Opinions

Quentin's knikker.

Dat Quentin Tarantino al jaren van het padje is weet elke cinefiel. Het niveau van 'Reservoir Dogs' en 'Pulp Fiction' werd nergens meer gehaald en op twee aardige kungfu-flicks en een hoop geforceerd cool ander gedoe bleek zijn grootste hedendaagse verrassing een blanke rol laten invullen door een donkere acteur. Niet dat Django slecht was, maar echt goed? Neen, het niveau van de twee eerder genoemde films werd sowieso nooit meer gehaald na Travolta's comeback.

Dus als de hoogstwaarschijnlijk zichzelf door ja-knikkers omringende regisseur, die sneller tevreden is dan ooit tevoren, een film de hemel in prijst betekent dat niet dat die film deze plek ook echt verdient. Het is natuurlijk fijne reclame, maar 'Big Bad Wolves' heeft het niet echt nodig. Het schept verwachtingen die eigenlijk alleen maar kunnen tegenvallen. We blijven namelijk hoop houden in de filmbelofte van weleer. Ook al weten we stiekem dat hij allang is volgevreten.

Ook hier heeft hij het mis, zelfs bij de film van een ander. Want hoe erg Tarantino ook genoten heeft van deze Israëlische misdaadkomedie, dit is niet de beste film van het jaar. Bij lange na niet zelfs. Toch is hij wel de moeite waard. Niet vanwege de zogenaamd choquerende martelingen. Maar wel in de aanloop er naar toe wanneer nog niet alles helder is en de spanning moeiteloos samengaat met de humor. In de donkere kelder werkt de mix echter een stuk minder.

Goed.

Foeilelijke blue-screens.

Deze onevenwichtige misdaadfilm moet het niet van de spanning hebben. Die is namelijk ver te zoeken vanwege het afleidende, maar onderhoudende, detective-verhaal. Gelukkig kent de film humor en heeft Banderas een aardige rol. De film probeert echter zoveel dingen tegelijk, dat het overzicht soms wat vertroebelt. Iets wat de foeilelijke blue-screens nog meer doet opvallen. En dat is jammer, want hier had veel meer ingezeten.

Redelijk.

Leuk maar ietwat overgewaardeerd sprookje uit Burton's bijzondere koker. Gaat van redelijk naar zeer goed en weer terug. Absoluut een vermakelijke zit. Goed.

Geforceerd cool.

De hoge dosis humor is er vooral een van dik hout, al zitten er ook een paar aardige grapjes tussen. Wat gelukkig een hoop rechttrekt aan deze wisselvallige film is de actie. Met Woo en Snipes op de productiestoel had het ook moeilijk anders gekund. Met een minder misplaatst coolheids-gehalte en een meer gepeperde score was de balans waarschijnlijk beter geweest, al lijkt de film zich juist te willen verschuilen onder een geforceerd cultsausje.

Redelijk.

Leve Laserdisc!

Zo kom je nog eens een cinematografische rariteit met John Wayne tegen. Dit vreemde en propagandistische misdaadfilmpje kent wel een erg hoog vlaggen-gehalte. Wayne is de communistenjager en bewaker van Amerikaans erfgoed. Mocht dit uit de vele clichés nog niet naar voren komen, dan doet hij het als narrator alsnog.

Echt spannend wordt het niet, zo ook niet dramatisch. Het rode gevaar zal wel zijn aangewakkerd doordat men vroeger geen vriendinnetje kon krijgen, zegt Big Jim smalend aan het net door hem ingepalmde meisje. Zo een film, die van vreemde uitspraken aan elkaar hangt. De lokatie in Hawaï en dat typische exotische huwelijksliedje dragen nog meer bij aan een bevreemdende sfeer.

Redelijk.

Geniale film. Na herzien een ster erbij en een persoonlijke top10 notering. Het beste van de Coens. Schitterende humor verpakt in wonderschone dialogen, doorspekt met fabelachtige muziek. Beter dan dit worden ze niet gemaakt. Meesterwerk met een griffel.

Veilige fatsuits.

De grappen in deze komedie zijn behoorlijk kindvriendelijk, maar vooral niet leuk. Ondanks een redelijk begin zakt het verhaal al snel af naar matig formulewerk, waarbij Lawrence zijn zakken goed heeft kunnen vullen maar beter kritisch had kunnen zijn op het script en de flauwe grollen. De acteur lijkt collega Murphy op te willen volgen met zijn veilige fatsuitcinema- carrière, maar mist sowieso de komische knallers waarmee ‘The Nutty Professor’ ooit zijn loopbaan begon.

