Opinions

Vleugje Festen.

Wat begint als een drama waarbij de spanning op uiterst subtiele wijze effect behaalt, voelt al snel onbehaaglijk aan door de prima performances. Toch is het wachten op een bom die vooral psychologisch, maar pas in de tweede helft letterlijk, inslaat. Die andere Deens-Zweedse productie, Festen, weet hier met slechts één vleugje op positieve wijze herinnering op te wekken. Al overheerst bij Melancholia met name de dreiging, in plaats van de klap van een uitgesproken woord.

Dat woord wordt alsnog uitgesproken tijdens de tweede akte, wanneer exact wordt omschreven waarom de bruiloft nogal in schril contrast stond met de bruid haar geestestoestand. Het doet tevens mooi tegenwicht bieden aan de dan ontstane thematiek rond een wereld die misschien wel op het punt staat te vergaan. Regisseur Von Trier vertelt dit originele verhaal op indrukwekkende wijze door visuele flair ten toon te spreiden en zich te bedienen van een schitterende soundtrack.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Nolan's misschien wel beste zal niet door iedereen gewaardeerd danwel begrepen worden. Maar deze zéér originele thriller zit zó goed in elkaar dat, ondanks de soms vreemde kijkervaring, er niets anders te concluderen valt dan dat het hier een meesterwerk betreft.

Carpenter's Chase.

Waar Carpenter doorgaans betere films aflevert is dit desondanks best een aardig tussendoortje. De film weet echter weinig balans te bewaren en kent een hoop rommelig gecliché naar het einde toe. Aan Chase ligt het niet, maar het had zo leuk kunnen zijn.

Redelijk.

Trekkende tenen.

Regisseur Martin Campbell heeft met een tweetal vermakelijke Bondfilms zichzelf al tijden terug op de kaart gezet. Het is een man die met het actiegenre wel raad weet, zo bewees hij ook met z’n twee voorlaatste films The Foreigner en The Protégé. Hij weet het script bijna altijd wel werkend te krijgen, maar bij Memory loopt dat toch even anders. Er gebeurt een hoop, maar de broodnodige impact wordt gemist.

Toch begint Memory best aardig wanneer blijkt dat huurmoordenaar Neeson last heeft van geheugenverlies en zijn eigen arm als blocnote gebruikt om zaken te onthouden. En dat terwijl Guy Pearce meedoet. Het niveau van een Memento wordt echter nergens gehaald. Iets met appels en peren, maar bovenal iets met kwaliteit. Jammer want De Zaak Alzheimer had beter verdiend. Nu wordt het tot het zoveelste Neeson vehikel gedegradeerd.

De pogingen lijken goed bedoeld maar het verhaal is ook nog eens rommelig en Monica Belucci komt uitgeblust over. Ze weet allerminst dreiging uit te stralen. Een aantal pogingen tot sentiment doen daarnaast nogal geforceerd aan en de scène waarin de held van een alibi wordt voorzien, doet de tenen kromtrekken. Verder ziet het er allemaal erg standaard en soms lelijk uit en schiet men eigenlijk ook qua actiescènes tekort. Een gemiste kans dus.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Lekkere actie en een hoop humor in dit vermakelijke eerste deel. De chemie tussen Jones en Smith werkt prima en de SE zijn schitterend. Niet echt goed maar wel onderhoudend. En ookal heeft het allemaal niet veel om het lijf, het blijft redelijk.

Deze sequel is meer een soort van herhalingsoefening. De grapjes zijn aardig evenals de actie, maar het wordt nergens echt bijzonder. De SE zijn wederom wel erg sterk. Haalt het niveau van deel een net niet. Gemiddeld.

Buitenaards Bondeske.

