Opinions

Verkeerd voorspel.

Dit drama moet het niet zozeer van de opbouw hebben. Van voorspel is nauwelijks sprake en daardoor ontstaat bij de kijker allesbehalve het afkerige gevoel dat Duvall wel bij zijn filmgemeenschap oproept. Dat gemis is essentieel voor het vervolg. Een film over een man die zijn eigen begrafenis wil bijwonen en daarvoor al zijn vijanden uitnodigt, doet tevens verlangen naar een finale. Die komt er echter niet. Het verhaal heeft sowieso weinig om het lijf, maar wekt de suggestie dat denkbeeldig vuur verwacht mag worden.

Dat dit niet gebeurt zit hem vooral in het feit dat de kijker pas laat en teleurstellend wordt ingelicht over de reden van de kluizenaar zijn vreemde uitvaartfeestje. Middels goed acteerwerk, dat wel. Vreemde zijplotjes worden gelukkig opgevangen door sterke dialogen. Maar het hoogtepunt had, nadat het telkens werd uitgesteld, een groter orgasme moeten brengen. Omdat het verhaal en de karakters het meer van suggestie dan van inhoud moeten hebben, blijft de film een beetje aan de oppervlakte kabbelen. En dat is een gemiste kans.

Redelijk.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke vleesvis.

Get Lucky weet op vele gebieden te vermaken. Des te meer jammer dat het plot hiaten kent en uiterst rommelig aan elkaar wordt gebreid. Ook zit er een misplaatst en vooral niet werkend komisch sausje door. Al met al vlees noch vis, maar als het lukt om de hersenpan uit te schakelen vliegen de minuutjes in vlot tempo voorbij. Na afloop moet je echter - zelfs met het verstand op nul - concluderen dat dit zo veel beter had kunnen en moeten zijn.

Redelijk.

Vermakelijke persiflage op de Bond-films met een sterke sterrencast. De humor is prima. Goed.

Wederom werkend.

Met dank aan een vlotte montage en een popcornformule die voorzien wordt van de nodige franje, blijft 'How I Spent My Summer Vacation' (zoals de film in Nederland in de schappen verschijnt) nog enigszins de dertien in een dozijn-riedel bespaard. Hoe sterk de clichétypes hun best ook doen, het zijn natuurlijk de acteurs die hier dat nodige beetje sjeu geven. Gibson is hier volledig op zijn plaats in een Mexicaanse gevangenis, die eerder doet denken aan een dorpje dan aan een serieuze bajes. Maar ook Stormare en kindacteur Hernandez verzorgen net dat beetje extra.

Qua verhaal is het allemaal best voorspelbaar en mager, maar de uitvoering smaakt behoorlijk lekker. De soundtrack is leuk, het camerawerk prima en de humor rondt het geheel nog verder af naar boven. Het licht mag gedimd in de bovenkamer en de surroundset op aan. Gibsons zoveelste (letterlijke) clown werkt wederom en dankzij de flitsende vorm wordt menige actieliefhebber op zijn of haar wenken bediend. How I Spent My Summer Vacation is enorm vermakelijk en Adrian Grunbergs regiedebuut smaakt naar meer. Ook Gibson mag snel weer acte de precense geven.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Ruftende rit.

Het knappe aan Getaway is dat ondanks dat de film reteslecht is, je als kijker toch blijft doorzetten. Aan Hawke ligt dat niet, evenmin aan de beeldschone Gomez. Voight weet je ook al uit te tekenen bij zijn eerste gemurmel, maar je hoopt op iets geniaals dat deze pulp enigszins kan verantwoorden. Het script ruft echter al vanaf het begin. De desillusie is dan ook voorspelbaar als blijkt dat e.e.a. daadwerkelijk nergens op slaat, maar de rit is dankzij het hoge tempo nog best onderhoudend.

Onvoldoende.

Sympathieke boeven.

