Opinions

Makkelijk moordend.

De eigenzinnige regisseur Malick steekt ook in zijn dromerige debuut de liefde voor de aarde niet onder stoelen en banken. Zo laat hij al vrij snel een bijzonder shot vanuit het gras zien van Sheen, die als een ware James Dean door de film wandelt en ook letterlijk als de legendarische acteur poseert. Spacek en hij vormen een moordlustig koppel, waarbij zij vooral de sympathieke maar meedogenloze 'held' volgt, zonder echte eigen mening.

De koelbloedige afstandelijkheid van de seriemoordenaar staat in schril contrast met de vriendelijkheid die hij tevens vertoont. Toch blijft, ondanks alle degelijkheid van filmen en mede dankzij het detaillistische oog voor het landschap, het simpele verhaal erg aan de oppervlakte voortkabbelen en wordt die afstandelijkheid helaas ook doorgevoerd naar de kijker. Of het een blauwdruk is blijft onduidelijk, maar later zouden nog vele films volgen met een ogenschijnlijk makkelijk moordend stel in de hoofdrol.

Goed.

Warrig waarom.

De teloorgang van een rechercheur, waarbij al vrij vlot en op ongemakkelijke wijze duidelijk wordt gemaakt dat hij op het liefdespad heeft gefaald, valt goed te verklaren wanneer het op het werk ook nog eens misgaat. Behoorlijk misgaat zelfs. Mooi en sfeervol gefilmd wordt dit realistisch aandoende misdaaddrama op surrealistische wijze verteld. Van tegenstellingen gesproken. In eerste instantie is niets hapklaar, maar dankzij de rust die wordt bewaard en de simpele verhaallijn zonder serieuze zijplotjes is de kijker al snel aan het scherm gekluisterd. Want wie en waarom?

Er wordt af en toe wel wat van het uithoudingsvermogen van de kijker gevergd omdat de overgangen vaak raadselachtig zijn en de scènes soms met terugwerkende kracht pas hun betekenis krijgen. Dit maakt de film enigszins origineel, maar dat gegeven weet niet altijd te werken. Zo verslapt de aandacht wel eens door de ietwat warrige vertelwijze in combinatie met het trage tempo. Ook het bijzondere einde zal niet een ieders kopje thee zijn, hoe letterlijk de verwijzing naar het mysterie zelf ook is. Toch kun je moeilijk anders stellen dat Bai Ri Yan Huo - in Nederland uitgebracht als Black Coal - de moeite evengoed waard is.

Goed.

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Voortaan maar weer porno.

Want daarvan word je op zijn minst nog een beetje geil. Van dit product word je overigens wel opgewonden, maar dan met name vanwege het wisselvallige acteerwerk, het belachelijke verhaal en het matige camerawerk. Neen, dan zie ik de dames toch liever in hun andere films, desnoods in TL-licht.

Troep.

Angstig aquarium.

Na het door Jaws ontstane succes van griezelfilms met haaien komt er met enige regelmaat wel weer een kloon voorbij. Meestal de vergelijking slechts aanhalend en van een bedroevend minder niveau dan het meesterwerk van Steven Spielberg. Ook willen de haaien nog wel eens ingewisseld worden voor piranha’s, anaconda’s en zelfs enorme schorpioenen in de recente half-Nederlandse flop Amphibious 3D. De derde dimensie werk wonderwel in combinatie met zeemonsters zo weet men sinds Jaws 3-D (denk aan het koppelteken); een slechte film maar wel eentje waarbij de bioscoopzaal gewoon onder water liep. De filmbezoekers van destijds zullen dit absoluut beamen.

En ook bij de actie-thriller Bait 3D mogen we de bijzondere bril weer opzetten. Geheel terecht, want virtueel diepzeeduiken kan je niet vaak genoeg doen. Vooral als er haaien in de buurt zijn. En dus tovert de bluray menige woonkamer of thuisbioscoop om in een aquarium waar de kijker een vermakelijk anderhalf uur wacht. Door een tsunami wordt namelijk een supermarkt onder water gezet en een aantal moordlustige haaien vindt hun weg al snel langs de kassa’s. De mensen die er opgesloten zitten staan doodsangsten uit, hetgeen een aantal spannende scènes oplevert. Helemaal wanneer men besluit levend lokaas in te zetten. De kijker rest smakelijke pulp. Hap-slik-weg dus.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Absoluut geen thriller.

