Opinions

Bijzondere bloedzuiger.

Dat je niet altijd een royaal budget nodig hebt voor het maken van een goede film, bewijst regisseur Scott Leberecht. Ondanks dat de hoofdrolspeler qua uiterlijk een klein beetje doet denken aan de ster uit die andere vampierenfilm, blockbuster Twilight, is hij vooral een personage dat we nog niet eerder zagen in het subgenre der horrorfilms. Een schuchtere jongen die naast zijn bloedarmoede ook nog wat psychische issues lijkt te hebben. Communicatief vaardig is hij in elk geval niet. Hij geeft de vampier een bijzonder en des te meer menselijk gezicht.

En dus wacht de kijker een alternatieve versie van het aloude verhaal. Meer alternatief nog dan 'Låt den Rätte Komma In', maar minstens zo intrigerend. Daar doet een ietwat gekunsteld misdaadplotje weinig aan af. Leberecht werkt met focussen die je in combinatie met een hoop suggestie soms de maag doen omdraaien, laat staan wanneer het echte bloed in beeld wordt gebracht. Men weet een origineel filmpje te brouwen rond een allesbehalve origineel gegeven. Een hele kunst. Voeg daar aan toe de lugubere en soms sombere sfeer en je hebt een eigenzinnig werkje.

Goed.

Met dank aan Excesso Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Creepy conciërge.

Mientras Duermes kent een goede spanningsopbouw, waardoor het moment van revelatie omtrent de boef en zijn ziekelijke gewoonten des te griezeliger overkomt. Tosar weet zijn psychopaat een menselijk en vooral wenselijk gezicht te geven, wat een en ander een realistisch tintje geeft. Regisseur Balaqueró voedt de paranoia die bij de kijker gaandeweg ontstaat op wrede wijze. Mondjesmaat maar voldoende indringend.

Wanneer het duivelse plan wordt geopenbaard, evenals de stoornis waar deze creep aan lijdt, ontvouwt zich een simpel maar suspense gedreven plot. Het gegeven van de enge conciërge is natuurlijk niet origineel, maar deze boef is griezeliger dan menig ander. Al merk je daar in eerste instantie weinig van, dankzij het uit zijn perspectief vertelde verhaal en de daardoor ontstane sympathie die bij de kijker voor hem ontstaat. Van paranoia gesproken..

Geweldig.

Kinetisch kakken.

Jolie is wel erg kalm als haar man wordt ontvoerd door islamitische fundamentalisten. Het zal weinig mensen opvallen, evenals als haar inconsequente accent. De film is namelijk gebaseerd op een waar gebeurd verhaal - dat destijds nogal wat stof deed opwaaien middels een gruwelijke video op het internet - en Winterbottom staat nu eenmaal te boek als vooraanstaand regisseur. De film is zeker niet slecht, maar kakt echter halverwege wat in en dan irriteren de hyperkinetische beelden alleen maar.

Goed.

Obscuur en leuk.

Met name voor liefhebbers van de Jamaicaanse cinema, waar ik me graag onder schaar. Deze flick komt uit de US maar de vele cameo's van Jamaicaanse muzikanten en acteurs is erg leuk. Reggae liefhebbers komen aardig aan hun trekken met een schitterende soundtrack. Let vooral op de opening van de film, met de schitterende Black Uhuru. Verder is het verhaal vrij clichématig en nogal geschoeid op de leest van The Harder They Come, die een tikje authentieker is. Toch is e.e.a. redelijk vermakelijk.

Goed.

Penn is prima.

Prettige film waar misschien niet alle karakters even goed worden uitgediept, maar die toch wel indruk maakt. Ben normaal niet zo van de waargebeurde verhaaltjes maar deze mocht er zijn. Penn, Brolin en Franco acteren erg sterk.

Goed.

Balancerende knipoog.

Het zijn wederom de typische, snelle en heerlijke dialogen die het belangrijkste Coen-stempel op dit komische misdaadwerk drukken. De naar Noir knipogende film balanceert niet overal evenwichtig tussen de twee genres, maar de acteerprestaties en een aantal heerlijk idiote personages redden de film.

Goed.

Mooi, ouderwets, drama met schitterende acteerprestaties en een ongelofelijke chemie tussen Freeman en Eastwood. Zeer goed.

Sterke eerste helft.

Sfeervolle griezelfilm van de fantasierijke regisseur Del Toro, die zich ook hier zelf bezighoudt met het vervaardigen van de vreemde creaturen. De eerste helft is zeer sterk, maar later vervalt een en ander toch een beetje teveel tot de voorspelbare clichés. Desondanks is Mimic een soms spannende en vermakelijke film geworden, die later twee minder succesvolle vervolgen zou krijgen.

