Opinions

Onevenwichtig.

En ondanks alle goede bedoelingen, veel te clichématig. Men streeft op zo een manier het doel, van misstanden binnen het immigratie-beleid aan de kaak stellen, voorbij. En wordt e.e.a. vervelend uit te zitten.

Sommige zijplotjes werken nauwelijks of zijn ronduit vervelend. Ford en Liotta zijn niet slecht, maar het verhaal is verre van goed. Met als dieptepunt de onzin met Sturgess. Het helpt ook niet mee dat zijplotjes elkaar weer eens moeten ontmoeten.

Redelijk.

Popcorn-pur-sang.

En licht gezouten het lekkerst in dit geval.

Want zoetigheid zit er slechts een beetje in. Het is vooral een wraakfilmpje gebaseerd op de bekende comic. Doorspekt met een een prima underground soundtrack en dito sfeer.

Helaas is Lee tijdens de opnamen op verschrikkelijke wijze om het leven gekomen, al zie je dat verder niet aan de film af.

Goed.

De veelbelovende combi van Pacino en Friedkin was helaas niet genoeg om deze destijds, vanwege het thema, zwaar bekritiseerde en vage thriller tot een hoger plan te tillen. Gemiddeld.

Kliekjes.

Maar die kunnen zo 's nachts best smakelijk zijn.

Dat dit script rommelig is gaat veel te ver, maar de ingredienten worden er wel bij de haren bijgesleept. En toch proeft dit niet verkeerd. Weer zo'n voordeel van de synopsis negeren.

Onevenwichtig is e.e.a. wel. Daar bedoel ik mee te zeggen dat het thriller-aspect beter uit de verf komt dan het drama.

Een beetje een allegaartje. Stiles' personage is niet even prettig, maar op z'n minst boeiend. Ze speelt, mijns inziens, realistisch een vrouw met een ontwikkelingsstoornis of andere disorder die enigszins vaag blijft. Vreemd sfeertje ook bij tijden. Maar wel vermakelijk en onderhoudend, ondanks het ietwat laffe einde en 'n aantal minder geslaagde zijplotjes. Met dank aan Considine, die de film draagt.

Goed.

Een lekkere soundtrack en heerlijk aangedikte characters maken deze luchtige komedie van Waters. Goed.

Huilende held.

Dit mooi gefilmde en lekkere martial-arts filmpje kent een mysterieus tintje en een kleine traan. Niet dat het verhaal enige emotionaliteit aan de kijker ontlokt, maar Dacascos als huurmoordende samoerai pinkt nu eenmaal graag een traantje weg na het uitvoeren van zijn opdrachten. Origineel is het verhaal allerminst, maar de uitvoering en dan met name de audivisuele combinatie is erg prettig.

Goed.

Mooi drama met goede vertolkingen en de beroemde twist. Mooi verhaal, spanning en een schitterende score. Zeer goed.

Bejubelde Béla.

De bejubelde regisseur Béla Tarr beleefde zijn debuut met het eind jaren 70 geschoten Családi Tüzfészek. Een indringend familiedrama waarmee hij nog ver verwijderd was van zijn latere successen, maar op 22-jarige leeftijd al wel veel indruk wist te maken. Het uitzichtloze bestaan in een Hongarije waar huisvesting te kampen heeft met enorme krapte, wordt in een documentaire-achtige stijl aan de kijker voorgeschoteld middels close-ups van conflicten.

Met name aan het begin is het ietwat onduidelijk een lijn te ontdekken, mede door de gebrekkige subs (niet alles wordt ondertiteld) en het afwenden van de camera (in en uit focus). Het voelt soms als een allegaartje, waarbij de vrolijke muziek in schril contrast staat met de deprimerende beelden. Een verkrachting die van dichtbij des te naarder wordt ervaren, een teleurstellend gesprek met een huisvestingsambtenaar. Treurigheid alom.

Net als de focus - zowel letterlijk als figuurlijk - is de film in zijn geheel wisselvallig. Ondanks dat er gebruik is gemaakt van amateurs en menige figurant gewoon een voorbijganger blijkt te zijn die argwanend in de camera kijkt, zijn met name de acteerprestaties best sterk en rauw. Helaas vermoeien de telkens oplaaiende ruzies in combinatie met de ontbrekende structuur en gaat een en ander uiteindelijk aan kracht inboeten.

