Opinions

Bij vlagen vermakelijke komedie met sterrencast. Destijds een groot succes. Van McCarthy hebben we niet zo gek veel meer gehoord. Gemiddeld.

Opnieuw een Class of.

En dan ook nog eens van dezelfde regisseur. Het werd licht makelijke pulp met een behoorlijke sterrencast voor het B-genre.

Toch is het 1984 die terecht een culthit werd en niet deze. Die film is indringender, maar ook een stuk enger dan dit werkje. De scene met de billenkoek is echter wel een klein klassiekertje.

Doorsnee.

Fout maar vermakelijk.

Deze cultclassic weet wel te onderhouden, ondanks dat de inhoud volslagen onzin is. Troma stond en staat garant voor troep, maar dit is toch wel een klein uitschietertje omhoog. Doorspekt met een schitterend foute eighties-soundtrack en dito sound-effects. De acteerprestaties schommelen tussen superslecht en aardig, maar de gore, de (onbedoelde) humor en het feit dat de film zichzelf niet al te serieus neemt zorgen ervoor dat je de tijd wel doorkomt.

Redelijk.

Wonderlijke wezens.

Van de makers van het magistrale Microcosmos komt wederom een klein pareltje. Iets minder indrukwekkend dan het eerder genoemde magnum opus van het regieduo, maar evengoed betoverend mooi geschoten. Wederom zijn het de kleine dieren die hier de show stelen, zelfs nu er een verhaal met menselijke acteurs omheen is gekleid. De twee hoofdrol spelende kinderen zijn niet onaardig, maar doen soms overbodig aan in deze semidocumentaire.

Dat komt omdat het verhaal, over een vriendschap tussen twee kinderen die beiden de natuur zo bewonderen, vooral lijkt te dienen als kapstok voor de schitterende beelden van de fantastische flora en fauna. Deze beelden zijn op zich al fabelachtig genoeg. Toch is ‘Een Wereld Vol Betovering’, zoals de film op BD en DVD in Nederland wordt uitgebracht, absoluut de moeite waard. Al is het maar alleen vanwege die intrigerende insecten en andere wonderlijke wezens.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Deze thriller met Jackson zakt na een goed begin halverwege in om te ontaarden in rommeligheid, cliché's en onzin. Eindresultaat gemiddeld.

Smaakvolle smerigheid.

Tijdens The Cleansing Hour wordt het overbekende onderwerp der exorcisme in een nieuw jasje gestoken. En dat doet verfrissend aan want de mix met het live streamen ten behoeve van zoveel mogelijk volgers is natuurlijk helemaal van deze tijd. Geen klassieke Max von Sydow dus, maar een Ryan Guzman die eerder een charlatan dan geestelijke blijkt. Het geheel kent een kleine dosis luchtigheid die meer dan welkom is.

De film heeft een wat amateuristische vibe die - met name in het begin - het ergste doet verwachten. Een hoofdletter B dus, maar dan wel eentje die qua energie en lol lekker weghapt. De debuterende filmmaker weet goed te onderhouden, de cast lijkt er zin in te hebben en men is creatief met smerigheid. Verschrikkelijk goor wordt het overigens nergens, maar er zitten een paar leuke afschuwwekkende vondsten tussen.

Tegen het einde begint het wat te slepen. Ondanks het vlotte tempo had de film best een kwartiertje korter gekund. Ook jammer is dat men uiteindelijk voor het meer clichématige werk inclusief Saw-sausje gaat. Leuk dat je met een klein budget en relatief onbekende namen tóch een vermakelijk werkje kunt presenteren. Dat wisten we natuurlijk al langer, maar het is altijd fijn als zoiets weer eens voorbij komt.

***

Met dank aan Première TV Distribution voor het recensie-exemplaar.

Twijfelende terrorist.

Cleanskin is een spannende actie-thriller, die met enige regelmaat tegen eerder werk als Syriana (2005) of Traitor (2008) aanschurkt door niet gelijk kant te kiezen en zichzelf te verliezen in vlagvertoon. Al moet gezegd dat ook dit werk, net als eerder genoemden, de bekende clichés uiteindelijk wel bevestigd. Maar wel op meer integere wijze dan je een, twee, drie bij een actie-thriller zou verwachten. De extremist die hier Engeland onveilig maakt, krijgt door enige achtergrond een wat menselijker en dus griezeliger gezicht.