Want zo staat de film hier (op dit moment) omschreven. Wel een pijnlijk drama.

Pijnlijk vooral omdat de gemiddelde blanke europeaan (mijzelf incluis) weinig weet van dit soort misstanden. Ze gaan tijdens het journaal meestal het ene oog in, en het andere weer uit. We zijn deels afgestompt en hebben soms een filmmaker nodig die ons wakker schud.

Het wakker schudden had beter gekund. Een echt cinematografisch pareltje is dit helaas niet geworden. Doordat de film rustig de tijd neemt komt het einde des te harder aan. Soms werkt datzelfde tempo de film ook wel eens tegen, maar over het algemeen ben ik tevreden. Een vreemd woord m.b.t. zo een verschrikkelijke geschiedenis.

Goed.

Ballade in mineur.

Of Ballad in C. Met de C van corny welteverstaan. Soms knappen vullingen spontaan uit de tandrestjes, bij deze mierzoete muziekfilm. Ook de acteerprestaties van het blinde jochie waarover Charles zich ontfermd heeft, bezit een gave waarvan tandartsen blij worden. Bij een enkel blik van de camera wekt hij geirriteerd tandvlees op.

De belangrijkste reden om dit zeldzame werkje te aanschouwen is dan ook Charles. En dan met name de muziek van de geniale zanger. Een groot aantal hits komt voorbij, op een abnormaal mooie manier gezongen.

Redelijk.

Arty-farty drama.

Wat weinig origineel is en net iets te langzaam loopt.

Toch zijn de eerste 3 kwartiertjes best goed. Mede omdat je als kijker graag de puzzelstukjes in elkaar wil doen laten vallen.

De tweede helft is helaas wat minder, evenals het abrupte einde. Alle goede acteerprestaties en mooie plaatjes ten spijt.

Redelijk.

Disney’s DTS-HD.

Een van Disney’s beroemdste tekenfilms kent terecht een klassiekerstatus. Het aandoenlijke hertje dat zijn moeder kwijtraakt in het enge bos biedt niet alleen een duister randje, maar vooral ook voedingsbodem aan een groot aantal kleurrijke vriendjes. Schitterend vormgegeven heeft deze film de tand des tijds prima doorstaan. En zoals Disney dat uitstekend doet, is ook deze classic voorzien van een 7.1 DTS-HD audiospoor op de Blu-ray. Klasse.

Zeer goed.

Klassieke mosterd.

Het vervolg op de Disneyklassieker is natuurlijk vervaardigd om geld uit de zakken te kloppen, toch was er wel een bepaalde reputatie mee gemoeid. Zoals bij alle klassiekers, maar Bambi is toch wel een klassieke klassieker, oftewel het vervolg zou zo maar eens echt goed kunnen worden. Helaas, zoals vrijwel elke tweede deel bij Disney tegenvalt, doet dat het hier ook. Niet onaardig, redelijk geanimeerd maar vooral veel te laat. Een beetje mosterd na de maaltijd dus.

Redelijk.

Een halve eeuw geleden.

Een van Godard zijn meest beroemde films kon mij niet geheel bekoren. Natuurlijk was dit toentertijd een vooruitstrevend filmpje en bevat de film en paar leuke grapjes. Het verhaal echter is niet zo heel erg denderend en als geheel, mijns inziens schiet e.e.a. net te kort. De acteerprestaties en dialogen maken een hoop goed, maar daar blijft het dan ook bij.

Redelijk.

Redelijk vermakelijk filmpje met de nodige clichés en een aardige cast. Niet écht goed maar ook niet echt slecht.

Stijlvolle aktiefilm met een film-noir randje. Enigszins voorspelbaar maar wel bijzonder smaakvol. Deze aangepaste remake is bij vlagen een visueel snoepje voor het oog. Ondanks de clichématigheid wordt er op doorslaggevende punten net even van de cliché's afgeweken. Goed.

