels ligt het niet zo zeer, hij speelt een uitstekende rol. Verhaaltechnisch wordt er echter een hoop spanning weggenomen wanneer halverwege de uitkomst al wordt weggeven en ondanks het simpele verhaal, werken niet alle zij-plotjes even goed.

Redelijk.

Aardige animatiefilm uit o.a. de Franse keuken, met nogal wat videogame invloeden (Mario Galaxy, Zelda etc.). Vooral de animatie ziet er keurig uit, het verhaal is zeer clichématig. Met de humor schort het nogal, die is vaak niet zo heel erg sterk.

Heb getracht de originele titel te bekijken maar kon alleen de NL-versie achterhalen. Vroeger had je bij animatiefilms de keuze in je DVD-menu tussen Vlaams en Nederlands. Tegenwoordig trommelt men de stemacteurs uit beide landen bij elkaar. Hetgeen de verstaanbaarheid niet altijd ten goede komt. Zo had ik nogal moeite om bepaalde Belgische acteurs te verstaan (hetzelfde zou andersom kunnen gelden voor een Belg).

Het is leuk om te zien dat Pixar en DW niet langer meer het alleenrecht op dit soort films hebben (iets wat we ookal ontdekten ten tijde van bijv. Ice Age). Met name de kleintjes zullen hier vast erg van genieten (misschien een beetje eng voor de allerkleinsten overigens). Toch had er wel wat meer originaliteit in mogen zitten. Redelijk.

Live chatten.

De zogenaamde 'live' chatrooms in dit drama bieden een hoop opties. De maker laat zich daardoor niet van de wijs brengen, maar maakt wel de verkeerde keuze door een ongepast thriller-element toe te voegen. Uiteindelijk ontspoort de film en blaast de nachtkaars van dit film-toneelstuk zichzelf uit.

Redelijk.

Mooi, maar niet altijd even sterk.

Uitstekend acteerwerk, prima camerawerk, mooie locaties, sfeer etc. het zit er allemaal in. Del Toro is een overtuigende Che, maar echt boeien wil het allemaal niet. Het drama is vaak oppervlakkig en de vechtscenes enigszins eentonig of te kort (op de mooi gefilmde stadsguerrilla na). Ook de balans hiertussen vond ik niet altijd evenwichtig. Ieder zijn meug uiteraard, maar mij kon het niet zo verschrikkelijk bekoren. Op naar een beter deel twee dan maar.

Redelijk.

Weinig boeiend.

Ondanks dat deel een, mijns inziens, ook geen feest is, valt dat deel beter te pruimen dan dit. Er wordt hier wel erg veel aan herhaling gedaan. En dan helaas nogal zoutloos. Het duurt en het duurt maar grijpt mij iig niet bij de strot. Mis de kruiden in deze soep. Qua drama gaat men niet echt de diepte in en qua oorlog/actie valt er ook verdomd weinig te beleven (dit itt Part One).

Twee sterren.

Grauw en griezelig.

Een goede film is The Chernobyl Diaries wel geworden, ondanks het gemakkelijke gegeven en flinterdunne verhaaltje dat vooraf doet rieken naar een hoop clichés. Okee, die worden dan ook niet geschuwd, maar het verhaal kent een prima opbouw en het slachtvee wordt verder goed ingevuld. Met name Diatchenko doet het prima als de gids van het groepje toeristen dat beter weg had kunnen blijven uit de omgeving van het immer creepy Tsjernobyl.

De ‘losse’ camera draagt bij aan een realistische sfeertje, dat steeds meer beklemmend wordt. Iets waar de verlaten en door stralingsgevaar bedreigde omgeving zijn steentje tevens aan bijdraagt. Van grauw en griezelig gesproken. Dit is sowieso een horror die het moet hebben van de spanning en niet zozeer van de gorigheid en daarin wordt ruimschoots geslaagd. Er zit een continu gevoel van suspense door de film heen.

Een dynamisch geschoten en onheilspellend werkje dus, dat menigeen de stuipen op het lijf zal jagen. Toch had er wellicht meer ingezeten, ware het niet dat het blik clichés tot op de bodem leeg moest. Zo wordt een hoop sfeer om zeep geholpen door iets te veel vijanden in beeld te willen brengen. Uiteindelijk is het einde an sich ook wel een beetje makkelijk en flauw. Evengoed is Chernobyl Diaries er eentje die je met gerust hart kunt opzetten, want vermakelijk is het allemaal zeer zeker.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Alle clichés op een stokje in een zoutloos geserveerd verhaaltje dat zo voorspelbaar is als zuurstof. Een behoorlijke worsteling om af te kijken. Brrr..