Het is vooral het politieke Secret Service-plotje dat er een klein beetje gekunsteld bij hangt. Alsof er toch nog ergens een aap uit de mouw moest worden geschud. Niet echt nodig, want de film drijft voldoende op het enge gegeven van radicalisering en de sterke acteerprestaties zorgen voor een rauwe en realistische belevenis. Met name Rampling lijkt in de wieg te zijn gelegd voor dit soort rollen. Maar ook Galya maakt indruk als twijfelende terrorist.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Deze derde Ryan en tweede met Ford, is minder dan de voorgaande films. Toch is e.e.a. genoeg onderhoudend en spannend. Redelijk.

Knokkende paardenstaart.

Dit cinematografische gedrocht begint als een middelmatig misdaadfilmpje met de nodige, verkeerd gefilmde, gevechtsscènes. Helaas verandert de toon van de film al snel in een drama met een belachelijk verhaaltje. De actie verdwijnt vervolgens volledig tegen de achtergrond om tegen het einde kortstondig de overhand te nemen met de, speciaal ingevlogen, vervallen vecht-ster inclusief zijn haar-implantaat. De knokkende paardenstaart is echter twee minuten in beeld, waarbij de oplettende kijker al snel een double detecteert tijdens de afstandsshots. Het benadrukt de sneue bedoening die deze film eigenlijk is.

Slecht.

Stram swingen.

De wah-wah gitaren brengen de nietsvermoedende kijker vanzelf naar hogere sferen in deze Blaxploitaition der.. Juist ja, hier zijn de blanken slecht en de donkerder mensen niet alleen cool maar ook goedaardig. Kortom, de rollen werden radicaal en geheel terecht omgedraaid in een tijd dat men bevreesd was in een nasleep van de dromende dominee en dergelijke. En plots was niet alleen de kleurling die men kende vertrouwd en de rest zo duister. Met mensen als Fred Williamson en consorten voorop werd het actie-genre nieuw leven ingeblazen. En tevens de status van de niet-blanke filmsterren. Zie hier de vrouwelijke variant, die net iets krachtiger dan Tarantino's favoriete en overduidelijke koffiesmaak is. Iets minder amateuristisch ook.

Wat meestal en ook hier opvalt bij dit soort flicks, zijn de geniale funk- en soulsoundtracks.. Om van jazz maar te zwijgen. Mocht u een cultuurbarbaar zijn: dit soort riedeltjes doen u toch beseffen dat er meer is op muzikaal gebied dan de hedendaagse X-Factors, Idols en andere meuk. Cleopatra, onze heldin, swingt zelfs zonder te dansen. Bloedmooi en levensgevaarlijk deelt zij menige karateklap uit. Alles ten behoeve van het luchtige popcornvoer dat een beetje filmliefhebber nooit zal versmaden. Al is de formule nog zo voorspelbaar en soms zelfs stram. Cleopatra zelf is gelukkig minder houterig.

Redelijk.

Vermakelijke formule.

Onderhoudende actie-film met Stallone als stoere bergbeklimmer. Er wordt redelijk geacteerd, waarbij vooral Lithgow ten positieve opvalt. Het voorspelbare verhaal heeft weinig om het lijf, maar kent een aantal spannende momenten. Vermakelijk formulewerk.

Goed.

Klonterende klonen.

In dit Australische inteelt-kindje, dat geboren is uit de samenklonterende klonen van de bekende diverse griezelsuccesjes, heeft de gemiddelde kijker als nel door dat het script er waarschijnlijk beter uit zag op papier. Al kan men ook daar genoeg vraagtekens bij plaatsen. Enigszins zielloos en cliché-matig zakt de film na een redelijk begin al snel de voorspelbare afgrond van de middenmoot in.

Doorsnee.

Prettige film van Lee, die wederom weghapt als een lekkere snack. De korte honger wordt in elk geval gestild. Het verhaal is een tikje onevenwichtig maar voldoende vermakelijk. Goed.

Cleese draagt deze komedie bijna eigenhandig en dat is misschien een van de weinige minpuntjes. Goed.

Bij vlagen rauw en origineel filmpje waarbij de visuele stijl het ietwat saaie verhaaltje afdekt. Een mooie soundtrack en enigszins sterke acteerprestaties trekken het geheel recht genoeg. Toch zal deze klassieker bij de een in het verkeerde keelgat schieten, terwijl de ander dit ziet als een meesterwerk pur sang. Emoties alom, maar m.i. geen meesterwerk. Wel goed.

Zwelgende zanger.

