Opinions

De beste Python doet je ontaarden in lachen, keer op keer. Precies zoals het een goede comedy betaamt. Met de hilarische ridder die nooit opgeeft. Zeer goed.

Best leuk.

Maar had wel wat meer ingezeten. Ook niet altijd even geloofwaardig, zoals de rust die, in eerste instantie, wordt bewaard wanneer de clones elkaar ontmoeten. Gelukkig wordt dit later weer rechtgetrokken.

Sfeervol ook en mooie plaatjes. Het einde is helaas weer een beetje clichématig.

Spacey als 'HAL' vind ik té overduidelijk Spacey, en dus een gemiste kans.

Goed.

Een van de beroemdste Bondfilms is helaas niet de beste. Wederom met Jaws maar lang niet zo vermakelijk en sterk als The Spy Who Loved Me. Destijds een enorm succes in de bios, maar de combi Sci-fi en 007 blijkt minder goed te werken dan gehoopt. Redelijk.

Na herzien te hebben een beetje tegenvallende en clichématige film. Toch is deze romcom best vermakelijk en het acteerwerk is prima in orde. Redelijk.

Muzikaal ok.

Maar daar is het dan ook wel zo'n beetje mee gezegd. Het idiote verhaaltje, de beroemde cameo's en twijfelachtige acteerprestaties komen dit rommelige allagaartje niet ten goede. Het enige wat dit magere product enigszins de moeite waard maakt is de muziek en bijbehorende dansjes.

Alhoewel, het niveau van Off The Wall en Thriller wordt uiteraard nergens behaald. Toch zijn de liedjes uit deze film zo'n beetje de laatste redelijke composities die Jackson uit zijn hoed heeft kunnen toveren.

Dito dialogen.

Moord in Extase blijft een behoorlijk sneue vertoning, waarbij het middelmatige acteerwerk nauwelijks een gemiddelde Bassie & Adriaan-aflevering ontstijgt. Doderer kan het verschil ook niet maken en zit opgesloten in een slecht script met dito dialogen. Het actiewerk komt amateuristisch over en de voorspelbaarheid van het verhaal doet de film uiteindelijk de das om.

Onvoldoende.

Dick Maas zou je toch een kleine opleving toewensen. Maar als dit hetgeen is wat hij tegenwoordig maakt, dan lijkt het erop dat de beste man niet veel meer in zijn mars heeft. En dat is ontzettend jammer. In deze komedie valt overigens niets te lachen.

Besodemieterde bijen.

Al veel te lang (zo'n vijftien jaar) doet zich een verschrikkelijk fenomeen voor in de natuur. Om precies te zijn: bijen lijken op te lossen in de lucht. Niemand weet hoe het kan en waarom het gebeurt. Verschrikkelijk is misschien wel een understatement, want na de bijen volgen uiteindelijk ook de mensen. Tot zover de circle of life. Deze documentaire tracht antwoorden te vinden en waarschuwt ons tegelijkertijd flink. Zonder opgeheven vingertje gelukkig, maar vooral door middel van feiten. Enge feiten welteverstaan. Want het duurt niet lang eer je als kijker deze waarheden bij elkaar optelt om tot een schrikwekkende slotsom te komen.

Zo wordt het al snel duidelijk dat het überhaupt een klein wonder is dat niet alle bijen het loodje leggen of zich massaal tegen de mensheid keren. Iets wat trouwens ook nog eens handig valt te combineren. Je hebt niet voor niets een angel. Een beetje bij zou het wel weten. En hij zou gelijk hebben. Maar een beetje bij bestaat niet meer. Misschien nog een restje. Want door inteelt, antibiotica en continue mishandeling, uiteraard alles ter verrijking van de mens, is de bij slechts een schim van wat hij was. In de war en moegestreden. Kotsmisselijk van het feit dat ze per post worden verstuurd naar imkers die allang het vak niet meer verstaan en enkel nog geld zien. Imkers die de bij besodemieteren.