Doorsnee.

Kabbelende Kumail.

Het gedramatiseerde levensverhaal van de in Amerika populaire komiek Kumail Nanjiani, moet het vooral hebben van de romantiek en niet zozeer de komedie. Natuurlijk zitten er wat ongemakkelijke momenten in en wat rare onderonsjes, maar hilarisch wordt het nergens. Niet op een nuchtere maag althans. En dat terwijl de hoofdrolspeler zijn sporen echt wel heeft verdiend en Ray Romano ook nog eens acte de présence geeft. Het blijft voornamelijk bij glimlachen.

Dit betekent gelukkig niet dat het heftige verhaal, waarbij Kumail's vriendin ernstig ziek wordt, dramatisch diep gaat. Alles blijft realistisch doch luchtig aanvoelen wat dat betreft. En zo kabbelt deze romcom keurig voort, met een wellicht iets te lange speelduur, naar een voorspelbaar feelgood-einde. Precies zoals je verwacht, waargebeurd of niet. Het midden sleept te lang voort, maar de inmiddels zwaar geplastificeerde Holly Hunter weet daar nog een beetje sjeu in aan te brengen.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Geinig.

En enigszins meevallend. Ik had meer een gedrocht als Deuce Bigolow of andere reut verwacht.

Tuurlijk staat het bol van de cliché's en komen niet alle (flauwe) grapjes goed uit de verf. En oh ja, had ik het woord voorspelbaar al genoemd? Maar goed, blijven er toch meer dan een handvol leuke grapjes over. En een geinig rolletje voor Carradine en andere oudgedienden. Leuk om Gibson en Walsh ook weer eens te zien.

Plat en dubbelzinnig vermaak met het verstand op 0. Niets bijzonders, maar je gaat wel een paar keer lachen. Viel mij iig niets tegen van Sandler's homie.

Redelijk.

Warme wijze.

Steve Martin slaat op zijn oude dag terug. Niet door überkomisch te zijn, maar wel door eindelijk weer eens op te dagen in iets leuks zoals deze alleraardigste komedie met Black en Wilson. Echt hilarisch wordt het niet, maar de film geeft een warm gevoel af en kabbelt op uiterst prettige wijze voort.

Goed.

Schwarzenegger's steroïden.

Interessante documentaire van Chris Bell die zijn bodybuildende broers nietsontziend ondervraagt over hun steroïden-gebruik. En passant wordt gelijk de gehele Amerikaanse zwijgcultuur en andere hypocrisie rondom dit publiek geheim op de hak genomen. Weinig veroordelend maar vooral met feiten doorregen. Feiten waar je niet vrolijk van wordt. Hoe Stallone altijd boel heeft bedonderd. En Schwarzenegger die, wijselijk, niets ontkend. Alsof het doodnormaal is. Maar ook Carl Lewis en andere minder open deuren worden ingetrapt. We weten al jaren dat de wielersport doodziek is en dat daar bijna iedereen stiekem gerecycled bloed door enge dokters in zich laat spuiten, maar het gemak waarmee hier de rommel wordt verdedigd doet ook choqueren. Leugens zijn niet leuk, maar keihard opbiechten dat je drugs gebruikt om jezelf op te pompen en je nergens voor schaamt. Tja..

Zeer goed.

Bij de Mensen af.

Deze 'Bij de Beesten Af' keert uiteindelijk bij de mens terug. De mens waaraan deze titel overduidelijk refereert. Het is een inkoppertje, maar geen vervelende. Al moet gezegd dat deze natuurdocumentaire van Bert Haanstra wel vaak in herhaling valt. Ook registreert zijn camera nietsontziend de slachtoffers van het dierenrijk. Tot de afschuwelijke details aan toe. Daar hoeft hij geen menselijke vergelijkingen meer te maken, we lijken inderdaad op elkaar. We zijn alleen een stuk minder sympathiek.

Goed.

Verkeerde voedingsbodem.

De moedeloosheid bekruipt je als kijker wanneer de minderjarige boefjes hun ‘strati-blues’ willen uitademen. De begeleiders blijven rustig, zelfs als een van de opgefokte druiloren de rollen omdraait en hen bijna beschuldigt van de diefstal die hij hoogstwaarschijnlijk zelf heeft gepleegd. Slaan heeft echter geen zin, al zou je graag de riem tevoorschijn willen toveren. Het probleem zit hem vaak in het feit dat ze al eerder hard geslagen zijn, in combinatie met inconsequente ouders die het ook allemaal niet weten. Een weinig pedagogische combi.

