Opinions

Vermakelijke komedie met een irritante Keaton in een typische Burton (enigzins ingehouden) stijl. Bovengemiddeld maar niet iedereens kopje thee. Het acteerwerk is soms erg over de top. De scene met de Banana Boat Song (Day Oh) van Belafonte is hilarisch.

Gerenommeerd gemiddeld.

Before and After is een zeer gemiddelde drama-film die zo had kunnen worden uitgezonden in een willekeurige ‘Echt Gebeurd - reeks’ op een willekeurige commerciële zender. Het grote verschil zit hem vooral in het feit dat de cast bekender is dan normaal het geval is bij dit soort producten. Maar ook de gerenommeerde acteurs kunnen geen enkel verschil maken in deze zoutloze prent, die slap in elkaar is gestoken.

Doorsnee.

Afgeraffeld.

En dat zit hem niet zo zeer in de korte speelduur, maar in het slechte einde. De film in het 'Mad Scientist' subgenre begint echter sterk met een fenomenale Karloff. Het verhaal vervalt halverwege helaas in een flauw en voorspelbaar plot, wat nergens meer het niveau van daarvoor behaalt.

Doorsnee.

Mooi drama van de legendarische en inmiddels bejaarde Lumet. Het verhaal is sterk en de acteerprestaties dito. Soms ietwat langdradig maar onderhoudend genoeg. En nu maar hopen dat Lumet er nog ééntje kan maken, ookal zou dit een waardige afsluiter zijn van zijn fenomenale carriere. Goed.

Mooi gefilmde drama-thriller met een uitmuntende Eastwood. Originele film. Wat de film nog meer bijzonder maakt is de soundtrack waarop Eastwood zowaar een liedje zingt (iets wat hij natuurlijk ook al deed in Paint Your Wagon, maar toch..). Volgens Siegel zelf zijn beste film.Goed.

Extraverte entertainer.

Misschien wel Soderbergh's allerlaatste wapenfeit dat de bioscoop bereikt (een van origine zijnde TV-film), handelt over de homoseksuele glitterpianist Liberace. De extraverte entertainer beleeft een van zijn vele relaties met een jonge knaap die, na aan de kant te zijn gezet, een schadevergoeding eist. Douglas en Damon zijn sterk, maar het verhaal van Liberace had wellicht mee te bieden dan enkel deze uitvergrote liefdesaffaire.

Goed.

Cusack is vanouds goed in dit zeer originele filmdebuut van de geniale Jonze. Prachtig, bijzonder en bovenal erg vermakelijk. Zeer goed.

Onderhoudend maar niet goed.

Althans, niet goed genoeg. De animaties zien er wonderschoon uit maar het verhaal vond ik niet bijster sterk. Ook de filmlengte is wat aan de lange kant. Oakenfold's muzikale bijdrage is pover.

Redelijk.

Persoonlijk project.

Voor regisseur Kenneth Branagh was Belfast een belangrijk project. Je kunt dan ook merken dat er nogal wat liefde is gestoken in zijn semi autobiografische film. De persoonlijkheid druipt er vaak vanaf, met dank aan de vele close-ups en prachtige kadrering. Er wordt uitstekend geacteerd en het onderwerp biedt voldoende stof tot nadenken. Maar na een rauwe opening is het vervolg toch bovenal simpel en zoet.

Zo blijft een en ander nogal aan de oppervlakte kabbelen. Een ietwat saai maar degelijk verhaal dat in elk geval mooi geschoten is dus. En dan ook nog eens in stemmig zwart en wit. De filmmaker brengt kleur in de vorm van film in film maar spint deze gimmick wellicht iets te lang uit. Sowieso zorgt de kunstzinnige zijde in het algemeen voor een overbelichting van de toch ook figuurlijk kleurloze vertelling. En dat is jammer.