De ditmaal weinig van slowmotion gebruik makende Peckinpah schildert de wereld om het Bonnie & Clyde-achtige koppel dat op de vlucht is, af als troosteloos en crimineel. En zo heeft de kijker al snel sympathie voor de twee boeven, die zich voor het grootse deel van de film in een wilde achtervolging bevinden.

In het echt sloeg de vonk tussen de twee acteurs gelijk over, hetgeen resulteerde in een huwelijk. De acteur kon tragisch genoeg maar kort van dat geluk genieten. The Getaway behoort op een scenario-bedje van die andere stoere-mannenfilm-regisseur Walter Hill, zeker niet tot zijn of Peckinpah's beste werk, maar onderhoudend is de film zeker.

Redelijk.

Kort maar smakelijk.

Onduidelijk ook.

Want wat Ebbinge precies wil zeggen met dit drama is mij niet geheel helder. Dat hoeft ook niet.

Dat Teeuwen ook een acteer-talent zou zijn, was niet lastig in te schatten. Ook Grant levert hier een uitstekend debuut af.

Al met al had ik zelf graag iets meer humor in de film gewild. Gelukkig maakte het hilarische diner een hoop goed, wat dat betreft. Ook cinematografisch gezien is de film puik.

Goed.

Nogal overgewaardeerd filmpje dat enigszins te pruimen valt. De beelden spreken meer dan het verhaal. Toch is e.e.a. onderhoudend genoeg. Redelijk.

Voor Jarmusch uit de toon vallende film die absoluut zijn stempel draagt maar ook de commercie van Hollywood uitademt. Een succesvolle combinatie blijkt. Goed, met name dankzij Whitaker.

Cage en de clichés.

Het vervolg op het ook al niet denderende eerste deel vermaakt slechts tot op zekere hoogte. Zo kent de film met ‘superheld’ Ghost Rider lekkere, maar eveneens spaarzame actiescènes. Cage die het van zijn geschmier en de juist geschreven oneliners moet hebben, valt echter te vaak terug op de auto-piloot. Aan het begin is dat nog niet zo erg, omdat het verhaal nog op gang moet komen en een aantal geanimeerde onderonsjes de kijker doen glimlachen. Dit doet hoop geven.

Des te verder we in het clichéverhaal geraken, des te vaker valt op hoe weinig origineel en standaard de filmmakers te werk zijn gegaan. Ondanks hun schitterende debuutfilm Crank en het tegenvallende vervolg daarop, zakte het regieduo al snel echt weg in Gamer. En nu dus Ghost Rider Spirit of Vengeance. Al moet gezegd dat het 3D effect nog een beetje een welkome gimmick biedt aan dit verder vrij inspiratieloos uitgevoerde actiefilmpje.

Doorsnee.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Voorspelbare thriller, die na een redelijke opening vrij snel in elkaar zakt. Moet het meer hebben van de gore dan van de schrikmomenten en schiet zelfs daarin tekort. Zeer clichématig en ongetwijfelt eng voor kinderen maar rustig over te slaan zonder ook maar iets gemist te hebben Twee sterren, dus gemiddeld..

Sfeervol spookverhaal.

Deze vergeten griezelfilm met bejaarde acteerkanonnen is absoluut de moeite waard. Het verhaal is simpel doch doeltreffend en de muziek en SFX zijn uitstekend. Mooi gefilmd en sfeervol, maar met name de acteerprestaties maken dit een prettige kijkervaring.

Zeer goed.

Mindere Polanski.

Het zou de kijker zelfs zomaar kunnen ontgaan wie de regie voert bij deze sfeervolle politieke thriller met sterrencast. Een en ander voelt soms rommelig aan en het script is allesbehalve sterk. Wat vooral een goede eindbeoordeling in de weg zit zijn de saaie en te lang uitgesponnen tussenstukken en de geloofwaardigheid, die tegen het einde volledig zoek is.

Redelijk.

Machtige Murray.