Deze dik aangezette biografie over de Franse zanger Claude François duurt lang, maar weet desondanks de volle tweeënhalf uur te boeien. Dat komt vooral door het vlotte tempo en de luchtige wijze van vertellen, die de valkuil van het feitjeskabinet weet te omzeilen, en de puike performance van Renier als de hoofdpersoon. Regisseur Siri pakt wonderwel goed uit met een glad gepolijst drama, na actiefilms als Nid de Guêpes en Hostage. Het beeldverhaal van de oorspronkelijk Egyptische François leest in één ruk uit. Met genoegen.

De hoes vermeldt enigszins misleidend: The Legend Who Wrote Frank Sinatra’s ‘My Way’, maar zijn bemoeienis met het van oorsprong door een ander gecreëerde nummer bestaat slechts uit het schrijven van een tekst, samen met Gilles Thebaut. Een tekst die door Paul Anka – de man die verantwoordelijk is voor Sinatra’s succesversie – wel werd gehoord, maar niet werd gebruikt. Het is wel zo dat hij, tijdens een bezoek aan Frankrijk, 'Comme d' Habitude' van componist Jacques Revaux hoorde in de eerste echte publiekelijke versie door François gezongen.

Een zanglijn is echter ook een stukje compositie. En die van François werd wel als leidraad genomen. Tot zover de muziekles. Van Elvis Presley (misschien wel de mooiste versie) tot aan Sid Vicious duurde het succes. En nu nog echoot de evergreen. Het zegt echter wel veel over de hier als nichterige ijdeltuit gepresenteerde muzikant; hij teerde veelal op het bronmateriaal van een ander. En zo geschiedde uiteindelijk ook met het door hem omarmde onbekende deuntje. Doorgaans deed hij dat met o.a. Motown-nummers. Menig Amerikaanse hit werd toentertijd sowieso wel ‘ver-Franst’. In elk land werd er volop vertaald.

Een ieder die ook maar een beetje kent van het muziekrepertoire en de daarbij behorende video’s ziet direct de gelijkenis met de echte artiest. Zijn verwijfde verschijning en overdreven gebaartjes doen rieken naar de zoveelste zanger die de mannenliefde moet hebben beleefd als nooit tevoren. Je zou er je kapitaal op inzetten. Niets is minder waar, als we de makers mogen geloven, al verwacht je elk moment dat hij een relatie begint met zijn assistent of manager. Cloclo wordt hier namelijk ook geportretteerd als halve seksverslaafde die menig meisje zijn bedstee in zong. Het zou allemaal zo kunnen. Naast huidcrèmes smeerde hij zich klaarblijkelijk dagelijks in met vrouwenzweet.

Deze enigszins perverse papa, die zijn kinderen op verschrikkelijke wijze onderdrukte net zoals zijn vader bij hem had gedaan, moet een narcist van zeldzame klasse zijn geweest. Jaloers op elk succes van anderen, zelfs dat van zijn vrouw, en te veel tijd doorbrengend voor de spiegel. Een controlfreak die gedreven werd door zijn imago. Een perfectionist die zijn eigen harem verzamelde door erotische foto’s te schieten voor zijn geile magazine. Afstevende op een ondergang, vroeg of laat. Zonder wat voor drugs of alcohol in het bijzonder. Het menselijk brein is nuchter namelijk al eng genoeg. Zo blijkt wel uit de hier gedemonstreerde verfilming van zijn beangstigende biografie.

Cloclo had niet de mooiste stem en waarmee hij vrouwen om zijn vingers wond moge al helemaal een raadsel blijven, maar zijn leven is absoluut een film waardig. Zo blijkt. Hoogstwaarschijnlijk dubbeldik gedramatiseerd en even gladgestreken als de plooien in de zangers kleding en gelaat, maar daardoor extra soepeltjes naar binnen glijdend. Kijkvoer zoals dat ook mag zijn; het ongegeneerd begluren van de artiest achter de façade. Alsof het allemaal eventjes echt is. Jérémie Renier zou je in elk geval zo geloven met zijn vertolking van de hoofdpersoon. Hij lijkt de letterlijk weer tot leven zijn gekomen François. Cloclo zou het goedkeuren. Hij zou hoogstwaarschijnlijk zwelgen.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Ongeloofwaardig onderhoudend.

Onderhoudende Britse thriller over terrorisme die het niet moet hebben van het flink aangezette misdaadmysterie dat nogal ongeloofwaardig aandoet, maar van goed gedoseerde spanning en uitstekende acteerprestaties. Heel veel beter dan doorsnee BBC-detectivewerk dat we kennen van de televisie is het niet, maar het kijkt uitermate prettig weg.

