Opinions

Willoos.

Willis loopt nogal ontredderd rond in deze standaard-actiefilm, die zogenaamd deel uitmaakt van de betere Die Hard-reeks. Nieuwe actieheld Courtney wordt hier gelanceerd als zijn zoon, maar weet net als papa weinig indruk te maken. Vrijwel niets werkt en er blijkt van alles loos te zijn. De spanning en humor zijn veel te ver te zoeken.

Doorsnee.

Wederom een actie-flick met Norris waarbij het verhaal erg mager is en de acteerprestaties matig. Edoch, de film is onderhoudend en er zitten een paar prima actie-scenes in. Gemiddeld.

Vreemde docu.

En dan ook nog door Rock.

Had tijdens het eerste kwartier ook echt een onvoldoende in gedachten tot.. Voor mij het wereldnieuws kwam dat zwarte vrouwen bijna allemaal een 'weave' dragen. Shocking!

Daarnaast had Rock wel iets dieper mogen ingaan op het effect van de chemicaliën op het menselijk lichaam, al deed hij dit wel krachtig. Maar dus iets te kort.

Het nichten-festival der dansende kappers was mij ook geheel onbekend. Veel meer dan deze voor mij opzienbare weetjes bevat de film niet, en Rock's humor is ook ver te zoeken. Maar toch niet gek gedaan. Zo leer je nog eens wat.

Goed.

Kluisterende cultuur.

Lieve film over een groep Soedanese vluchtelingen die een weg in de wereld probeert te vinden. Waar het begin uiterst serieus is met bloederige taferelen en een hoog drama-gehalte, blijkt de film na een kwart van de speelduur om te draaien naar een enigszins komische feelgoodfilm als ze uiteindelijk in het beloofde land aankomen. De diverse cultuurverschillen en goedhartigheid van de hoofdrolspelers zullen bij menigeen een lach en een traan doen opwekken.

Toch komen de hindernissen waar het stel tegen aanloopt niet echt goed over. Met uitzondering van het begin. En dus lijken de obstakels overkomelijk, hetgeen ook blijkt tegen het einde. Al moet gezegd dat het daadwerkelijke slot minder 'goodfeelerig' is dan je zou verwachten. Dit soort momenten doen het warme gevoel soms wat wegebben omdat de balans een beetje zoek lijkt, maar dat de film de kijker aan het scherm gekluisterd houdt moge duidelijk zijn.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Het nadeel van deze enigszins onderhoudende film is dat hij bijna volledig rust op de schouders van Williams. Deze trekt samen met de schitterende soundtrack de film omhoog maar schiet helaas net te kort. Redelijk.

Viva Freda!

Good Ol' Freda was niemand minder dan de secretaresse van The Beatles, de beroemdste band ooit. De sympathiek overkomende bakvis van weleer is inmiddels een lieve oude dame. Toen - in de jaren zestig - was ze de grootste fan van de 'Fab Four'. Dat zij het meest gewilde baantje onder zo'n beetje alle meiden uit die tijd kreeg, was een geschenk waar ze niet over uitgepraat raakte. Maar toch raakte ze uitgepraat. Na de desillusie van het uit elkaar vallen van The Beatles werd het stil. Oorverdovend stil. Veel komt deze minder kleurrijke periode, die de rest van haar leven omhelsde, niet aan bod. Als kijker horen we zijdelings dat haar zoon stierf en dat hij haar meerdere malen had gevraagd een boek te schrijven. Een boek over The Beatles en haar avonturen met de meest bepalende popmuzikanten van de vorige eeuw.

Altijd had ze geweigerd interviews te geven. Zelfs haar directe omgeving werd amper getrakteerd op een argeloze anekdote. Altijd op haar hoede. Altijd loyaal. Toen en nu. Uit liefde voor de vier vrolijke vrienden uit Liverpool die zo aardig voor haar waren. Zo aardig dat ze misschien wel met eentje.. Of meer? Daar past ze even. Gniffelend. Het is de enige keer tijdens de film. Sommige geheimen blijven het best bewaard. Gelijk heeft ze. Het is al heel wat dat ze überhaupt iets vertelt. Over Brian Epstein die nogal een baasje was. Haar baasje welteverstaan. En over de moeder van Ringo, bij wie ze wekelijks over de vloer kwam om een bakkie te doen. Freda besloot alles alsnog te vertellen nadat haar kleinzoon was geboren. Wat ze haar zoon niet kon geven geeft ze hier alsnog aan hem: haar verhaal. Gelukkig mogen we meeluisteren.

