Opinions

Dat de actie in dit deel iets meer aandacht krijgt dan de suspense in deel een ligt uiteraard aan Woo, die zich hier op een prima manier herpakt na menig Hollywood falen. Een lekker weghappend vervolg op het succesvolle deel een. Goed.

De minste uit de reeks maar wederom weer zeer onderhoudend en vermakelijk. Lekkere over-the-top-actie en een prima Cruise en Hoffman. Goed.

Prachtig geacteerde thriller met een sterk verhaal. Hackman en Dafoe in topvorm. Toendertijd redelijk schokkend inmiddels zijn we wel wat gewend. Nog steeds onomstreden degelijk en goed.

Vermakelijke horror vanuit een bekende invalshoek. Clichématig en met een zeer voorspelbaar einde, maar voorzien van voldoende spanning. Goed.

Prachtige paradox.

De nieuwste documentaire van Yan Ting Yuen - die een succesje boekte met Het Geheim van de HEMA - is vooral observerend. Nimmer inmengend of suggestief. Dat laatste hoop je natuurlijk vooral. De filmmaker lijkt in ieder geval met een geheel objectieve blik te kijken naar de ietwat bijzondere gang van zaken rond de bewerkstelliging van een boeddhistische tempel in Nederland. Ietwat, want echt speciaal wordt het onderwerp nergens.

Zakenman Hu ziet de tempel wel zitten, maar nu eens niet vanuit commercieel oogpunt. Een hele groep Chinese welgestelden is het met hem eens en krijgt, vreemd genoeg, te maken met een aantal overgevlogen monniken dat er allemaal een andere kijk op na blijkt te houden. Zelfs wanneer één van de gefrustreerde geldschieters aan een monnik vraagt of geld voor jezelf wensen slecht is en deze antwoord met nee, blijft de regisseur kalm verslag doen. Prachtige paradox eventjes.

Het lijkt er namelijk op dat de vermogende initiatiefnemers middels giften deze tempel willen stichten, juist omdat ze de financiële zelfverrijking willen afzweren. In principe zal een boeddhist zijn geld dan ook weggeven. Hij heeft het namelijk niet nodig. In deze situatie vertelt een monnik juist dat bidden voor eigen financieel gewin niet verkeerd is. Je ziet de miljonair, die zijn leven heeft gebeterd en het boeddhisme wil omarmen, bijna ontploffen. Tot zover de geestelijke verrijking.

Het doet het vermoeden echter wel rijzen dat wanneer de heilige kale mannen plotseling headbangend en wiet rokend zouden zijn aangetroffen door de regisseur, deze dit enkel als een voldongen feit zou hebben gefilmd zonder hier verder al teveel aandacht aan te schenken. Geen sensatiezucht bij de makers te bekennen. Eerder serene rust oproepende camerabeelden, die variëren van matig tot prachtig. Enkele dode pixels in één van de HD-camera's leiden een beetje af.

Een simpel en kort verslag van een sober leven dat een verlengstuk krijgt in ons koude kikkerlandje. Je zou er desnoods zelf de franje bij willen verzinnen. Maar Michael Moore wordt hier zeker niet gemist. Dit is misschien wel waar het om draait in documentaireland, zou je kunnen stellen. Het maakt de kijkervaring er echter niet minder saai op. Boeien doet het helaas telkens net niet. Daarom kun je stellen dat hoe kort de speelduur ook is, hij uiteindelijk nog te lang duurt.

Redelijk.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar.

Met verve.

Deze in de jaren '80 op de Nederlandse TV uitgezonden miniserie kreeg niet alleen vele kijkers, maar vaak ook goede recensies. Niet geheel onterecht, want het verhaal werkt meeslepend en Keach speelt met verve de bijzondere schilder uit de titel. Ook de hit van Nana Mouskouri hielp een handje mee aan het grote succes.

Goed.

Kerstklucht

Een sympathieke komedie met Martin die, ondanks de sterrencast, tegen het einde wat begint te vermoeien. Dat zit hem in de overdaad aan typetjes, maar eveneens in een kluchtige omslag die deze kerstfilm bijna de das omdoet.

Redelijk.

Charmant taalgebruik.

Het authentiek aandoende taalgebruik is charmant en Peck speelt met verve een bezeten walvisjager, maar de film is toch een beetje gebeten door de beruchte tijdstand. Sommige scènes komen wat knullig over en de film bezit ook een ietwat lange speelduur. Toch is deze klassieker nog steeds de moeite waard. Met name wanneer een van de jagers zijn eigen dood voorziet, beleeft de film een spannend hoogtepunt. Ook de uiteindelijke confrontatie mag er nog steeds zijn.