Het herzien van een van de grootste filmhits uit de jaren tachtig leert dat een en ander nog steeds uitstekend werkt. Het is met name de humor die zeer goed bewaard is gebleven. Met dank aan de machtige Murray en de onderlinge chemie van de spokenvangers. Wanneer zo tegen het einde de film ontaard in chaos en spektakel, is dat niet het sterkste punt van de film. Gelukkig blijft humor de boventoon voeren.

Zeer goed.

Vermakelijk vervolg.

Het vervolg op de succesfilm uit 1984 is minstens zo leuk. Ook in dit deel voert gelukkig humor de boventoon bij een vermakelijk verhaal over op hol slaande geesten. Wederom voorzien van een heerlijke soundtrack met flink wat rap en swingbeat ditmaal. Het schijnt dat Reitman, vader van de inmiddels eveneens succesvolle Jason, druk doende bezig is met de voorbereidingen van een deel 3. Gelijk heeft hij.

Zeer goed.

Zoete zeik.

En voor iedereen die van een pislauw opgewarmd kerstkliekjes-verhaal houdt, misschien de moeite waard.

McConaughey is zijn irritante stereo-type, en Garner het meisje. Hoewel je vanaf de 5e minuut de gehele film kunt voorspellen, zal dit voor tienermeisjes en ander zwijmelvee vast een klein feestje zijn.

Ik vond het meer erg doorsnee, en een beschamende rol voor Douglas. Je zou toch verwachten dat zo iemand eerst een script leest..

Twee sterren.

Carpenters desillusie.

Een vermakelijke SF-horror met Ice Cube en Henstridge aan boord als de publiektrekkers. Het popcorngehalte was hoog, maar het mocht niet baten. Destijds flopte de film en werd hij genadeloos door de critici verguisd. Onterecht, want met de actie en sfeer zit het wel snor. En Pam Grier die in een Carpenter-flick 'Who goes there?' vraagt, verdient sowieso elk voordeel van de twijfel. Pulp zoals pulp hoort te smaken, zou je denken. Carpenter zelf keerde na het falen echter gedesillusioneerd Hollywood de rug toe en zou pas in 2010 weer terugkeren naar het witte doek.

Goed.

De knuffel-spin.

Want het immense insect ziet er, in deze benedenmaatse monstermovie, uit als een pluchen speelgoedbeest. En is allesbehalve huiveringwekkend. Wèl griezelig zijn de acteerprestaties en het magere plot.

Voor het betere griezelwerk met spinnen bent u beter af met 'Arachnaphobia' of 'Eight Legged Freaks'.

Matig.

Raimi weet weer eens de sfeer puik neer te zetten in deze spannende thriller met goede cast. Redelijk origineel met prachtige vertolkingen. Geen meesterwerk maar wel een goede film.

Tina Turner.

En hoe zij een microfoon aftrekt, zoals niemand anders kan.

Het behoort tot één van de weinig memorabele scènes van deze 'docu'. Had ook graag meer van haar gezien en vooral gehoord. Het concert van de Stones vond ik aanzienlijk minder, maar dat terzijde.

De BluRay laat de, kwalitatief lage, originele 16mm filmband scherper dan ooit zien. Een soort van HD-telecine, zeg maar. Helaas is er geen sprake van digitale restauratie o.i.d., al boeit dat niet verder. De beelden spreken voor zich. En de gruizige beelden passen goed bij het obscure peace & love-sfeertje dat door de vele pillen e.d. nogal geforceerd was.

We krijgen te zien dat Jagger een verschrikkelijke snob is en Richards vooral heel erg junkie. Maar dat wisten we al. Gelukkig is Jagger i.i.g. verandert naar een prettiger persoon zo heden ten dage. Althans, zo het lijkt.

Al moet gezegd dat Jagger wel heeft getracht het concert in goede banen te leiden. De beelden achteraf lijken weinig indruk op hem te maken. Zelfs al zouden ze 'coming down' zijn en slaapgebrek hebben. Eg gepast komt het niet over. Wel valt op dat, met name Jagger, kickt op de concertbeelden.

