Opinions

De tweede van Schumacher is enigszins vermakelijk maar haalt het niveau van Burton's Batman niet. Minder slecht dan vaak geoppert is deze film uit de succesvolle serie. Schwarzenegger lijkt een beetje miscast, al zal niet iedereen dat vinden. Redelijk.

Een goede Batman maakt nog geen goede film. Burton of Nolan is een oneerlijke vergelijking, zoiets als appels met peren. Toch is deze Batman erg verfrissend en net even iets duisterder. Echter de minste film uit Nolan zijn carriere. Voor liefhebbers van het genre overigens een hoogvlieger. Prima vermaak, niets meer dan dat.

Zinema

Keaton werd vervangen door Kilmer en Burton door Schumacher. Een hoop potentie maar ondanks de aanwezigheid van de sterrencast geen hoogvlieger. De nadruk wordt hier gelegd op de humor die helaas maar ten dele overkomt. Redelijk.

Tweede Batman met Keaton met wederom Burton aan het stuur. Vermakelijk en enigszins onderhoudend maar een tikkeltje minder dan het eerste deel met de grandioze Nicholson. Walken ten spijt. Redelijk.

Roemruchte regisseur.

Dat Matt Reeves een begenadigd filmmaker is, weten we al een tijd. Maar hij zou niet de eerste roemruchte regisseur zijn die zijn tanden stukbijt op een superheld. Zo niet hier, gelukkig. The Batman is juist een van de betere films van de laatste tijd. En misschien wel de beste Batman-film ooit, al zullen de fans van Christopher Nolan het hier niet mee eens zijn. Voor hen - en wellicht het grootste publiek - staat The Dark Knight op eenzame hoogte. Mede dankzij een gehypete, maar evengoed sterke Heath Ledger, die helaas de première niet mocht meemaken vanwege zijn plotselinge dood.

Toch is The Batman vele malen beter. Zo is Pattinson een zeer goede vertolker van de gemaskerde held, die hier menselijker overkomt dan menig afgetrainde voorganger. Het detectiveverhaal, dat in een Noir-saus wordt opgediend, kijkt weg als een prachtig stripboek en is duisterder dan ooit. Toegeven, het is een lange zit. Maar inkakken zit er niet in; het is drie uur lang genieten van een spannend script, puike performances en coole camerabeelden. Hij draait op dit moment overal maar is ook te zien via HBO. Er is dus eigenlijk geen excuus om de beste superheldenfilm sinds jaren te missen.

****

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Naast het feit dat de animatie niet overal even sterk is, blijkt ook dat de film wat onevenwichtig wordt van de verschillende niveaus behorende bij de diverse filmpjes. Gemiddeld.

Ietwat bijzondere maar zeker vermakelijke actiefilm met nogal wat geweld. De film hapt lekker weg en werd een echte cultfilm. Goed.

Benedengemiddelde SF die we nóóit en te nimmer mogen vergelijken met The Seven Samurai, hoe losjes dan ook. Zeer matige B-film.

Monster zonder moraal.

De beroemde regisseur Barry Levinson waagt zich voor het eerst aan een horrorfilm. En hoe. Het duurt even, maar dan krijg je als toeschouwer nogal wat bloederige smerigheid voor de kiezen. Dit is dus niet voor de tere zieltjes onder ons. Dat de inmiddels zeventigjarige filmmaker op bejaarde leeftijd is valt hier niet aan af te zien. Een lekker vlot gemonteerde griezelfilm is het resultaat, dat een geslaagd huwelijk tussen de subgenres der ‘found footage’ en ‘nature strikes back’ aanbiedt op documentaire-achtige wijze. Dat klinkt overigens ingewikkelder dan dat het is. Het draait hier natuurlijk om een eng monster, wat gelukkig pas laat en op vindingrijke wijze wordt prijsgegeven.

Met thema’s als milieuvervuiling weet men in Hollywood al sinds jaar en dag beangstigende feiten te presenteren, meestal voorzien van een beroemde commentaarstem die nog één maal waarschuwt voor het onheil dat op de drempel staat. Dat de aarde uiteindelijk gillend gaat sterven moge duidelijk zijn. Smeltende bomen gaan dan vast realistischer vormen aannemen dan men bij Disney's tekenafdeling ooit had kunnen bevroeden. Kortom: eco-horror is niet voor niets opnieuw leven in geblazen. Zo ook met The Bay, waar een natuurramp aan de basis staat van een zenuwslopend verhaal. Zonder opdringerige moraal en met inventief gedoseerde spanning.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Viva VHS!