Als je bereid bent je verstand op nul te zetten bij het vierde deel van de Men In Black-reeks, dan val je hier geen buil aan. Zo leuk als het eerste deel wordt het niet, hetgeen enigszins logisch is. De verrassing is er uiteraard helemaal af inmiddels. Deel twee was vooral een verplicht vervolg en het veel latere deel drie best vermakelijk. Deze hangt qua niveau een beetje tussen die laatste twee delen. Het kan dus erger qua buitenaards vermaak.

Voor de fans van vroeger zal het vast weinig soeps zijn, maar herzien van de originele films zal ook hen bedrogen doen uitkomen. Een herinnering is vaak het leukst als zijnde een herinnering. Ook hier is er gelukkig genoeg actie en humor aanwezig om niet teveel af te dwalen tijdens de zoektocht naar een interessant plot. En zo hoort het misschien ook wel. Een beetje Bondeske taferelen en wat grappige wezentjes zorgen ervoor dat de tijd vliegt.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Spring, era jävlar.

Dutch Film Works brengt de actiefilm Men of War opnieuw uit, als deel van de Cultproof Presents the Grindhouse Collection. Het moge duidelijk zijn waarom. De film borduurt prima voort op The Expendables-hype en kan rustig worden gezien als een minder succesvolle voorloper daarvan. Regisseur Perry leverde destijds een vrij standaard werkje af dat dan ook van clichés aan elkaar hangt. Zwakke editing en dito acteerwerk, in samenspel met over de top karakters en een belachelijke verhaallijn maakt dit echter een vermakelijk filmpje. Om de verkeerde redenen uiteraard, maar dan nog. Er mag gegrinnikt worden.

Trevor Godard is de bad guy die doet denken aan Colin Farrell's sadistische grote broer. Hij en de rest van de B-cast doen de voorspelbaarheid enigszins vergeten. Ook Kevin Tighe is, buiten Lundgren, een van de smaakmakers. In combinatie met de mooie plaatjes en een flinke scheut actie levert het als geheel een leuker dan gemiddeld genrefilmpje op. Niet echt bestemd voor plakkerige achterafzaaltjes, want gewoon overal ter wereld (m.u.v. de VS zelf) in de theaters, maar fout genoeg om 'cultproof' te zijn. 'Spring, era jävlar' zegt de Zweedse reus voordat hij zijn bazooka leegt. En gelijk heeft hij. Rennen zullen ze, de klootzakken...

Redelijk.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Geinige geitenbreiers.

Het verhaal omtrent een paranormale legereenheid is leuk gevonden, maar het zijn vooral de grappen die sterk zijn. Droogjes zonder vocht in aantocht. Alsof de Coen's meekeken. Prima acteerprestaties van de sterke cast en een lekkere soundtrack maken het af.

Zeer goed.

Silent talkie.

Deze zeldzame zwartwitprent uit den ouden doosch kent een sterk begin. Wanneer de duikbootbemanning vanuit die haven aan boord gaat, begint het echte avontuur. En slaat genadeloos de saaiheid toe. Dat komt omdat er verdomd weinig gebeurt, maar vooral omdat praktisch alles zich in één ruimte afspeelt. Iets waar alleen Hitchcock en slechts enkele andere heiligen goed mee uit de voeten kunnen. Niet dat Ford een slecht regisseur is overigens.

Hetgeen vooral stoort is de bevreemdende mix van 'stomme film' met half afgebroken geluidsopnamen. Ook het haperen van de herhalende score, tijdens het vertonen van tekstschermen, komt het geheel niet ten goede. Obscuurder wordt het er wel door.

Redelijk.

Grauw en hard ghettofilmpje. Het acteerwerk mag er zijn, evenals de prima soundtrack die bijdraagt aan een nog pakkender sfeertje. Destijds veel besproken vanwege het taalgebruik en geweld. Goed.

Er schort cinematografisch gezien e.e.a. aan deze flick, dat moge duidelijk zijn. Maar de aanwezigheid van Lee maakt bijna alles goed. Met het legendarische gevecht tussen Lee en Norris. Goed.