Ondanks de summiere achtergrondinfo en het weglaten van welk interview dan ook, is duidelijk te zien wat heeft plaatsgevonden. Een massa-hysterie gevoed door veel dope waarbij tè veel mensen buiten zinnen geraakten. Voeg daarbij de Angels en hun 'security-opdracht' en de rapen zijn gaar.

Toch is de steekpartij er wel eentje met een reden. Er valt duidelijk te zien dat het slachtoffer eerst probeert te schieten met een pistool gericht op of voor het podium. Waarom zullen we waarschijnlijk wel nooit weten, maar beangstigend is het wel. Net als de reactie van de Angels. Maar misschien is de reactie van de Stones zelf dat ook wel.

Goed.

Biologisch snoep.

De ecologische boodschap wordt met enig moralisme langs de kijker zijn huig geperst, maar dat mag de pret niet drukken. Het animatie-niveau is hier bijvoorbeeld van bijzonder hoog niveau. Het kleurgebruik, de verschillende creaturen, het is allemaal snoep voor het oog. Biologisch snoep welteverstaan.

Zeer goed.

Een overdaad aan cameo's en een geniaal goede soundtrack maken helaas nog geen goede film. Wat overblijft is een middelmatige komedie. Lee kan veel beter.

Cutie Cuthbert.

Maar een mooie vrouw maakt nog geen goede film. Hoe sensueel de beginscènes met de mooie Cuthbert ook zijn. En hoe veelbelovend deze romcom ook van start gaat.

De film trekt nogal wat grappen uit de kast waarvan een hoop niet werken. Net als de karikaturale characters, met uitzondering van Olyphant die wat kolen op het halverwege bijna gedoofde vuur gooit. Daar gaat het tevens mis, wanneer de film ineens serieus gaat worden en de onwaarschijnlijkheid te overduidelijk wordt. Gelukkig is de cutie-beauty echt héél erg verliefd. Niet dat we daar als kijker dan nog iets van merken overigens, om van enige motivatie maar te zwijgen.

Behalve deze afgekapte chemistry is het ook onprettig dat plots allerlei moraal door de strot wordt gepropt van de kijker, incluis het tenekrommende einde. De film is nogal wisselvallig, maar dankzij een aantal memorabele scènes en een leuk begin is e.e.a. soms vermakelijk. Veel meer dan formule-voer is het uiteindelijk echter niet.

Redelijk.

Zeer sterk drama met puike acteerprestaties en een intimiderend verhaal. Zeker niet voor tere zieltjes is dit op waarheden gebaseerde griezelverhaal. Langzaam knijpt deze film de kijker zijn keel dicht. Schokkend maar zeer goed.

Gepolijst mysterie.

Deze remake met sterrencast van de beroemde Scandinavische filmhit, is niet eens echt minder dan het origineel. Deze gepolijste versie blijft dan ook behoorlijk trouw aan die film. Een sfeervol mysterie met een griezelig en dreigend toontje is wat de kijker ook hier voor de kiezen krijgt.

Zeer goed.

Verdrietig verhaal.

Het verdrietige van het verhaal rond Milli Vanilli is dat je na het zien van deze film beter begrijpt waarom een van het tweetal uiteindelijk volledig in de goot belandde en misschien wel zelfmoord pleegde. Of dat daarover destijds nogal werd gespeculeerd. En of het nu wel een onbewuste overdosis was of niet, het maakt de geschiedenis van deze band er niet rooskleuriger op. Niet alleen hadden beiden een lastige jeugd gehad, maar als dit er dan ook nog eens overheen komt; uitgekotst worden door de hele wereld. Dan kun je de regen niet meer de schuld geven van je depressie. Wellicht wél de producenten - Frank Farian voorop - en vele talentloze zakkenvullers in de muziekindustrie toentertijd. Want een van de grootste schandalen uit de muziekgeschiedenis kan je niet alleen wijten aan de ietwat naïeve Rob en Fab, twee kansarme jongens die plotseling op het wereldtoneel stonden vanwege hun goede looks en dansmoves.

