Opinions

Alleen in 3D te pruimen.

Zoals een goede 3D betaamt uiteraard. Alhoewel, 'Dial M For Murder' zal daar een uitzondering op zijn, hoogstwaarschijnlijk.

Na de klassieker 'Night Of The Living Dead' die een remake kreeg in het drie-dimensionale jasje, moest ook deze horrorklassieker hetzelfde lot ondergaan. En net zoals bij die film is het hier ook huilen met de pet op. De acteerprestaties zijn van een gemiddelde TV-productie, de soundtrack doeltreffend maar zeer clichématig en het verhaal.. Tsja.. Maar toch. Ik heb iets met dat brilletje. Alsof ik een soort van opgepimpte en afgeslankte viewmaster in mijn bezit heb. Een vriend van me mocht de polarisatie-versie in de bios aanschouwen. En geloof me, het 3D-effect in de bioscoop is vele malen mooier dan die vanaf DVD. Dan moet je namelijk het blauw-rode, danwel groen-rode brilletje op. Maar toch opnieuw. Zelfs dan zijn de 3D-effecten nog steeds niet te versmaden. Ofwel erg prettig. Ik had namelijk het geluk zo een DVDtje te mogen aanschouwen.

Ik wacht al jaren op een SE-DVD van 'Jaws-3D' en 'Friday The 13th Part 3D' die ik destijds, met veel plezier, drie-dimensionaal in de bios mocht beleven. Ik heb de snijrandjes op de neus en wangen van het ongetwijfeld gratis meegeleverde kartonnen brilletje er graag voor over. En als iemand ooit nog eens de originele 3D versie van het eerder genoemde Hitchcock-meesterwerk wil gaan uitbrengen, houd ik mij ook van harte aanbevolen. Voor nu moeten we het doen met de Boltjes en Shrekjes en af en toe een verdwaalde horror.

Maar ik dwaal af.. Terug naar 'My Bloody Valentine 3D'. De film zelf is hoogstens twee sterren waard, maar houd het brilletje op en voila! Er is zowaar een sterretje bijgekomen. Puur voor de algehele ervaring. En ook al kijk je na afloop nog minstens een half uur scheel, dan houd je gewoon het brilletje op. Niemand die het ziet...

Goed.

Zoutloos.

Een ander woord komt er even niet in me op. Het feit dat de "grollen" enorm clichématig zijn helpt niet mee de film door te komen. Zucker is gedaald naar een ondermaats niveau en mag zich schamen.

Overslaan, deze matige tijddoder.

Deels leuk.

Deels niet. Campbell blijft een prettig schmierende verschijning en de zelfspot is bij vlagen grappig. Echt hilarisch wordt het echter nergens, soms zelfs een beetje saai en voorspelbaar en daar kunnen cameo's, verwijzingen en andere filmgrapjes verdomd weinig aan veranderen.

Redelijk.

Who You Gonna Call?

Betuel in ieder geval niet. Want naast deze standaard SF-komedie heeft hij het 10 jaar later nog éénmaal mogen proberen. Eveneens zonder succes.

Niet onbegrijpelijk, want ondanks dat de poster een 'Ghostbusters'-uiterlijk heeft, is er weinig leuks aan deze film. Maar goed, de makers hebben overduidelijk getracht mee te liften op de eerdergenoemde blockbuster en die SF-hit uit hetzelfde jaar 'Weird Science'.

Flauwe grapjes, matige acteerprestaties en een vrij clichématig verhaaltje. Het enige wat de film wèl goed doet, is het tijdsbeeld van de jaren '80 vangen. Verder valt er, op de schmierende Hopper na, niets te halen.

Matig.

Hoeveel verdriet past er in één film?

De hoeveelheid is bij dit werk nogal groot. Een en ander voelt tevens geforceerd aan door extra lang uitgesmeerde scènes en het verdrietige thema. Ook de dramatische liedjes geven de film niet de luchtigheid die de film zo nodig heeft.

Toch werkt e.e.a. wel qua dramatiek, al zijn niet alle zijplotjes even sterk.

Goed.

Cravens kluts.

Een ietwat rommelig griezelwerkje, dat vooral een sterk begin kent. Met de sfeer en het simpele verhaal is ook weinig mis, maar naar het einde toe worden er toch wat kansen gemist. Het lijkt er dan ook op dat Craven misschien wel tijdens het draaien de kluts verloor. De spanning wordt hierdoor bijna volledig weggenomen.

Redelijk.