Na een enigszins hoopvol begint ontaard deze thriller al snel in rommeligheid. Cliché's in een verhaal met de nodige hiaten. Zeer matig.

Nogal matige en bijna slechte actie-thriller met Bronson in zijn overbekende rol. Het verhaal is slecht en e.e.a. is dan ook moeilijk uit te zitten. Een kleine schande voor zowel Bronson als Lee Thompson.

Jeuk.

Dat is wat ik krijg van dit soort belachelijke horrors. Vol van cliché's en zeer voorspelbaar. Lelijk gefilmd, geen gore, dom verhaal, wisselvallig tot slecht geacteerd en ga zo maar door.

En dan de vogelverschrikker. Ik dacht dat we tegenwoordig CGI hadden, en dat papier-maché niet meer nodig was. Daarnaast ademt en beweegt hij als een soort robot. Wat den fuk?!

Lust u nog mais? Ik niet meer. Deel 1 was al zeer matig maar had nog enigszins sfeer en was beter gefilmd. Dit is niet veel meer dan een dampende drol.

Slecht.

Weinig spanning en een uiterst voorspelbaar verhaal, doen deze clichématige film de das om. Enigszins nog een beetje onderhoudend, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Matig.

Metalen must.

De onlangs uitgebrachte 3D-Bluray 'Metallica: Through the Never' is een absolute must voor de liefhebbers. De vier mannen van Metallica vormen wellicht een van de meest succesvolle metalbands ooit. Het Deens-Amerikaanse huwelijk dat aan de oprichting voorafging heeft echter behoorlijk veel ellende gekend en eindigde bijna in een scheiding. De moegestreden leden kregen zelfs therapie. Heden ten dage speelt men als nimmer tevoren, vol van energie en muzikaliteit.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze film vooral een concert, zij het zeer strak uitgevoerd, herbergt. Het verhaaltje, wat als een rode draad door de nummers heen is gevlochten, lijkt kant nog wal te raken. Alhoewel. Volgens sommigen is het een symbolische vertelling die de geschiedenis van de band tracht weer te geven. De gemiddelde kijker zal deze diepere laag echter niet ontdekken of herkennen en blijft dan ook verward achter.

Dat laatste geheel terecht, want het vertellinkje rond een roadie die belandt in een met rellen bezaaide stad en vervolgens wordt opgejaagd, is enkel mooi weergegeven. Verder wordt er amper een emotie geraakt. Ook de derde dimensie is hier niet veel meer dan een gimmick. Een mooie, dat wel. Hoe anders is dat gesteld met de muziek. Deze trekt vrijwel alle overige gekkigheid recht, al wordt er zelfs op het podium uit de bocht gevlogen met soms overdreven special effects.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

In vrijwel alle opzichten mislukte griezelfilm van bedenkelijk niveau. De doorgaans gemiddelde Lambert moet een van de slechtste managers ter wereld hebben, hij duikt vrijwel altijd op in de meest waardeloze films. Ook deze is wat dat betreft geen uitzondering. Slecht.

De sterrencast in deze onderhoudende actie-komedie weet zich helaas geen raad met het onevenwichtige verhaal. Hier had veel meer ingezeten. Redelijk..

Naast het feit dat Farrell een bijna lachwekkende Crockett is, verliest deze film vooral aan credibility door het magere en voorspelbare verhaal. Mann die ooit aan de basis stond zou veel beter moeten weten dan alleen maar sfeer trachten te scheppen, helemaal met zijn later opgebouwde grandioze CV. Gemiddeld.

Mooie thriller met een ijzersterke cast. Soms ietwat voorspelbaar maar door de goede vertolkingen en het onderhoudende verhaal de moeite waard. Goed.

Redelijk voorspelbare maar onderhoudende romcom met de altijd droge Grant. Zijn maffia-imitatie is hilarisch, maar daar houd het clichéfilmpje dan ook wel zo'n beetje mee op. Te tam en alleen geschikt om de tijd te doden.