Het zijn keiharde conclusies die je kunt trekken uit dit misselijkmakende relaas wat helaas meer vragen oproept dan beantwoordt. Al is het alles omvattende antwoord heel simpel: stoppen met die handel. Graag weer echte honing. Redden wat er te redden valt zullen we maar zeggen. Ook insecten verdienen een fatsoenlijk bestaan. We buiten de beestjes uit ten faveure van onszelf en staan gek te kijken dat de natuur sterft waar we bijstaan. De bijen zijn dood, hoe kan dat nou? Dit door prachtige plaatjes omgeven en van coole close-ups voorziene document zou verplicht voer voor pubers moeten zijn. Veel volwassenen hebben het namelijk niet begrepen.

Oh ja, Albert Einstein zei ooit: 'Als de bij uitsterft, dan zal de mensheid vier jaar later volgen.' De man scheen uitstekend te kunnen rekenen. Beter nog dan menige honingmiljonair of hoe je heden ten dage het met bestrijdingsmiddelen en antibiotica werkende imkertuig dan ook moet betitelen. De ouderwetse kereltjes met sigaar en liefde voor het diertje daargelaten. De ietwat rommelig gebrachte boodschap is zonneklaar. Misschien is de basisschool zelfs te laat. We kunnen het op zijn minst proberen. We moeten. Opdat de hier geportretteerde helden die - nota bene op een onbewoond eiland - de bijen proberen te redden niet alleen staan. Laten we in de bewoonde wereld ook ons best doen.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Sterk drama waarbij je het moeilijk droog houd, met een fenomenale Schneider in haar laatste rol. Zeer goed.

Angstaanjagende androïde.

Als Mortal Engines nog maar vrij kort bezig is komt de eerste vette knipoog voorbij, als de Minions worden gepresenteerd als belangrijk erfgoed van een Aarde die half vernietigd is. Maar het blijft grotendeels bij die kwinkslag, want verder neemt deze sciencefiction zichzelf zeer serieus. En dat is een gemiste kans, want het ene bijzondere personage na het andere wordt gepresenteerd en humor is juist datgene wat deze film ontbeert.

Gelukkig is Hugo Weaving een redelijke bad guy en is er een androïde die angst aanjaagt. Verder zorgt het subgenre der steampunk voor prachtige beelden, maar op mooie vormgeving alleen is het lastig teren. Behalve dat alle blockbuster-ingrediënten ruimschoots aanwezig zijn en alle clichés worden aangestipt, is het verhaal wel héél erg rechtlijnig. De popcorn mag dus worden opgewarmd.

Het begin is best aardig en lijkt geënt te zijn op een segment uit Monty Python's The Meaning of Life, waarin flatgebouwen als vijandige schepen worden gepresenteerd en de bewoners elkaar enteren. Het boek uit 2001 was voldoende voor regisseur Peter Jackson om zijn productieteam in te vliegen en zodoende debutant Christian Rivers te assisteren. Veel meer dan een lege huls is het niet geworden.

Of het tot een sequel uit Nieuw-Zeelandse hoek zal komen valt dus te betwijfelen, want het op de hoes vermelde Lord of the Rings en The Hobbit was wel degelijk van een ander niveau. Ondanks of dankzij dat Rivers aan eerder genoemde titels werkte als designer, blijft het hier bij uiterlijk vertoon. En dat is jammer, want echt indruk maken doet de film inhoudelijk gezien helaas amper.

**½

De 4K UHD-schijf is voorzien van Dolby Atmos met aardige overhead-effecten en HDR, zodat het 10-bit paneel het onderste uit de kan haalt. De kleuren spatten van het scherm. De Blu-ray is bijgesloten en bevat de film + bonus features, waaronder verschillende documentaires.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar

Meuk.

Van amateuristische acteerprestaties, lelijk camerawerk, een vervelende score tot een belachelijk verhaaltje. MK2 heeft het allemaal. Maar goed, dat weet je. Dit soort flutfilms zijn heel soms de moeite waard door de vechtscenes. Ook hier kwam ik bedrogen uit. Iedereen blijkt aan touwtjes te hangen en echt geen enkel gevecht is de moeite waard. Sterker nog, ze zien er dom en nep uit. Hierdoor begint e.e.a. al snel te irriteren. Heb deze dan ook met veel moeite uitgezeten.