Goed.

Flauw vervolg.

De dubieuze regisseur De Segonzac kreeg de moeilijke opdracht het amusante deel 1 te doen verbleken. Dit lukte hem echter van geen kant, maar echt slecht wordt het geenszins. Over een andere boeg gegooid en meer gericht op actie dan spanning, wacht de kijker een onderhoudende maar zeer clichématige en soms flauwe griezelfilm. Tegen het einde zakt de film behoorlijk in.

Doorsnee.

Geen Hitchcock.

Het laatste deel van de horrortrilogie is de meest teleurstellende. Geen mooi vormgegeven wezens meer, en de spanning ontbreekt volledig in dit slap uitgevoerde derde deel. De keuze om het wederom over een geheel andere boeg te gooien, blijkt tevens geen gelukkige: De 'Rear Window'-benadering werkt voor geen meter.

Slecht.

Ontspoord.

Ondanks dat de film niets nieuws presenteert binnen het jeugdgenre der pestfilms, kent het een aardig begin. Dat duurt echter niet lang want halverwege zakt het geheel al door het ijs. Tegen het einde zijn niet alleen de jongeren ontspoord, maar de film zelf des te erger. Een slap script en een nog slappere uitwerking liggen aan de basis van deze tegenvaller. Het aardige acteerwerk ten spijt.

Matig.

Penibele prequel.

Een echte kinderfilm zou je Minions niet mogen noemen. Daarvoor zijn sommige scènes wellicht te angstaanjagend voor de allerkleinsten. Toch is dit overduidelijk bedoeld voor jong en oud. En dan is het altijd maar afwachten hoe zoiets uitpakt. Met Despicable Me werkt het allemaal echter net even beter. Niet dat deze prequel slecht is, geenszins. Maar waarschijnlijk is anderhalf uur met de kleine gele wezentjes te veel van het goede. Het lukt de Minions niet de gehele film te dragen. Hoe sterk het begin ook is.

Want dat het allemaal erg grappig begint is helder. Het verhaal van de Minions die altijd opzoek zijn naar een boze schurk, om hem of haar te dienen, start vlot en vermakelijk. Het tweede gedeelte waarbij Sandra Bullock acte de présence geeft is echter te wisselvallig. Haar karakter is niet alleen zeer cliché, het is ook nog eens niet grappig. Het haalt de rek uit de film en de humor begint steeds vaker niet te werken. Zo lig je in een deuk en zo vraag je je af wie in vredesnaam zulke slechte grappen bedenkt.

De animaties zijn bij tijd en wijle verbluffend, het 3D is wonderschoon en het tempo ligt gelukkig hoog, maar de verhaallijn is te willekeurig om te beklijven. Als je een achtbaanrit wilt verzorgen, dan moet die wel enigszins creatief en vooral een aaneenschakeling van hoogtepunten zijn. Hier is dat helaas niet het geval, ondanks enkele geslaagde pogingen. Met name tegen het einde blijkt dat een en ander te lang duurt en de gele monstertjes zelfs een klein beetje vermoeien.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Leuk jeugdfilmje waarin Maassen ook prima zijn best doet. De grote Annie MG had beter verdiend, maar e.e.a. is vermakelijk. Redelijk.

Lekker spectaculaire SF met Cruise. Goed verhaal, genoeg spanning, goede vertolkingen en heerlijke SE. Spielberg is als vanouds op dreef. Zeer goed.

Moralistisch en misplaatst.

Een van de beroemdste westerns blijkt zeker niet de beste te zijn. Ondanks de klinkende namen van Leone en Morricone schiet deze spaghetti namelijk op vele momenten te kort. Wisselvalligheid is het toverwoord, na een sterke opening. Voeg daar de continu gekke bekken trekkende Hill en het niet al te sterke verhaal aan toe en niet veel meer dan een aardige kijkervaring is wat je krijgt. De speed-ups missen hun doel en de meeste grapjes vallen nogal tegen. Het slotbetoog van Fonda voelt moralistisch en misplaatst aan.

Redelijk.

Mijn arme vullingen.

En ik heb er nog wel eentje in elke kies danwel tand. Een gelukkige tandarts dus vanwege dit suikerzoete filmpje. Veel zoeter worden ze heden ten dage amper gemaakt.