Wonderlijke wapenhandelaren.

Een uiterst sympathieke komedie over een man die de strijd aangaat met twee grote wapenhandelaren. Veel meer heeft het verhaal niet om het lijf, maar de uitwerking is groots. Alles doet apart aan en de visueel verbluffende film wordt bevolkt door geweldige typetjes. Ook het avontuurlijke karakter en de wonderlijke uitvindingen doen de film veel goeds. Een aanrader.

Geweldig.

Mooie voorloper.

Voordat de BBC losbarste met hitfilms en series als 'Earth' en 'Life', waren het de makers van deze documentaire die alvast voorlopend op dat succes prachtige natuurbeelden lieten zien. En natuurlijk waren ook zij niet de eerste.

Toch zijn er nogal wat beelden 'gekopieerd' naar eerder genoemde series. Logisch ook want deze mosterd zou geen Abraham laten liggen. Een aantal insecten zijn schitterend, maar vooral dus schitterend in beeld gebracht. De film ontbeert een narrator of enige lijn, doch dit drukt de pret amper.

Zeer goed.

Linkmiechelend.

Ondanks dat de hoofdpersonages niet zo heel erg sympathiek zijn, wekken ze het empathisch vermogen bij de kijker vanzelf op. Het prachtige liedje van Nilsson doet de rest van het werk. Ook qua audiovisuele ervaring mag dit werkje er zijn. Het verhaaltje met de boerse cowboy en zijn linkmiechelende pooier is inhoudelijk een beetje onevenwichtig, maar tegelijk ook voldoende om de aandacht goed vast te houden. Met dank aan de overtuigende hoofdrolspelers zelf.

Zeer goed.

Inmiddels al weer wat gedateerd, maar nog steeds een uitstekende film. Hurt steelt stiekem de show in dit gevangenisdrama dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Dit joeg mij destijds enorm de stuipen op het lijf, hetgeen naadloos aansluit op de enge sfeer van deze klassieker. Het einde is niet al te sterk, maar de film is dat wel. Zeer goed.

Wie het schmieren van Day kan waarderen, wacht een prettige thriller met een heel klein snufje Hitchcock. De doorgewinterde cinefiel zal echter de ontknoping vrij snel kunnen voorspellen omdat de andere opties te logisch zijn. Toch leuk in elkaar gestoken. Goed.

Dit op Clive Barker's verhaal gebaseerde horrorfilmpje kent een ijzersterke en spannende eerste helft. Alles is in orde, inclusief mooi camerawerk en een prima score. Helaas geldt dit niet voor de tweede helft en veranderd de film in een clichematige en vooral slappe hap. De creativiteit aan het begin is dan volledig zoek en het einde is ronduit beledigend, evenals een handjevol onwaarschijnlijkheden. Misschien duldde Barker alleen een letterlijke verfilming o.i.d. van zijn waarschijnlijk niet al te briljante story. Misschien kreeg Kitamura te maken met de soms verschrikkelijke Hollywoodwetten. Wat het ook moge zijn, het is doodzonde, want hier had veel meer in gezeten. Redelijk.

Cult wordt mainstream.

Aardige documentaire waarin een aantal cult-klassiekers terecht worden belicht. De verhaaltjes zijn niet altijd even interessant, maar het begrip an sich wordt goed uitgelegd. Het hoe en waarom de oude filmpjes tegenwoordig in al hun eigenaardigheden gekopiëerd worden door de mainstream-makers, echter minder. Al spreekt geld natuurlijk voor zich.

Goed.

Vuilgebekt formulewerk.

Een aardige actie-komedie die mede gedragen wordt door de chemie tussen Grodin en De Niro. De film kent een lekker tempo en mooi gefilmde actie, maar hangt van formulewerk aan elkaar. Gelukkig zijn er nog een aantal humoristische dialogen voorhanden en wordt er voldoende gevuilbekt.

Goed.