Opinions

Prettige film.

Wel een beetje van dik hout zaagt men planken, maar het werkt.

Crowe is goed maar Bettany steelt de show in deze onderhoudende en sfeervolle avonturenfilm. Niet alles is misschien even sterk toch kon e.e.a. mij wel bekoren.

Mooie zeeslagen en een vleugje drama ronden het geheel af naar een uitstekend resultaat. Ook het tijdsbeeld lijkt erg goed gevangen.

Zeer goed.

Meester's Master.

De nieuwste film van meester Paul Thomas Anderson is wederom een waar feest voor de zintuigen. Sterk camerawerk verzorgt mooie beelden die met enige regelmaat veel indruk maken. Het verhaal speelt zich sowieso af in beeldschone settings, waarbij Anderson met van alles en nog wat speelt. Zo ook met tijd, waardoor bepaalde scènes bijna rustgevend zijn.

Er wordt voldoende aan de fantasie van de kijker overgelaten, al zit een en ander vrij simpel in elkaar. Een wederzijdse bewondering tussen twee totaal verschillende personen, die makkelijker verklaarbaar is dan je in eerste instantie zou denken, vormt het verhaal. Het levert een ietwat voorspelbaar relaas op, al is de weg er naar toe prachtig. Met dank aan de hoofdrolspelers.

Veranderen doe je zelf. Daarom zijn de laatste beelden, ook nog eens ondersteund door een muzikale ‘Changing Partners’, misschien van dik hout, het werkt wél. En is op zijn minst voldoende voor een glimlachje. Misschien een minzame door hen die zwaardere kost verwachtten, maar ware schoonheid mag best licht verteerbaar zijn. The Master bewijst het.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Ietwat vreemd, maar prettig filmpje.

E.e.a. wordt met name geredt door de acteerprestaties (zoals al eerder gemeld door o.a. Leno). Voelt soms ietwat onevenwichtig m.b.t. de balans tussen komedie en thriller, maar is absoluut vermakelijk.

Goed.

Dit vervolg op de succesfilm haalt geenszins het niveau van de eerste film, maar kent absoluut een aantal sterke aktie-scenes. Redelijk.

Ondanks de schitterende aktie-scenes blijft er verder weinig over van deze beeldschone, maar rommelige SF. Een onwaardige afsluiter van de trilogie. Gemiddeld.

Prima maar soms ook ietwat rommelige SF met schitterende EFX en subliem camerawerk. Ook de acteerprestaties zijn puik. Goed.

Kalibercinema.

Humor valt er weinig te bespeuren in dit drama met de geweldige Kas en Van ’t Hof. Ebbinge gooit het over een andere boeg dan men van zijn Vliegende Panter- carrière kent en biedt tegengas aan het bijna wanstaltige 'Alles is Familie', waar hij ook in opduikelt. Dit is cinema van een ander kaliber, al moet gezegd dat niet alles even sterk uit de hoek komt. Het krachtige zit hem in het kleinburgerlijke en de realistische weergave van een geloofsgemeenschap zoals ze er zelfs in deze tijd vast nog wel te vinden zijn in de lage landen. De film ademt Van Warmerdam, maar net als in ‘Gewoon Hans’, bewandelt de regisseur zijn eigen pad.

Goed.

Hongerig hallucineren.

Een shot van de 'hoofdrolspeler' waarbij hij een minuut lang zijn hoofd in zijn handen laat rusten. Het is veelzeggend voor deze productie. Wie is Reinbert de Leeuw en hoe verloopt zijn missie? Twee vragen die je zomaar zou kunnen stellen naar aanleiding van de titel. Op beide vragen wordt geen duidelijk antwoord gegeven. Ergens aan het begin van deze enigszins hallucinante documentaire praat de dirigent over Bachs meesterwerk de Matthäus Passion, maar de kijker die enige kennis van klassieke muziek ontbeert zal verder geen handreiking krijgen. En wie precies wie is? Dat De Leeuw wel eens een muzikaal genie zou kunnen zijn dat worstelt met een perfecte publieke uitvoering, valt wél op te merken. Maar daar blijft het dan ook bij. Je gunt de sympathiek overkomende man iets meer portret.