Goed.

Talloze tegenstellingen.

De tegenstellingen in Cloud Atlas zijn talloos. Net zoals de zes verhaallijnen ook als teveel aanvoelen en daardoor, met name aan het begin, eerder verwarren dat doen vasthouden. Feit is dat de religieuze en filosofische onderlaag absoluut fascinerend is. Maar of er in zo'n wirwar van goede en slechte scenes voldoende uit te distilleren valt, is de vraag. Niet omdat menige bioscoopbezoeker slechts blockbustervoer vreet en dit daar naar doet rieken zonder het te zijn, maar vooral omdat het erg wisselvallig is allemaal. Intrigerend wisselvallig, dat wel.

Redelijk.

De 2D-versie.

Heb de BluRay bekeken en de beeldkwaliteit is prachtig. De film maakt schitterend gebruik van kleur, en met name het credits-filmpje is wonderschoon.

De film is bij vlagen grappig, maar het verhaaltje is nogal kinderachtig. Wel het beste qua animatie tot op heden van Sony. Maar een beetje bedoeld voor de kleintjes en 3D-liefhebbers.

Mr.T, Campbell en Caan maken het nog een beetje bijzonder, maar echt speciaal wordt het helaas nergens. De concurrentie voor Pixar wordt echter wel veel scherper.

Redelijk.

Verrassend goed uitgevallen handycamfilm die de spanning behoorlijk weet vast te houden. Vliegt af en toe een beetje uit de bocht maar zeer vermakelijk en onderhoudend. Voor een prettige zit is het belangrijk om niets van de film te weten (dat is sowieso vaak wel handig). Goed.

Doorgedraaid duo.

Je kunt veel van deze documentaire zeggen, maar niet dat er een romantisch beeld geschetst wordt van Kurt Cobain. De leadzanger en het brein achter een van de beroemdste bands uit de jaren negentig komt er niet echt goed vanaf. Al ben je geneigd - dankzij de filmmakers - eerder een gevoel van medelijden met hem te hebben dan boos op hem te zijn. En dat is opmerkelijk, want met name tegen het einde zijn de homevideo's met kindermishandeling nogal straight in your face. Gefrustreerde vrouw Courtney Love die het Shaken-babysyndroom een nieuwe invalshoek biedt in een grappig bedoeld toneelstukje bijvoorbeeld. Omdat het stel kritiek kreeg in de pers. Terechte kritiek, zo blijkt. Ook Cobain die zo stoned is dat hij bijna van zijn stoel afvalt is doodeng. Met name omdat hij de baby op schoot heeft. De baby, die op het punt staat om geknipt te worden door haar moeder. Ook stoned, maar voorzien van een schaar...

Toch valt het allemaal redelijk goed te begrijpen als je de historie van de zanger kent. En die wordt met behulp van familie, audio, 8mm en videocamerabeelden behoorlijk veelzijdig weergegeven. En visueel gezien uiterst creatief, met dank aan de vele tekeningen van de getergde muziekheld. Hij was hyperactief, zo vertelt moeder. Pa vluchtte daarom volgens haar letterlijk weg. Het icoon kwam dus uit een gezin waar men - wellicht vanwege een onbegrepen ontwikkelingsstoornis als ADHD of iets dergelijks en de daarop volgende verkeerde medicatie - dodelijk vermoeid was geraakt door de kleine Kurt. Dat moet hij hebben gevoeld. De uitzichtloosheid straalt nog van vaders gezicht af. En vervolgens werd het joch bij het ene na het andere familielid gedropt. Niemand hield het uit. Stiefmoeder probeert het netjes te zeggen: Kurt was gemeen tegen de andere kindjes. De zanger zelf ging ook nog eens gebukt onder een seksschandaal.

Continu last van je maag. Je zal het maar hebben. En dokters vinden vervolgens niks. Helemaal niks. Alsof je gek bent. Elke dokter die bovenstaande twee alinea's zou lezen zou op zijn minst een verband kunnen leggen, maar misschien had het toch een andere oorzaak. Alhoewel. Als dokter van zo'n beroemdheid zoek je extra goed zou je denken. Spanningen of niet, de zanger besloot al snel zelf de apotheker uit te hangen met zijn eerst verafschuwde heldin. Heroïne dus. Ondertussen levert hij de ene muzikale parel na de andere af. Zelfs als hij na een ongekend dieptepunt - jarenlang spuiten met zijn vrouw, die zelfs zwanger van geen ophouden weet - weer terugkeert voor een nieuw meesterwerk 'In Utero'. 'Verkracht me!' schreeuwt hij in de microfoon. En in een ander lied zingt hij de beklijvende zinnen: 'Mijn hart is gebroken, maar ik heb hier wat lijm. Help me inhaleren'...