Hoe goed bedoeld het ook is, het weet allemaal niet echt te beklijven. De stroom aan Greatest Hits van Van Morrison doet de vullingen zelfs nog meer openspringen. Iets met overdaad. Toegeven; Belfast is een lief en vakkundig gemaakt werkje, waarbij de nostalgische jaren zestig in Ierland mooi in beeld worden gebracht. Toch missen lijn en diepgang, zijn er te veel clichés, en als de finale ontaardt in een soort musical voel je je eigenlijk een beetje besodemieterd.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Spannende Schlesinger.

De beroemde regisseur Schlesinger wijkt van het welbekende thrillerpad af met dit horrorachtige werkje met een sterke Sheen. De rasacteur zit echter net als de regisseur gebonden aan een niet al te best script dat pieken maar helaas ook enkele dalen kent. Echt slecht wordt het echter niet en al wat overblijft is een spannend en vermakelijk filmpje met het bekende 'black magic'- thema.

Goed.

Reli-horror.

Of zoiets.

Met extra verhoogde cultwaarde door het bijrolletje van Norris. Want de echte hoofdrol is voor zoon Mike. Ook al geen topper.

Lelijk gefilmd en voorzien van een flauwe soundtrack en belachelijke SFX, is het met name het griezelverhaal dat zuigt. Waarom? Omdat het vrijwel nergens spannend wordt en e.e.a. uiterst voorspelbaar is. En omdat ondanks de aanwezigheid van de familie Norris er geen martial arts te bekennen valt. En dan blijkt acteren een wel erg schrale troost voor de kijker. Evenals de visueel goedkope look van de film.

De Christelijke moraal druipt overal door, maar voelt nogal misplaatst. Net als het idiote bijrolletje van The Chuckmeister. Maar goed. Twee minuutjes Chuck zijn nog altijd 10 scènes van 12 seconden, dachten de makers.

For all the wrong reasons, toch nog een 1,5.

Matig.

Bijzondere Ben.

Dit visueel aardig gebrachte drama over pesten en Aperger kent een aantal hoogtepunten. Helaas staan daar ook wat dieptepunten tegenover. Zo ligt het schizo-zijplot er duimendik bovenop en is het einde an sich ook een ietwat veilige keuze.

De film komt bij vlagen keihard binnen. We kunnen rustig stellen dat dit een prima debuut betreft, ondanks de minpuntjes.

Goed.

Prachtige spektakelfilm doorspekt met aktie en avontuur. Deze klassieker is een aanrader voor elke filmliefhebber. Zéér goed.

Was toendertijd een supergoede jeugdfilm maar is inmiddels ingehaald door de tijdsgeest. Evengoed heden ten dage nog steeds bovengemiddeld vermaak.

Boeiende bende.

Een vermakelijk misdaaddrama dat schijnbaar op waargebeurde feiten berust. Feit is dat de film behoorlijk weet te entertainen met dank aan een aantal boeiende karakters. Er wordt uitstekend geacteerd en de dialogen zijn vaak erg komisch. Wanneer zo tegen het einde het drama-gehalte al meer de overhand neemt, inclusief een vreemd smakend zijplotje met de zus van Hoeks, is dat jammer maar desondanks valt er hier vooral veel te genieten.

Goed.

Er moet staan: Bij vlagen mooie animatie.

Klinkende kaars.

Het is niet zo moeilijk om de loftrompet over 'Berberian Sound Studio' te steken. Helemaal niet zelfs. De film is op zijn zachtst gezegd goed en bovenal speciaal. En interessant in de ogen van elke cinefiel. Dat is niet zo gek want wie heeft nog nooit een gedubde film gezien? En wie kent er geen goede Giallo? Het zijn vragen waarbij menige filmfreak oplicht. En dus buitelden de filmrecensenten over elkaar heen met positieve woorden en de begeleidende sterretjes. Van de NRC tot aan het Parool, van Cinema.nl tot aan de Filmkrant. In papieren vorm of digitaal, een ieder mocht het weten. "Berberian Sound Studio is een meesterwerk. Gaat dat zien, gaat dat zien!"