Kort maar krachtig.

Niet alle kijkbuiskinderen zullen genieten van deze drama-thriller. Dit omdat heftigheid hoog in het vaandel staat. Zo wordt dankzij een rustige opbouw de kijker vanzelf in de rauwe nachtmerrie meegezogen en blijft men achter met een bittere nasmaak.

Zeer goed.

Mooie cinematografie en een sfeervol verhaal maken nog geen Chinese E.T. Helaas, want alle goede wil ten spijt, stijgt dit werk nergens boven goed uit. Redelijk.

Flitsend volgzaam.

Les Chevaux de Dieu doet met name aan het begin een beetje denken aan 'Cidade de Deus'. Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: dat niveau wordt niet helemaal gehaald. Daarvoor is de omschakeling van misbruikte achterbuurtschoffies zonder enige vorm van fatsoenlijke toekomst naar zelfmoordterrorist nog steeds te afstandelijk. Vreemd genoeg. Hoe interessant, gewaagd en origineel een en ander vanuit de Marokkaanse invalshoek wordt gepresenteerd, behalve een volgzame jongen die gelijk als zodanig wordt gepresenteerd valt het nog steeds moeilijk uit te leggen waarom zelfs, of juist met name, dit soort jongens zich om laat lullen. En dat essentiële onderdeel van dit episch aandoende drama is nu juist een beetje minder sterk. De fijne visuele omlijsting ten spijt.

Het mag gezegd dat deze multiculti co-productie flitsend is geschoten. Zodoende heeft het camerawerk de kijker al vóór de sterk performende kindacteurs bij de strot gegrepen. Welwillend of niet, als kijker heb je het idee dat er een meesterwerkje in het verschiet ligt. De technische zijde wordt in elk geval goed vertegenwoordigd. Vlot gemonteerd en inhoudelijk ook nog eens meeslepend, de eerste helft van de film is bijzonder sterk. Al zou je je nog kunnen afvragen waarom de verkrachtingsscène zo plotseling wordt gepresenteerd. Het blijkt een terugkerend thema te zijn dat de film een misselijkmakend ondertoontje geeft. Toch komt dit realistischer over dan de radicalisering van het gros van de hoofdrolspelers. Hoe naturel het acteerwerk ook is.

Les Chevaux de Dieu is echter geen slechte film. Verre van zelfs, maar de ingeslagen weg is interessanter dan het uiteindelijke vervolg. Tevens vanwege het feit dat de hoofdrolspeler ondanks zijn vele twijfels en korte inlijvingsperiode wel erg vastberaden is. Misschien is het de teleurstelling dat er ook iets anders van de film had kunnen worden gebrouwen. Wellicht iets beters. Al zullen de meeste filmjury's het daar niet mee eens zijn. De film werd immers overladen met prijzen. Misschien omdat de Casablanca-aanslagen amper wereldnieuws waren na 9/11. En je wordt inderdaad niet als martelaar geboren, maar vooral als kansarme baby. Juist die interessante belofte van echte psychologische ontleding wordt slechts ten dele ingelost.

Goed.

Met dank aan Cinéart voor het recensie-exemplaar.

Schitterend camerawerk, een snufje drama en na een ietwat langdradige intro begint de film te lopen. Om te eindigen met een flinke dosis actie uit de koker van Woo. We zijn benieuwd naar deel twee. Goed.

Kind van de rekening.

De scheiding tussen Pixar en Disney destijds lijkt pijnlijk duidelijk te worden tijdens deze foeilelijke animatiefilm die zeer goedkoop oogt. Het rommelige verhaaltje weet amper te bekoren en humor valt ver te zoeken. Zelfs als kinderfilm voor de allerkleinsten is dit kind van de rekening, als gevolg van de breuk, geenszins geslaagd.

Matig.

Bovengemiddelde familiefilm met leuke stemmencast. Enorm de hemel in geprezen door de W&G fans en hierdoor enigzins overgewaardeerd. Evengoed prettig vermaak voor jong én oud.

Gebeten pop.