Het regiedebuut van Barry Battles is er eentje om trots op te zijn. De onbekende regisseur heeft met zijn eerste full feature een zeer prettige actiefilm weten te vervaardigen. Met een knipoog naar de low-budgetfilms van weleer: de exploitation. En dus wordt het boevenvolk in The Baytown Outlaws vertegenwoordigd door motorrijdende Apaches en Mad Max-achtige roadwarriors die zo uit een eighties-flick lijken te zijn gestapt. Sommige mosterd kun je nu eenmaal decennia lang bewaren. En hij smaakt nog steeds goed, zo blijkt.

De film kent een zeer welkome dosis humor, een relatief onbekende maar charismatische cast die wordt bijgestaan door een tweetal veteranen, Thornton en Braugher, en de mooie Desperate Housewife Longoria. Niet altijd alles werkt even goed en sommige boeven vallen een beetje door de mand, maar wat rest is een vermakelijke film die de aandacht moeiteloos vasthoudt. Zo had je ze vroeger graag op VHS. En nu dus gewoon op de zilveren schijf: lekker knokken, schieten en stoere dialogen uitkramen. Viva de Baytown Outlaws!

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Matig uitgewerkte komedie die wel lef toont. Een goede cast betekent helaas niet automatisch een goede film. Bevat een hoop potentie die niet wordt gebruikt. Zakt met name tegen het einde wat in en blijft hierdoor op een nipte onvoldoende steken. Sommige scenes zijn echter wel hilarisch. Origineel en bovengemiddeld. Mooi gefilmd.

Voorspelbaar forceren.

Dat Matthew McConaughey en de cast enorm veel lol hebben gehad tijdens het filmen van The Beach Bum, druipt van het scherm. Improvisaties lijken regelmatig voorbij te komen. Maar waar zij continu kunnen lachen, zal het gros van de kijkers dat niet doen. De grapjes zijn namelijk ontzettend flauw en voorspelbaar. Geen goed nieuws voor een komedie. De door de serieuze filmpers op handen gedragen regisseur Harmony Korine zal ongetwijfeld andere stoner-komedies als Cheech & Chong en The Big Lebowski door z'n gedachten hebben laten schieten. Meesterwerken vergeleken met dit geforceerde exploitatiewerkje met het verplichte snufje neonlicht.

Meermalen heb je tijdens het kijken zelfs het gevoel een haastklus te aanschouwen, van een regisseur die enorm graag anders wil zijn. Maar arty farty doen met Martin Lawrence aan boord is niet gemakkelijk. Het levert een van de meest pijnlijke verhaallijnen van de film op. Zo slecht dat je het moet zien om te geloven. De dialogen zijn vaak interessant, maar de filmmaker doet te hard zijn best om telkens iets anders te doen dan een doorsnee publiek zal slikken. Dusdanig dat het simpelweg pijnlijk wordt. Helemaal als hij zich er met een cliché-einde vanaf maakt.

Waar het camerawerk bij Springbreakers nog in het voordeel werkte, komt het hier vooral rommelig over. Iedereen die desondanks hardop kan lachen om The Beach Bum, mag zich gelukkig prijzen. Een halfblinde rasta die een vliegtuigje bestuurt, een anti-held die een tuba-speler in het water duwt, Snoop Dogg als ceremoniemeester bij een bruiloft, mishandelde gehandicapten en een penisgedicht vormen het gemiddelde niveau, dat wellicht beter weet te werken zonder pretenties. Of zou nu juist dat de grap zijn? Cult in de maak wederom.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Ondanks Boyle en DiCaprio is het eindresultaat mooi maar mager. Het verhaal is ietwat onevenwichtig en ook het eind is tegenvallend. Toch val je je hier geen buil aan. Redelijk.

Klassieke monstermovie.

Maar ondanks die status niet geweldig. Dat zit hem nog niet eens in de gedateerde SFX met een rubberen stop-motion monster, alswel in het uiterst voorspelbare verhaaltje zonder opzienbarende gebeurtenissen.

Slecht wordt het nergens en een Lee Van Cleef met vetkuif is op zich al eng genoeg. Toch blijft het knagen dat hier veel meer had ingezeten. Binnen het genre is het namelijk allesbehalve een opvallende productie.

Redelijk.

Penibele pedagogiek.

Je kunt veel zeggen van het regiedebuut van Benh Zeitlin, behalve dat het doorsnee is. De vier Academy Award nominaties zijn nogal overdreven, maar iedere cinefiel weet dat de Oscars sowieso dubieus zijn. Feelgood door penibele situaties, de jury is er dol op. Toch zijn de nominaties leuk meegenomen als debuterend regisseur. De film wordt in elk geval voorzien van een sterke hoofdrolspeelster; de negenjarige kindactrice Quvenzhané Wallis. Haar vader, amateuracteur Dwight Henry, zou je ook direct geloven als de alcoholistische vader van het meisje.

