Opinions

The Bucket List is een aanrader voor iedereen. Waarom? Omdat er zelden een film wordt gemaakt met het thema kanker dat je op een prettige manier bij de strot grijpt zonder je te doen ontaarden in een gevoel van leegheid.

Nicholson en Freeman zijn erg aan elkaar gewaagd en dragen de gehele film, misschien is dat het enige minpuntje. Maar hoe kan je in vredesnaam klagen als Jack met zijn bizarre blik de ene one-liner na de andere op je loslaat en Freeman, droger dan droog, ons allen vertegenwoordigt?

Dit is cinema van de bovenste plank, misschien wel net iets te veel in orde om ons te doen besluiten dat het hier om een meesterwerk gaat. Maar gehuild hebben we.. en ook heel veel gelachen. Een film die dat kan verdiend het predikaat goed. En dat is precies wat deze film is.

Zinema

Vermakelijke comedy uit de legendarische reeks maar inmiddels wel heel erg gedateerd. Ook niet de beste film van de twee. Bovengemiddeld.

Saai document.

Deze documentaire omtrent Budo en haar nazaten is vooral leuk voor vechtsport-beoefenaars. Interessant vanwege technieken en ademhaling bijvoorbeeld. Ook vanwege enige geschiedenislesjes.

Voor de doorsnee kijker zal er weinig te beleven zijn. Dat ligt hem niet aan de mooie plaatjes of zakelijke narratie, maar vooral aan het gebrek aan actie en de vele herhalingen. Puur voor de liefhebbers dus. En dan nog had het allemaal veel sterker kunnen worden gebracht.

Redelijk.

Het overdreven einde haalt dit enigszins spannende psychologische drama van Friedkin nogal naar beneden. Jammer is dat hier wel wat meer in had gezeten. De goede acteerprestaties ten spijt. Redelijk.

Volgens veel mensen de beste Pixar. Iig een heel goede. Prachtige beelden en een leuk verhaal. Iets minder humoristisch en wat droger van toon dan zijn concurrenten. De animatie is volgens kenners nog steeds onovertroffen subliem. Pixar's tweede feature length is zeer goed.

Voldoende fundament.

Dat hoofdrolspeler Neil Maskell een nogal dreigende kop heeft, weten we uit eerdere films waarin hij met hetzelfde bijltje hakt. Hier doet hij dat laatste zelfs letterlijk, al wordt het genoemde wapen vervangen door een groot mes. Ook David Hayman is de perfecte acteur die in rust dreiging kan uitstralen. Als twee gezworen vijanden bieden ze bodem voor een rauwe thriller die je gelijk in z'n greep houdt.

Toegeven; vrijwel niets van wat we zien is volledig nieuw of origineel, al moet gezegd dat de geweldsuitbarstingen behoorlijk random en expliciet zijn. Ook dit voegt spanning toe aan het geheel. Je weet namelijk nooit precies wat er staat te gebeuren. En dat zorgt voor voldoende fundament dat, ondanks het simpele verhaal, de boel overeind houdt. Ook de vertelstructuur draagt bij aan een stevige wraakfilm, die bovenal onheilspellend is.

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

***½

Mannencinema.

Regisseur Walter Hill levert na tien jaar eindelijk weer een bioscoopfilm af. De filmmaker die nogal wat pareltjes op zijn naam heeft staan kent een nogal wisselvallige carrière. Ook diepe dalen vielen hem ten deel. Na een start in de jaren zeventig, met o.a. The Driver - een film die wellicht inspiratie heeft opgeleverd voor Refn's 'Drive' - en The Warriors, via de jaren tachtig naar zijn grootse succes: 48 HRS. Het vervolg daarop flopte in de jaren negentig en zijn carrière begon in het slop te raken. Het dieptepunt was Supernova, een beschamende sciencefictionfilm, die hij van de studio niet af mocht maken. Daar had hij zelf ook geen zin meer in. En dus vluchtte hij weg in de wereld van televisieseries.