Het is ongetwijfeld een weloverwogen artistieke keuze geweest van de filmmakers om dit proces op deze manier in beeld te brengen, toch blijft het nogal afstandelijk aandoen. Alsof niemand een serieuze vraag durft te stellen en überhaupt al blij is als er iets - soms bijna onverstaanbaar - wordt uitgesproken. Achtergronden, beweegredenen of welke poging tot diepte dan ook, blijven bijna volledig uit. Dat is jammer want een en ander wordt niet alleen mooi in beeld gebracht, het werpt ook allerlei vragen op. Soms kun je wegdromen bij de muziek in combinatie met de beelden, maar de warrige intermezzo's met spraak interrumperen dat dan weer vervolgens. Vleesch noch visch biedt genoeg smaakvolle alternatieven. Hier blijf je echter met een hongerig gevoel achter.

Onvoldoende.

Met dank aan Film Incompany voor het recensie-exemplaar.

Al pak je een drol in het mooiste pakpapier in..

Deze zoveelste VG-verfilming is wederom een bewijs dat er een vloek heerst op dit soort projecten (een enkeling uitgezonderd).

Visueel soms verbluffend, maar oei, wat een dom en rammelend verhaaltje. En ook weer zo ontzettend voorspelbaar en clichématig. De standaardingredienten zijn volop aanwezig: de oude acteur (Bridges), de rapper (Ludacris), de schoonheid (het Bondmeisje), een flinterdun verhaal en een beetje jatwerk (onder vele anderen Sin City). Wahlberg is gelukkig niet zo tenekrommend slecht als in M. Night's afgang, maar hij zegt dan ook weinig. Behalve een paar leuke aktie-scenes valt hier bitter weinig te halen. Middelmatig filmpje.

Een tongende Van Damme.

Altijd lachen. Verder niet zo heel veel aan, want het lullige verhaaltje wordt ook nog eens lullig uitgevoerd. Inclusief, m.u.v. een redelijke Van Damme en Henstridge, matige acteerprestaties.

Gelukkig trekken de actie-scènes e.e.a. recht, en ook de gevechten zijn best aardig. Maar veel meer dan een gemiddelde actie-flick is het helaas niet geworden.

Doorsnee.

Schimmig schap.

Hoogstaand is dit B-werkje van regisseur Joe Lynch (geen familie van) absoluut niet, maar vermakelijk is het gelukkig wel. Er valt namelijk voldoende te gniffelen tijdens dit naar de jaren tachtig ruikende B-filmpje, dat een schimmig schap van de videotheek destijds in elk geval niet had misstaan. Geen wonder, gezien de filmmaker zijn voorliefde voor videovoer uit dat decennium. De score had in elk geval zo onder een aflevering van Miami Vice gekund.

Steven Yeun is op wraaktocht in een kantorencomplex dat in quarantaine wordt geplaatst nadat er een gevaarlijk virus is uitgebroken. Iedereen die besmet wordt raakt zijn normbesef kwijt en de kantoormedewerkers slaan elkaar meteen de hersens in. Dit klinkt leuker dan dat het hier - enigszins low budget en soms ook wat braaf - in beeld wordt gebracht, maar door de vaart erin te houden komt de filmmaker ver. Of hij de eindstreep haalt valt te bezien, maar de verveling slaat gelukkig niet toe.

***

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Sfeerloos kasteel.

Naast het feit dat het monster pas erg laat wordt geïntroduceerd, valt het schepsel ook nog eens behoorlijk tegen. Dit alles zou minder erg zijn wanneer het flinterdunne verhaal niet zo enorm lang werd uitgesponnen in het sfeerloze kasteel. Het plot is niet slecht maar de film had het met 60 minuten hoogstwaarschijnlijk een stuk beter gedaan.

Doorsnee.

Moord in het Mais.

De kijker die zich door een amateuristisch vervaardigd eerste uur cliché-horror kan heenwerken, wacht een redelijke wending. De uitvoering daarvan lijkt met iets meer vakmanschap gemaakt dan het belachelijke voorgaande, maar het houdt ook daar weinig over. Het doet de beelden in het mais-doolhof i.i.g. enigszins verbleken.

De film is erg lelijk gefilmd op een handjevol aardige shots na en het acteerwerk is regelmatig beneden peil. Bijkomend manco is het ontbreken van spanning en de hoge mate van voorspelbaarheid.