Een van de verantwoordelijken voor dit wanproduct mocht het 10 jaar later nog een keer proberen op de regie-stoel. Wederom zonder enig creatief succes. Hopelijk blijft het bij deze twee pogingen.

Slecht

Gissende Giallo.

Deze Italiaanse detective doet het subgenre der Giallo’s eer aan, maar niet altijd in positieve zin. Het verhaal drijft hier met name op een wel erg gekunsteld plot, dat ten tijde van de uitkomst op zijn minst een vervelende verbazing oproept. Een onmogelijk te raden moordmysterie dus. De hoofdlijn kent dusdanig vel zijpaden dat het bijna verwarrend werkt, maar het gissen doet de kijker volhouden. Dat blijkt echter niet voldoende.

Redelijk.

Dubieus drama.

Regisseur Gareth Maxwel Roberts heeft getracht er iets eigenzinnig van te brouwen, maar dit is behoorlijk beroerde cinema. Rapper Method Man van The Wu-Tang-Clan doet het nog niet eens zo slecht en is als vertolker van de titelrol nog enigszins de moeite waard. Het duurt overigens best lang voordat het kwartje valt, want met bril en bolhoed is de man vager dan ooit. Mocht men de openingstitels ontgaan zijn dan zullen zijn stemgeluid en het verplichte rapmuziekje halverwege de film de kijker alsnog het kwartje doen vallen. Ofwel, hoe onherkenbaar kan men zijn als hoofdrolspeler. De lijkschouwer is echter zo’n beetje de enige die intrigeert.

Het film an sich is namelijk vlees noch vis. Het script is te slap voor woorden. Wat begint als een soort van morbide thriller, ontaardt al snel in een dubieus drama waarin iemand anders ook enigszins onmerkbaar voorbij schuifelt: Edward Furlong als de bazige begrafenisondernemer die Method Man een crimineel hulpje op de mouw speldt. Van belofte naar beroepsjunk, de acteur lijkt een schim te zijn van zichzelf en het is tekenend dat ook hij hier zijn opwachting maakt. Als tijdens het schaamteloze einde van deze oorspronkelijk in 3D uitgebrachte reut, de hoofdrolspeler ook nog eens zijn eigen demonen velt en hij iedereen vaarwel wuift, is het moeilijk de lach in te houden.

Matig.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Goedkoop griezelen.

Griezelgrossier Hooper levert met dit ietwat goedkoop ogende horrorfilmpje een voorspelbaar maar vermakelijk filmpje af. Veel houdt het niet over, maar de onderliggende humor zorgt voor een welkome knipoog.

Redelijk.

Rebecca Rocked the Cradle.

De Mornay lijkt inmiddels over de houdbaarheidsdatum heen te zijn, toch zorgt deze zoveelste film over een home invasion af en toe voor wat kippenvel. Door het gestolen wiegje misschien wel iets te hard hebben geschud, heeft haar personage een aantal psychopatische kindertjes voorgebracht. Naast het doorsnee gemartel en de soms nare scènes, zijn het vooral de idiote reacties van het slachtvee die hier opvallen. Het doet de geloofwaardigheid van deze serieus aandoende remake in elk geval geen goed.

Redelijk.

Spannende thriller met Gere in de hoofdrol. Het verhaal is niet altijd even sterk, maar de sfeer is bij vlagen erg griezelig. Onderhoudend filmpje. Goed.

Voedingsbodem.

Deze gelikte blauwdruk voor de beroemde Hollywoodremake van Scorcese is leuk, maar die Amerikaanse versie is ook best aardig gelukt. Een en ander wordt wat warrig gebracht in dit origineel en niet alles komt even sterk over, maar het verhaal kent genoeg voedingsbodem voor spanning en actie. Het einde is wellicht wat te makkelijk. Iets waar men in de remake ook al, ondanks andere keuzes, mee te maken kreeg: een zwakke afsluiting.