Het is dan ook niet zozeer dat de acteerprestaties, de regie of het camerawerk indruk maken tijdens het aanschouwen van Girl You Know It's True. Het zijn zelfs niet de drie steengoede hits die inmiddels classics zouden moeten zijn, in plaats van guilty pleasures. Nee, het is het droevige relaas van de ooit zo beroemde popgroep. Of eigenlijk dat van het Duits-Franse popduo bestaande uit Fab Morvan en Rob Pilatus. Het zal wat aangedikt zijn, maar dat ze gevangen zaten in een web van leugens, geweven door de immer succesvolle Duitse producer Farian en trawanten, moge duidelijk zijn. Voeg daaraan toe de uiterst nare ontknoping waarbij het duo de volledige schuld kreeg - ondanks de zelf belegde persconferentie waaruit blijkt dat de vork net iets anders in de steel bleek te zitten - en een nare oplichtingspoging bij Rob tijdens een periode vol verraad, schaamte en drugs. Een recept voor ellende.

Dat ze zelf verslaafd raakten aan de roem en alle bijbehorende nare ingrediënten maakte de situatie alleen maar hopelozer. En dus raakten ze verstrikt in datzelfde web. De grote man achter acts als Boney M. zal het ongetwijfeld niet zo bedoeld hebben, maar hij en de boys zelf hadden beter moeten weten. Zeker na het eerste grote succes. Het schijnt echter dat de producer ze absoluut niet zelf wilde laten zingen, ondanks de vele smeekbedes. Simon Verhoeven (geen familie van de Nederlandse grootmeester) weet er een flitsend, zij het ietwat eenzijdige film van te brouwen middels flitsende editing van oude beelden. Matthias Schweighöfer schmiert er lustig op los als de bad guy en Tijan Njie en Elan Ben Ali wekken geloofwaardig sympathie op. Okay, men zaagt regelmatig van dik hout planken maar ondanks dat weet deze bio de aandacht van de kijker goed vast te houden.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Met manco’s.

Letterlijk kleurloos drama dat soms een beetje doet rieken naar het niveau van een foute voorlichtingsfilm, zoals ze wel vaker verschenen in het decennium van de jaren vijftig. Erg clichématig en saai, ondanks alle pogingen. Destijds zal dit best een publiek hebben gehad, maar heden ten dage is dit wel erg gedateerd en dan vallen de wisselvallige acteerprestaties en andere manco’s des te meer op.

Matig.

Wederom Elvis in tropische sferen maar ditmaal met kapiteinspet. Het verhaal heeft bijna niets om het lijf maar de liedjes zijn goed. Gemiddeld.

Steiger doet Wallach.

En ik vind het vermakelijk. Coburn doet een accent. En ik vind het soms storend. De schmierende Steiger lijkt er met het zijne beter mee weg te komen.

Heb de 157 minuten-versie gezien. Het verhaal is wat mij betreft het zwakste punt van deze western. Het hele revolutie-geneuzel kwam bij mij i.i.g. weinig binnen. Niet boeiend genoeg gebracht, dit i.t.t. de characters. De film drijft dan ook op de twee hoofdrolspelers.

Met name de eerste helft is erg sterk, maar wat daarna volgt is van een minder hoog niveau. Het is een inkoppertje, maar deze film houdt weinig stand tegenover de andere westerns van Leone. Hij is leuk, echter geen meesterwerk. De meesterlijke, en tot in den treure herhalende, muziek van Morricone ten spijt.

Goed.

Geforceerd en fout.

Ondanks een letterlijk knallend begin en de verwoede pogingen van de makers om hier met iets bijzonders te komen, glijdt de film gaandeweg al verder de afgrond in. Het verhaal is rommelig en stelt teleur. Met name door de vaart die het onnodig gekunstelde plotje uit de film haalt, terwijl het verdere tempo hetzelfde blijft. Een vreemde kloon van Ledgers Joker zorgt voor een klein beetje vermaak, maar vrijwel alles voelt geforceerd en fout aan.

Twee sterretjes.