De film gaat echter ten onder aan meer onlogica dan de gemiddelde '80 slasher. Dieptepunt is het moment dat de hoofdrolspeelster de moordende maniak in het doolhof overmeesterd. Ze geeft hem een duwtje o.i.d. en de killer valt gelijk half bewusteloos neer. Zo een film dus.

Het laatse half uur, buiten het doolhof drukt e.e.a. met een half sterretje omhoog. Maar dan is het eigenlijk al veel te laat.

Twee maiskolfjes.

Onderhoudend.

Maar niet veel meer dan dat.

De dialogen zijn soms nog wel geinig, maar deze typische jaren '70 misdaadfilm steekt nergens boven uit. Dat ligt hem vooral aan het zanderige verhaaltje dat van toevalligheden etc. aan elkaar lijkt te hangen. De uitvoering is dan ook nog eens twijfelachtig.

Wayne oogt eigenlijk te oud vor deze rol en McQ is helaas ook geen Callahan.

Redelijk.

Niet de beste in de reeks komedies van de Farrelly-broers. Toch maakt Carrey een hoop goed, al is zijn rol niet altijd even grappig. Redelijk.

Onderhoudend en enigszins vermakelijk, maar het houdt niet over. Het origineel is toch ietsje beter.

Dit bovengemiddelde drama kan helaas de tand des tijds niet stoppen. Scorsese heeft uiteraard véél betere (maar ook slechtere) films gemaakt. Behoorlijk gedateerd maar redelijk vermakelijk.

Surrealistische sperma.

De laatste feature film van de hand van Monty Python was 'The Meaning of Life'. Een ronduit schitterende filmkomedie bestaande uit verschillende kolderieke kortfilms en surrealistische sketches. Een zeer waardige afsluiter, al zal niet elke liefhebber het daarmee eens zijn. Het moet dan ook gezegd dat 'The Holy Grail' óók erg leuk is. Leuker dan de meest bejubelde en bekritiseerde film van het team, 'Life of Brian', die eveneens geinig is, maar niet zo leuk en afwisselend als deze idiote potpourri.

Op de 30th Anniversary Edition Blu-ray, die vanaf vandaag in de winkels ligt, is men er ook nog niet helemaal uit. Dat wil zeggen; de leden van het legendarische, geniale gezelschap. John Cleese zegt tijdens een vermakelijk interview tegen de rest dat hij sommige filmpjes helemaal niet leuk vond. Hij noemt er twee en gelijk blijkt dat ook dit inmiddels kleine klassiekers zijn. Want hoe het ook zij, het eindresultaat maakt nog steeds veel indruk. De vele extra's verraden dat men nog meer van plan was.

Bijzonder grappige liedjes, met mini-musical 'Every Sperm Is Sacred' voorop, zetten de juiste toon en wisselen de meest hilarische en vreemde onderonsjes af. De film gaat gelijk goed van start met een kortfilm, waarin een groep bejaarde medewerkers hun slaven drijvende jonge managers als ware zeerovers op hun sodemieter geven. Hoe bedenk je het? En belangrijker nog, hoe laat je het werken? Vrijwel alles werkt. Dertig jaar later werkt het nog. Het bewijst de klasse van Monty Python eens te meer.

Geweldig.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Alle koeien moeten dood.

Ietwat amateuristische variant op Gore's beroemde 'docu', maar desondanks wel een werkende. Na verloop van tijd krijgt de kijker vanzelf genoeg vraagtekens en zelfs een klein beetje een hekel aan 'environmental Al'.

Een kilo vlees of twee jaar douchen? De sprekers lijken, op het sterrengepeupel na, op zijn minst integer. Marianne die vegetarische gorigheid wegsmikkelt bij de 'Mad Cowboy' levert hilarische beelden op, maar de boodschap is duidelijk. Zelfs een boef kan een goede jongen worden. Zegt het voort.

Zeer goed.

Inmiddels behoorlijk gebeten door de tand des tijds maar Murray is nog steeds schitterend in deze bij vlagen ietwat flauwe en rommelige comedy.

De remake en de reut.