Voor de echte liefhebbers van arthouse hoogstwaarschijnlijk verplichte kost vanwege de invloed die de filmmaker later kreeg in cinemaland. Maar volgens de kenners is dit meer een oefening geweest voor zijn latere werk. De gerestaureerde film maakt deel uit van de Béla Tarr Collectie die nu te streamen is via myLum of binnenkort gekocht kan worden als dvd-box van Lumière. Zijn 7 uur durende magnum opus Sátántangó is een van de vier te bewonderen films.

**½

Met dank aan Media Tornado voor het recensie-exemplaar.

Origineel en bij vlagen zeer spannend werkje met claustrofobische sfeer. Het vervolg is een herhalingsoefening, het derde deel is wel weer intrigerend. Goed.

De magie van het onbekende is er wat af in deze herhalingsoefening van deel een. Dit bij vlagen matige aftreksel is gemiddeld.

Door wat meer inzicht te geven wordt er een iets betere film geschapen dan het gemiddelde deel twee, maar de echte magie van Cube wordt helaas niet meer behaald. Redelijk.

Draak van een film.

E.e.a. is enigszins onderhoudend, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Pitt overtuigt amper en ook Swinton wekt irritaties op. De film zelf verblijft in een soort van apathische toestand en weet nauwelijks emoties los te weken. Vermakelijk is het geenszins. Het verhaal is te zoutloos voor woorden ondanks het ontzettend leuke gegeven. En het duurt, en het duurt.. Alles is zo netjes binnen de lijntjes en de volstrekt belachelijke en mierzoete zijplotjes doen al snel vermoeden dat er Oscars moeten komen. Saai en voorspelbaar zijn wat mij betreft de thema's van de film. Neen, dit kan mij met alle moeite van de hele wereld echt niet bekoren. Brrrr.

Hopelijk is Fincher tijdelijk in de war, en komt alles ooit weer goed...

Sorry.

Ik snap dat de fans dit werkje hoog hebben zitten, maar deze classic kon mij amper bekoren. Had er nog wel zin ook.

E.e.a. valt (of staat) met Cushing, wiens personage mij weinig deed. Vond Krempe i.i.g een stuk boeiender. Maar daarmee verloor het verhaaltje mij ook wel een beetje. Krempe wil namelijk 10 keren zijn baas verlaten maar blijft er telkens bij rond hangen. Hmmm...

Ook het zijplotje met de werkster en Court vond ik allesbehalve sterk, om van de monster-verschijning van Lee nog maar te zwijgen. Door de plastic decors wil ik best heen prikken. Maar.. Volgens mij had er toch echt wel meer in kunnen zitten. Ook toentertijd.

Ga het zeldzame vervolg nog wel proberen, hopelijk biedt dat meer perspectief.

Dit is slappe hap, mijns inziens.

Slappe spin-off.

The Conjuring was best een aardige griezelfilm. Omdat de film veel geld opbracht kwam er een vervolg én een spin-off: Annabelle. Een slappe horrorfilm die inmiddels al weer twee vervolgen kreeg. Omdat men nooit genoeg geld heeft besloot men in Hollywood er nog een spin-off bij te verzinnen. Het werd het zeer matige The Nun, een film om snel te vergeten. En zo belanden we bij The Curse of La Llorona, wederom een spin-off met bovennatuurlijke verschijningen.

Linda Cardellini is een beeldschone en interessante actrice, maar ook zij voegt weinig toe aan dit debacle. Want waar je zou hopen dat de drijvende krachten achter 'The Conjuring-universe' hun lesje hebben geleerd na The Nun, heeft men waarschijnlijk alleen gekeken naar het geld dat die film heeft opgebracht. En dat was heel erg veel, ondanks de creatieve armoede. Alle films tezamen zorgen zelfs voor een van de meest succesvolle horrorfranchises ooit, commercieel gezien.

