Opinions

Met alleen neuken houd je geen relatie vol.

En met alleen erotiek ook geen film. Al moet gezegd dat de kracht van de erotische scènes vooral in de suggestie ligt. Enfin, de scènes werken wel, Seyfried hoeft haar mondje maar open te doen.

Wat overblijft is het slappe thrillergedeelte dat vanwege de hoge mate van voorspelbaarheid amper werkt. Het einde is erg laf en het eindshot is al helemaal flauw.

Misschien had de film het meer richting drama moeten zoeken i.p.v. thriller, feit blijft dat de zit wel onderhoudend is.

Redelijk.

Hmmm.

Zoals al eerder beschreven, Zen is ongeloofwaardig. Een klein meisje kan het qua kracht idd moeilijk winnen. De soundeffects kunnen nog zo zwaar zijn, ze kunnen niet verbloemen dat het slachtvee regelmatig wegduikt of staat te wachten op de klap danwel trap.

Het acteerwerk is heel erg slecht en ook het verhaaltje rondom een meisje met een verstandelijke handicap heeft geen enkele toegevoegde waarde. De exuusbrief, voorafgaande aan de film, van Pinkaew bevestigt dit, mijns inziens.

Toch zitten er ook een aantal acrobatische hoogstandjes in de film en vond ik de scenes rondom het flatgebouw erg goed. Maar meer dan een Jaa-light is het allemaal niet geworden.

Hopelijk kan Pinkaew deze neerwaartse spiraal doorbreken en komt er nog een samenwerking met Jaa. Want ook die bakt er zonder de regisseur aanzienlijk minder van. En hopelijk gaan er dan ook echte acteurs meedoen.

Een nipte goed.

Viva VHS!

Alhoewel, V2000 was eigenlijk veel beter. Maar dit terzijde.

Eindelijk weer eens een obscure titel van Warner in mijn Panasonic NV-HS950. De VCR die zelfs de meest kapotte tapes afspeelt. En deze ex-rental was behoorlijk gehavend. Geen maagd meer, zullen we maar zeggen.

Deze standaard actie-flick uit de jaren '80 stelt weinig voor, maar is onderhoudend. Het verhaaltje gaat nergens over, met als dieptepunt een van de bad guys die op een bal kernafval (die hangt aan een heli) wil springen. Waarom? Geen idee, maar het levert wel leuke plaatjes op.

Het verhaaltje dient dan ook meer als kapstok voor een aantal redelijke tot zeer goede stunts. E.e.a. doet denken The A-Team en McGyver. Al is de toon hier ietsje grimmiger. Sommige bad guys gaan namelijk wel dood. Niet zo gek bleek de associatie met bovenstaande series, toen bleek dat Bail een TV-man pur-sang was. Zo regisseerde hij o.a. Knightrider. Misschien ontbrak het deze film ook wel aan een Hasselhof. Wie weet. Ik vermoed eerder aan een Kitt.

Edit/ Leuk om te lezen dat stephan73 diezelfde associatie had. Voel ik me weer een beetje normaal.

Doorsnee.

Platgetreden paden.

Het verhaal kent voornamelijk platgetreden paden en de uitvoering van deze horrorfilm onderscheidt zich verder ook niet echt. Toch kent de aan Saw doen denkende film een aantal griezelige scènes en is een en ander enigszins onderhoudend. Echt goed wordt het helaas nergens.

Redelijk.

Redelijk vermakelijk, luchtig drama met sterke cast dat ietwat gedateerd is. Bovengemiddeld door goede vertolkingen.

Angstaanjagende psycho.

Bana moet haast wel de rol van zijn leven spelen als Mark Read, de beruchte crimineel uit Australië. De film kent een uitstekende sfeer en de nodige droge humor. De visuele foefjes en het 'rijmpje' doen de film erg goed, evenals de constant dreigende psycho.

Zeer goed.

Voor de kiezen.

