Contact (1997)

Herziening. Er zijn van die film waarvan je je jaren later afvraagt waarom ze zo laag scoren. Ondertussen kan ik het Hollywoodwerk net iets beter verdragen en dit soort "contact met buitenaardse wezens" films vind ik doorgaans wel leuk.Al is dat niet meteen de reden waarom ik de film herzien heb. Contact is één van de smetjes om mijn MM-review track, iets waar ik de komende Jaren werk van ga maken. Wat betreft die quotering, wel die klopte gewoon. Ondanks dat ik het onderwerp leuk vind is dit echt een compleet brakke en zoutloze uitvoering. Jodie Foster is echt een énorm saaie doos, dat het gehele eerste uur aan haar personage opgaat maakt de film er zeker niet beter op. Maar ook wat daarop volgt is van een betrekkelijk laag niveau. Zemeckis lijkt voor meerwaarde te willen gaan, met discussies rond het geloof en wetenschap, maar doet dat op zo'n idiote wijze dat de film met de minuut slechter wordt. En aangezien de film best wat minuten kent schiet er nog maar weinig over om punten aan toe te kennen. De CG in ieder geval niet, die is lelijk. De soundtrack kitscherig en de acteerprestaties zijn vooral erg houterig en levensloos. Hoe je een leuk, avontuurlijk onderwerp zo de nek om kan draaien. Mnee, score blijft gewoon staan, één van Zemeckis' slechtste films. 0.5*

Dit is een film die me soms razend kan maken. Een interessant verhaal dat op een uiterst boeiende wijze wordt verteld, met een uitstekende hoofdrolspeelster, secure regie en prachtige visuals – en dat geheel wordt dan getorpedeerd door (1) een ergeniswekkend flauwe en zeer anticlimactische climax inclusief de door 2001 geïnspireerde (c.q. uit die film gejatte) gimmick van een setting die is opgebouwd uit de herinneringen van een aardling, (2) zó'n enorme rij van bekende bijrolacteurs (Skerritt, Woods, Fichtner, Bassett, Morse, Hurt, Lowe, Busey, McConaughey) dat die koppen eerder afleiden van de plot ("o, kijk nou, da's James Woods!") dan dat ze aan de impact ervan bijdragen, en (3) het Dynasty-achtige plotelement van Ellie's baas die haar steeds dwars zit, haar geldkraan dichtdraait, haar plek in de spotlights afpikt en uiteindelijk zelfs haar plaats in de de buitenaardse voertuig inneemt – allemaal tenenkrommende handelingen die ons David Drumlin flink doen haten maar die eigenlijk niets te maken hebben met Ellie's queeste noch met de centrale vraag van de film. Ik heb Contact nu drie maal gezien, en inmiddels kan ik me wel over mijn bezwaren heenzetten en genieten van de flow en het gevoel van "spiritueel avontuur" van de plot en de ontwikkeling van Ellie's personage, maar met name de nietszeggendheid van de invulling van Ellie's uiteindelijke contact ("dit is nog maar het begin, er komt nog meer, doei!") blijft me een doorn in het oog. (O ja, en nog een plus- en een minpunt die je tegen elkaar kunt wegstrepen: de magnifieke John Hurt die zijn twee scènes op gewiekste wijze steelt versus Matthew McConaughey als de meest onwaarschijnlijke èn onverdraaglijke theoloog ooit vertoond.)

Herzien. Nog steeds een indrukwekkende SF-film, bijzonder meeslepend en intelligent uitgewerkt. De plot ontvouwt zich langzaam maar fascinerend, met veel boeiende details en aandacht voor zowel filosofische als spirituele elementen. Regisseur Robert Zemeckis houdt alles kunstig in balans, geholpen door een sterke cast en eersteklas special effects. Hier en daar is de film visueel wel wat gedateerd, maar overwegend oogt alles nog behoorlijk imposant.