Goed.

Witte walvis.

Aan de miniserie Moby Dick zullen weinig kijkers zich een buil vallen. Ook al is deze uitvoering misschien niet zo sterk als die uit 1956, heel erg veel scheelt het niet. William Hurt als de gestoorde kapitein doet in elk geval weinig onder voor Gregory Peck. Mocht er ooit een remake van Jaws komen, dan moet Hurt de rol van Robert Shaw uitvoeren. Zonder twijfel.

De gerenommeerde acteur domineert deze lang uitgesponnen versie, evenals zijn collega's Ethan Hawke en Charlie Cox. Deze laatste, die de kijker moet vertegenwoordigen, komt als 'held' niet geheel uit de verf. Hawke wel, die als de eerste stuurman continu het geweten bewaart van de kijker en tegenhanger wordt van de geobsedeerde kapitein Ahab.

Een avontuurlijke adaptatie van het beroemde verhaal over de witte walvis, die met name gedragen wordt door de zichtbaar plezier hebbende cast. De manier waarop een en ander in beeld wordt gebracht, inclusief de schokkerige camera aan dek, draagt bij aan het gevoel mee te varen op de schuit. Geen gekke bewerkstelliging van de makers.

De special effects zijn echter nogal wisselvallig en missen daarom wel eens impact, met uitzondering van een geheel over de top geschoten aanval van Moby Dick. Ook de verschillende verhaallijntjes worden niet allemaal even sterk uitgewerkt en sommige voelen een beetje afgeraffeld aan, waardoor soms een ietwat ontheemd gevoel ontstaat.

Al met al biedt de tweedelige serie voldoende vermaak om de dikke drie uur in een ruk uit te zitten. Sinds twee weken ligt de bluray in de winkel, in een mooie kartonnen doos gestopt, maar verder zonder enige extra's. Nu moet gezegd dat 196 minuten sowieso niet echt direct uitnodigen tot bonusmateriaal, maar het had wel gepast bij deze luxe uitziende uitgave.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Kut met peren.

Want behalve dat de film er lelijk uitziet en een verschrikkelijk en rommelig verhaaltje kent, boeit het al snel geen kont meer. Troep dus..

Enige achtergrondinfo voor diegenen die de serie niet kennen, was welkom geweest. Al had ook dat waarschijnlijk weinig uitgemaakt.

Overslaan deze film.

Slecht.

Gedateerd modern.

Ondanks de klassiekerstatus blijkt Modern Times niet even sterk tot het einde. Zo zijn de laatste twee akten misschien wel het meest teleurstellend, qua grappen en grollen. Sowieso is slapstick behoorlijk gedateerd, maar voor wie ondanks de voorspelbaarheid van het genre toch zijn verstand op nul kan zetten, valt er genoeg te lachen.

Met name tijdens de eerste helft van de film waarbij een dolgedraaide Chaplin een luchtige, maar maatschappijkritische knipoog geeft. De beroemde scènes in de fabrieken behoren hoogstwaarschijnlijk tot de hoogtepunten van de film, maar de tweede helft zakt een en ander toch wel wat in.

De (import-) BD kent overigens een wonderschone beeldkwaliteit. Nog nooit was de mimiek van Chaplin zo scherp te zien.

Goed.

Symbolische slang.

Wanneer de meest vooraanstaande monnik van het klooster langzaam leert dat het kwaad dichtbij rondwaart, lijkt hij geestelijk op alles te zijn voorbereid. Niets is minder waar. Zeker niet wanneer de onrust in de meest Bijbelse vorm voorbijkomt, inclusief een afschrikwekkend insect dat symbool staat voor de slang uit den beginne.

Cassel is de macho monnik die immuun is voor verleiding, in dit sfeervol en statisch geschoten drama. De film bouwt echter op als een griezelige thriller, waarbij het mysterie rond een naderende dreiging genoeg spanning oplevert. Wanneer halverwege de puzzelstukjes op hun plaats vallen en het verhaal een overzichtelijker vorm aanneemt, verdwijnt de spanning grotendeels samen met de mystiek.

Dit drama met thrillerrandje werkt op papier ongetwijfeld beter als het beroemde boek dan als deze vrije verfilming, want nu voelt een en ander soms ietwat gekunsteld aan. Met name de zogenaamde twist aan het einde weet amper te werken en stelt zelfs een beetje teleur. Toch weet Le Moine genoeg vermaak te bieden dankzij een zeer sterke eerste helft, Cassel en voldoende sfeer en mystiek.