Of toch niet? Op het afgezaagde 'meningen verschillen' na kun je rustig stellen dat het eerste uur van deze komische griezelfilm alles in zich heeft om een meesterwerk te presenteren. De smerige seventies schreeuwen het uit als de openingstitels die van een duister Italiaans exploitatiewerkje zijn. Zo'n wegwerpfilm gebaseerd op goedkope gele boekjes. Eentje die doorspekt is met grof geweld en niet neerkijkt op een blote tepel. Of twee. Als de keurige geluidtechnicus Gilderoy wordt ingehuurd door een producer die aan een pooier doet denken, is het gelijk genieten geblazen. De nerdy sound-engineer wordt op uitstekende wijze vertolkt door Toby Jones. Hij voelt zich erg ongemakkelijk tussen het Italiaanse gajes.

De droge humor in combinatie met de groezelige sfeer werkt als een malle, zullen we maar zeggen. Chemie alom en een ieder zal beamen dat dit een bijzonder werkje betreft. Een sterk, audiovisueel ingericht bijzonder werkje. De geluidseffecten zijn geweldig. Op de analoge apparatuur met hun mooie jasjes van fineer kan niet genoeg worden ingezoomd en alles ademt de liefde voor film uit. Van het onderwerp zelf tot aan de mooie montage en de wellicht boven alles heersende soundtrack. Niet eerder was gegil zo gaaf. Als de openingsmuziek wordt ingezet klinkt deze gruizig als een MP3 met te lage bitrate. Expres fout is soms zo ontzettend lekker. Zelfs voor de oren.

Maar ook voor de ogen. Het camerawerk is een genot en regisseur Peter Strickland weet alles om te vormen tot een waar oogfeest. Beangstigende belichting wordt moeiteloos afgewisseld met de dichtbije droge gelaatsuitdrukkingen van de hoofdrolspeler en voor wie goed oplet valt er zelfs een klein woordgrapje op een koffiemok te ontdekken. Het toeval wordt hier vooral vermeden. Liefde dus. Waar gaat het dan toch mis? Wel, echt mis gaat het niet. Maar hoe inventief het realisme ook overloopt in surrealisme, het laatste half uur ontbeert pit en duurt te lang. Het doet dit 'bijna-meesterwerk' als een nachtkaars doven. Maar wat brandde hij mooi. En wat klonk hij goed!

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Gestoord vaderfiguur.

Een weinig indrukwekkende griezelfilm die veel clichés bij langs loopt, maar toch ook wel weer zijn originele kanten kent. Het sfeertje is gelukkig dreigend, al houdt het verder niet over. Aardig zijn de ietwat misleidende zijstapjes, maar de rode draad blijft toch een ietwat teleurstellend verhaaltje omtrent een seriemoordenaar die zich als gestoord vaderfiguur opwerpt.

Redelijk.

Lekker hoor.

Ben doorgaans niet zo van de house-muziek, maar deze score kon ik uitstekend verdragen.

Het verhaal is enigszins heftig maar wordt in een rustige structuur gebracht. Duidelijk te volgen dus, ondanks de ladingen house en drugs. Ook de psychose en schizofrenie worden van 'buiten' door de kijker beleefd. Was een makkelijke keuze van de makers geweest om met hallucinaties etc. te komen.

Het e.e.a. komt realistisch over en gaat nooit echt heel erg de diepte in, wat dit drama makkelijk kijkbaar maakt. Leuk acteerwerk ook.

Zeer goed.

Beest Bernie.

Bernie is een op waarheid gebaseerd verhaal, gegoten in een prettig wegkijkende zwarte komedie. Al moet gezegd dat, ondanks de hilarische karakters met Jack Black voorop, er niet geschuddebuikt kan worden. Dat hoeft ook helemaal niet, want de maffe personages worden dusdanig goed vertolkt dat dit an sich al voldoende is. En het verhaal omtrent een begrafenisondernemer die personal assistent wordt van een 79-jarige miljonairsweduwe, een puike rol van Shirley MacLaine, biedt sowieso een hoop karakters. Vaak in de vorm van dorpelingen die het verhaal middels interviews ontvouwen.