Maar een man die films als Southern Comfort en The Long Riders heeft gemaakt hoort natuurlijk films te maken voor het witte doek. Het TV-landschap waar hij naar uitweek bood hem series die vallen onder zijn geliefde westerngenre, maar toch. Het jeukt altijd ergens waar je niet goed bij kunt. In het geval van Hill heeft het succes van Deadwood en ander beeldbuis gerelateerd kijkvoer hem niet in de weg gestaan bij een terugkeer. Misschien heeft het hem juist wel geholpen. Wie weet. Met Bullet to the Head zet hij weer een aardige buddy-movie neer, waarbij Stallone en Kang misschien niet dezelfde chemie of dialoogdynamiek hebben als Nolte en Murphy in zijn filmhit uit 1982, maar het levert wel gegniffel op.

Spierbundel Stallone ziet er wederom zeer vreemd uit met al zijn opgezwollen adertjes en door plastische chirurgie aangepaste gezicht, maar hij doet zelfs even aan vroeger denken. Daar is geen still uit First Blood voor nodig, die doet enkel afleiden van deze stoere comeback van Hill. Onbegrijpelijk ook dat zo een foto wordt gebruikt in een film als dit, maar misschien wil de regisseur juist wel dat eighties-sfeertje oproepen. Andere regisseurs zijn er inmiddels zo succesvol mee? Jason Momoa weet zelfs even het oude Cannon-gevoel op te roepen door de oudere kijkers te herinneren aan Cobra's vijand Brian Thompson. Ook zo'n grote griezelige gast. Ditmaal zijn de messen ingeruild voor een bijl. Ook eng.

Hill keert terecht terug naar het witte doek, zo blijkt. Bullet to the Head is geen meesterwerk maar weet voldoende te entertainen en kent een flitsende opening waarbij het tempo op standje aangenaam vlot wordt gezet. Ook hier zijn de oneliners veelvuldig aanwezig en wordt er buitensporig geweld gebruikt. Een ondervragings-scene met Slater, die eerst dreigt maar vervolgens na één klap gelijk doorslaat, is lachwekkend maar niet komisch bedoeld, en zo valt er wel meer af te dingen. Feit is dat Walter Hill weer films maakt. Stoere films. Met explosies en kogelregens. En bloed, veel bloed, onder het genot van racistische onderonsjes terwijl je elkaar levens redt. Wij mannen zijn er dol op. Wij zijn dol op Walter Hill.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Handelsreiziger zonder geweten.

De handelaar in gepantserde wagens, Cloer, lijkt slechts te leven voor zijn product en de spanning van het verkopen in oorlogsgebieden. Omdat de documentairemakers nergens de diepte in gaan, blijven een hoop vragen hangen. Bijvoorbeeld waarom hij dit levensgevaarlijke werk nog steeds doet, de man moet inmiddels miljardair zijn.

Goed.

Lelijke BluRay.

Daar prikken we voor het gemak dan maar even doorheen.

Bullit is een aardig filmpje met de charismatische McQueen, maar veel meer dan een paar leuke actiescenes (waaronder de legendarische, mijns inziens, ietwat tegenvallende auto-achtervolging) en een kleine dosis spanning, heeft de film niet te bieden.

Technisch gezien okee, edoch vakmanschap is niet altijd meesterschap. E.e.a. hangt nauw samen met het toentertijd vooruitstrevende, maar inmiddels minder boeiende, scenario. Zoals dat wel vaker gebeurt bij sommige klassiekers, gebeten door de tand des tijds. Niet hard gelukkig. Een beetje gedateerd dus. M.u.v. de coolness van het eerste uur.

Onderhoudend en vermakelijk genoeg, met een aardig einde dat misschien wel gedurfd is voor die tijd. Niet veel meer, maar ook niet minder.

Goed.

Onderbuik.

Het zou Renfro's eigen favoriet zijn: Bully. Waarschijnlijk omdat hij een puike performance geeft, iets wat niet geldt voor de gehele crew. Toch valt dit drama met thrillerrandje, ondanks de onevenwichtigheid, best te pruimen. Dat zit hem mede in een aantal realistisch aandoende scènes, die rechtstreeks voor de onderbuik gaan.

Goed.

Oranje oorschuimpjes.