B13 is een prettig wegkijkende goede aktie film uit Besson's koker. Prachtige vecht-choreografie, nog prachtiger in beeld gebracht en een heerlijk opzwepend tempo. Een aanrader.

Actie.

En wederom behoorlijk vermakelijk. Of hoe je free running nog spectaculairder in beeld brengt dan dat het al is.

Het verhaal heeft niets om het lijf, maar dat geeft geen zier. Lekker knallen is hier het motto. Met wapens inclusief handen en voeten.

Kom maar op met deel 3. Ik houd er wel van.

Zeer goed.

Mooie plaatjes.

Maar veel meer dan de ultieme 1080p-test heeft het ook weer niet te bieden.

Diepere lagen kun je zelfs in een Chuck Norris-flick vinden, als je maar wilt. Ik had vanavond i.i.g. geen zin. De beelden zijn overweldigend en werken bijna meditatief.

Een echt hoogtepunt blijft helaas uit, en daarom schiet dit prettige foto-boek-op-de-blauwe-schijf misschien wel zijn doel voorbij. Alhoewel..

Goed.

Met uitzondering van Anderson's sexy uiterlijk heeft deze belachelijke film helemaal niets te bieden. Slecht met een hoofdletter S.

Masturbeermachine.

Een van de grootste cultklassiekers ooit moet het, naast een zinnenprikkelende opening, vooral van de leuke decors en bijzondere types hebben. Met name op het laatste gebied wordt er fors tekort geschoten. Het verhaal is belachelijk en de erotische ondertoon vermoeit meer dan dat het zelfs de lachspieren prikkelt. Met als dieptepunt een martelende masturbeermachine.

Matig.

Viva VHS.

Wanneer de vele italiaanse namen met in hun kielzog die van de dekselse Golan & Globus verschijnen op het scherm, weet je het eigenlijk al. Het dreunende en verschrikkelijk foute discodeuntje bevestigt deze angst gelijk. Pulp. Maar gaat het ook vermakelijk worden? De B-acteurs zijn alom vertegenwoordigd en er wordt gefluisterd over een magic stone. Spannend!

Iedereen is heerlijk op zijn Mad Max meets the pharao's gekleed en er is... Nog meer disco.
En gore, ahum. En natuurlijk twee wandelende reclamezuilen voor verboden bodybuildmedicijnen. Waarschijnlijk heeft e.e.a. ook de hersenen aangetast bij de heren, want de motoriek is op zijn minst vreemd. Om van de verbale vaardigheden maar te zwijgen (men lacht als wilde zwijnen).

In het remspoor van het onverwachte Schwarzeneggersucces met Conan, dachten de Cannonboys slim in te spelen op de markt. De twee films met Arnie zijn ook al geen feest, maar dit? Brrrr. Anyway de broers zijn continu ingeolied en doen hun best. Alhoewel, de gevechten zien er niet uit. Dan maar hopen op een monster. En ja hoor. Na ongeveer een uur verschijnt de draak met groen bloed. Bibber. Men heeft met rubber en papier-maché iig iets in elkaar geplurkt wat voor een draak moet doorgaan. Ach, best leuk (hehehehe).

Veel scenes in het bos (bij gebrek aan decor) en incidenteel een watervalletje bieden ons tenminste nog wat sfeerplaatjes. Of zie ik daar nu echt bluescreens? Anyway, het is u duidelijk..

Anderhalf sterretje en viva de VHS. Dit gaan ze namelijk echt niet uitbrengen op DVD of BluRay. Na het zien van de film lijkt dat tenminste zeer onwaarschijnlijk. Alhoewel, het kan slechter. Want na Challenge Of The Lady Ninja viel deze me nog best mee. Nee. Vraag maar niet...

Zeer matig.

Prima drama met een werkelijk schitterende Rourke (nog ver voor hij zich een plastick gezicht liet aanmeten). Prima dialogen en een goede, nare sfeer. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar de acteerprestaties houden de film staande. Goed.

Suggestie & sfeer.

