Opinions

Depressieve dichteres.

Aan de schmierende Van Houten ligt het nog niet eens zozeer. Wel aan het ontbreken van chemie tussen haar en de vaag blijvende filmpartner. En vooral aan het zwakke en rommelige script. Hauer komt krachtig maar eendimensionaal over als de racistische vader, maar de film lijkt nergens echt van de grond te komen. En zo kabbelt een en ander voort zonder dat er een duidelijke richting wordt gekozen, of de juiste snaar wordt beroerd. De personages weten amper te boeien en er wordt, ondanks de dosis bloot, overal op veilig gespeeld.

Het drama komt, evenals de romance, niet goed uit de verf. Dat zit hem met name in het hoofdpersonage dat zich, nogal onverwacht, als psychiatrisch patiënte ontpopt en schijnbaar teveel stof tot scripten oplevert. Er wordt verhaaltechnisch gezwierd en er moet van alles in het levensverhaal van Ingrid Jonker worden gepropt. De verplichte en ongepast aanvoelende intermezzo's met apartheid doen de tenen regelmatig krom staan. Deze zich door depressies heen zuipende en neukende dichteres had een betere biopic verdiend.

Twee.

Met dank aan A-Film voor het recensie-exemplaar.

Hmmm.

Helaas niet echt goed o.i.d. En dat heeft vooral te maken met het ontbreken van voldoende humor en charmante characters. Ook de tekenstijl vond ik iets minder. Irritante stemmetjes in de originele versie helpen ook niet mee.

Toch onderhoudend en nergens echt slecht. Maar ondanks de grote hoeveelheid magie, niet Disney's magie.

Redelijk.

Creepy Classic.

De characters zijn vermakelijk in deze sfeervolle griezel-classic rond kersttijd. Een studentenhuis vol meiden wordt telefonisch belaagd door een creepy hijger. Niets nieuws onder de zon, ook niet in 1974, maar wel op prima wijze in beeld gebracht en met goed opgebouwde spanning.

Zeer goed.

De Palma's ode aan de Noir.

En deels geslaagd vind ik ook wel. Echter het verhaal is soms zo ontzettend warrig en lastig te volgen dat het serieus afbreuk doet aan het geheel. De subs bij de retail zijn een aantal keren zelfs verkeerde vertalingen, dit om de onduidelijkheid nog een klein handje te helpen.

Toch blijft er genoeg vermakelijkheid over voor een onderhoudende en uiterst sfeervolle film met typische De Palma-shotjes. Visueel gezien is dit een genot voor het oog.

Goed.

MIddeleeuwse missie.

Een spannend avontuur in de middeleeuwen waarbij o.a. een titel als The Wicker Man door het hoofd schiet. Bean is op een missie waarvan de mystiek afdruipt. Er wordt goed geacteerd en de sfeer is uitstekend. Het is prettig dat het accent van Van Houten beter is geworden en ook Gernandt speelt een aardige bijrol. Het einde verdient misschien geen schoonheidsprijs, maar de film is absoluut een positieve verrassing.

De BluRay bevat een schandalig slechte beeldkwaliteit in veel scènes, veroorzaakt door beeldruis. Het is triest dat heden ten dage zulke transfers nog steeds voorkomen. Men is dus beter af met de DVD die, veelzeggend, een euro meer kost.

Goed.

Williamson eat your heart out.

Want Dynamite is de nieuwe Boss Nigger. Alhoewel.

Hoe graag deze film ook een parodie wil zijn, het lijkt meer een ode. En dat is prima, want ook ik heb mij menige blaxploitation met plezier doen smaken. Ook dit ging er prima in.

Het opzichtig schmieren was niet echt nodig, want zo ging het een beetje dubbel op. De cast was 'vakkundig' genoeg van zichzelf zo te zien. Ook de grappig bedoelde cameo's leiden eerder af dan dat ze een doel raken.

Goed.

Benedengemiddelde actiefilm die alleen maar bijzonder is vanwege het verschijnen van de zeldzame Kosugi, die ook in deze draak niet acteert. Alleen voor de hardcore Van Damme fans. Direct overslaan.

Welletjes.

Een lekker actierijke oorlogsfilm die enigszins realistisch aanvoelt. De kijker krijgt in elk geval al snel het gevoel deel te nemen aan de gevechten zelf. De kogels vliegen bijna letterlijk om de oren. Toch is de overdaad aan actie en het ontbreken van een zinnig plotje ook een beetje funest voor deze oorlogsfilm. Na tweeënhalf uur geschiet en geschreeuw is het dan ook welletjes geweest.

Goed.

Flutfinale.