Deze spin-off tracht de Transformers-franchise populair te houden en met een ‘gewoon’ deel 6 waren de kritieken wellicht minder mals geweest. En dus werd er gekozen voor een prequel met een van de robots die verplicht solo gaat. Het verhaal moet zich afspelen in 1987 maar de mise-en-scène is dusdanig matig dat het even kan duren voor je dit door hebt. De jaren 80 zijn nu eenmaal hip en happening moet men hebben gedacht.

De muzikale hits van weleer, die te veelvuldig aanwezig zijn, doen als eerste opvallen in welk decennium we ons bevinden en – uiteraard – de verplichte walkman inclusief oranje oorschuimpjes. En dus duurt het niet lang voor de videorecorder tevoorschijn komt en wat Tv-fragmenten van Alf de ervaring kloppend moeten maken. De film doet echter aan als een haastklus en de invalshoek doet vermoeden dat het hier een kinderfilm betreft.

Spielberg en Bay moeten hebben gedacht dat deze mix ‘n succes zou worden, maar behalve het financiële gewin is dit vooral een miskleun. Niet dat de laatste Transformer-films hoogstaand waren (de laatste was zelfs ronduit belachelijk over-de-top) maar dit is wel erg clichématig en voorspelbaar allemaal. Flauwe grapjes, lelijke CGI tijdens de actiescènes en het ontbreken aan een greintje originaliteit ronden het geheel af naar een duidelijke onvoldoende.

**

De 4K-release bevat de UHD-versie van de film in HDR en is voorzien van Dolby Atmos. De 2e disc is de Blu-ray en eveneens voorzien van Atmos. Deze schijf bevat naast de hoofdfilm de special features, waaronder een all-new motion comic, verwijderde scènes en outtakes en een mini-docu waarin Bumblebee’s afkomst wordt uitgelegd.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Geforceerd.

Op een bedje van Sin City en wat andere stijlgenoten, tracht deze actie- en misdaadfilm tevergeefs van de grond te komen. Hetgeen nooit echt lukt, ondanks het leentjebuur, de goede intenties en aardige cast. De actiescènes zijn verschrikkelijk, de humor is om te janken en deze geforceerde cartooneske stijl werkt slecht. Bovendien duurt deze krampachtige poging tot vermaak veel te lang.

Matig.

Dood bevonden.

Leuk concept maar slechte uitwerking.

Het hoofdpersonage is namelijk 90 minuten lang bezig zijn telefoonbatterij te doden en daarvan wordt je als kijker niet vrolijk.

De lijst van hiaten/ onlogica is lang en opvallend:

Het is logisch dat wanneer je onder de grond gevangen zit en je leven van je mobiel afhangt, je deze zo veel mogelijk misbruikt. Je gaat bellen met iedereen zonder te vragen je mobiel te traceren en treft de meest bizarre figuren aan. Tsja, zo kan het gaan. Vooruit, een handje gesprekken later besef je dat traceren nog niet zo'n gek idee is.

Gelukkig heb je een fles wasbezine gekregen van je ontvoerder, waarmee je de kalmeringsmiddelen kunt wegspoelen. Misschien is het juist wel daarom dat je gaat bellen met je demente moeder. Zo'n batterij gaat immers best lang mee en je zult je op zijn minst gedrogeerd voelen na zo een coctail. Tevens de reden waarom je het liefst met je Zippo jezelf de zuurstof ontneemt natuurlijk.

Ondertussen weet je werkgever op onverklaarbare wijze dat je het liefst stroom slurpt. En dus belt hij je op om je telefonisch te ontslaan in een lekker lang gesprek. Je blijft hangen, want er staat nog een restje stroom op de mobiel. Gelukkig kende je werkgever de ontvoerder, die gelijk je nummer gaf. Aardige vent.

Ook slim dat je de telefoon gelijk weer terug op trillend zet. Ookal ben je net nog geïnstrueerd door de enige redder in nood omdat niet te doen. Hij vroeg je overigens ook nog je eigen nummer te geven, mocht je dit kunnen vinden. Dat laatste lukt je op miraculeuze wijze en dus bel je gelijk de held in kwestie. Maar niet voordat je eerst opnieuw het antwoordapparaat van je vrouw hebt vol geblaat. Uiteindelijk vergeet je daardoor zelfs alsnog je redder van het nummer op de hoogte te stellen. Maar je hebt wel weer lekker een streepje minder op je mobiel.