Puik acteerwerk van dit duo dus, in een sprookjesachtig verhaal over de ‘bayou-gemeenschap’ in Louisiana. Een bevolkingsgroep die er bekaaid af komt in dit soms als een documentaire aandoende drama. Een ieder die de ‘Bathtub’ bevolkt doet rieken naar trailer-trash en is sowieso alcoholistisch van aard. Kinderen moeten zichzelf maar opvoeden tussen de dagelijkse zuippartijen van de volwassenen door. Hygiëne en pedagogiek zijn ver te zoeken. Dik aangezet wordt er dus wel, maar er is ook oog voor detail. Vastgelegd door uitstekend camerawerk.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Uitstekende documentaire.

Wanneer de ska en rocksteady-jaren de film openen met Jimmy Cliff die tekst en uitleg geeft, weet de kijker dat het goed is en het hier een chronologische vertelling betreft. Al is de afsluiter met de toekomst van reggaemuziek, Inner Circle achteraf gezien te voorbarig. Mede door de te vroege dood van Miller, die samen met zijn upperclass-vrienden respect verdiende binnen de voornamelijk door de ghetto gevoede muziekcultuur.

De film bevat vreemde en zeer zeldzame beelden van een zingende Marley in leren jas, die kort in de studio wordt gefilmd. Voor een reggaedocumentaire is er sowieso erg weinig plaats voor de koning zelf. Wel is er ruimte voor zijn leraar Higgs die op ingetogen wijze vertelt hoe het zit met de ghetto-muziek, om vervolgens los te barsten in een briljante compositie op zijn acoustische gitaar.

Wat ook erg leuk is zijn de beelden van de gestoorde producer Perry, die na zijn werk met Marley de duistere wereld der dubs bezocht en helaas nooit meer geestelijk terugkeerde. Hier zit hij nog lekker in zijn vel en de beelden die we zien zijn ook al eens aangehaald door Henny Vrienten tijdens een TV-interview waarbij hij inspirators mocht noemen. De grens tussen gekte en genialiteit is dun, maar hier was Scratch dus nog lang niet gek. Henny had het goed gezien, waarvoor alsnog mijn dank.

Het bezoek van de keizer van Ethiopië, Haile Selassie die de bewierrookte belichaming is van het Rastafarigeloof, wordt toegelicht met behulp van oude journaalbeelden en tonen een uitzinnige menigte die op het Jamaicaanse vliegveld een levende God voet aan de grond ziet zetten. Bizar, maar mooi.

Zeer goed.

Triest tintje.

Ondanks de grote klasse van de inmiddels legendarische albums die 'A Tribe Called Quest' begin jaren '90 losliet op de hiphopcommunity en de muziekwereld in het algemeen (die destijds beiden wel wat vernieuwing konden gebruiken), blijkt deze glorieuze gloed niet geheel af te stralen van deze interessante documentaire. Dat ligt met name aan de hoofdrolspelers, oftewel de bandleden zelf.

Waar een ieder van hen compositorisch, samplederwijs en zeer zeker tekstueel gezien een standbeeld verdient, lijkt enige eer tijdens de normale onderlinge communicatie zonder muziekbedje nogal ver te zoeken. Zo begint deze documentaire over de invloedrijke band ladingdekkend, wanneer frontman Q-Tip aan de interviewer moet vragen wat zijn muziekmaatjes net hebben gezegd over de eventuele voortgang van de band.

Gelukkig blijft het moddergooien bespaard tot de tweede helft van de film, wanneer blijkt dat de filmmakers simpelweg niet langer om de 'beef' tussen Q-Tip en Phife Dawg heen kunnen. Het verhaal krijgt een nog triester tintje wanneer Phife Dawg bijna het loodje legt omdat hij een niertransplantatie moet ondergaan. Als vlak voor de operatie 'Q' niet verder dan een smsje met de woorden 'good luck!' komt, barst 'Dawg' bijna in tranen uit. Je zou denken van woede, maar de ruzie blijkt iets gecompliceerder.

Gelukkig overheerst tijdens dit intrigerende portret alsnog de muziek en de weg ernaartoe. De magistrale muziek, mag men wel zeggen. De supersonische bassen genererende tegenhanger van de gangstarap en al diens aanschurkers en voorlopers. Zoals een producer zelfs durft te zeggen dat 'The Quest' zich meer profileerde als de Sgt. Peppers of hiphop. Misschien iets teveel eer, maar absoluut in de goede richting.