De eerste vulling sprong open bij 'Sinterklaas Kapoentje'. Heerlijk en bijna accentloos gezongen. Ik kreeg het er eventjes warm van. Iets dat welkom is in deze koude dagen.

Leuk is hoe men toch een beetje in het midden laat of het hier de echte Santa betreft. Minder sterk is de 'romance', maar e.e.a. hapt lekker luchtig weg en ziet er prima uit.

De BluRay met originele ratio levert mooi beeld.

Goed.

Singh’s Sneeuwwitje.

De Indiase regisseur Tarsem Singh heeft met eerdere films, zoals ‘The Cell’ en ‘The Fall’, al laten zien dat hij met een fraaie vormgeving in zijn element is. Ook het onlangs verschenen actiespektakel ‘Immortals’ is visueel gezien dik in orde. De filmmaker weet de balans tussen kunst en kitsch erg goed te bewaren. Zo ook tijdens de opening van deze kinderfilm, wanneer Sneeuwwitje eventjes geanimeerd in beeld verschijnt om vervolgens over te gaan in een echt mens. Sowieso is de introductie van het beroemde sprookje een feestje voor het oog.

Sneeuwwitje kent dit jaar een heuse revival met het vrijwel gelijktijdig uitgebrachte ‘Snow White and the Huntsman’ dat, in tegenstelling tot dit, geen kindvriendelijke versie van het oude verhaal is. Ook pulpproductiemaatschappij The Asylum sprong op de sneeuwwitte geldtrein en komt met ‘Grimm’s Snow White’ op de proppen, die in sommige landen zelfs een 3D-release krijgt op bluray. De inhoud van Singh’s Sneeuwwitje is het overbekende verhaal, dat een boost krijgt door een en ander net iets anders te vertellen. Het hoofdthema blijft vertrouwd.

Het eindresultaat is een aangename kinderfilm, die hoogstwaarschijnlijk hoge ogen zal gooien bij de doelgroep tot een jaar of twaalf. Julia Roberts is geweldig als de valse stiefmoeder en ook Collins en de rest zijn prima gecast. De decors zijn wonderschoon en een vleugje humor voor volwassenen maakt de zit ook voor ouders goed te doen. Het blijft altijd lastig om beide doelgroepen te bedienen. Het betreft hier dan ook voornamelijk een film voor de kleintjes, die extra bediend worden door de Nederlandse en Vlaamse audio-opties.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Alle mooie special effects en Sutherland ten spijt is dit een zeer standaard griezelwerkje wat bol staat van de cliché's en vooral te weinig aan spanning biedt. Ondanks het aardige begin, matig.

Slappe hap.

Het vervolg op het ookal niet al te beste horrorsuccesje is vooral een slappe herhalingsoefening op B-niveau. Een en ander onderscheidt zich nergens van DTV-materiaal en het verplichte detective-verhaaltje is tevens zielloos.

Doorsnee.

Pompeuze prent.

Hugh Jackman en Russell Crowe zou je niet een, twee, drie in een musical verwachten. Eerder in een nieuwe actiefilm. Les Miserables is echter een musical in de meest pure vorm van het begrip. Een gesproken woord valt er eigenlijk amper. Als een ware opera wordt er overwegend gezongen tijdens deze verfilming van het boek uit 1862 en de beroemde musicals die sinds 1980 volle zalen trekken over de gehele wereld. I Dreamed a Dream werd zelfs nieuw leven ingeblazen bij een nog breder publiek, toen huisvrouw Susan Boyle het de hitlijsten in zong vanwege een talentenjacht op televisie. Het is onder meer dit nummer dat als een rode draad door de film heen is geregen. Telkens galmen de klanken als interludes en wat dies meer zij.

Het bekende verhaal van Victor Hugo wordt minimaal sinds 1925 op film vastgelegd, maar deze productie van de regisseur van The King’s Speech is misschien wel de meest bombastische. Van de soms overdreven acteerprestaties naar de theatrale muziek en weer terug. En tegelijkertijd somberheid die spreekt uit de donkere decors en dramatische teksten. Het hoort een beetje bij musicals, maar dit is natuurlijk wel film. Achter in de theaterzaal hoeft men dus niet de grimassen van de acteurs op te vangen, het scherm is breed genoeg. Een onderdeel waar niet elke acteur of actrice van op de hoogte lijkt te zijn. Het stoort gelukkig niet en past zelfs bij deze pompeuze prent, waarin de voortvluchtige Jackman uit handen tracht te blijven van een indrukwekkende Crowe.