Vicieuze circels waarbij dit soort jongens ook zelf de vaders zullen worden die ze zo haten en/ of ontberen. Als documentaire schiet een en ander behoorlijk tekort, of de film moet aan het licht willen brengen hoe krom onze maatschappij tegenwoordig in elkaar steekt. Vrolijk wordt je er niet dus van, maar wie weet komt de dienstplicht ooit nog terug. Waarschijnlijk niet. De kans is groter dat dit soort onderbuikcinema voedingsbodem biedt aan griezeliger en vooral verkeerde politieke ideeën.

Redelijk.

Omdat racefilms veel geld in het laatje brengten, werd deze flick uit de grond getrokken. Dankzij de aanwezigheid van Fishburne valt het nog enigszins te pruimen, maar echt goed wordt het nergens. Wel is e.e.a. onderhoudend. Orlando Jones heet overigens vaker Ice Cube. Gemiddelde flick.

Prima docu die een bittere smaak in de mond achterlaat en ons opnieuw leert dat het leven kostbaar is. De titel is in dit opzicht volledig op zijn plaats. Hetgeen ietwat onderbelicht bleef was de relatie. Dit lag bijna volledig aan de vrouw zelf, die op zijn minst twijfelachtige comments maakte en qua lichaamstaal weinig liefde voor Bart uitstraalde. Een trieste geschiedenis. De docu is echter voornamelijk duidelijk en to the point. Goed.

Behalve de goede filmmuziek valt er weinig te beleven aan deze saaie benedengemiddelde film. Matig.

Gemiddelde en bij vlagen amateuristische kinderfilm die inmiddels verschrikkelijk gedateerd aandoet. Was toen ook geen goede film, slechts geslaagd om de bioscoop te vullen omtrent het succes van de, veel leukere, stripboeken.

Rommelige remake.

Deze remake van de miniserie uit 1987 is best onderhoudend, maar echt goed wordt het nergens. Je zou zelfs kunnen stellen dat de regisseur zo halverwege wat steken laat vallen, want een en ander ontaardt in een samenraapsel van scènes. Zo niet in het begin. Alles is dan nog koek en ei, al doet het op ware feiten gebaseerde verhaal vooral aan als de zoveelste lichtgewicht-kloon binnen het finance subgenre. Gelukkig komt Kevin Spacey al snel op de proppen en vanaf dat moment begint de film te groeien. Of de prent enkel vanwege zijn #MeToo-ontketening op de planken bleef liggen, valt hardop af te vragen. Zijn dik aangezette performance redt de film in elk geval enigszins.

Hoe aardig Ansel Elgort het ook doet, die andere samenwerking met Spacey - Baby Driver - leverde weliswaar een volstrekt andere film op, maar wel een veel betere. Hier is het vooral wachten op iets noemenswaardigs. En daar kunnen gekunstelde bijrollen van oudgedienden als Judd Nelson (hoofdrolspeler in het origineel) en Rosanna Arquette weinig aan veranderen. Wel goed gevonden dat laatstgenoemde Emma Roberts haar moeder speelt. Een ieder die Arquette in haar jonge jaren het filmdoek zag vullen, ziet behoorlijk wat gelijkenis. Taron Egerton doet denken aan Michael J. Fox en weet hier moeiteloos zijn Kingsmen-jasje af te schudden, maar zit eveneens gevangen in een niet zo sterk script en rommelige regie.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Prettig drama met een klein komisch nootje. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf maar de balans tussen de stakers en de ietwat luchtigere dansscenes van Billy is over het algemeen keurig. Het zijn wel erg veel cliché's in een kopje en het einde stelt een beetje teleur. De soundtrack is uitstekend. Goed.

Bovengemiddelde komedie met sterrencast die de tand des tijds niet goed heeft doorstaan. Was toendertijd ook al geen topper, al is de aanwezigheid van Pryor natuurlijk altijd prettig.

Tijddoder.

Die af en toe een klein glimlachje om mijn lippen toverde. Weest gerust, gebulderd heb ik niet.

Want het niveau van deze ongeslaagde komedie is erg laag. Poep en pies enzo. Maar goed, zo eens in de zoveel tijd..