Een van de meest verschrikkelijke rip-offs van Jaws is deze ‘Giant Crocodile’. Een amateuristisch aandoend pulpwerkje, waarbij de slachtoffers van een uit de kluiten gewassen en zeewaardige krokodil vooral druk rondspartelen en bloed spugen. Nepper dan nep uiteraard. Hoofdzakelijk het inzoomen op een oog van het beest, afgewisseld met afgrijselijke special effects, is wat de kijker het meest voor de kiezen krijgt. De poster of de hoes van de VHS of DVD bieden meer vermaak dan dit gedrocht van maar liefst anderhalf uur daadwerkelijk uitzitten.

Wie niet vies is van een beetje B-vermaak rondom krokodillen, kan beter zijn of haar heil zoeken bij die andere film uit hetzelfde jaar: Alligator.

Slecht

Deze klassieker is niet de beste King-verfilming maar Carpenter maakte een film die tegenwoordig nog steeds vermakelijk is. Redelijk.

Suikerzoete remake.

Een van de velen (de eerste boekverfilming stamt uit 1908), maar zeker niet de minste. In sfeervol zwart en wit geschoten en ondanks het nodige geschmier toch vermakelijk. Dat komt vooral door Owen die een zeer norse Scrooge weergeeft en het verhaal van Dickens, dat nog altijd weet te beroeren.

Goed.

Zielloos.

En een ziel behoort een kerstfilm niet te ontberen. Het identiteitsloze geheel dat Zemeckis er van heeft te brouwen doet denken aan zijn mislukking 'The Polar Express'. Maar zelfs na 'Beowulf' blijft hij 'real animation' maken, hoe onnatuurlijk de personages er ook uit zien.

Ondanks de aanwezigheid van Carrey kent de film vrijwel geen humor en is het binnen de zeer lange rij van Dickens-verfilmingen een weinig opvallende film. Wat het plot tevens een beetje tegenzit is de magere introductie van de hoofdrolspeler zelf. In 3D zal de kijker waarschijnlijk meer plezier beleven.

Doorsnee.

Beroemde Bob.

Na het succes van A Street Cat Named Bob uit 2016 kon een vervolg niet uitblijven. Wederom met Bob zelf, de beroemde straatkat die zijn baasje meehielp met afkicken van de heroïne. Nu was de eerste film al niet bijster sterk, het waargebeurde gegeven en de aanwezigheid van de echte kat deden menig hart smelten. Het geheel was dusdanig met een feelgoodsaus overgoten dat het werkte. De prent was even sympathiek als het verhaal en de hype hielp een handje, met bioscopen vol kattenliefhebbers als gevolg.

Vier jaar later blijkt de truc niet nog eens te werken. A Gift from Bob (onder die titel wordt hij in Nederland uitgebracht) verzandt in te dik aangezette clichés en een zeer ongeloofwaardig verhaal. Het is allemaal mierzoet en er wordt niet heel sterk geacteerd door eenieder. In de vorige film zat door de drugsverslaving nog wat bitter aan het zoet, maar nu knappen alle vullingen in je gebit spontaan open. Het verhaal wordt rommelig verteld en een en ander doet soms zelfs denken aan een kinderfilm. Bob had beter verdiend.

**

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Wellicht & weleer.

Een suikerzoete romantische komedie, waarbij de humor door de loop der tijden behoorlijk is ingehaald. Belegen dus en het kluchtige verhaaltje werkt in deze tijd ook een stuk minder dan dat het wellicht weleer ooit deed. Geen onplezierige kijkervaring verder, maar de (kerst-)klassiekerstatus is inmiddels achterhaald.

Redelijk

Onevenwichtige kerst.

