The Barbarians (1987)

Viva VHS. Wanneer de vele italiaanse namen met in hun kielzog die van de dekselse Golan & Globus verschijnen op het scherm, weet je het eigenlijk al. Het dreunende en verschrikkelijk foute discodeuntje bevestigt deze angst gelijk. Pulp. Maar gaat het ook vermakelijk worden? De B-acteurs zijn alom vertegenwoordigd en er wordt gefluisterd over een magic stone. Spannend! Iedereen is heerlijk op zijn Mad Max meets the pharao's gekleed en er is... Nog meer disco. En gore, ahum. En natuurlijk twee wandelende reclamezuilen voor verboden bodybuildmedicijnen. Waarschijnlijk heeft e.e.a. ook de hersenen aangetast bij de heren, want de motoriek is op zijn minst vreemd. Om van de verbale vaardigheden maar te zwijgen (men lacht als wilde zwijnen). In het remspoor van het onverwachte Schwarzeneggersucces met Conan, dachten de Cannonboys slim in te spelen op de markt. De twee films met Arnie zijn ook al geen feest, maar dit? Brrrr. Anyway de broers zijn continu ingeolied en doen hun best. Alhoewel, de gevechten zien er niet uit. Dan maar hopen op een monster. En ja hoor. Na ongeveer een uur verschijnt de draak met groen bloed. Bibber. Men heeft met rubber en papier-maché iig iets in elkaar geplurkt wat voor een draak moet doorgaan. Ach, best leuk (hehehehe). Veel scenes in het bos (bij gebrek aan decor) en incidenteel een watervalletje bieden ons tenminste nog wat sfeerplaatjes. Of zie ik daar nu echt bluescreens? Anyway, het is u duidelijk.. Anderhalf sterretje en viva de VHS. Dit gaan ze namelijk echt niet uitbrengen op DVD of BluRay. Na het zien van de film lijkt dat tenminste zeer onwaarschijnlijk. Alhoewel, het kan slechter. Want na Challenge Of The Lady Ninja viel deze me nog best mee. Nee. Vraag maar niet... Zeer matig.

Heerlijke nonsens en gewoon een erg coole studiofilm. De Barbarian tweeling is op momenten echter wel erg irritant en haalt de vaart uit de film. De score van Pino Donaggio is weer uitstekend te noemen. 3*

Was even in de war. Dacht op voorhand dat deze van Lucio Fulci was, maar hij is dus van Deodato. The Barbarians heeft wel wat weg van Fulci's Conquest (1983), al is die film cooler, vermakelijker en sfeervoller. Het verhaaltje is flinterdun. Acteerprestaties, vooral van de steroïdebroers, zijn beneden alle peil. Toch ben ik wel fan van dit soort fucked up Italiaanse fantasy filmpjes. Pino Donaggio heeft weer een toffe soundtrack gecreëerd. Kwam het best tot zijn recht tijdens het gevecht tussen de broers. Sowieso één van de leukere scenes (inclusief toeschouwer wiens hand er per ongeluk afgehakt wordt.. ). Het zal me niks verbazen als het script enkel bestond uit steekwoorden, en dat daar omheen gefilmd is. Dat moet er dan een beetje zo uit hebben gezien: circusfreaks, geoliede steroïdebroers, belangrijke parel, weerwolf-achtig monster, draak -----> filmen maar. Zoals je aan deze steekwoorden kan zien komen alle bizarre ideeën van Deodato en schrijver James R. Silke aan bod, zonder dat daar echt een goede reden voor is of dat er dieper op in wordt gegaan. Maar vermakelijk is het dus allemaal wel, al is het af en toe ook hopeloos stompzinnig. 3,0*... Deodato creëert niet zo'n toffe fantasiewereld zoals Fulci dat bijvoorbeeld deed met Conquest. Pluspunten zijn de muziek van Donaggio, leuke bijrollen van Berryman en George Eastman, en hier en daar wat leuke dialogen. Allemaal vermakelijk, maar had op een nog iets leuker eindresultaat gehoopt.