Echt sappig is het niet en met de liedjes van John, Paul, George & Ringo valt het ook best mee. Slechts vier zijn er half te horen. Niets geen plaats voor muzikale genialiteit of dat soort klanken. Hier staat Freda in de spotlight. Ze heeft er geen cent aan overgehouden destijds. Alleen Ringo zegt nog iets tijdens de titelrol (al zal McCartney haar vast geen strobreed in de weg gezeten hebben 'for old times sake'). De details blijven bovenal net zo keurig als het kapsel van de immer glunderende Freda. Met haar oogjes net zo dichtgeknepen als haar vader. Haar vader die destijds The Beatles niet zo zag zitten. Eigenlijk helemaal niet. Het mocht gelukkig niet baten, Freda werd toch wel hun secretaresse. En een heel goede, zo wordt wel duidelijk. Gemotiveerder dan haar zal men zelden een secretaresse treffen. Vriendelijker ook niet. Viva Freda!

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

100 cliché's in een kopje en toch onderhoudend.

En bij vlagen zelfs spannend. En ookal hebben we dit alles veel vaker gezien en is vanaf het begin duidelijk wat er zal gaan gebeuren, toch valt het enigszins te pruimen. Met name Wood zet een prima rol neer, alsmede de scary Culkin.

Redelijk.

Behoorlijk sentimenteel maar knap gemaakte film met uitstekend acteerwerk en een prima verhaal. Damon steelt de show. Goed.

Jeugdsentiment.

En dat moet je koesteren, niet herzien. Althans..

Toch gedaan, en er moet gezegd dat e.e.a. me best meeviel. De BluRay brengt echter wel erg nadrukkelijk de plastic decors in beeld, maar ook daar toe ben ik best bereid heen te kijken. Ook door de enorme gedateerdheid van de film, het heeft zijn charme.

Het verhaal is helaas wel heel erg los zand, en ook de humor vaak wat flauw. Toch zit er een redelijke vaart in, en kan de film nog best mee. Sterker nog, qua jeugdfilm nog steeds leuk. Het einde is echter wel weer een beetje een domper en zoetigheid troef. Maar goed, ben hier dan ook eigenlijk tè oud voor.

Laten we het houden op een aardige Indiana Jones voor kiddo's.

Redelijk.

Deze draak van een film is niets minder dan een Koreaanse Saw-kloon. Het verhaal bevat hiaten en de logica is vaak volledig zoek. Het is echter visueel verbluffend verpakt, waardoor je je bijna gaat afvragen of het wel werkelijk allemaal zo slecht is. Maar dat is het helaas. Je kunt een drol verpakken in glas met een gouden kadopapiertje, het blijft een drol.

Vermakelijke tienerfilm met een paintballende Edwards. Destijds een redelijke hype, maar echt bijzonder wordt het nergens. Luchtige en gemiddelde actie.

Redelijke, bovennatuurlijke, thriller met Berry en Cruz die bij vlagen goed is.

Vervelend voorbeeld.

Dat de Shaw Bros. ook horrorwerkjes hebben voortgebracht is niet iets wat iedereen weet. Dit is er in elk geval een vervelend voorbeeld van. Zo trouw mogelijk aan het genre, kent de film dan ook geen enkele martial arts-scène. Was het maar waar, want binnen griezelland is dit vooral een rommeltje en beneden de maat. De gore is hilarisch slecht en het verhaaltje te simpel voor woorden.

Wat wel leuk is, is dat de Beastie Boys een sample van de soundtrack hebben gebruikt voor een van de beste hiphopplaten ooit: Paul's Boutique. Het betreft het nummer Looking Down the Barrel of ... De scène met de originele tune zit vrijwel in het begin als de dokters een nachtclub bezoeken, waar de borstzuigende tovenaar zich ook bevindt. De score van deze pulpfilm mag er sowieso zijn en riekt naar de betere blaxploitationmuziek. Jammer dat het visuele en inhoudelijke niveau nogal minder is.

Matig.

Een mindere film van de doorgaans geniale regisseur Forman. Ondanks dat de film redelijk onderhoudend is, blijkt het verhaal onevenwichtig aan te voelen. Sommige zijplotjes zijn gewoonweg minder boeiend. Gemiddeld.

Eindes.