De tijd vliegt vrij gemakkelijk voorbij tijdens deze enigszins origineel aandoende kerstkomedie. Het verhaaltje is enorm voorspelbaar, maar de uitvoering is best een beetje bijzonder. Een echt evenwichtig geheel is het helaas niet geworden. Op kerstgebied blijkt die andere film van de regisseur, Black Christmas, toch een stuk geslaagder. Tijdens een griezelige scène in een warenhuis lijkt het zelfs heel even of de regisseur dat ook vindt, wanneer de film bijna qua genre lijkt te veranderen.

Redelijk.

Idle’s terugkeer.

Het vervolg op de beroemde kerstfilm uit de nog beroemdere Lampoon Vacation-reeks is helaas niet al te grappig. Waar cousin Eddie eerder tijdens twee delen Chase van een komische ondergang redde, is een film voor zichzelf te veel van het goede. Onderhoudend is een en ander wel, maar vaak ook veel te flauw en voorspelbaar. De terugkerende Idle, die ook al in een ander verwaarloosbaar deel op de proppen kwam, is ook hier een van de weinige hoogtepuntjes in deze allesbehalve hilarische komedie.

Doorsnee.

Magische mix.

Met behulp van zeer goede CGI wordt er langzaam aan een geweldige sfeer gebouwd, tijdens deze sterke film die een verfrissende invalshoek kent. De opbouw draagt bij aan het feit dat je als kijker wordt meegezogen in een spannend avontuur, dat een behoorlijke finale kent. Het inmiddels populaire subgenre ‘found footage’ werkt wonderwel in deze combinatie en draagt samen met de acteurs bij aan een realistisch tintje. De magische mix van verschillende genres doet dat eveneens.

Zeer goed.

Narnia 2

Dit vervolg op de avontuurlijke fantasyfilm gooit het iets meer over de spektakelboeg, hetgeen de film niet altijd even slecht uitkomt maar wel een andere feel geeft. Toch blijkt het grootste manco nog steeds de niet-boeiende hoofdpersonages te zijn en de verder weinig bijzondere verhaallijn. Het sprookjespad van deel 1 had misschien beter kunnen worden vervolgd, want nu wil de film een te breed publiek bedienen. Iets wat slechts ten dele lukt.

Redelijk.

Voor de doelgroep geslaagd.

Voor kleine kindertjes is dit een aardige film, maar de voor de volwassen kijker zal e.e.a. als te zoet worden bevonden. De kindacteurs wekken eerder irritatie dan empathie op en de dieren zien er vaak onbedoeld hilarisch uit qua CGI. Toch vliegt de veel te lange speelduur best snel voorbij en kan men niet ontkennen dat dit voor de doelgroep een enigszins geslaagd wegkijkertje is.

Redelijk.

Roemeense remake.

Een leuk aspect van de documentaire 'Chuck Norris vs Communism' is dat het weer even die oude videoband onder de aandacht brengt. Al is de boodschap hier nog wel wat meer dan dat alleen. Viva VHS! Ondanks het gebrek aan hoge resolutie zal voor menigeen de herinnering aan de magnetische band zoet zijn. Hij zorgde er immers voor dat de bioscoop thuis kon worden beleefd. De magie die dit met zich meebracht is vooral te voelen door hen die dit destijds hebben meegemaakt. Tegenwoordig wordt je platgebombardeerd met interactieve televisie, 3D-Blurays, Netflix én allerhande illegaliteit waarmee het door ons zo geliefde medium kan worden afgespeeld. Dat laatste in dusdanig opzichtige mate dat de kinderen van tegenwoordig geen idee hebben dat er - buiten de bioscoop om - eigenlijk betaald dient te worden voor het aanschouwen van een film. Men downloadt er lustig op los heden ten dage, filmliefhebbers incluis. Tot er boetes komen, eerder zal men daar ook echt niet mee stoppen. Maar dat terzijde.

