Belfast (2021)

Branaghs visie op Belfast in 1969 is een bizarre mix van sentimenteel familiedrama en politieke thriller. Zelfs als je dat zou kunnen rechtvaardigen vanuit het standpunt dat het gaat om het perspectief van Buddy [Jude Hill], een kind dat zich nog onvoldoende bewust is van de implicaties van de bittere strijd tussen de Protestanten in Katholieken in zijn wijk, is er geen reden waarom Branagh zo vaak terugvalt op muzikale intermezzo’s (vaak met muziek die ruim (soms zeer ruim) na 1969 is opgenomen) na de zoveelste niet overtuigende confrontatie tussen Buddy’s vader [Jamie Dorman] en Billy Clanton [Colin Morgan], die eist dat iedereen partij kiest en zich mengt in de strijd. Prachtig gefilmd, maar verder valt er heel weinig te genieten.

Een nostalgische terugblik naar de jeugd van regisseur Kenneth Branagh. Dat het een terugblik is wordt na de overgang van kleur naar zwart/wit ook direct duidelijk. Ook de fragmentarische opzet van de film draagt hierin bij, sommige scenes staan volledig los van het verhaal en lijken vooral op specifieke herinneringen van Branaghte berusten. Maar juist deze scènes zorgen voor een glimlach op het gezicht. Veelal ondersteund door de troostende klanken van Van Morrison, tonen ze de jeugdige onschuld van Buddy ten midden van een wereld vol chaos en onzekerheid. Voor een écht hoge score is het scenario net te rommelig, maar Belfast is een film met het hart op de juiste plaats waar ik erg van genoten heb. 4*

Had niet echt een idee wat te verwachten, maar bleek een prachtige film. Sterker nog, deze had van mij wel de Oscar mogen krijgen ipv Coda. Overduidelijk met enorm veel liefde gemaakt en er mankeert eigenlijk helemaal niets aan. Mooi tijdsbeeld van deze specifieke buurt in Belfast, erg sfeervol, mooi gefilmd en gespeeld en prachtige (hoewel overbekende) muziek van Van Morrison. Zeer geslaagd.