Goed.

Te veel van het goede.

Ondanks dat de film een hoog aantal evergreens door de strot van de kijkers perst, zijn niet alle composities even geslaagd. Dat zit hem in het feit dat twee door elkaar lopende muziekjes slechts voor watjes is. Althans, zoiets moeten de makers hebben gedacht toen ze de vele medleys op veelal kitscherige en bombastische manier in elkaar flansten.

Qua beeld is de overdaad al net zo aanwezig. Iets wat uiteindelijk een beetje vermoeit, alle mooie kleuren en shots ten spijt. De film is dusdanig gemonteerd dat een en ander aan één lange videoclip doet denken. Of misschien wel een hele lange trailer. Vermakelijk is deze musical desondanks wel, maar te veel van het goede blijft te.

Goed.

Een van de mindere films van Sellers. Met name omdat er bitter weinig te lachen valt in deze komedie. De paar grappen zijn zo ontzettend flauw dat er amper een glimlach van af kan. Ook de zoveelste keer dat Sellers dubbelrollen speelt (wie zien we dat tegenwoordig ook al weer doen?) voegt nauwelijks iets toe aan de film. Wie echt wil genieten van Sellers is beter af met A Shot In the Dark, Dr. Strangelove, Murder By Death of Being There (en nog vele anderen). Dit is, ondanks het succes destijds, niet echt de moeite waard. Gemiddeld filmpje.

Vermakelijk familiefilmpje met flauwe maar ook leuke grappen. Mooi gefilmd en sfeervol maar helaas niet hilarisch. Alhoewel, Walken steelt de show volledig. Redelijk.

Smerig schommelen.

Een komische film die doet denken aan een hedendaagse Kentucky Fried Movie of een in iets andere vorm gegoten The Onion Movie. Maar in plaats van een TV-zender betreft het hier het wereldwijde web. Een drietal kwajongens stuit op nogal wat vreemde filmpjes die het internet bevuilen. Dat levert onder andere een paar flauwe commercials op, maar ook een aantal hilarische sketches komt voorbij. Schateren mag zelfs af en toe.

Geen humor voor fijnbesnaarde mensen, want het poep- en piesgehalte is torenhoog. De klok slaat seks en elke scène kent op zijn minst één moment van afschuw. Leuk is het uit de hand lopende truth-or-dare-spelletje en het openingsfilmpje. Ook de eindcredits worden onderbroken voor een geinig filmpje met een geile geanimeerde kat. Het niveau tussen de vertellinkjes schommelt wel een beetje, maar er blijft voldoende over om ongegeneerd te kunnen grinniken om alle smerigheid.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Lloyd is geen Keaton of Chaplin, maar als je zijn stijl kunt waarderen beleef je hier een puike film aan. Clichés troef uiteraard, maar wel vermakelijke clichés. Erg sterk staaltje van het doorstaan van de tand des tijds, inmiddels meer dan 75 jaar oud. Goed.

Toentertijd ook al een mindere Pryor-komedie. Dit heeft zeker te maken met de periode waarin hij zat (cocaine verslaving) en het ontbreken van een goede cast. Wilder had hier eventueel een hoop kunnen redden. Behalve om het enorme gevloek kan er verder weinig worden gelachen. Gemiddeld.

Stijlvolle ontsporing.

Stijlvolle thriller omtrent een man die detective speelt, na een vraagtekens oproepend familiedrama. Met name het eerste uur is suspensevol en intrigerend, al stijgt het ondanks de cinematografische degelijkheid nergens uit boven een gemiddelde Varg Veum. Net als bij die films gaat het ook hier ergens halverwege goed mis.