Er is een link, wat dat betreft, met deze documentaire. In het Roemenië van de jaren 80 werd er ook illegaal gekopieerd en gekeken. Misschien wel niet in dusdanig hoge mate als heden ten dage in Nederland het geval is, maar wel voldoende om een regering omver te werpen. Althans, dat is wat de makers je willen doen geloven. Feit is dat een ieder die in het decennium van Rubiks kubus met zijn puistenkop in de lokale videotheek de nieuwste Chuck Norris meekreeg naar huis, weet dat dit omverwerpen slechts een peulenschil moet zijn geweest. Het feit dat zoiets als een videorecorder kon worden aangesloten op een doodgewone TV was zo bijzonder dat het wel sciencefiction leek. De kracht die vervolgens via het medium film door de huiskamers stroomde is voor velen van ons nog steeds voelbaar. We zijn immers niet voor niets filmliefhebbers geworden. Zo had je 'Indiana Jones' of 'James Bond' in de bioscoop nog boeven zien vangen en zó stonden ze in je woonkamer. Onvoorstelbaar. En hier in het westen waren we nog wel wat gewend qua vooruitgang, zou je zeggen.

Zo moet het allemaal nog een stuk gekker geweest zijn voor menige onderdrukte Roemeen die niet veel later - zij het op gematigder wijze - deze optie ook kreeg. Weliswaar waren de films voorzien van dubieuze dubs (voice-overs) en soms letterlijk stuk gekopieerd, voor een volk dat leefde in een dictatuur moet het aanschouwen van 'Back to the Future' op zijn minst een bizarre ervaring zijn geweest. Voor zover dat destijds voor ons in Nederland al niet het geval was. In Roemenië was er censuur en moest de TV-kijker het vooral doen met propaganda en persoonsverheerlijking van de dictator. Ceausescu, de enge communistische leider, moest er dan ook niets van hebben: film. Zijn zoon wel, zo leren we tijdens dit filmdocument. Die 'huurde' nog wel eens een bandje bij het ondergrondse gezelschap dat de VHSjes uit lucratief oogpunt verstrekte. De geheime politie liet het oogluikend toe, maar kon je kennelijk net zo hard in de boeien slaan of je VCR jatten omdat je net de in Roemeense vrouwenstem ratelende Eddie Murphy had aanschouwd.

Dit koude kikkerland is zo gek nog niet, maar als filmfreak weet je het na het aanschouwen van deze film sowieso weer zeker. Mee naar het bureau vanwege een filmavondje, het is te gek voor woorden. Alhoewel. Nicolae C. had het wellicht goed in de gaten. Film - evenals muziek en andere kunsten - maakt de hoofden vrij. En als opperbewaarder houd je je gedetineerden natuurlijk het liefst ook geestelijk gevangen. De link tussen de omverwerping van het regime en - pak 'm beet - 'Tootsie' is wellicht niet gelijk helder en had door de makers wel wat meer aandacht kunnen krijgen. Feit is dat het ondergrondse netwerk selecte filmliefhebbers zich al snel uitbreidde naar het grote publiek en uiteindelijk het hele volk. En het volk heeft de macht, zoals u weet. Zoals velen van ons wellicht nog niet vergeten zijn: na het aanschouwen van de video van 'Enter the Dragon' had je net even wat meer adrenaline dan daarvoor. Sterker nog, je waande je een ware krijger. Met de dictator liep het dan ook verkeerd af. Om in filmtermen te blijven: de regering kreeg een remake.

Goed.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar. Chuck Norris vs Communism draait op het Movies That Matter Festival 2016.

Deze soms wat rommelig overkomende thriller zit slim in elkaar. De invalshoek is op zijn minst origineel te noemen en het verhaal sterk. De spanning wordt goed opgebouwd en vastgehouden. Het einde zwakt de film een beetje af. Maar toch een degelijke, goede film.

Sterke film die bestaat uit korte, stijlvol gefilmde vertellinkjes die samen het verhaal vormen. Met name het eerste deel dat zich afspeelt in de jaren zestig, is zeer sfeervol en bevat een prachtige soundtrack. Sterk acteerwerk en prachtige cinematografie tillen dit gewelddadige drama een treetje hoger. Zeer goed.