Tegen het einde begint de film iets serieuzer van toon te worden en blijkt openbaar aanklager Matthew McConaughey de enige te zijn die Bernie ziet als een beest dat achter de tralies hoort. Een bijzondere ontwikkeling, want ondanks zijn suikerzoete verschijning en liefdadige inslag moet de echte Bernie toch ook voldoende tegenstanders hebben gehad. In de film wordt juist zijn aaibaarheidsfactor uitvergroot, hetgeen bij de nuchtere kijker op zijn minst een beetje weerstand doet oproepen. Het doet het kijkplezier echter weinig slinken. Gelukkig maar.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Matige film met een niet grappige Moore. De film was destijds een groot kassucces voornamelijk door de aanwezigheid van Murphy die op dat moment een ware hype was. Echter Murphy's rol is eigenlijk een bijrol. Benedengemiddelde komedie.

Geloofwaardig geweten.

Bij zo'n film als The Best of Enemies speelt automatisch mee dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Je vraagt jezelf een aantal malen af of het echt zo is gegaan, vooral omdat het lastig is voor te stellen dat een racist zo van mening kan veranderen. Sam Rockwell weet echter wel hoe je een geloofwaardige rol neerzet. Je ziet de continue twijfel in zijn ogen. Knap werk.

Zijn tegenspeelster Taraji P. Henson wordt wellicht iets te dik aangezet als de uitgesproken burgerrechtenactiviste Ann Atwater. De voornamelijk boos kijkende vrouw heeft de waarheid aan haar zijde, maar als kijker ben je toch nog best vaak geneigd om haar tegenpool, Ku Klux Klan-leider C.P. Ellis, sympathieker te vinden. Gelukkig blijkt hij ook echt een geweten te hebben.

De film is traag, soms zelfs behoorlijk traag. Je ziet vaak van mijlenver iets aankomen en geen enkel cliché wordt geschuwd. Het had allemaal wat vlotter gemogen en het duurt te lang voordat de finale wordt ingezet. Die weet dan, ondanks alle voorspelbaarheid, toch nog te ontroeren. Hoe mierzoet ook gebracht, het is een prachtverhaal over twee helden die minimaal een film verdienden.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Murphy redt deze enigzins gemiddelde actiefilm. Niet slecht, niet goed maar door de typische humor wel onderhoudend. Grote doorbraak van Murphy die helaas tegenwoordig alleen maar rotzooi maakt om zijn drugsverslaving te financieren (hoe een groot talent zijn held Pryor ook in het echte leven immiteert). Kreeg twee vervolgen.

Bijna van hetzelfde niveau als deel een met dit verschil dat de magie er van af is. Dit is een enigzins gemiddelde actiefilm die wederom door Murphy's grijns wordt gered. Van Scott zijn we inmiddels wel wat beters gewend. Vermakelijk maar wederom nergens echt goed. De score is wederom erg lekker.

Landis kan zoveel beter maar dit derde deel, die ondanks alle actie het nog steeds moet hebben van Murphy, is in ieder geval beter dan deel twee. Bovengemiddeld: Niet goed maar ook niet slecht.

Vader Voight.

Makkelijk wegkijkende detective, met de 74 jaar oude John Voight. Het is toch knap dat Jolie’s vader op hoge leeftijd nog steeds acteert en al weer staat ingetekend op een behoorlijke lijst pre-productions. Teri Polo lijkt wat verdwaald en de film is behoorlijk voorspelbaar, ondanks dat een vreemd paranormaal jasje voor afleiding moet zorgen. De spanning is ver te zoeken en we hebben het allemaal al tig keer eerder en beter gezien, maar de anderhalf uur vliegt gelukkig redelijk snel voorbij.

Doorsnee.

Douglas en de remakes.

Voor de hand ligt een teleurstelling, al geef ik direct toe dat ik van deze nog niet het origineel heb gezien.

Het zijn voornamelijk hapklare brokken in deze voorspelbare thriller. En dat geeft niks, ware het niet dat daardoor de 'twist' ook voor mensen zonder glazen bol, goed te doen is.