En hoe je het voorgaande ermee (deels) verneukt of uit balans trekt. Maar goed, binnen dit genre lijkt het e.e.a. wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik vond i.i.g. de laatste scenes erg flauw. By the way, dacht dat mama dood was. Het laatste shot is wel lekker smerig.

Wilde de film een nog hogere score geven, maar het laatste half uur vond ik zowiezo al iets minder sterk. Het geneuzel met schoonmama op viste duurde mij iets te lang. Echter over het algemeen worden de spanning, de 'gore' en het prettige acteerwerk prima in beeld gebracht. De spanning is menigmaal om te snijden. Tijdens de scenes met de vlieg beet ik zelfs heel even op een nageltje. Het eerste uur van de film is meesterlijk, mijns inziens.

Vind dit een erg goed voorbeeld van hoe je met een klein budget een puike griezelfim maakt. Eentje waarmee je menig bigbudget-horror van de tafel veegt.

Een aanradertje.

Zeer goed.

Eastwood flikt het hem weer...

Bij de genre-aanduiding kan moeiteloos komedie worden bij gezet. Vrijwel alle uitspraken van Eastwood zijn hilarisch. Met name de dialogen met de kapper zijn uitermate komisch. Zowiezo zijn de dialogen vaak sterk in deze film, al kan datzelfde misschien niet altijd van de gehele cast worden gezegd. En toch, Eastwood maakt het in orde.
Het verhaaltje is ontzettend voorspelbaar en doorspekt met cliché's, maar het doet er niet toe. Het is uiterst onderhoudend en vermakelijk gebracht. De acteur/regisseur levert voor de zoveelste keer een uitstekende film af. Niemand kan zo goor kijken als de vuilbekkende Clint die, zelfs op deze leeftijd, de film volledig draagt.

Let ook op de eindtune, sinds lange tijd zingt de man weer eens een deuntje. Een obscuurder duet heeft Jamie Cullum nooit gezongen.

Als dit het eind is van zijn carriere, dan is dit een meer dan waardige afsluiter. Laten we hopen dat het nog niet zo ver is...

Zeer goed.

Genitaliën op een bedje van peper.

'Eet smakelijk!', hoor ik u zeggen.

Taboes zijn er om te doorbreken, al mogen sommige zaken best achter gesloten deuren blijven. Of achter beveiligde websites met creditcard-inlogsystemen. Hier wordt je namelijk niet echt gelukkig van, tenzij overtuigd masochist of iets in die geest.

Ondanks dat deze documentaire behoorlijk te kort schiet, zijn de beelden huiveringwekkend. Afgeknepen borsten, een vagina ingesmeerd met peperpasta en allerhande martelpraktijken passeren de revue. Bij voorkeur in TL-licht want belichting hoeft in deze cinematografische wereld weinig te kosten. Veel 'slachtoffers' komen aan het woord. Ze vertellen dat het 1000 dollar oplevert en dat er een safe-woord is. Eentje vertelt zelfs dat toen ze anaal verkracht werd, ze gemakkelijk het woord had kunnen roepen. De actie was dan gelijk gestopt, zie je haar denken. Vervolgens zegt ze dat ze daarom eigenlijk helemaal niet verkracht is. Des te schokkender is vervolgens die bewuste scène waarin we duidelijk kunnen zien dat het meisje haar mond is afgeplakt met ducktape.Tevens is er een meisje dat een voorliefde had voor verdovende middelen. Dus ook voor het geld waarmee ze die kon betalen. SM betaalt nu eenmaal goed.

En zo leert de kijker over griezelige 'Live Feeds' waarbij de griezelige gluurders via internet opdrachten kunnen geven als "Sla haar in het gezicht!'. Geheel tegen betaling uiteraard, want voor niets gaat de zon op. Ook niet voor diegenen die beschadigd zijn en daardoor seksuele genoegens halen uit het mishandelen van anderen. Verkrachting en marteling moet dan het ultieme denkgoed zijn bij de bondage-freaks, al zal niemand dit hardop zeggen. Machtspelletjes zijn nu eenmaal geen normale spelletjes.