Zoals bassist Novoselic aan het begin van de docu al meldt: Cobains zelfdestructie is in al zijn kunst verwerkt. Drummer Grohl wordt niets gevraagd en dochter Frances is producer. Twee redenen om achter je oren te krabben. Ook wanneer moederlief iets te geënsceneerd vertelt dat ze na het beluisteren van zoons nieuwe plaat hem voorspelt dat dit de wereld zal veranderen, jeukt het een beetje. Maar misschien is dat wel om niets. Want kan het echter? Courtney Love krijgt zelfs nog even een sneer van de interviewer. Al zal de botox menige rimpel verbergen, waarschijnlijk heeft haar drugsverleden de hersencellen allang opgeslokt. Ze lijkt dan ook geen spijt te hebben. Of laat men dat bewust weg? Zoals de makers ongetwijfeld meer hebben weggelaten en misschien wel iets teveel ruimte hebben gegeven aan de ziekelijke homevideo's van het doorgedraaide duo. Desondanks is dit sterk. Zeer sterk.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Gemiddelde actiefilm met een coole Stallone. In dit genre is echter zoveel beters gemaakt. Toch is de sfeer knap neergezet en is de film genoeg onderhoudend om hem uit te zitten.

Zwarte zwanenzang.

Zoals de titel doet vermoeden is Cocaine Bear - alweer de 4e film van Elizabeth Banks - kauwgom voor de ogen. Je moet het dus niet doorslikken, maar gewoon van genieten. Niet dat de film enige diepgang biedt, maar als je hem wél serieus gaat nemen kom je bedrogen uit. 'Inspired by true events' staat op de doos vermeld. De eerste indicatie dat de tong in de wang mag worden gestoken. Op de blu-ray uitgave staat zelfs 'maximum rampage edition'. Mocht het allemaal nog niet duidelijk zijn; we hebben hier te maken met een horror-komedie.

Eind jaren 70 en het hele daaropvolgende decennium werd je met dit genre doodgegooid. Bedoeld en onbedoeld. Hier is het overduidelijk knipogen geblazen. De manier waarop men de bosjes in wordt getrokken... Titels als Joe Dante's Piranha schieten te binnen. Zeg maar het betere B-werk. Maar al dat vergelijken doet er niet toe. Ray Liotta's zwanenzang is er een om tevreden vanaf zijn dik verdiende wolk op terug te kijken. De film weet de juiste balans tussen gorigheid en zwarte humor te behouden. De lach heeft gelukkig de overhand.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Hmmm.

Lekkere soundtrack van Hammer. Op het einde nog een beetje promo-praat waarom het nu allemaal zo goed gaat in Miami. Onder andere dankzij? Juist ja, Miami Vice. Hebben de state weer even op de map gezet. Waar TV al niet goed voor is. En dankzij de Cocaine cowboys. Oh ja, hebben we net naar zitten kijken, was ook zo. Al het drugsgeld en de wolkenkrabbertjes.

Persoonlijk vond ik e.e.a een beetje tegenvallen. Leuk inkijkje in de wereld der grootdealers en de opkomst van de coke in de US, maar soms vond ik het ook een hoop geblabla. Niet dat het niet zou kloppen, maar alle anekdotes ten spijt, niet alles was even boeiend.

De case met de Godmother. Eerst 2 uur lang al die enge verhalen en vervolgens 1 minuut besteden waarom ze haar zaak verneukten. Althans hoe Riv de zaak letterlijk verneukte door met iemand van het OM o.i.d. te slapen en alles wat daarbij onder de lakens gebeurt. Dan is zo'n minuut wel erg karig.

Ook de 10 seconden die aan het coke-gebruik van de hoofdpersoon werden besteed, waren veel te kort. En zo miste ik soms dus wat diepgang. Wat doe je tegenwoordig Jon? Zou toch geen gekke vraag zijn bijvoorbeeld.

Zeker niet onaardig kijkvoer met leuke copyshop-beelden en oude journaalfragmenten. Hapt lekker weg, ondanks de beperkte info. Geinig is ook het enorm hoge tempo. Doet me aan iets denken. Hmmm, was dat niet iets met drugs?

Redelijk.

Overzichtelijker vervolg.