Goed.

Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar van de DVD van Lumière.

Moderne Mondo.

Een grappige low-budgetmovie, die naast een portie humor ook veel ellende en smerigheid herbergt. Al is het wat betreft dat laatste vooral de suggestie die het hem doet. Dit in tegenstelling tot de vele shockumentaries zoals de Mondo’s waar het de naam aan ontleent. Misschien wel terecht, want die zogenaamde schokkende documentaires van weleer waren over het algemeen ook hartstikke nep. Ook tijdens deze ‘moderne versie’ is dat het geval, al ligt het er iets dikker bovenop.

Deze met de goede smaak spottende afdaling in de krochten van de zieke geest van Manilla’s rariteitenkabinet is in ieder geval niet bedoeld voor de tere zieltjes onder ons. Allesbehalve zelfs. Maar de freakshow die gemixt wordt met een soort van straattheater kent ook genoeg luchtiger deuntjes. Letterlijk zelfs wanneer muziek een lichtere toon zet en op welkome wijze de dramatiek aflost. Sowieso is deze film er eentje die met verschillende genres speelt. Onevenwichtig en raar, maar de aandacht wel vasthoudend.

De extra’s op de DVD zijn leuk. Zo bevat de schijf naast trailers de complete soundtrack en nog meer beeldmateriaal, waaronder een geweldige Filippijnse rapper. Een gehandicapte virtuoos, die met zijn ritmische gedicht ‘Droga’ indruk maakt. Het is tevens het hoogtepunt van de film.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

In de zwart-witte komedie jaren hadden ze het vast beter gedaan met dit verhaal, al moet gezegd dat Hanks enigszins vermakelijk is. Long is allesbehalve en het verhaal te mager om goed te kunnen onderhouden. De grappen zijn vaak niet leuk.

Standaard.

13 in een dozijn-werkje dat door de aanwezigheid van de cast enigszins te pruimen valt. Ook Lopez blijkt charismatisch in haar derde speelfilmpje. Het verhaaltje dient als kapstok voor de actie, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers redt e.e.a. van de ondergang. Het niveau van White Men wordt echter niet geëvenaard.

Twee sterretjes-vermaak.

Redelijk of goed?

En dan overheerst de twijfel in dit geval. En een Oscar-nominatie? Enfin, ze zijn daar sowieso al jaren mesjogge. Terug naar de film. Mooie plaatjes, een episch verhaal, maar dat het echt diep raakt. Nou nee. Toch zit e.e.a. leuk in elkaar gestoken al zal deze "bio" hoogstwaarschijnlijk weinig in de buurt komen van de waarheid.

Redelijk.

(De BluRay beeldkwaliteit is overigens redelijk tot goed. Maar dit terzijde.)

Vermakelijke klassieker met The Marx Brothers. Niet hun beste en enigszins gedateerd, maar voor een 77-jaar oude film nog steeds eentje die er mag zijn. Goed.

Welverdiende wolk.

Dat hoofdrolspeler Dev Patel in een ver verleden heeft samengewerkt met regisseur Danny Boyle, valt terug te zien in zijn eigen stijl als filmmaker. Of moeten we zeggen; zijn nog te vormen stijl? Want zijn regiedebuut is sterk, maar bij vlagen ook een beetje rommelig. Mede op het visuele vlak wordt er heen en weer geschommeld tussen prachtig en minder mooi. Het is duidelijk waar hij de mosterd vandaan haalt, maar een Ong-Bak is het helaas niet geworden. En ook de knipoog naar John Wick werkt eerder averechts. Toch zal Bruce Lee glimlachend meekijken vanaf zijn welverdiende wolk. Dit is namelijk een knokfilm zoals je ze niet standaard tegenkomt, met een paar opzienbarende kills en een nieuwe vechtheld.

Producent Jordan Peele - toch zeker niet de eerste de beste - heeft wellicht een beetje meegeholpen richting te geven, maar ook het verhaal zakt af en toe iets te ver af naar het gemiddelde wraakfilm-niveau. Toch zit er genoeg diepgang in om de ongelijkheid in het hedendaagse India eveneens aandacht te geven. Deze mix is ietwat gewaagd, vreemd maar weet desondanks redelijk te werken. Al wordt er veel hooi op de vork genomen; religie, politiek, genderongelijkheid en mythologie middels het hoofdpersonage Hanuman. Voor de gemiddelde actie-kijker ongetwijfeld iets teveel van het goede. Neemt niet weg dat Patel trots mag zijn op dit debuut en dat zijn toekomst op regiegebied veelbelovend lijkt.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Veelbelovende verpakking.