Het claustrofobische sfeertje is een van de weinige zaken die je regisseur Lynn Bousman kunt nageven. Ook de suggestie werkt goed. Maar de onderhuidse spanning wordt gaandeweg steeds verder weggenomen door een soort van onlogisch psychologisch drama dat de overhand neemt.

Redelijk.

Een hele zit.

Maar niet een verkeerde.

Kubrick schildert in stillevens die langzaam bewegen. Gelukkig zijn de acteerprestaties in orde en is het verhaal boeiend genoeg.

Desondanks kabbelt het verhaal rustig voort en buiten het vakmanschap, waaronder het mooie camerawerk, valt er niet zo bijster veel te halen.

Goed.

Dubbel gevoel.

Naast de uitstekende hoofdrollen van Turturro en Goodman, wordt de show vooral gestolen door Lerner als de dolgedraaide filmbaas. Hij doet in die rol nogal aan Brooks denken, doch is hilarisch. Filmtechnisch gezien is de film wonderschoon, maar qua plot niet altijd even boeiend. Dubbele lagen of niet.

Goed.

Een aantal hiaten in het verhaal ten spijt blijft dit toch een goede thriller die zichzelf bijna onderuit haalt.

Spannende en sensuele thriller met Douglas en de mooie Stone. Geen meesterwerk maar nog steeds oke. Verhoeven bewijst zichzelf. Goed.

Onbedoeld lachwekkende herhalingsoefening met de knappe Stone. Het ontbreken van Verhoeven en Douglas geeft al aan dat het script niet door iedereen werd vertrouwd. Terecht, zo bleek. Matig.

Dempend drama.

Het moge duidelijk zijn: één van Neerlands beste acteurs is Hans Dagelet. Hij is op dreef als politicus die een scheve schaats rijdt. Griezelig koud en tegelijkertijd warm. Een man met vele gezichten. Een kameleon, oftewel een politicus. Verzand in een zaak waar hij niet meer uit kan ontsnappen. Ondertussen krijgt hij familiebezoek dat ook zijn aandacht opeist. Het telkens balanceren hiertussen is interessant en houdt de aandacht evengoed vast als Dagelet zelf.

Niets ten nadele van zijn tegenspelers overigens. Want de kleine cast speelt groots. Strak geregisseerd en een compact verhaal. Dat zou inherent kunnen zijn - in algemene zin - aan de kortfilm, maar is het niet. Hier zorgt het in elk geval voor overzichtelijkheid. Zoals de politicus dat zelf ook tracht te behouden. Je zou het verhaal daarom minder spannend kunnen noemen, een beetje voorspelbaar wellicht. Het doet er niet zoveel toe. Basile H. is een aangenaam schouwspel.

Goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Drama met excellente cast. Met name Wahlberg en DiCaprio zijn goed op dreef en blijven je bij het verhaal betrekken. Goed.

Flauwe vleermuis.

Onbedoeld hilarische scènes en debiele dialogen vergen te veel van de kijker om dit werkje serieus uit te zitten. Qua spanning gebeurt er niets en de make-up is al helemaal verschrikkelijk. Het creatuur ziet er eerder uit als een gorilla. Verder blijft de film veel te flauwtjes voortkabbelen en begint met name tegen het einde de idiote regie en montage op te vallen. De vastgebonden vleermuis, die ongeveer honderd keer herhaald wordt in de onvermijdelijke close-up, irriteert dan al niet eens meer.

Matig.

Heilig hartediefje.

Met dank aan de ondertiteling en met name de hilarische one-liners van Boy Wonder, valt er genoeg te lachen om deze eerste Batman-film die tevens de cinematografische spin-off van de bekende TV-serie is. Nu waren veel van de grapjes ook daadwerkelijk zo bedoeld, feit is dat de meeste humor onbedoeld voortkomt uit de situaties die waarschijnlijk een stuk serieuzer van intentie waren. Het schuddebuiken wordt er niet veel minder van, de film zelf wel.

Redelijk.

Burton geeft zijn eigen draai die wonderwel uitpakt in dit superhelden avontuur. Met name Nicholson steelt de show. Goed.