De kijker hoopt deelgenoot te worden van de schimmige wereld achter dit soort expliciet videovoer, maar wordt dit slechts ten dele. Veel wijzer dan het geldmotief en een site-oprichter die zelf graag na de opnames nog even over de meisjes heen piest, worden we niet. En dat is een gemiste kans. Want niet iedereen hoeft getraumatiseerd o.i.d. te zijn om dit soort sex te kunnen waarderen, hoor je jezelf hardop hopen. Misschien komt er straks eentje aan het woord die niet een labiele indruk maakt of verslaafd is. Er zijn misschien ook nog gezonde zieke geesten die nu eenmaal niet genoegen nemen met een doorsnee potje neuken. Toch blijft de gedachtengang van diegenen om vervolgens deze SM-wereld te bezoeken nog even duister als tevoren. Misschien komt dat wel omdat dat nu eenmaal zo is.

Twee zweepslagen.

Veel gespetter, weinig gore.

En bovenal een bijzonder herkenbaar verhaal. De hoofdrolspeelsters zijn iets minder slecht dan de rest van de cast, maar het amateurisme straalt van de film af. Goofs en hiaten, ze zitten er allemaal in. Plus irritant overheersende geluidseffecten die de kijker moeten doen schrikken en een afschuwelijke score. De film laat zich het best omschrijven als tijdsverlies.

Slecht.

Griezelend genieten.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Gravity is sterk. Het eenvoudige verhaal, dat bovenal draait om een vluchtpoging uit de ruimte, weet de spanning goed op te bouwen. De uitzichtloosheid van de letterlijke oneindigheid is daarbij mooi meegenomen, al moet gezegd dat de schoonheid ervan tevens weet te betoveren. Soms weet je als kijker dan ook niet of je moet griezelen of genieten. Gravity dient dan ook het best in 3D te worden bekeken omdat dit de visuele pracht extra onderstreept. Waar de derde dimensie vaak als onnodige gimmick wordt toegevoegd is dat hier zeker niet het geval. Gravity behoort dan ook tot een van de beste 3D-belevingen van de afgelopen tijd. De 'Visual Effects'-mannen mogen de champagne alvast koud zetten.

Of de visuele pracht die dit CGI-meesterwerkje met zich meebrengt in combinatie met een ietwat ongeloofwaardig thriller tien Oscarnominaties waard is kan je makkelijk betwisten. Feit is dat er, enigszins fris, behoorlijk wordt afgeweken van een aantal geëffende paden. Uiteindelijk natuurlijk niet, maar toch. De dosis tragiek komt de benarde situatie waarin de hoofdrolspeelster zich bevindt voornamelijk ten goede. Al doet zoveel pech ook een beetje argwaan opwekken, want waarheen leidt dit alles? Na zoveel jury-aanbevelingen weet je als rechtgeaarde cinefiel het antwoord waarschijnlijk al, maar er zijn mindere kandidaten voor het begeerde beeldje. Kortom, Gravity verdient absoluut een kijkbeurt. Bij voorkeur eentje met het bijzondere brilletje op de neus.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Deze musical wordt naar een hoger niveau getild door de prima jaren 50 sfeer en de superieure liedjes. Ook de chemie tussen Travolta en Newton-John is uitstekend. Zeer goed.

Aardig.

Maar niet veel meer dan dat.

Malkovich draagt de film al is de rest van de cast ook niet slecht. Het verhaaltje is echter allesbehalve sterk en veel grappen komen amper aan.

Ook het drama gedeelte is te licht. Het zijplotje met papa Tom werkt allesbehalve. Toch een lief klein filmpje dat er verder niet zo veel toe doet.

Goed.

Prima drama met een sentimenteel en flinterdun verhaal. Het maakt allemaal niet zoveel uit want de film wordt gedragen door de uitstekende acteerprestaties. Goed.

Goed opgebouwde klassieker met een schitterend acterende cast en spannend verhaal dat misschien iets te lang duurt maar nog steeds zeer goed is.

Een wat mindere classic uit de Disney-koker. Niet slecht maar vaak een beetje te mager om te kunnen wedijveren met het eerdere werk. Redelijk.

Prima comedy met een uitmuntende cast. Slapstick en veel grappen variërend van redelijk tot hilarisch. Lemmon is wederom geniaal. Goed.

Kleurloze kerst.

Dat Spike Lee zijn irritaties niet onder stoelen of banken stak toen Green Book de belangrijkste Oscar won, moge duidelijk zijn. De vraag is echter of hij geëmotioneerd raakte vanwege het passeren van zijn eigen inzending of vanwege het erbarmelijke niveau van de mierzoete film, die overigens door vrijwel iedereen - publiek én pers - omarmd werd. De regisseur was zichtbaar boos en probeerde zelfs het theater te verlaten, maar werd tegengehouden bij de deur. Nu zijn er slechtere films vandoor gegaan met het felbegeerde beeldje, maar Green Book doet aardig mee in die rij.