Vreemde familiefilm.

Dave Bautista en een klein meisje. Dat gaat leuk worden, moet de creatieve staf – voor zover aanwezig – gedacht hebben. Wellicht had men de dubieuze voorgangers met Arnold Schwarzenegger en Vin Diesel in het achterhoofd. Op dat moment had men zich helemaal achter de oren moeten krabben, want zijn dit soort films wel zo leuk? Eigenlijk niet, een uitzondering daargelaten. En dit is niet zo'n exceptie. Sterker nog, dit is nummer dertien uit het dozijn.

De kijker krijgt een onevenwichtige kijkbeurt voor de kiezen, met rare humor die vaker niet dan wel werkt. De prent doet aan als een kinderfilm die dat eigenlijk niet is. Zoiets kan enigszins werken als je het onlangs uitgebrachte Coffee & Kareem erbij neemt. Ook geen hoogvlieger overigens, maar daar durft men het familiegehalte wél los te laten. My Spy heeft trouwens de leeftijdsaanduiding 9 jaar. Vreemd, want er zit behoorlijk wat geweld in. De kassa zal er sowieso extra door gaan rinkelen. Maar niet terecht.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Verschrikkelijke sexploitation.

Het belachelijke en niet grappige verhaaltje is ondergeschikt aan de naaktscènes die vervolgens ook alleen maar teleurstellen. Zonder ook maar een greintje filmkunde in elkaar geflansde troep.

Superslecht.

Poupoupidou.

My Week with Marilyn is een aardig romcom-tussendoortje, wat voor de fans van de seksbom waarschijnlijk niet als zodanig zal worden gezien. Voor hen is elk extra tipje van de sluier dat wordt opgelicht natuurlijk interessant. En dat is deze korte periode, al dan niet aangedikt, uit het korte leven van de mannenmagneet sowieso wel. Een en ander is immers moeilijk verifieerbaar inmiddels en het verhaal werd destijds, in het jaar 2000, ook met sceptische ogen gelezen.

Het zogenaamd domme blondje versus de intelligente ‘sir’ levert eigenlijk het meeste plezier op. Het uiteindelijke verhaaltje waaraan de titel refereert is echter het romantische plot omtrent Clark. Zijn vermeende affaire met de beeldschone filmactrice is hier het hoofdthema. Ze schijnt hem in het echt nog nèt niet de beroemde zangzinnen, die eindigen met ‘poupoupidou’, te hebben ingefluisterd.

Hoe hoog het waarheidsgehalte wel of niet is, de film hapt er niet minder luchtig om weg. De kijker kan anderhalf uur lang wegdromen met de jongen die zijn misschien wel eerste echte romance beleeft, met niemand minder dan de meest sexy vrouw ter wereld. Zo wordt ze zelfs heden ten dage nog door menigeen gezien. Hij maakt haar voor de kijker bereikbaar. Ook al kan dat niet.

Ondanks de goede performances, met Branagh en Dench voorop, is het juist Williams als Monroe die een beetje teleurstelt. Nu is het natuurlijk ook lastig om een van de meest knappe en beeldvullende vrouwen ooit vorm te moeten geven door middel van de bekende kenmerken als het blonde pruikje en de moedervlek. Ga er maar aanstaan. De actrice komt ver, maar niet helemaal. Echt zwoel was er namelijk maar één.

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Sfeervol.

Al werken niet alle kleurenfilters even prettig, als visueel geheel absoluut een ruime voldoende.

Het verhaaltje echter, en met name de ontknoping, is van een redelijk en niet al te intelligent niveau. Iets waar de complexe opbouw wel naar doet rieken. Geeft niets, want e.e.a. wordt boeiend verteld en is prima onderhoudend.

Goed.

Prachtige prestatie.

Het moet gezegd: ondanks de hoge leeftijd van tachtig jaar is ' Mystery of the Wax Museum' nog steeds de moeite waard. Dat heeft te maken met een hoop grapjes die wonderwel de tand des tijds hebben weten te doorstaan, maar vooral aan een lekker vlot tempo. Hierdoor voelt e.e.a. weinig oubollig aan. Het verhaal an sich is natuurlijk zo klaar als een klontje, maar de film is onderhoudend en vermakelijk. Een prachtige prestatie na zoveel jaren.

Goed.

Spannend drama van vakman Eastwood, die toch iets meer uit het verhaal had kunnen halen. Toch zorgt met name de sterke cast er voor dat de film wel de moeite waard is. Goed.