Eerlijk is eerlijk, kon er toentertijd harder om lachen dan tegenwoordig. Krijg nu last van kromme tenen. Soms is het goed dat smaak-papillen veranderen. Dat kan bijvoorbeeld erg goed zijn voor de doorbloeding van diezelfde tenen.

Matig.

Machteloos mysterie.

Een post-apocalyptische film met Sandra Bullock in de hoofdrol, als een alleenstaande moeder die met haar kinderen probeert te overleven. Wellicht geen meesterwerk, maar de film weet voldoende kijkplezier te genereren. Dat zit hem onder meer in een uitstekende performance van Bullock, en bovenal in de flashbacks waarin het verhaal zich grotendeel afspeelt. De spanning is soms om te snijden.

Wanneer de wereld wordt getroffen door een onbekend fenomeen waarbij een ieder die het aanschouwt zelfmoord pleegt, is het vrij snel duidelijk dat je maar beter niet kunt kijken. Het levert een geblinddoekte en soms machteloze hoofdrolspeelster op, waarbij de kijker tevens in het duister tast over wat er gaande is. Dat mysterieuze aspect komt de film zeker ten goede.

Wat de film minder ten goede komt is het deel dat zich in de tegenwoordige tijd afspeelt en waarin Bullock met haar kinderen zichzelf in veiligheid probeert te brengen. Een blinde riviertocht komt soms wat onwaarschijnlijk over. Tegelijkertijd geldt ook hier dat de spanning uitstekend wordt gedoseerd, waarbij haar onmacht als katalysator werkt. Het einde is weliswaar wat flauw, maar al met al is Bird Box de moeite waard.

***

Met dank aan Netflix voor het recensie-exemplaar.

Aardig actiefilmpje met Hawn en Gibson die ongewild in het avontuur worden gestort. Voor die tijd zeker goed, maar e.e.a. blijkt toch gebeten door de tand des tijds. Leuk vermaak, niets minder.

Redelijk.

Indrukwekkende horror die zijn tijd ver vooruit was. Een van Hitchcock's bekendste klassiekers. Het romantische gedeelte is weer eens mooi in balans. Goed.

Bitter bijsmaakje.

Een vermakelijke kerstklassieker die heden ten dage de vullingen in het gebit spontaan doen openspringen. Al moet gezegd dat de hier gepresenteerde kerstengel nogal aanstuurt op overspel, hetgeen de zoetigheid een bitter bijsmaakje geeft. Nogal gedateerd inmiddels, maar nog steeds goed genoeg voor een gulle lach.

Goed.

Exploitation Modern.

Dat klinkt lekker, maar is het in dit geval ook.

Alle ingrediënten, inclusief lesbische nonnen en veel geweld, zijn aanwezig. Dus geen hoogstaande acteerprestaties of knappe scripts. Wel lelijke green screens en debiele dialogen. En bovenal goed uitziende dames die elkander het liefst verrot slaan in een wet T-shirt. Pulp smaakt soms lekker.

Zeer goed.

Dansende genres.

Ondanks dat Bitter Moon als een psychologisch drama met mysterieuze ondertoon zich een beetje verliest in erotiek, is nog plaats genoeg voor interesse bij de kijker. De regisseur zet een goede broeierige sfeer neer en voorziet het spannende verhaaltje van een prima opbouw. Coyote weet als verteller Grant niet voor niets aan de lip doen blijven hangen, het kijkpubliek volgt gretig. Toch voelt e.e.a. zo’n half uur voor het einde als een dovende nachtkaars aan, precies rond het punt wanneer 'het verhaal in het verhaal' op een dood spoor komt. Evenals de relatie tussen de twee hoofdrolspelers.

Polanski probeert er middels wat snedige dialogen en een ridicule twist nog wat kaas van te maken, feit is dat alle tot dan toe prettig samen dansende genres en zijplotjes als sneeuw voor de zon verdwijnen en houterig naar de zijkant van de danszaal afdwalen, middels een nog belachelijkere ontknoping die vrij kort volgt op de flauwe wending. Ook Coyote lijkt vanaf dat moment geen sturing meer te krijgen en ontaardt in ongeloofwaardig geschmier. Jammer, want het laatste half uur staat in schril contrast met het zeer sterke voorgaande.

Goed.

Gemanipuleerde gemeenschap.