Je kunt veel zeggen van Monos, maar niet dat het niet prachtig in beeld wordt gebracht. Het camerawerk is dik in orde, iets wat niet gezegd kan worden van het script. Al is het verhaal helemaal niet gek, inhoudelijk gezien blijven we vooral aan de oppervlakte hangen. Ondanks - of misschien dankzij - de arthouse benadering blijft het behoorlijk afstandelijk.

De setting van een berg is enigszins betoverend en als men die tijdens de tweede helft verruilt voor de jungle, valt er wederom genoeg te genieten van de omgeving. De blu-ray is daarom alleen al een aanrader. De soundtrack is eveneens bijzonder, al had mijn blu-ray in tegenstelling tot wat de hoes meldt enkel PCM in plaats van Dolby.

Audiovisueel gezien kun je dit een zeer geslaagd project noemen, maar er zijn helaas ook minpunten te verdelen. Zo begint het gebrek aan iets meer diepgang gaandeweg te storen in deze Lord of the Flies-achtige vertelling. Groepsdynamica is een interessant thema, maar mag dan wel iets beter worden uitgewerkt. De verpakking is echter veelbelovend.

***

Met dank aan Gusto Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Veroorzakende Fellag.

Een lief, soms tragikomische filmpje dat nergens helemaal met de voetjes van de grond komt doch prettig voortkabbelt. De kijker in zijn greep houdend, dat wel. Want waar wil men naartoe? En wat ligt er eigenlijk ten grondslag aan dit bijzondere verhaal over een kinderklas die gruwelijk getraumatiseerd raakt. Slechts ten dele krijgt men antwoord, maar hier geeft dat niet.

De nieuwe leraar, Monsieur Lazhar, lijkt in elk geval aanwezig om enig lichtpuntje te bieden. Aan zijn kinderen en tegelijkertijd aan zichzelf, hetgeen een en ander doet ontroeren. Het helpt mee dat de cast erg sterk is. Er wordt op subtiele wijze gespeeld met de gevoelens van de kijker, waardoor er al snel een warm gevoel optreedt. Voornamelijk veroorzaakt door Fellag.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Orson Welles' Chaplin.

Dat die een stuk duisterder zou zijn dan de doorgaans ludieke snorremans uit de 'stomme' film, moge duidelijk zijn. Belangrijker is dat het mooi gefilmde project ook ruimschoots geslaagd blijkt.

Chaplin is sterk als welbespraakte seriemoordenaar met een knipoog. Dit geldt tevens voor het overgrote deel van de cast, enig geschmier ten spijt. Het verhaal wordt suspensevol maar luchtig gebracht, inclusief een aantal kleine slapstickgrapjes. Een oude vos verliest namelijk nooit zijn streken.

Geweldig.

Sfeervol.

Mooi kleurgebruik ook. En mooi 'camerawerk'.

Had e.e.a. niet verwacht, maar dit is dus een fijne film, mijns inziens. Een simpel maar doeltreffend griezelverhaaltje met de nodige humor. En het werkt.

De finale is iets minder, maar de film is zowel sterk binnen het genre jeugdfilm als binnen het genre animatie. De stempel van Zemeckis & Spielberg is duidelijk merkbaar. De stemmencast is ook prima.

Zeer goed.

Spielberg's adem.

Niet dat die altijd goed ruikt, maar het geeft wel vaak een bepaalde sfeer aan. Dekker riekt naar Donner en Dante maar is zelf geen tovenaarsleerling van de beroemde regisseur. En toch zet hij hier voor de tweede keer een puike griezelfilm neer. Met beperkt budget, iets wat je er amper aan afziet.

Zeer goed.

1000 cliché's in één kopje en de oude Fonda doet weer mee. De inmiddels geplastificeerde vrouw doet haar best, maar het verhaal wil nergens hilarisch worden. En we weten het nu zo langzamerhand wel.

Kinderkerst.

'The Monster's Christmas' is een schattig maar amateuristisch lowbudget-filmpje, dat bedoelt is voor de allerkleinsten. Niet met de flair van Jonze geschoten en zeker van een andere klasse, maar het kind tussen de monsters doet wel even aan denken zijn 'Wild Things'-film. Verder houdt elke vergelijking op.

De drie liedjes zijn verwaarloosbaar en de volledige score doet vooral denken aan 'De Teletubbies'. De monsters zijn buiten het feit dat ze er overduidelijk nep uit zijn, wel leuke creaturen. Grootste manco is het plot, waarbij hoogstwaarschijnlijk alleen kleuters geboeid zullen zijn.