Degelijke distributie.

Een bijzondere documentaire over een groepje vrienden dat het hart heeft verpand aan films maken. Het Belgische viertal is van Marokkaanse afkomst en daardoor krijgt één gewetenswroeging vanwege het Moslimgeloof. Wat ooit begon als een voorliefde voor de knokfilms van landgenoot Jean-Claude Van Damme ontaardt uiteindelijk in een bijna dwangmatige hobby, waarbij aan de lopende band films moeten worden geproduceerd. Het amateuristische niveau wordt echter nergens ontstegen.

Ondanks dat de documentairemakers praktisch geen vragen stellen of anderzijds invloed lijken te hebben, is die er wel degelijk. Je ziet bij de minst stabiele van de vriendenclub de twijfel toestaan. Alsof het kwartje bijna letterlijk valt wanneer hij beseft dat hij nu onderwerp is van een ‘echte’ film. Eentje die wèl een degelijke distributie zal kennen. Zijn alcoholistische trekjes, het gebrek aan succes en continue gehannes met zijn relatie doen hem doorslaan naar een fanatiekere vorm van geloof.

Het is eigenlijk de enige echt interessante draad die, de intrigerende rode ten spijt, onderbelicht blijft. Misschien maar beter ook, want de frustraties druipen er vanaf en de luchtiger aanpak van het geheel zou er zomaar door beïnvloed kunnen worden. Waarschijnlijk wel. Althans, zoiets moeten de filmmakers hebben besloten. Dat is een gemiste kans, want het vriendelijke viertal komt ineens onder druk te staan en wordt geconfronteerd met een dramatisch dilemma. De diepte blijft hierdoor uit.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Absurd apocalyptisch.

Een apocalyptisch sfeertje wordt hier op soms absurdistische wijze weergegeven. Een dorpje diep in de Ardense bossen komt er tijdens een jaarlijks ritueel, waarbij 'Koning Winter' wordt verbrand, op vreemde wijze achter dat de natuur stopt. Een dorpje dat werkelijk waar prachtig in beeld wordt gebracht door het regisserende echtpaar Brosens-Woodworth. Met liefde en oog voor detail. En met rust, iets wat de arthouse-cinema vaak voor heeft op mainstream. De tijd mag worden genomen. Er wordt ook gespeeld met de focus in dit visuele plaatje. Letterlijk en figuurlijk. Het houdt de kijker des te meer betrokken.

En zo komt een bijzondere vertelling voorbij, die enigszins suggestief een verhaal vertelt in schilderijen. Niet geheel vast gekadreerd om het wat speels te houden, maar oogverblindend statisch bijna en daardoor extra veel kracht bijzettend. Suggestie of niet, uiteindelijk laat men weinig aan de verbeelding van de kijker over en maakt het mysterie steeds meer plaats voor dreigend drama. Wat je er allemaal nog meer in kunt zien ligt aan de eigen fantasie, maar het duo filmmakers wil er verder niets mee zeggen volgens de bijgesloten documentaire. Gelijk hebben ze. Ze zeggen immers meer dan genoeg.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Waar is Chuck Norris wanneer je hem nodig hebt?

Wanneer het eerste gevecht plaatsvindt wordt het gelijk duidelijk. Nepper dan dit wordt moeilijk. Of niet? Helaas bewijzen de volgende gevechten dat het niveau nog lager kan.

Wat betreft acteerprestaties kan deze draak meedingen naar de raspberries, al probeert, de inmiddels vadsige, Cain er nog wat van te maken. Veel tijd voor acteerprestaties is er gelukkig niet al is het alternatief, nog meer gevechten, ook geen gelukkige keuze.