Deze documentaire rondom Cosby, de man die zich omhoog neukte binnen het meest omvangrijke drugskartel in de VS van die tijd, is een stuk rechtlijniger dan deel 1. Versierd met hiphop en aardige cartoons is dit eveneens een verhaal met hoog tempo, maar wel net dat beetje vermakelijker dan in het eerste deel. Een en ander hangt samen met het feit dat er zo min mogelijk zijweggetjes worden genomen. Hoofdonderwerp is de beruchte Godmother Griselda Blanco.

Goed.

Sneue Shaun.

De titel van deze horrorkomedie doet meer lol vermoeden dan dat er er uiteindelijk wordt geboden. Een vuilbekkende Alan Ford ten spijt. Zijn personage dat vanuit het bejaardentehuis zich een bloederige weg naar buiten baant, begint zelfs na verloop van tijd te irriteren. Een oude man die heel vies kan kijken en overal 'cunt' en 'fuck' aan vastplakt is na verloop van tijd vooral een beetje sneu. Waar is de regisseur als je hem nodig hebt?

Dit filmpje waarin de gewone man, of gemiddelde kruimeldief, plotseling te maken krijgt met zombies is er eentje die aanvoelt als mosterd na de maaltijd. Deze genremix is inmiddels namelijk behoorlijk uitgewoond. Vooral als er humor moet worden toegevoegd dient de onvermijdelijke vergelijking met Shaun of the Dead zich op en al wat dies meer zij. Regisseur Hoene doet het nog best aardig met een vlotte opening en de presentatie van leuke karakters, maar zakt verderop behoorlijk in.

Halverwege maakt het standaard maar vermakelijke misdaadverhaaltje steeds meer plaats voor saaie onderonsjes met de zombies, tot aan een flauw en te laat einde aan toe. Ondanks de vele figuranten doet de film wat armoedig aan, iets wat de gebrekkige kills en CGI nog meer doen onderstrepen. Dat was minder problematisch geweest als er hardop gelachen kon worden, maar dat valt helaas tegen. Een vrij standaard werkje dat flink 'leentjebuurt' maar een Edgar Wright of Guy Ritchie wordt hier met node gemist.

Doorsnee.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Enigszins onderhoudend romantisch niemandalletje, met leuke soundtrack, rondom de toentertijd als sexsymbool bekend staande Cruise. Bij vlagen redelijk, maar vooral gemiddeld.

Rom-SF.

Van het simpele verhaaltje hoeft deze romantische Science Fiction het niet te hebben, want daar had veel meer kunnen worden uitgehaald. Toch werkt het wel. Evenals de audio-visuele schoonheid.

Oedipus had het zelf waarschijnlijk ook niet complexer willen maken.

Goed.

Dodelijke details.

Het is jammer dat Code Blue enorm sterk begint, maar desondanks minder goed eindigt. Middels indringende shots en tempowisselingen maakt de regisseuse de kijker gelijk deelgenoot van de griezelige psyche die de kille, aan de beruchte Lucia de B. doen denkende, verpleegster bezit. Het wordt al snel duidelijk dat de kracht hem met name in de onderhuidse spanning en suggestie zit. En in de dodelijke details die de zieke geest, die zelf denkt anderen te genezen, doet zwelgen en opwinden.

Wanneer de dialogen kort maar krachtig blijken, onderbouwen die juist die typische en klinische sfeer, die deze kijkervaring in eerste instantie zo uniek maakt. Dat men op filmhuiswijze te werk gaat is duidelijk en ondanks de kracht die hem daarin schuilt, is het tegelijkertijd een zwaktebod. Zo wordt er iets teveel onduidelijk gezweefd tussen thema’s en kent het einde een nogal vreemde wending.

Het hoofdpersonage wordt zeer overtuigend vertolkt door De Moor, die de geesteszieke Marian van het scherm doet spatten. Ze wordt daarbij erg goed geholpen door regisseuse Antoniak, die op knappe wijze de verpleegster haar gedachten bijna letterlijk zichtbaar maakt. Wellicht gaat de regisseuse iets te ver over de top doordat het einde minder samenhang kent met het voorgaande, maar ze onderstreept daarmee nogmaals dat deze film het de kijker allesbehalve gemakkelijk moet maken. Ongemakkelijk is hier juist het toverwoord.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Redelijk.

Davis zou, ondanks deze standaard actiefilm, later veel beter werk maken. Ook in het, minder denderende, ouvre van Norris is dit niet het beste werk. Gemiddeld.