Hoe vrolijk de Indiase boerenbevolking zich hult in de meest kleurrijke kleding, hoe grauw en naargeestig is het leven dat ze daadwerkelijk leiden. De lange 'ij' zou bij dat laatste werkwoord ook gemakkelijk hebben gekund. Prachtig zijn de tinten die hun gewaden doen schijnen. Van uiterlijke schijn gesproken. Al is er niemand die hem ophoudt in deze dramatische documentaire. Met uitzondering van de zaad dealende criminelen dan. Uiteraard. Zij doen hun zegje al glimlachend en, nog erger, overtuigd van zichzelf voor de camera. Zij zijn namelijk voorzien van genoeg geld en willen dat graag zo houden. Misschien krijgen ze wel een bonus voor het ook nog eens kunnen liegen tegen een camera. Je weet maar nooit. Legaal liegen brengt immers geld in het laatje.

Het moge duidelijk zijn: Bitter Seeds maakt emoties los. De DVD-uitgave op IDFA's Delicatessen-label, gedistribueerd door Filmfreak, kent niet voor niets een kort voorlichtingsfilmpje en logo van Oxfam Novib. Er moet namelijk worden onderwezen. En dan niet zo zeer aan de arme zwarte bevolking in India, maar vooral aan de volgevreten witte filmkijker die liever de volgende Batman had opgezet. Alhoewel. Zoals 'recensent' Peter Sellars al zegt: de schurken die voorbij komen in deze film zijn erger dan die in een Batman-flick. En ze zijn echter. Zeg maar gerust echt. Vooral dat laatste is erg.

Waar gaat het nu eigenlijk allemaal om? Het antwoord is een slordig en schokkerig geschoten filmpje dat het leven van een dorpsgemeenschap landbouwers in bittere armoede ontleedt. Middels een meisje dat graag journaliste wil zijn. Iets wat overigens heel bijzonder is in een cultuur waar meisjes vooral hun mond moeten houden en nooit mogen trouwen uit liefde. Zoiets brengt namelijk schande met zich mee. De schande van het Amerikaanse bedrijf dat met genetisch gemanipuleerde zaadjes de gehele gezonde katoenteelt in India om zeep hielp, uit naam van het grote geld, is natuurlijk veel schandaliger. Zo schandalig zelfs dat de getroffen boeren uit schaamte zelfmoord plegen na de zoveelste mislukte oogst. En masse. Ze doen dat bij voorkeur door middel van het drinken van landbouwgif. Verstrekt door? Jawel, dezelfde fabrikant als van die zieke zaadjes.

Vandaar dat de doorgaans minder geëmancipeerde gemeenschap, per hoge uitzondering, het meisje laat onderzoeken en filmen. En vragen en praten. Over zaadjes die zo ver zijn 'doorgemanipuleerd' dat de plantjes die eruit voortkomen gelijk het ongedierte aantrekken, waardoor de oogst mislukt. Ondanks de loze beloften brakende zaadjesverkopers, die de dorpjes systematisch bezoeken met hun gladde gelul. Wonderzaad zou het zijn. Het meisje durft achter ze aan te bellen om te vragen waarom de zaadjes zulke rare plantjes opleveren. Zijn de zaadjes soms niet in orde? Feit is dat er geen andere zaadjes meer zijn in India. En nog schokkender is dat de gewone zaadjes vroeger gratis waren. Niet gemanipuleerd door winstgeile wetenschappers, maar verkrijgbaar via de natuur in plaats van de fabriek en zijn vieze vertegenwoordigers. Je had er bijna geen kunstmest en gif voor nodig om ze te laten groeien. En gratis dus. Je meent het! Wat zei je nou, gratis? Echt waar? Dûh!

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Enige reden.

Voorzien van zeer matig acteerwerk en veel te lang hangend blijvende op dezelfde locatie, heeft deze officieuze Ong Bak vrijwel alleen goede knokscènes te bieden. Het aardige begin doet echter vermoeden dat er ook verhaaltechnisch gezien best wel wat meer in had kunnen zitten. En dus moet de kijker zich tussen de vaak fenomenaal uitgevoerde vechtpartijen worstelen door een hoop reut. Eigenlijk zijn deze oplevingen de enige reden om de rit uit te zitten.

Goed.

Blaxploitation film die, door Jones in de lead te zetten en Clouse op de regiestoel, trachte voort te borduren op Lee's laatste flick. Helaas niet van dezelfde kwaliteit als Enter The Dragon. Inmiddels met eigen cultstatus is de film redelijk vermakelijk. Echt goed wordt het nergens.