Alsof de freefightersscene massaal besloot een pornofilm zonder porno te maken. Want de film oogt zeer goedkoop en heeft een belachelijk verhaal inclusief de sexy chicks. Geen sex helaas. Alhoewel. Vooral ranzig in beeld gebrachte neukscènes die de kijker doen twijfelen alsnog in een pornofilm te zijn beland. Was het maar waar. We krijgen alleen maar meer gevechten, waarbij pijnlijk duidelijk wordt dat de reallife knokkers alleen elkaar in het echt kunnen raken. In een film doen alsof lukt van geen kant, waardoor de kijker naar nep georchestreerde en amateuristische knokpartijen moet kijken.

Vervolgens wordt er nog een poging gedaan om een dosis misselijkmakend drama aan de lelijk gefilmde reut toe te voegen en zien we het acteerwonder Kimbo oreren. De bek valt er bij open. Nog even een vluchtige pijpscène en de rapen zijn gaar. En ze smaken erg vies..

Slecht.

Open ontknoping.

Aardige fantasy met de altijd sympathieke Reilly, die ook hier weer een prima rol vertolkt. Het verhaal is vermakelijk formulewerk dat een enigszins originele uitvoering kent. Daar werkt het circus vol freaks natuurlijk hard aan mee, maar tegen het einde is de open ontknoping een beetje een tegenvaller.

Goed.

Deze benedengemiddelde actiecomedy met Eastwood en Reynolds is zeer matig. De combi lijkt leuk op papier maar daar blijft het dan ook bij.

Prettige balans.

Het is vooral het spel van Garcia en zijn filmfamilie, dat het ietwat flauwe verhaaltje juist zo leuk maakt. En enigszins herkenbaar en realistisch. Een hoop gefeelgood zou de film bijna de das omdoen, maar ook hier blijkt de goede cast de redding te zijn. De balans tussen drama en humor blijft op prettige wijze in evenwicht.

Goed.

Flauwe fantasy.

De miscastte Murray kan weinig redden aan deze avontuurlijke jeugdfilm. Pracht en praal in overvloed, maar het formuleverhaal wil amper boeien. Een film die niet blijft hangen is het resultaat.

Doorsnee.

Geen slechte thriller met King die inmiddels nogal hard is gebeten door de tand des tijds. Het tempo ligt er soms bijna volledig uit. Evengoed blijft het verhaal enigzins spannend. Redelijk.

Klopt je hebt volledig gelijk, heb gisteravond deze weer eens uit de verzameling geplukt. Zijn ex noemt in de docu Elvis By The Presley's idd onder fragmenten van Double Trouble en Clambake een aantal zaken waarom de King zo triest werd van deze films. Vandaar dat ik ze door elkaar had geschud, waarschijnlijk.

Dit is idd de film met de switch tussen Pelvis en de miljonair.

Blijft verschrikkelijk. Moet alleen nog Spinout en Kid Galahad aanschouwen en dan heb ik ze allemaal gehad. Al stel ik dat moment telkens uit, het blijft voornamelijk jeugdsentiment ivm de mooie liedjes. Cinematografisch gezien valt er vaak niets te halen.

Wbt '65; persoonlijk vind ik dat het al eerder mis ging, maar snap wat je bedoelt. Zelf ben ik van mening dat alleen Love Me Tender, Jailhouse Rock, In The Country, Flaming Star en Elvis' beste King Creole het predikaat redelijk tot goed verdienen. En dat is een zeer magere score op zo'n 30 films. Zo'n 80 % is dus echt bagger.

Deze draak behoort iig tot zijn flop 5, samen met monsters als Live A Little en Change Of Habit (wel mooie titelsong overigens).

Viva The King!

Blockbusterpulp.

Maar daarom niet vanzelfsprekend slecht. Met het verstand uitgeschakelt is dit een aardig maar clichématig avonturenfilmpje vol actie. Het spektakel excellereert nergens, maar onderhoudend is deze remake wel.

Redelijk.