Met dank aan Fimfreak voor het recensie-exemplaar.

Zeer goed.

Sterk oorlogsdrama.

Al zal dit hoogstwaarschijnlijk niet een ieders kopje thee zijn. Qua drama niet al te diep maar duidelijk en pijnlijk genoeg soms.

Ook kent de film een behoorlijke dosis suspense, die goed werkt. Alsmede een grimmig sfeertje.

Puik acteerwerk ook.

Zeer goed.

Beklijvende boy.

Dat Beautiful Boy voor een zoetzure benadering van drugsverslaving gaat, blijkt wel uit de scène waarin zoonlief wel heel graag een joint wil roken met zijn vader. Bij Papa Carell gaan vervolgens alle alarmbellen in slowmotion af als de jongen zijn lofzang over drugs afsteekt middels iets te veel vragen en uitleg. Zoetzuur, want de titel is niet Cold Turkey. Eveneens Lennon, maar dan toch een stuk duisterder en to the point. De eerste verwijzingen naar een fataal vervolg zie je al in de posters van verslaafde muziekhelden. Prachtige soundtrack ook. Onevenwichtig maar prachtig. Van Bukowski naar Perry Como en weer terug.

Maar de film zelf is dat ook. Al het trompetgeschal ten spijt. Want soms wat fragmentarisch maar bovenal afstandelijk voltrekt het schouwspel - realistisch zonder twijfel - aan de kijker voorbij. Visueel sterk en ingetogen, maar ook een beetje eentonig qua vertelling. Saai soms. Als in hebben we dit niet eens eerder gezien? Dat hebben we overigens niet, want regisseur Van Groeningen's aanpak mag je best bijzonder noemen. Zo zou je kunnen stellen dat voor een persoonlijk drama de afstand behoorlijk wordt bewaard, en dat zit hem niet enkel in de invalshoek van een vader die in alle opzichten machteloos is.

Het knappe echter is dat de film evengoed blijft hangen en een aantal pareltjes van scènes herbergt. De echte zoetigheid wordt telkens vermeden, maar bitter wordt het nimmer. Ook niet als de dreiging tegen het einde sterker wordt. Er moet natuurlijk een verhaal verteld worden dat waargebeurd is en slechts heel even vermoed je dat het allemaal slecht gaat aflopen. Héél even, maar genoeg. Carrell schmiert een beetje, Tierney leidt enorm af vanwege een pruilmond en Chalamet doet erg veel met zijn gezicht maar is iemand om in de gaten te blijven houden. Een beetje van alles wat dus, het weet echter wél te beklijven.

***

Met dank The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Ietwat traag en langdradig is dit verder uitstekende drama met Crowe. Destijds zeer goed ontvangen, maar m.i. een beetje overgewaardeerd i.v.m. bovenstaande minpunten. Toch kun je niet ontkennen dat het een goede film is. Geen meesterwerk maar gewoonweg goed. Anyway, ieder zijn kopje thee.

Sfeervol zoet.

Een van de betere classics uit de Disney-stal hangt uiteraard van zoetigheid aan elkaar, maar de liedjes zijn ditmaal beter dan in de doorsnee film uit de beroemde tekenfilm-fabriek. Ook de animaties en het mooie kleurgebruik dragen bij aan een prettige en sfeervolle zit.

Goed.

Handjevol zoetsappigheid.

Binnen de lange rij kinderkerst-animaties is dit een van de beteren. Toch is dit video-vervolg op de tekenfilmklassieker al een stuk minder geanimeerd dan het origineel. Er moet namelijk met zo min mogelijk centen een fortuin worden gerealiseerd. Met name bij Disney, die dit cliché-verhaaltje dat gedragen wordt door de aardige stemmencast, toch nog sfeervol weet te brengen. Door een vreemde mix van CGI en animaties, en een handjevol zoetsappigheid en liedjes.

Redelijk.

Flauwe comedy zonder echt goede grappen. Fraser is al niet zo'n beste acteur en ook hier schmiert hij er op los. Gemiddeld.

Vermakelijke klassieker die, zoals vaker bij de oude Disney's, live action met animatie combineert. Blijft net onder het niveau van Mary Poppins maar is bijvoorbeeld net zo aardig als Pete's Dragon. Lekker ouderwetsche oubolligheid en feelgood, niets mis mee op zijn tijd. Goed.

Viva VHS!