Het valt natuurlijk ook niet mee om zo’n beladen verhaal in een filmjasje te steken. En dat het brein achter Dumb and Dumber dat juist moet doen, want er moet kennelijk ook gelachen worden, maakt het welhaast nog lastiger. Het eindresultaat is bijna beschamend en vrijwel elke scène is dusdanig flauw en voorspelbaar dat het woord cliché een understatement is. Lachen? Je kunt je evengoed afvragen waarom het publiek dit wél lekker vindt smaken. Misschien vanwege het 'waargebeurd-gehalte' en zware thema in luchtige uitvoering.

De familie van hoofdpersoon Don Shirley was net als Lee minder te spreken over de film. Volgens hen stak het verhaal nogal anders in elkaar en was er bijvoorbeeld geen sprake van een tour door het racistische zuiden van de VS maar moest Villalonga de muzikant juist rijden langs zwarte universiteiten en dergelijke. Maar goed, zoiets levert natuurlijk een film van niets op moet men gedacht hebben. En wat men bedacht leverde goed geld op, want het succes was ongekend en ’t betrof niet eens een echte Walt Disney. Ook geen Hallmark of iets dergelijks. Oscargoud bleek geen grap.

Toch blijft het vreemd dat een film waarin een van de hoofdrolspelers zo verschrikkelijk schmiert dat het echt lastig is om hem te geloven, zoveel goede recensies krijgt. Het acteerspel van de doorgaans betere Viggo Mortensen is namelijk op z’n zachtst gezegd overdreven. En de softe en uiterst voorspelbare benadering van dit onderwerp verdient ook niet echt een hoofdprijs. Veiliger kun je een film bijna niet maken. Elke verrassing blijft uit. Tenenkrommend is het moment dat de witte hoofdrolspeler de zwarte man voor het eerst in zijn leven gefrituurde kip laat eten. Er mag gemorst...

Alle goede bedoelingen ten spijt – racisme is uiteraard verschrikkelijk – is Green Book nogal slappe hap. Niet zozeer omdat er vanuit het perspectief wordt verteld van ‘n stereotype racist, maar omdat het resultaat zó ontzettend kleurloos is. De Italiaanse uitsmijter leert de zwarte kunstenaar luisteren naar popmuziek (geen Nat King Cole vreemd genoeg) en deze leert de simpele arbeider niet te stelen. Ondertussen krijgen ze een band met elkaar. Voor het leven, zo benadrukken de eindtitels met echte foto’s voor het authenticiteitsgevoel. Uiteindelijk blijkt het dan tóch een kerstfilm te zijn. Gelukkig maar...

**

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Onoriginele held.

Aardige superheldenfilm die nergens uitblinkt in originaliteit, maar evengoed vermaakt. De Green Lantern mist dan wel de heldenstatus van een Batman of de humor van een Spiderman, je hoeft niet altijd uniek te zijn om toch te kunnen scoren. Gelukkig kent deze held een beetje zelfspot. Verder komen alle clichés voorbij en is dit niets meer dan platte personages in een plat verhaal vol platte actie. Gelukkig kan de kijker het 3D-brilletje opzetten voor de broodnodige diepte.

Goed.

Hanks geeft sjeu aan dit clichématige gevangenisdrama dat, net als bij Shawshank, verrassend sterk uit de hoek komt. Goed, met name door het, vaak verguisde, einde.

Bourne in Bagdad.

Deze speurtocht met snelle ontknoping, tijdens de 2e oorlog tegen Irak, kent veel vaart. Toch zijn de stereotypen net even te gemakkelijk en het einde verschrikkelijk voorspelbaar.

Als popcorn best vermakelijk, maar de film wil heel graag een boodschap afgeven. Daarin slaagt men slechts ten dele vanwege het iets te onwaarschijnlijke verhaal, hoe groot de kern van waarheid ook is. Onderhoudend is het allemaal wel.

Redelijk.

Tragische komedie.

Hoewel het plot rondom de neurotische Stiller weinig overtuigend is, kent de film een paar oplevingen. Echt leuk danwel dramatisch wordt het helaas niet, ondanks de soms bijzondere pogingen. Onderhoudend is het wel, maar met name Stiller zelf stelt teleur. De soundtrack is in elk geval wel erg geslaagd.

Redelijk.