Het is zelfs een beetje musical eigen. Dat theatrale is ook een link met het echte theater waar de producties veelal vandaan komen. Het mag ook wel, want de muziek van Les Miserables, hoe vaak bejubeld en bekroond ook, begint na verloop van tijd wel een beetje op elkaar te lijken. Zodat er een soort van muzikale brij ontstaat, die enigszins monotoon begint te klinken. Ondanks alle bijzondere bruggetjes, virtuoze franje en orkestrale overdaad. Dan is een diep fronsende Baron Cohen wel handig, opdat je als kijker weet in welke bui hij zich bevindt. Sowieso is laatstgenoemde zijn aanwezigheid prettig, want samen met Bonham Carter vormt hij een ietwat misplaatst doch komisch duo, dat de noten iets lichter doet klinken.

Pluspunt is dat er door een ieder ‘live’ gezongen wordt. Het zal niet iedereens ding zijn, maar diegene die in het eerste half uur toestaat zich te laten vangen door eens iets anders dan anders, wacht een aardige rit. Ook een royale, want de zit duurt minimaal een half uur te lang. De aandacht er volkomen bijhouden blijkt dan ook een lastige opgave te zijn. Hathaway, die binnen een mum van tijd verandert van beeldschone meid in een schurftige Sinéad O'Connor, doet het aardig maar is te snel van het podium verdwenen. Ook kindacteur Huttlestone weet de aandacht kort op te eisen. Een Wizard of Oz dan wel The Sound of Music is de film echter niet geworden. Een klassiekerstatus ligt met deze versie dus niet in het verschiet. Wel een bijzondere ervaring.

De Blu-ray van Les Miserables wordt uitgebracht met een 7.1 geluidstrack en is voorzien van de volgende extra’s: Les Miserables: Een revolutionaire benadering, Het originele meesterwerk: Victor Hugo's Les Miserables & Filmcommentaar met regisseur Tom Hooper.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Een van de betere King-verfilmingen met een sterke Caan en een sublieme Bates. De spanning wordt prima opgebouwd. Zeer goed.

Colorized.

Want als die optie aanwezig is kan ik hem niet weerstaan.

Het inkleuren an sich is best aardig gedaan. Heb dat vaak slechter gezien. Past ook wel een beetje bij deze vreemde film.

Veel heeft het niet om het lijf en er wordt allesbehalve goed geacteerd. Veelal zelfs erg zwak. Maar dit is dan ook zo'n filmpje voor de liefhebber. En dat ben ik. Want e.e.a. is zo slecht dat het weer leuk word. Met dank aan o.a. een aantal belachelijke wezens.

Het filmpje schommelt rond de randen van een Ed Wood, maar is gelukkig net dat beetje leuker. De kartonnen studio lijkt elk moment te kunnen omvallen en de meeste SFX zijn hilarisch. Hoogtepunt is het 'raam' in het paleis. Het betreft een lelijke tekening waardoor menig acteur 'naar buiten kijkt'. Eerlijk is eerlijk. Ook dit is leuk, want het duurde toch gauw 10 minuten voor ik door had dat het hier nìet een schilderij moest voorstellen.

De poster is ook al zo lekker fout. De maanmensen zijn namelijk blauw (volgens de inkleurder). En het lijkt of de koningin zich voor de gelegenheid (een heuse DVD-release), als inmiddels bejaarde, opnieuw heeft laten fotograferen voor een geheel nieuwe poster. Grinnik.

Een nipte drie sterren. Want vermakelijk is het wel, hoe typisch en verkeerd ook. But be warned. Er moet op zijn minst één schroefje los zitten om dit optimaal te kunnen waarderen. Gelukkig heb ik enige zelfkennis.

Goed.

De Cannon-theaters zaten vol toentertijd en ook ik, als Norris-liefhebber, was aanwezig. Na herzien valt er weinig anders te concluderen dan dat dit een redelijke draak is. Voortbordurend op de Vietnamfilm-mania was dit een zielloos verplicht nummertje dat uiterst succesvol bleek. Naast het verhaal dat volslagen belachelijk is, zijn ook de acteerprestaties van een laag niveau. De aktie-scenes zijn vaak lachwekkend. Ook de vervolgen kun je rustig overslaan. Zelfs voor Norris is dit niet best. Matig.

Dit tweede deel is zomogelijk nog idioter dan het eerste. Waar Norris nog enigszins op zijn plek leek bij andere draken uit de jaren 80 en 70, lijkt hij hier nog net niet geheel miscast. Wederom slechte aktie, tegenvallende acteerprestaties en een flinterdun en goedkoop gebracht verhaaltje. Cannon vaarde er wel bij, maar de bezoekers minder. Slecht.