Ondanks dat de film over een moorddadige speelgoedpop destijds succesvol genoeg was om te ontaarden in een lange reeks, leert herzien van deze griezelklassieker dat dit werk de tand des tijds niet goed heeft doorstaan. Zeg maar gerust: erdoor hard is gebeten. De acteerprestaties en dialogen zijn tenenkrommend en de scènes met de pop leunen veel te vaak op suggestie en geklungel naar iets waar menige Oz of Henson zich voor zou schamen. En dat anno 1988.

Doorsnee.

Chucky's uier.

Ongeveer van hetzelfde laken een pak als deel 1, maar ditmaal met iets aardiger settings. Vooral de speelgoedfabriek biedt een prachtig decor tijdens de finale met de moordlustige pop. Wederom voorzien van wisselvallig acteerwerk en weinig bijzondere kills. De uier van de melkkoe, die Chucky heet, zou echter nog lang niet zijn leeg gemolken.

Twee sterretjes.

Spannende actie-SF met sterke cast en een prima en vlot verteld verhaal. Een aangename verrassing op een enkel minpuntje qua voorspelbaarheid na. Ook de actie overheerst soms een beetje. Zeer goed.

Een van de slechtere King-verfilmingen is dit Children Of The Corn. De film is op vele vlakken fout. Kreeg vanwege het video-succes nog een aantal vervolgen. Matig.

Niet onder de indruk.

En dat komt met name door de zogenaamde tweede helft waar de ongeloofwaardigheid en Hollywoodwetten zegevieren. Ook zijn een aantal moorden scary maar andere weer rommelig in beeld gebracht. Het is natuurlijk ook niet makkelijk werken met kleine kinderen in een film als deze. Ook vond ik het een minpunt dat de kinderen nergens écht eng werden. Het tweede deel van de film kent vooral veel voorspelbaarheid. En dat is jammer, want e.e.a. begon uiterst spannend en afwijkend van allerlei cliché's. Helaas hebben de makers dit, mijns inziens, niet vol kunnen houden. Met als dieptepunt het Hollywoodiaanse einde.

Redelijk.

Gemiddelde thriller met een altijd enge Beck. Dit minder bekende Craven werkje is enorm gedateerd tegenwoordig. Dit is niet erg, maar het levert soms komische scenes die niet komisch bedoeld zijn op.

Menig mens.

Disney’s laatste is, zoals gebruikelijk, behoorlijk zoet. Het verhaal over een zielige jonge Chimpansee zal bij menig mens een traantje los weten te pinken, maar een en ander voelt veel minder natuurlijk aan dan bijvoorbeeld de moeder der Chimpansee-documentaires: ‘Chimps Onder Elkaar’ van Bert Haanstra. Een en ander zal ten faveure van het verhaal zijn gemanipuleerd en de muzikale onderonsjes zijn tenenkrommend, maar voor de rest is dit een knap geschoten film.

Goed.

Sociale chimpansees.

Een vermakelijke documentaire van Haanstra, die ondanks de voornamelijk eenzijdige setting van de dierentuin blijft boeien. De rustige en licht komische vertelstem van de regisseur zelf werkt daar onder andere aan mee. Het zijn natuurlijk hoofdzakelijk de chimpansees die weten te boeien. De sociale structuren zijn natuurlijk interessant, evenals de vergelijking met mensen. Het maakt het ‘aapjes kijken’ nog leuker.

Zeer goed.

Voordat de bom valt.

Mooie thriller, die destijds nogal wat stof deed opwaaien vanwege de opkomst van kerncentrales. Er wordt sterk geacteerd, maar Lemmon steelt de show als de expert met gezond verstand. Douglas produceerde deze klassieker zelf.

Het ernstigste ongeluk met kernenergie uit de geschiedenis zou zeven jaren later plaatsvinden in Tsjernobyl, Rusland. Heel even mochten we geen sla meer eten in ons koude kikkerland, maar schijnbaar boezemen de ons omringende nachtmerrie-machines heden ten dage bij niemand nog angst in. Doe Maar en Herman van Veen vulden de jaren '80 met zorgwekkende liedjes omtrent de 'kern' van de zaak.

Zeer goed.

Schitterende drama-thriller van hoogstaand niveau met wederom een geniale Nicholson. Zeer goed.

Bovengemiddelde jeugdfilm met Van Dyke. Zoetsappig maar met aardige liedjes.