Wanneer de onlogica en onwaarschijnlijkheden zich dusdanig opstapelen dat het publiek zou willen meeschreeuwen waar Jan Klaassen zich heeft verstopt, blijkt de filmmaker iets anders in petto te hebben voor de kijkers. Een rammelend scenario waarin niemand de held gelooft, al wordt nergens duidelijk waarom niet. Ook het kat en muis spel tussen de held en de boef neemt tegen het einde zeer ongeloofwaardige vormen aan. Dit gaat een tijdje goed, maar dan blijkt de film toch echt een poppenkast.

Redelijk.

Sfeervol en zeer goed geacteerd. Spannend en visueel mooi. Maar ook een behoorlijk fout, althans zo lijkt het: Olivia vraagt aan de agenten waar Daniel zich bevind en wordt de weg gewezen door een agent. Ze komt schijnbaar nooit aan. Vreemde montage. Volgende scene wordt Daniel gegerepen door twee collega's en vervolgens krijgen we de scene waar Olivia hem voor het eerst lijkt te ontmoeten. Op een volledig andere locatie. Erg slordig. en twee verhalen die elkaar verplicht moeten gaan kruisen en geen vuurwerk opleveren. Tevens is e.e.a. enorm voorspelbaar. Toch onderhoudend met, zoals ik al zei, sterk acteerwerk. Helaas meer potentie dan uitwerking. Met het tempo is niets mis overigens. Redelijk.

Flauw, flauwer, flauwst. Op een paar goede grappen na valt er bitter weinig te lachen om de kolderieke avonturen van meneer Boon. Had misschien beter aangeslagen in de jaren 50.

Viva VHS!

Want dit werkje gaat hoogstwaarschijnlijk nooit een digitale première beleven. Hoe begrijpelijk ook.

Deze misdaadfilm uit de jaren '70 hangt slecht gemonteerd aan elkaar. Daarnaast zijn de acteurs beneden niveau. Het verhaaltje over een op wraak zinnende agent en zijn compaan is simpel, maar wordt dom en lelijk gebracht. Met als dieptepunten het tenenkrommende drama en belachelijke einde.

Matig.

Verdomme.

Het verhaal begint ijzersterk en Bronson is übercool. E.e.a. is onvoorspelbaar, een pré die zelden voorkomt. Maar dan..

We zitten iets verder dan halverwege de film en ik krijg het gevoel in een episode van The Dukes vs Starskey meets the A-Team te zijn beland. En dat vind ik niet leuk. Ik heb namelijk de luxe cinema-set niet ingesteld om TV te kijken.

De teleurstelling komt vooral vanwege een klein maar vervelend hiaat en, nog minder, een reeks onwaarschijnlijkheden die weinig te maken hebben met de goede eerste helft. Het einde stelt dan ook nog eens teleur.

Verdomme dus..

Redelijk.

De grens tussen genialiteit en gekte is dun.

Want hoe knap deze film ook in elkaar is gestoken, de regisseur slaat soms door. Met als gevolg dat de gemiddelde kijker het verhaal niet goed meer kan volgen. Onnodig ook, want ondanks de complexiteit is de boodschap uiterst mooi maar vooral simpel.

Zo ingewikkeld is het dus eigenlijk niet. Wat vooral opvalt zijn, naast het sterke plot, de uitstekende acteerprestaties en de visuele charme van de film. De soundtrack is tevens wonderschoon, maar ook hier misschien iets te veel van het goede. Een klein aanradertje.

Zeer goed.

Pa’s pinguïns.

Deze volgens standaard formule uitgewerkte familiefilm herbergt geen enkele verrassing, ondanks de dieren. Sterker nog, een en ander riekt naar eerder werk met Carrey waarbij de ex nog steeds lonkt, maar de acteur met het elastieken gezicht eerst moet worden ontdooit. Dat laatste neemt men in deze film vrij letterlijk wanneer eerst de vriezer moet worden opengezet om de geërfde pinguïns van pa in leven te houden.

Het verhaaltje levert clichématige taferelen op, maar het opgeklopte sentiment werkt omdat Carrey de luchtigheid op juiste wijze bewaakt. Door af en toe eens flink ouderwets te grappen en te grollen dus. En dat doet hij op voldoende wijze voor jong en oud.

Goed.