Een van de grootste missers uit de Disney-stal, moet haast wel dit overbodige SF-werkje zijn. Het zijn nog niet eens de belachelijk slechte special effects en blue screens die de kijker uit zijn ritme halen, het is vooral het nooit van de grond komende flutverhaal. Wanneer uiteindelijke de schmierende sterrencast aan het veel te lang uitblijvende laatste hoofdstuk begint, trekken de tenen spontaan krom van zoveel onzin en schiet de film finaal uit de bocht.

Slecht.

Popcorn-potpourri.

Regisseur Toonen neemt nogal afscheid van zijn kinderfilmdebuut middels grof taalgebruik en geweld. Iets wat hem zeer goed af gaat in het eerste half uur van Black Out. Met name de introductie van alle personages maakt indruk en de hippe montage werpt gelijk zijn vruchten af. De daarbij behorende vaart is helaas niet geheel consistent.

De tweede helft kakt het geheel een beetje in en worden de grollen al voorspelbaarder en de personages een beetje saai. Prettige uitschieter is de smerig kletsende rechercheur Van Warmerdam, die sowieso opzien baart door hier te verschijnen. Ook Classen en met name Keijzer trekken de film tijdens deze mindere tweede akte een beetje uit het slop.

Het dan ontstane probleem zit hem deels in het feit dat de verrassing er een beetje af is en de originaliteit zoek lijkt. Het verhaaltje rondom het geheugenverlies wordt te lang uitgesponnen en verliest de aandacht, wanneer de film ontaardt in een potpourri van leuke en minder leuke zijplotjes. Sowieso begint het dan wel heel erg op te vallen dat de regisseur erg goed heeft opgelet tijdens de films van Ritchie en Tarantino.

Toch is Black Out een lekker weg happende popcornflick, vol bijzondere types en assertieve criminelen, die genoeg weet te vermaken om een voldoende bevredigend gevoel achter te laten bij de kijker. Slimme zet is dat er voor ieder wat wils zit in de cast en de film zich gelukkig nergens al te serieus neemt. Al zit hem in dat laatste misschien wel tevens de crux.

Goed.

Stephen's Stranger-saus.

Regisseur Scott Derrickson had met Deliver Us from Evil en Sinister al twee puike griezelfilms gemaakt, maar het was afwachten of de kwaliteit kon worden vastgehouden. Het antwoord is gelukkig positief, want The Black Phone is een spannende thriller met bovennatuurlijke taferelen en een vleugje horror. Alles zeer stijlvol verpakt en van een griezelige score voorzien door Mark Korven. Sowieso scoort de film goed qua audio, want de goed gedoseerde effecten via de surroundtrack dragen eveneens bij aan het griezelen.

Ethan Hawke is prima gecast als de gemaskerde kidnapper en hoofdrolspeler Mason Thames mogen we voortaan in de gaten gaan houden. De saus van Stephen King en Stranger Things werkt uitstekend, en ook het feit dat de film zich grotendeels op slechts één locatie afspeelt draagt bij aan een intense kijkervaring. Het is even een omschakeling voor de nietsvermoedende kijker als het eerste telefoontje wordt gepleegd, maar de makers komen met dit thema juist heel goed weg. En dat is knap werk.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Griezelige Jomanda.

Deze onderhoudende thriller omtrent een Jomanda-achtige Arquette kent goede acteerprestaties en een aardig verhaal. Helaas zakt tegen het einde de film een beetje in en verdwijnt de spanning door de hoge mate van voorspelbaarheid. Het einde is nogal een misser en staat in schril contrast met het uitstekende en griezelige begin.

Redelijk.

Standaard Monstermovie.

Uiterst sfeervol geschoten, maar qua spanning toch wat minder. De opbouw is goed, maar al snel vervalt de film in een hoop actie-geneuzel waarbij heden ten dage de SFX nogal door de mand vallen. Met name de talloze close-ups van de gigantische schorpioen zijn gezicht komen eerder lachwekkend over. Het plot stelt tegen die tijd ook nog maar weinig voor. Niet onaardig binnen de lange rij soortgenoten, maar in het decennium der monstermovies werden ze wel beter gemaakt.

Doorsnee.

Redelijk leuke horror, die tegen het eind ietwat ontspoort. Kent echter genoeg originaliteit en goede momenten om hem bovengemiddeld te betitelen.

Onderhoudend drama, dat ondanks de ietwat rauwe sfeer behoorlijk braaf uit de verf komt. Ook voelt de film soms wat onevenwichtig aan met een iets te happy end. Zeker niet slecht, maar ook de acteerprestaties van Timberlake zijn niet om over naar huis te schrijven. Ricci en Jackson daarentegen zijn uitstekend en geven het verhaal kleur.

Redelijk.