Vervolgens roep je nog iets naar je redder over drie video's die je vrouwelijke collega heeft verzonden. Als drie video's eigenlijk één foto en één video zijn heb je gelijk. Het zou wel fijn zijn dat wij er als kijker dan ook van op de hoogte worden gesteld. Gelukkig begreep je telefoonpartner wel waar je het over had. Hij was zelfs plot(s)klaps bij je in levende lijfe. Althans, dat dacht je. En als tijdens het uiterst voorspelbare einde dan je redder in nood roept door de telefoon dat je niet moet ophangen, neem je nog even een wisselgesprek aan. Er stond namelijk nog een half streepje in het scherm en je bent allang blij met zo een bereik onder de grond. Gelijk heb je.

Matig.

Dat dit van de makers van Fargo, No Country For Old Men en The Big Lebowski komt, wekt hoop. Helaas wordt deze hoop niet helemaal beloond. De cast is sterk en Pitt en Malkovich bij vlagen hilarisch, maar echt veel heeft het allemaal niet om het lijf. Voor kenners zou dit als een haastklus kunnen aanvoelen. Toch is deze kluchtige film genoeg vermakelijk en onderhoudend om het stempel goed te dragen. Maar dit is duidelijk niet de beste film uit de indrukwekkende CV van de Coens. Goed.

Vermoeiende flashbacks.

Waar 'The Burning Man' zich in eerste instantie als een mysterieuze maar intrigerende puzzel aan de kijker aandient en zelfs vergelijkingen met Memento en andere grootse cinema oproept, valt het ingenieuze knip en plakwerk rondom een weduwnaar die zich een slag in de rondte neukt gaandeweg een beetje tegen. Een meesterwerk wordt het daarom niet, terwijl dat er wel in zit.

Het is dat er sterke acteerprestaties zijn en de puzzelstukjes niet gelijk vallen, waardoor de visueel knappe en kekke chaos nog enigszins is vol te houden. Maar men gaat eigenlijk een beetje ten onder aan een overdaad aan vermoeiende flashbacks in combinatie met een te lange speelduur. Alle emotionele mokerslagen ten spijt. Een voldoende verdient de kijkervaring evengoed.

Goed.

Zomerkampslasher.

Een onderhoudende griezelfilm die een redelijke dosis gorigheid bevat, dankzij make-up artiest Tom Savini. Echt spannend wordt het niet, ondanks een sterke score en een enigszins onvoorspelbaar verloop van volgorde van slachtvee. Dat alleen 'Friday the 13th' een hele rits aan vervolgen kreeg is best dubieus na het aanschouwen van deze andere ‘zomerkampslasher’, die stiekem een stuk meer vermaak biedt. Maar ja, wie het eerst komt…

Goed.

Dozijndingetje.

Niet al te best geanimeerd met soms in een verste verte een Tom & Jerry-achtig momentje. Dat is zo'n beetje deze kerstfilm in een notendop. Nogal een 13-in-1-dozijn dingetje dat nergens ook maar ergens indruk weet te maken. Alleen leuk voor zeer kleine kinderen.

Doorsnee.

Viva VHS!

Aardige gedateerde horrorfilm waarbij de SFX niet altijd even goed zijn, maar het plot enigszins opmerkelijk. Dat zit hem niet zozeer in het standaard griezelverhaal van een jongen die volledig wordt geclaimd door zijn gestoorde tante, doch in het daar doorheen verweven verhaal met Svenson.

De acteerprestaties zijn vooral van het schmierende niveau en de gore is redelijk. Dit ondanks een VHS-hoes die wel heel veel bloed belooft. Het is met name Tyrell, over de top acterend als griezeltante, die de show steelt. Met een jonge Bill Paxton, die vroeger gewoon als William werd vermeld.

Goed.

Biografische butler.