2 Kerststerren.

Monster-movie.

Deze hedendaagse variant op het bekende jaren '50-genre doet het voornamelijk met suggestie. Hoofdingrediënt is een thiller in romantische verpakking, die door de twee hoofdrolspelers prima wordt gedragen. Verwacht hier geen Jurassic Park-achtige taferelen of UFO-actie en u zult zich geen buil vallen.

Goed.

Flauwtjes.

Als in zoutloos. Het grote probleem van deze film is namelijk het ontbreken van goede grappen, of op zijn minst een leuk verhaaltje. Ondanks de aanwezigheid van Rogen en de rest van de sterrencast, heb ik i.i.g. niet vaker dan twee keer gegrinnikt, en dat vind ik onvoldoende. Het verhaaltje was ook allesbehalve boeiend.

De animaties schieten tevens te kort. Erg plastic en veel te netjes. Althans, ik ben verwend met betere, zeker anno 2009. Vond het nogal van een hoog Chicken Little-gehalte. Ook het verhaaltje was erg des Disney's. Mierzoet en binnen de geijkte lijntjes.

De vele film-verwijs-geintjes zijn uiterst flauw. Met als dieptepunt het gereformeerde knipoogje naar Close Encounters. Al moet gezegd dat Axel F. het enige swingende was aan deze prent.

Misschien dat e.e.a. beter te pruimen was in 3D, maar ik heb helaas alleen de 2D mogen aanschouwen.

Not my cup of tea, en erg doorsnee allemaal. Voor een leuke monster-animatie kan ik Monsters Inc. aanraden. Niet deze ziekenhuis-hap, die een belangrijk ingrediënt ontbeert. Juist ja.. Zout.

Twee magere sterretjes.

Zeer goede animatiefilm met een leuk en origineel verhaal. De beelden zijn verbluffend en de humor is erg goed. Een van de laatste écht goede werken uit de keuken van Pixar. Hierna kwam het net iets mindere Nemo wat echter wel een veel groter financieel succes werd.

Frans, s'il vous plaît.

Regisseur Bibo Bergeron, eerder verantwoordelijk voor de tegenvallende Finding Nemo-kloon ‘Shark Tale’, slaagt er met zijn derde film in een minder bij elkaar gejat werkje af te leveren. Een en ander doet in elk geval niet gelijk denken aan andere titels, maar desondanks is dit typisch formulewerk waar de voorspelbaarheid vanaf druipt. Dat zal de allerkleinsten weinig uitmaken, maar de eveneens aanwezige ouders en verzorgers zullen daardoor wat minder genieten. Ook omdat de grapjes allesbehalve sterk zijn bijvoorbeeld.

Dat kan niet gezegd worden van de leuke liedjes. Vanessa Paradis is natuurlijk ook nog eens een geweldige zangeres die, samen met Chedid, zorg draagt voor een letterlijke positieve noot. De rest stelt minder voor. Al moet gezegd dat de animaties dat wel doen. Ze doen bijzonder sfeervol aan. Het 3D is een welkome aanvulling, maar niet echt noodzakelijk bij deze film. Als Bergeron zich een volgende keer mag bedienen van een beter script, komt het er misschien nog wel eens uit.

Kijk alstublieft niet de nagesynchroniseerde versie, maar de originele, ondanks de ondertitels die het 3D-effect verminderen. De Nederlandstalige versie is namelijk zeer matig in tegenstelling tot de Franstalige.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Ravi Shankar.

Ofwel Fab George's muzikale goeroe. Ofwel de vader van Norah Jones.

Hij steelt de show en is hèt bewijs dat deze film terecht een nieuw jasje kreeg. Zijn optreden benadert namelijk de muzikale perfectie. Men ziet dan ook niet voor niets Jimi Hendrix e.e.a. nauwgezet volgen vanuit het publiek. Zijn 'Wild Thing' is van een beduidend minder muzikale klasse, behalve dan dat zijn show er wel eentje is die je niet snel zult vergeten. Ook Hendrix had zijn off-days. Al vermoed ik dat de complete show van de gitaarheld wèl de moeite waard was. In de film zit namelijk slechts één nummertje.

Absoluut hoogtepunt is ook Jefferson Airplane en een vanuit haar hakken zingende Joplin. Zij tovert met haar stem een ieder in het publiek die niet stoned was die dag, alsnog naar een andere dimensie.

Zeer goed.