Met name Dern schittert in deze thriller. Is inmiddels een kleine klassieker. De spanning weet de film te redden van gemiddeldheid. Goed.

Aardige Aranofsky.

Wederom een audio-visueel feest van de beroemde regisseur. Met in de hoofdrol een sterke Portman, die het begrip empathie nieuw leven inblaast als gefrustreerde balletdanseres. Het verhaal wordt mooi gebracht en kent een prima naargeestige sfeer, maar een en ander verloopt uiterst voorspelbaar en dat neemt een hoop sjeu weg.

Goed.

Redelijk claustrofobische horror, met een paar spannende momenten, die echter iets te langsradig wordt. Echt voorspelbaar is het verhaal niet en daarom is de film bovengemiddeld. Echt goed is hij helaas ook niet.

Stijlvol.

Het verhaaltje echter heeft iets minder om het lijf. Ook de switch van silent naar talkie is duidelijk te merken, desondanks is het een vermakelijk en onderhoudend filmpje. Toch vond ik het hele afpers-gedeelte in de winkel iets minder, en het einde nogal flauwtjes en makkelijk.

Leuke vingeroefening en uitstekend camerawerk, maar niet veel meer dan dat.

Erg grappige cameo van de meester zelf trouwens.

Redelijk.

Komische comic.

Want de luchtigheid redt de flick van de ondergang. Zoals het een goede comic betaamt, overigens.

Humor is nu eenmaal belangrijk in het superheldenspectrum. En dat is one-liner Snipes en met name Kristofferson wel toevertrouwd bij deze film. Sowieso lang geleden dat Snipes te doen valt.

Redelijke tot sterke martial arts, een leuke soundtrack en veel over de top geweld. En net op het juiste moment een grapje.

Goed.

Del Toro's minste.

Maar toch vermakelijk.

En dat vooral dankzij de hoge dosis actie en luchtigheid. Snipes brengt i.t.t. deel 1 hier bijna geen enkele volzin meer uit, maar gelukkig is Kristofferson ook weer van de partij. De vuilbekkende sidekick is altijd welkom.

Iets serieuzer van toon dan deel 1 en dat is jammer. Al scheelt het nagenoeg niets. De SFX zien er beter uit, al viel het eindgevecht mij ietsje tegen. Onvoorstelbaar ook dat men Yen ter beschikking had en daar vervolgens niets mee deed. Zonde.

Goed.

Herzien.

D.w.z. de Final Cut. En niet teleurgesteld.

Erg fraaie decors, mooi camerawerk en een intrigerend verhaaltje. Het is te lang geleden voor mij om en goede vergelijking te kunnen maken met de bioscoop-versie, maar vond deze sterk. Het einde was allesbehalve voorspelbaar, maar mijns inziens niet geheel bevredigend. Evengoed een halfje erbij.

Ook de BluRay gaf de mooie plaatjes uitstekend weer.

Zeer goed.

De minste.

Van de drie, welteverstaan.

En dat ligt hem o.a. aan het matige verhaaltje. Niet dat de voorgaande delen het van dat moesten hebben, maar bij deze film stoort het ietwat. Alsmede de acteerprestaties en met name de martial arts.

Beetje standaard binnen de serie en een ietwat onwaardige afsluiter. Leuke soundtrack, dat dan weer wel. Helaas weinig tot geen humor, iets wat de serie zo nodig heeft. Met name de grapjes van Reynold raken kant noch wal.

Deux.

Vermakelijk filmpje met de fantastische Ferrell. De humor is vaak van dik hout, maar bij tijden zijn de grappen hilarisch. Ook Heder is vermakelijk. Goed.

Deze originele handycamthriller wordt door velen op handen gedragen en was een enorm kassucces met de verplichte vervolgen. De sfeer is echter alles behalve eng en afgezien van de handycam die wel erg veel beweegt, is een hoop gegil in het grote enge bos niet genoeg om voldoende angst aan te jagen. De makers verdienen echter een vette pluim. Redelijk.

Muze’s mysterie.

Van countrymuzikant Blaze Foley is bar weinig bekend. Al doet het voorwoord van die andere en veel bekendere ster, Willie Nelson, iets anders vermoeden. 'Die Blaze was een bijzondere vent', daar zal vriend en vijand het ongetwijfeld over eens zijn. De mysterieuze man achter songs van Willie Nelson en John Prine bracht ze uiteraard zelf veel mooier. Als hij er toe in staat was, zo blijkt. Want ondanks alle liefde die regisseur Ethan Hawke ook in de film pompt, uit alles blijkt dat de legendarische zanger ook een donkere kant had. Wellicht gevoed door alcohol en drugs.