Verguisd en bejubeld en voorzien van een sterrencast waar je u tegen zegt. Nu zullen mensen als Jane Fonda in de rij hebben gestaan voor deze productie - succes was op voorhand vrijwel verzekerd - maar toch. Vrijwel, want niets is zeker uiteraard. Opnieuw: maar toch. Alleen al de onmetelijke schare fans van Oprah Winfrey kan bepalend zijn voor een kassucces. Van netwerken gesproken. De film verdiende zichzelf terug in het eerste weekend. Met de Afro-Amerikaanse geschiedenis in een notendop als rode draad, volgens degelijk formulewerk continu de tranen trekkend, en met de immer puike Forest Whitaker als hoofdrolspeler was het succes onvermijdelijk. 'En ook nog biografisch!' likkebaardden de producers.

Neen. Van dikker Oscarhout ziet men ze niet vaak voorbijkomen. En dat hoeft ook niet, want als ze dat doen zijn ze meestal potsierlijk. Van zielloos zinkende schepen tot aan blauwe eko-CGI. Zo niet hier. Hier voelt het drama beter aan. Hier word geraakt. Alles aangedikt. Maar toch in het kwadraat. Natuurlijk is het gans onmogelijk om enkele decennia - vanaf de slavernij tot aan president Obama - in 132 minuten te stoppen, maar het lukt aardig. In vogelvlucht wordt de kijker meegenomen op de schouder van Amerika's meest beroemde butler. Daar zit hem ook wel een beetje de kracht van de film, hoe vreemd de plank soms ook wordt misgeslagen: het tempo ligt hoog en toch blijft de aandacht moeiteloos onverdeeld.

Forest Whitaker weet te ontroeren, Winfrey hangt er eigenlijk een beetje bij, Cuba Gooding zorgt voor een vrolijke noot en de rest van de sterrenparade weet de aandacht gelukkig weinig af te leiden van het verhaal. Het zal vast een feest zijn geweest op de set, toch klinkt de serieuze ondertoon amper vals. Een hele prestatie voor zoveel feitjes en plotjes. Het moge helder zijn dat dit op en top Amerikaans is en dat niemand echt verrast zal worden, feit is dat de emoties worden geroerd. Zelfs de zuurpruim zal uiteindelijk een traantje wegpinken. En eigenlijk is het natuurlijk ook gewoon een prachtverhaal. Perfect om een film van te maken. Geen meesterwerk, fragmentarisch, glad en al wat dies meer zij. Maar toch, maar toch..

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Benedengemiddelde thriller die bijna alleen qua titel voortborduurd op het veel betere deel een. Na een redelijk begin zakt de film in elkaar als een plumpudding.

Prul.

Was deel twee al zeer matig, het niveau zakt bij dit straight-to-video-prul nog dieper. Een tergend slecht uitgevoerde who-dun-it met een snufje SF. En ookal is het gegeven best aardig, de cast en de regisseur verneuken dit werkje al na ongeveer een kwartier. Geen spanning, wat toegevoegde gore en een verhaal dat alle kanten uitschiet. Grootste dieptepunt is wanneer de held een bardame in elk denkbaar standje neemt door het hele huis heen en dan vlak voor het klaarkomen een foto ziet liggen van zijn ex, waardoor hij 'het niet meer kan'. De bardame vraagt of hij homo is... Zelden zo'n lachwekkend domme scene gezien. De twist op het einde zie je als geoefend kijker al van mijlenver aankomen, simpelweg omdat dit de enige optie was. Bedroevend.

Slecht.

Goede thriller met enigzins originele invalshoek. Valt bij een tweede aanschouwing nogal tegen maar is degelijk en goed. Het vervolg vermijden.

Uitstekende thriller die echter alleen werkt wanneer men vooraf helemaal niets aan info heeft verkregen over het verhaal. Met wederom een prima Brosnan.

Zeer goed.

Vorm boven inhoud.

Ondanks de werkelijk schitterende animaties die de kijker de aanwezigheid van ondertitels bijna doet vervloeken vanwege enige beeldvervuiling, is het verhaaltechnisch gezien minder smakelijk smullen. Inhoudelijk gezien is een en ander bewonderenswaardig qua keuzes, maar door de korte segmenten en de op den duur irriterende fade-outs en weinig bijzondere gebeurtenissen, niet zo indrukwekkend als de vorm.

Goed.