De ware fans moeten hun hoop maar houden op deel 3, maar ook die verschijnt van de hand van deze regisseur. The Curse of La Llorona kan men rustig overslaan, er valt niets te zien wat we niet al eerder hebben gezien en in alle gevallen waarschijnlijk beter. Het acteerwerk is niet zo heel best, maar het zijn vooral de schrikmomenten die totaal niet werken. Eigenlijk schiet de film in alle opzichten tekort en is misschien zelfs voor iemand die nog nooit een horrorfilm heeft gezien een tegenvaller.

**

Met dank aan Warner voor het recensie-exemplaar.

De minste.

Van de originele trilogie welteverstaan.

Want de deel 2-remake uit de jaren '80 blijft uiteraard het dieptepunt van alle vliegjes.

Wel de meest macabere, maar helaas ontbreekt het ook dit deel aan goede spanning. De griezelmomenten zijn namelijk op een vinger te tellen en ook nog eens flauwtjes in beeld gebracht.

De film doet rommelig aan en het geneuzel met Wan (zelden zo een slecht opgemaakte blanke als Chinees gezien) wordt nergens uitgediept. Naar enige motivatie mogen we dus raden, hetgeen een beetje stoort. Wel leuk om Kwouk eens in een vroege rol te zien.

Het acteerwerk is sowieso niet erg sterk, met als dieptepunt de inspecteur.

Helaas.

P.S. De synopsis klopt niet, maar dit terzijde.

Doorsnee.

Sfeervol griezelen.

Met het kleurgebruik en de sfeer zit het wel goed in deze oude griezelfilm. De acteerprestaties schommelen een beetje maar storen nergens. Wat wel een beetje stoort is dat na het goede begin de film tegen het einde een zwakke duikvlucht neemt. Ook de scenes met de mummy vallen nogal tegen.

Redelijk.

Wass filmcarriere werd gelijk om zeep geholpen met deze draak. Waar Edwards goede intentie nog merkbaar was in Trail blijkt dit zeer matige aftreksel van Sellers een regelrechte belediging voor de fans te zijn.

Originele opbouw.

Als kijker worden we verwend met een onderhoudende en originele opbouw naar een griezelfilm die uiteindelijk door Reed wordt afgemaakt. Hij doet dit met verve, maar zit opgesloten in een script dat meer nadacht over het voorspel dan over het orgasme.

Toch is dit na de ultieme weerwolf-klassieker met de zoon van de legendarische Chaney, een heel aardige film. Diegene die de echte sfeer van een overmatig behaarde lycanthrope zoekt, blijkt nog steeds beter af met een zwart-witte 'The Wolf Man'. Toch is dit een leuke tweede.

Goed.

65 jaar.

Zou oud was Norris tijdens deze film. Speciaal voor de gelegenheid werd zijn gezicht glad getrokken, zijn gebit gewassen in Glorix en zijn haardos geverfd. Wat een feest.

Chuck was overigens niet de enige die bij de plastic-dokter langs ging. Zie de mevrouw op de hoes/ poster.

Het acteerwerk komt helaas overeen met al het plastic, al moet gezegd dat dit niet de minste prestatie van The Chuckmeister is. Met name het knokken is wat lastig geworden. Misschien daarom de keus om Chuck in elkaar te laten meppen door de bad guy?

De film is zoals vrijwel elke Norris-productie. Goedkoop, simpel en vanaf minuut 1 voorspelbaar. Het wordt toch tijd voor pensioen.

2 magere sterretjes.

De voorloper.

Van Depp en consorten. Althans, dat zou je bijna zeggen. Ware het niet dat dit werkje net iets minder vakkundig in elkaar is gestoken dan de beroemde trilogie. Toch is e.e.a. niet veel minder sterk, want mijns inziens zijn die films ook geen feest.

Waarom dit toentertijd met de grond gelijk werd gemaakt is mij niet geheel duidelijk geworden. Al is wel duidelijk dat de sufheid van deze flick afstraalt. ZIe het als een uiterst clichématige en voorspelbare avonturenfilm voor de jeugd, die eigenlijk bedoeld was voor volwassenen.

Doorsnee.

Deze horrorfilm zit zo vol met cliché's, onlogica, goofs en tenekrommend acteerwerk dat je de tijd begint af te tellen. Slecht.