Gebaseerd op het boek van Sybil Rosen, de man zijn muze, is dit een prachtig eerbetoon aan een van de vele verloren muzikanten. Nick Drake en Tim Hardin waren beroemd vergeleken met Blaze Foley die meesttijds in kleine kroegjes optrad, maar die net zo lief in zijn boomhut buiten de schijnwerpers was gebleven. Zijn vriendschap met de eveneens obscure artiest – die wel bekendheid genoot – Townes van Zandt komt ook aan bod. Twee voor de prijs van een, want ook een muzikaal wonder. Eveneens sterk neergezet door Charlie Sexton. En ook Alia Shawkat is goed.

Muzikant Ben Dickey steelt de show in de titelrol en debuteert op het witte doek, al verscheen hij in 2006 al eens in een figurantenrol in een film waarin eveneens Ethan Hawke zat. Deze is hem kennelijk nooit helemaal uit het oog verloren. En terecht, want Dickey weet de kijker geheel in te pakken met zijn maniertjes en oneliners. En als hij zingt, zingt hij net zo bijzonder als Foley zelf. Ook al valt zijn stem van die van Foley te onderscheiden. Zoiets is ongekend in filmland en werkt meestal niet. Hier is Dickey Foley. Je twijfelt wellicht menigmaal of Foley’s stem niet stiekem zingt.

Wie al ooit eens iets heeft gehoord van Blaze Foley is misschien op hem geattendeerd door muziekdocent Leo Blokhuis, die het prachtige Clay Pigeons opnieuw uitbracht op een verzamelalbum met andere vergeten zangers en liedjes. Die song is niet alleen tekstueel gezien briljant, de melodie is dat eveneens. Simpel en krachtig en tegelijkertijd met een diepe onderlaag. Zoiets moet de man zelf ook zijn geweest. Hoe dicht Hawke bij de waarheid zit blijft onduidelijk. Het maakt misschien wel niet zoveel uit. Blaze Foley was een creatief wonder dat over het hoofd werd gezien. Tot nu.

****

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Erg vermakelijke Brooks komedie die tevens tot een van zijn allerbesten behoort. Wilder is geweldig en Little is ook erg sterk. De rascistische grappen zijn gewaagd maar zeer leuk. Was zijn tijd ver vooruit. Zeer goed.

Leuke komedie die bijna geheel gedragen wordt door een sublieme Willis. Kluchtig vermaak. Goed.

Een cinematografisch gedrocht van de eerste orde.

Naast het misselijkmakend moralistische en absurd slecht gebrachte verhaal, eisen ook de overdreven acteerprestaties en characters hun tol. Dit is zo een foute film. Van camerawerk naar dialoog, werkelijk alles aan deze film is ruk.

Het resultaat is een beledigend slechte film met het verplichte belachelijke happy ending. Meirelles moet zich zijn ogen uit zijn kop schamen.

Mijn eerste 0,5 van 1485 films... Zeer slecht.

Bijzondere blinden.

Een ontroerende documentaire over blinde verstotelingen in Tibet, die hartverwarmend worden bemoederd door een eveneens blinde vrouw uit Duitsland. Ze zoekt contact met een blinde bergbeklimmer die haar en de kinderen naar een van de toppen van de Mount Everest zal gaan begeleiden. Een verhaal waarvan je je afraagt wie zoiets verzint, totdat blijkt dat dit waargebeurd is. Met deze documentaire als gevolg.

Het zijn vooral de beelden van de kinderen, waarbij enige achtergrond wordt geven over hun handicap en levenswandel tot dan toe, die hartverscheurend zijn. Gepaard met veel optimisme beginnen zij aan de barre tocht. Hun eigen grenzen nog verder oprekkend.

De documentaire is vanwege dit tranentrekkende onderwerp erg bijzonder, maar het feelgood-gehalte moest schijnbaar hoog blijven. Wanneer crewleden onderling woorden krijgen mag dit liever niet, of slechts ten dele op camera worden vastgelegd. Desondanks zijn de spanningen duidelijk merkbaar door het scherm heen. Een gemiste kans, ondanks de waarschijnlijke goede reden van het ontbreken ervan: het dienen van een ‘hoger doel’.

Ook de zoektocht naar een van de jongens zijn ouders voelt een beetje halfjes aan. Wanneer de blije jongen na de hereniging de leugens van zijn ouders, die hem ‘verkochten’, niet meer trekt, wordt er plotseling met een soort van verborgen camera gefilmd. Vervolgens wordt dit zomaar opgestarte zijplotje afgekapt zonder verdere uitleg. Van de hak op de tak vertellen is deze evengoed indringende film dan ook niet vreemd.

De DVD bevat een bijzondere extra audio-optie voor blinden en slechtzienden: Engelstalige audiodescriptie.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Goed.