Onderhoudende ontvoering.

Een onderhoudende film van Howard, met ijzervreter Tommy Lee Jones als de indiaan wiens kleinkind is ontvoerd. Mooie plaatjes, degelijk gefilmd en voorzien van een prima cast. Het drama werkt niet altijd op de juiste manier, maar een avontuurlijke western ligt er des te meer in het verschiet.

Goed.

Kuttig.

Zo laat een film van de oosterse Ed Wood zich het beste omschrijven. Zelfs die vergelijking is te veel eer. Wood blijkt een Kubrick vergeleken met Ho-ho.

Deze actiefilm vol dwaze martial-arts is waarschijnlijk een mengsel van twee verschillende films. Deze keer beter verbloemd dan bij het beruchte Zombie Vs. Ninja. Of dit klopt doet er eigenlijk niet toe, want het verhaal hangt sowieso als los zand aan elkaar en valt nuchter niet te volgen.

Dieptepunt na dieptepunt komt voorbij, want 's werelds slechtste regisseur spaart de kijker niet. Hij brengt het liefst alles half in beeld, maar het misslaan tijdens de vele knokpartijen zo detaillistisch mogelijk.

De muziek is wederom verbijsterend. Ditmaal komt er in de soundtrack zelfs een discoclassic van Lou Rawls voorbij en uiteraard de bekende spagetti-deuntjes. Het is Ho's handelsmerk geworden, evenals de abrupte eindes en monsterlijke montage.

Kuttige films kijken blijft een lullige bezigheid.

0,5

Morricone op Mars.

Ondanks dat Mission to Mars misschien niet De Palma’s beste film is, valt er toch voldoende te genieten. De opgebouwde spanning komt een beetje gezapig aan zijn eind, maar de mooie beelden en het prachtige camerawerk maken een hoop goed. Evenals de soms ongepaste, maar wonderschone score van Ennio Morricone.

Goed.

Lekkere en sterke aktiefilm die door DePalma's regie net dat beetje meer krijgt. Een soort James Bond maar dan iets hipper. Goed.

Coole knokpartijen.

Dit inmiddels zesde deel rond geheim agent Ethan Hunt is wellicht het beste sinds de eerste twee. Misschien wel het beste deel van de gehele serie tot nog toe. Het is in ieder geval een van die zeldzame films waarbij de lange speelduur totaal niet hindert. En dat zit hem voornamelijk in het feit dat de actie keurig wordt gedoseerd, het verhaal tegelijkertijd volgbaar blijft en de gekkigheid weer dusdanig over de top is dat je wel moet grinniken bij tijd en wijle. Ditmaal is de tegenhanger van 007 de wereld aan het redden van nucleair terrorisme.

Een vleugje humor via sidekicks Simon Pegg en Ving Rhames is welkom en tegenspeler Henry Cavill biedt meer dan voldoende tegengas aan de gevierde held die Tom Cruise mag uithangen. Het verhaal gaat eigenlijk nergens over en de onzin spat van het scherm, maar de film weet goed te entertainen en nergens in te kakken. Voor geloofwaardigheid moet je hier uiteraard ver uit de buurt blijven, zoals de kijkers van de vorige delen al decennia lang weten. Gelukkig blijft alles luchtig en neemt men zichzelf vrijwel nergens serieus.

De coole knokpartijen en idiote achtervolgingen worden begeleid door een Dolby Atmos audiotrack die de woonkamer doet schudden op haar grondvesten. Van alle kanten komt het geluid op je af. De 4K Ultra HD schijf zorgt voor een superieure kijkervaring, maar wordt tevens geleverd met een blu-ray voor de kijkers zonder UHD-speler. Ook die heeft Dolby Atmos en is tevens voorzien van een commentaartrack van de regisseur en anderen. De derde schijf staat bomvol bonus-materiaal, waaronder een Making Of en verwijderde scènes.

***½

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Vocht en popcorn.

Cruise en zijn collega’s rukken opnieuw uit wanneer de wereld gered moet worden van het levensbedreigende kwaad. Dat laatste wordt minder onheilspellend gebracht dan had gekund, maar de over-de-top-actie maakt een hoop goed. Met het verstand half uitgeschakeld valt er weer voldoende te genieten. Mits voorzien van voldoende vocht en popcorn, want het tempo zit er lekker in. Desondanks is dit waarschijnlijk wel het minste deel uit de reeks.

Goed.