Monterey Pop (1968)

De aller leukste beelden vond ik van de festival bezoekers zelf in combinatie met goed gekozen muziek(Scott McKenzie - If You're Going To San Francisco ) zet de mood echt perfect neer. Ik vond het jammer dat de meeste artiesten maar voor 1 of hooguit 2 nummers in beeld kwamen, hierdoor ben ik nooit echt in de muziek opgegaan wat bijvoorbeeld bij Woodstock wel het geval was. De Wild Thing versie van Jimi Hendrix was trouwens wel de moeite waard, maar ik had liever nog meer Jimi gezien. Het zelfde geldt trouwens ook dubbel en dwars voor The Who & Simon & Garfunkel. California Dreamin van de Mamas & The Papas was trouwens wel een erg mooie live uitvoering en blijft zelfs de volgende dag nog in me hoofd rondspoken. Wat ik hier vaak terug lees is de waardering van mensen voor Ravi Shankar, hier had ik dan persoonlijk weer weinig mee en vond ik zijn optreden zeker in vergelijking met andere super artiesten best wel lang. Monterey Pop is zeker een leuk tijdsbeeld, maar jammer genoeg is het allemaal net wat te kort en was er weinig sfeer op te snuiven. Zit nog even te twijfelen tussen een 3 en een 3,5, maar ik geef deze docu het voordeel van de twijfel. 3,5*

Met zijn ongebruikelijke, maar energieke en effectieve stijl van filmen en monteren, zou deze registratie van het Monterey Pop Festival 1967 van grote invloed zijn op Michael Wadleighs meesterwerk "Woodstock (1970)". De line-up is fantastisch, met o.a. Mamas and the Papas, Otis Redding, Simon & Garfunkel, The Who en niet te vergeten een totaal losgeslagen Jimi Hendrix. De slechte podiumbelichting betekent dat de beeldkwaliteit soms wat te wensen overlaat, maar deze concertfilm geeft een uitstekend beeld van het muzikale spectrum anno 1967 en eindigt met een opzwepend optreden van Ravi Shankar, mede gade geslagen door een tot rust gekomen Jimi Hendrix. En de muziek is geweldig!

Ik ben meestal nogal huiverig om documentaires te zien van popfestivals. Meestal is het namelijk een hoop geouwehoer van allemaal mensen die er zogenaamd verstand van hebben en hele kleine flarden muziek als je geluk heb. Maar dat is bij deze documentaire dus niet het geval. Hier staat de muziek voorop. Heel veel muziek dus van erg goede geluidskwaliteit en ook de beelden van de optredens zijn erg mooi en vakkundig gemaakt. En als je dat dan ook bedenkt in die tijd. Toen was dat nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. En verder wordt de documentaire dus aangevuld met sfeervolle beelden van het publiek die een mooi tijdsbeeld geven van de summer of love. Muzikaal was het misschien niet allemaal mijn ding, maar als documentaire van een popfestival is dit dus een extreem goed voorbeeld.