We hebben het allemaal al 100x eerder gezien, maar het vermaakt wel. Niet gek en af en toe zelfs een klein beetje spannend. Die andere remake was i.i.g. iets beter.

Goed.

Half werk.

Na twee aardige maar niet bijster sterke cultdelen, moest er dan toch nog een derde deel komen. Wat uiterst sfeervol en redelijk begint doet soms zelfs rieken naar de echte jaren '80 en '90, maar de ontsporing die al halverwege toeslaat is misschien wel ontstaan door het eventueel op de set heersende motto 'Een goed begin..' Helaas is dit het enige positieve aan de film die naar het einde toe al slechter en flauwer wordt, ondanks een summier scheutje gore.

Gelukkig gaat Combs zonder Yuzna in de driedimensionale herkansing volgend jaar. Al doet dit derde deel weinig hoop geven.

Doorsnee.

Pijnlijk pensioen.

Filmmaker Alex Pitstra moet een belofte zijn. Het kan niet anders. En als hij dat in de toekomst niet waar kan maken heeft hij toch maar mooi deze indrukwekkende documentaire over bezness afgeleverd. Een waar hij zelf dubbel bij betrokken is geweest, hetgeen wellicht mede tot zo een prachtresultaat heeft geleid. Bezness staat onder meer voor de wijze waarop mannen in landen als Tunesië, voorzien van mooie praatjes, relaties aangaan met westerse vrouwen voor financieel gewin. Het vrouwelijk schoon blijft met enige regelmaat getraumatiseerd achter. En een stuk armer. Gelukkig zag Alex zijn moeder de bui nog 'enigszins vroeg' hangen en wees haar flierefluiter - die steeds minder leuke trekjes begon te vertonen - de deur. Maar toen had ze uiteraard al een kind van hem. De documentairemaker welteverstaan.

Die vertelt vervolgens op bondige wijze wat dit eigenlijk allemaal betekent voor hem, zijn moeder en zijn Tunesische vader. Hoe hij soms verscheurd werd door emoties merk je maar heel even. Pas aan het einde. Als hij een geëmotioneerd gesprek voert met zijn moeder, die het lastig vond dat de jongen op latere leeftijd aan een hernieuwde kennismaking met zijn vader begon. Natuurlijk weten we niet alles en blijft het film, maar de openhartigheid waarmee door een ieder wordt gesproken en een en ander in beeld wordt gebracht is verrassend. Papa is een beroepspraatjesmaker van het sympathieke soort, maar de filmmaker weet hem telkens te confronteren. Ook hij weet raad met woorden en is niet bang om de vinger op de zere plek te leggen. Evenals zijn Zwitserse zus. Het levert intieme, komische en bizarre taferelen op.

Van de aalgladde loverboy-oom die zijn uit het buitenland overgekomen dochter veel te lang laat wachten, tot aan de enorme familie die het volstrekt normaal vindt dat je een toerist voor je moet zien te winnen. Een blik op de leefomgeving geeft wel aan dat het een van de weinige opties biedt om zorgeloos te kunnen leven. Want dat er geen pensioenen geregeld zijn in de Tunesische achterbuurten moge duidelijk zijn. Dat is waar de Europese dames voor dienen. En als je er een kind mee kunt krijgen ben je al een stuk zekerder van je toekomst. Het meest pijnlijke moment is dan ook als de filmmaker zijn vader uitlegt dat hij zich soms voelt als een bankrekening. Des te meer waardering voor het feit dat deze film tot een goed einde is gebracht. Want het zal tijdens het filmen niet altijd even makkelijk zijn geweest.

Geweldig.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar.

Sympathiek slungelig.

Warme en sympathieke komedie met een sterke Hanks, die de film draagt. De scène met de immense piano is aandoenlijk en inmiddels legendarisch. Het bekende concept van de film is menigmaal opnieuw uitgeprobeerd, maar zelden zo geslaagd als hier, met dank aan een slungelige Hanks.

Goed.