Want zoveel 'foutheid' maakt een klein beetje gelukkig. Met de nadruk op beetje, want dit is echt niet best. Toch moet je ongewild lachen om zoveel onzin rondom een voyeur die - hoe kan het ook anders - een moord aanschouwt. Al joggend sjokt hij avond na avond naar zijn favoriete raam om aldaar stomend hete seks met de lamellen wagenwijd open te kunnen bekijken. Een vriendelijke vent overigens, deze glunderende gluurder. Hij wordt al snel opgejaagd door een ieder. Serieus te doen met hem krijg je echter niet, daarvoor is deze licht erotische thriller in alle opzichten veel te slap.

Onvoldoende.

Gemiddelde kinderfilm.

Maar wel eentje met mooie plaatjes. Verder erg flauwe grappen, een mierzoet verhaal en alle andere Disney-meuk. Sandler zal zijn zakken goed kunnen vullen met dit soort kinderfilms, maar ik zie hem liever in een meer volwassen komedie. Ook de verschrikkelijke bijrolletjes van Reiner in de Sandler-films blijven storen. Het enige lichtpuntje is Pearce, al kan ook hij weinig redden van de middelmatigheid.

Vieze disco.

Opzienbarend is dat de Bee Gees duidelijk aangeven dat ze door goed te copycatten beter wilden zijn dan hun helden. Iets wat met vlag en wimpel is gelukt door een aantal evergreens te schrijven, maar vooral muzikaal geslaagd is wanneer ze met behulp van de legendarische soulproducer Arif Mardin disco uitvinden. Zoals Barry Gibb uitlegt: ‘Disco is een vies woord, behalve als je het hebt uitgevonden’.

Eigenlijk blijkt de tragische levensloop van de vier broers, waarvan er nog maar twee in leven zijn, vooral gekenmerkt te worden door die geniale soundtrack voor Saturday Night Fever. Deze documentaire bevat vooral openhartige interviews met drie van de broers en een behoorlijk compleet beeld van de muzikale legende. Over het privéleven van de mannen komt de kijker eigenlijk weinig tot niets te weten.

Zeer goed.

Tegenvallende animatiefilm uit de koker van Pixar's grootste concurrent. Leuk voor Seinfeld liefhebbers maar qua verhaal echt te matig. Erg clichématig ook. Qua insectenanimatie is er slechts een juweeltje en dat is het tien jaar oudere A Bug's Life van Pixar. Zelfs Antz uit de eigen stal is leuker. DreamWorks heeft enorm gescoord met het goede Shrek maar slaat hier de plank helaas mis.Het verhaal doet de ronde dat Seinfeld's invloed op de film waarschijnlijk te groot is geweest. Gemiddeld.

Schmierende schurken.

Al liggen de hoogtepunten uit Jason Stathams carrière ver achter zich, zo nu en dan verschijnt er iets leuks. Regisseur Ayer is weliswaar geen Ritchie, maar met End of Watch en Fury leverde hij puik werk af. Zo niet hier. The Beekeeper is een goedkoop ogende, haastig geschoten actiefilm die ondanks de hoge hoeveelheid handelingen niet kan verbloemen dat het script slap en slecht geschreven is. De opening met Phylicia Rashad - toch een heldin van vroeger - is lachwekkend beroerd geacteerd. Alsof ze niet in dezelfde scene zitten.

Toegeven, bij een actiefilm met Statham mag de lat best een beetje laag; het hoeft heus niet allemaal geloofwaardig te zijn. Maar de acteur met vers geverfde baard lijkt er zelf ook weinig zin in te hebben en zijn norse automatische-piloot-blik blijkt ditmaal realistischer dan ooit. De toevoeging van Minnie Driver is volkomen ridicuul en Jeremy Irons is eveneens misplaatst, maar tevens de enige die nog enigszins weet te boeien. Als er zoveel goofs en plotholes voorbij komen is het lastig ontspannen, zelfs met de bovenkamer op dimlicht.

**

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Vreemde flop.

Het Beest flopte destijds genadeloos in de bioscoop. Een ieder die zich ooit aan deze film heeft gewaagd weet waarom. Van de matige montage tot het slappe scenario, van de afschuwelijke acteerprestaties tot de rukkende regie; dit is pure pulp. Willem Ruis, de meest populaire quizmaster van de vorige eeuw, speelt de hoofdrol in deze curieuze thriller. Een film die zo belachelijk is dat je het zelf moet zien om te kunnen geloven.

Hortend en stotend komt deze vreemde vaderlandse voorloper van Falling Down (een meesterwerk vergeleken met deze reut) op de kijker af, die van schrik niet gelooft wat hij ziet. Regisseur Collet mocht voor straf een decennium lang geen films meer maken en trok zich, na een mislukte comeback in 1993, terug in het docentschap van een filmopleiding. Het Beest misschien wel als voorbeeld gebruikend van hoe het niet moet.

Slecht.