Eigenlijk is deze remake van Bronsons klassieker een nogal doorsnee actiewerkje, waarbij geen enkele verrassing aan de kijker wordt blootgesteld. Toch maken Foster en Statham net dat kleine beetje verschil in de grote berg aan reut binnen het genre. Veel houdt het echter niet over.

Redelijk.

Ontspoorde onlogica.

Een vermakelijke thriller die sterk begint, maar rammelt aan alle kanten. Tegen het einde toe ontspoort de film zelfs een beetje. Maar wie de goofs en andere onlogica kan weerstaan wacht een onderhoudend filmpje dat bij tijd en wijle zelfs een beetje griezelig wordt.

Redelijk.

Geen Earth.

Desondanks wel van de BBC.

De montagevoorkeur ging uit naar drama en spanning, maar helaas niet naar humor. Terwijl stokstaartjes, mijns inziens, erg grappige diertjes zijn. Ook de soundtrack is erg eenzijdig en had wel wat meer peper mogen hebben. Dit klinkt te veel als The Lion King.

Leuke cameradingetjes maar, nogmaals, geen Earth. Veel verder dan een paar leuke heli-shots en oogjes in het gangenstelsel komt men niet. Het verhaaltje is ook een beetje voorspelbaar en wordt kinderlijk gebracht.

Toch is dit leuk voer voor de liefhebbers van, komt ie weer, Earth en andere natuur-docu's. Een echte buil zul je je hier niet aan vallen. Dat heeft vooral te maken met de hoofdpersonen zelf. De aandoenlijke stokstaartjes.

Redelijk.

Ook dit vervolg op het betere eerste deel is genoeg vermakelijk. Helaas niet zo hilarisch als deel een, ondanks de prima rollen van Streisand en Hoffman. De grapjes zijn soms een beetje voorspelbaar maar e.e.a. is absoluut onderhoudend. Goed.

Heerlijke komedie met een uitstekende DeNiro en Stiller. De grappen varieren van gewoon goed tot hilarisch. Ook het verhaaltje is vermakelijk. Zeer goed.

Knapgemaakte animatie die moeiteloos kan meedoen met de groten. Echter qua inhoud is er wel echt op de Pixar-tour gegaan. En dat is bewonderenswaardig, maar e.e.a. werkt niet altijd. Vooral de humor slaat vaak niet aan en het verhaal is wel heel erg voorspelbaar. Toch is dit een dappere poging van Disney, die zeker niet slecht is. En gelukkig vele stukken beter dan het eerste gedrocht zonder Pixar: Chicken Little. Die opwaartse spiraal blijkt ook echt met het laatste wapenfeit Bolt.

Redelijk.

Edit: bijrolletje is geen Redman maar Methodman.

Onwaarschijnlijk onevenwichtig.

Jackson draagt de film nog een beetje met zijn vertolking van een psychopathisch personage, maar ook dat houdt weinig over. Om van Wilson maar te zwijgen. De film hangt van onwaarschijnlijkheden en plotholes aan elkaar en ontspoort tegen het einde compleet. Middelmaat pur sang en het zoveelste voorbeeld van onevenwichtige B-meuk waarmee Jackson tegenwoordig zijn zakken vult.

Doorsnee.

Stephen J. Cannell presenteert.

Want een en ander doet sterk denken aan de TV-producties van zijn hand. Het A-Team en Knight Rider-gevoel is zelden ver weg in deze onderhoudende cultklassieker, die soms zo slecht is dat het goed wordt.

De laatstgenoemde TV-serie is overigens niet zo vreemd in dit verband, want in een piepklein bijrolletje komt KITT's stem voorbij en Mulhare speelt een van de hoofdrollen. Bostwick steelt echter de show als de held in disco-outfit.

Door Needham knap gemaakte pulp met weinig middelen, die een Smokey ontbeert. Alhoewel. Silva geeft een knappe imitatie van Reynolds weg in dit verder verwaarloosbaar, maar geinige werkje.

Twee megasterren.

Bekend.

Ondanks de aanwezigheid van de sterrencast, is dit een wel erg gemiddelde animatiefilm. Inclusief de verplichte dansjes op het eind, voelt de film in alles aan als iets wat we al kenden. Het meest storende zijn echter de grapjes, die niet werken.

Doorsnee.