Opinions

Rommelige regie.

Dat de naam Mann de interesse wekt moge duidelijk zijn. Maar waar de dochters van bijvoorbeeld Lynch en Coppola een aardig werkje kunnen afleveren, is dit debuut van de regisseuse misschien wel teveel geschoeid op de leest van papa. Dat er van zijn crew en kennis gebruik wordt gemaakt kan geen kwaad, al past de algehele visuele jas niet altijd even goed bij deze sterk beginnende thriller. De film gaat helaas ten onder aan een gebrek aan sfeer en rommelige regie.

Redelijk.

Relativerend rukken.

Een sympathiek drama over seksverslaving. De lach is nooit ver weg en soms ruim vertegenwoordigd, maar de serieuze ondertoon bekoelt alles. En relativeert. Want deze mensen hebben een verslaving. Zoals Tim Robbins treffend zegt: 'Wij zijn crackverslaafden, maar de pijp zit aan ons lichaam vast'. Je gelooft hem, want het is ook zo. Voor seks heb je enkel je lichaam nodig. Niet eens dat van een ander.

En dus wordt er flink op los gerukt en gesekst, maar nooit op het banale af. Al doet het wel pijn om sommige personages te zien toegeven aan hun verslaving. En hoe. Mark Ruffalo en Tim Robbins imponeren maar zelfs Pink is overtuigend, al moet gezegd dat Josh Gad er hier ten positieve bovenuit steekt. Hij is de noodgedwongen komische noot die de film hard nodig heeft.

Ondanks allerlei dramatische wendingen en soms schaamteloze scènes blijft de balans toch best goed bewaard. We gaan nooit echt heel diep ten onder, maar ver genoeg om blij te zijn als er weer gelachen kan worden. En zelden voelt het vervelend of vreemd aan, ondanks de zwaarte van het onderwerp. Op de een of andere manier weet men het net luchtig genoeg te houden zonder echt plat te worden. Knap gedaan.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

De filmposter doet vermoeden dat we hier te doen hebben met een satire op 007 o.i.d. maar helaas is dat niet zo. Deze luchtige komedie is vooral niet grappig en bij vlagen zelfs slecht. De sterrencast ten spijt. Matig.

Bocht.

Want als je The Thing wilt kopiëren, doe het dan smaakvol.

Lachwekkend ook, met name vanwege de soms lelijke CGI en cliché-characters die nergens begrip voor hun domheid weten los te peuteren. Met als dieptepunt Dr. Kilmer. Wat een lachertje.

Erg weinig sfeer (lelijke locatie ook), amper spanning en vreemde motivaties van het slachtvee (pardon, bug-snacks). Met als topping op deze dampende drol, een plastic bio-kers die ons ook nog even moet doen nadenken. Liever een afgehakte arm dan zo'n geile Gore, moeten de makers hebben gedacht.

Gelukkig kent het menselijk brein het vermogen snel te vergeten.

Slecht.

Incompleet.

Ondanks dat dit uit de Apple-koker zelf komt voelt een en ander nogal aan als half werk. Dat zit hem uiteraard niet in de wonderschone muziek van ’s werelds meest baanbrekende popband ooit, maar in het feit dat lang niet alles aan bod komt. En vooral ook incompleet. Ondanks de commentaarstemmen van de vier mannen en hun fenomenale producer zelf. Dit voelt teveel aan als een gehaast allegaartje, waar per se alle albums in een notendop moeten worden besproken. Graag zou je als geïnteresseerde kijker naar het scherm willen schreeuwen: ‘Hoezo dan?!’of ‘En toen?!’. Geen goede tekenen.

Redelijk.

'Riders On The Storm'.

Het bleek het meesterwerk en tevens laatste nummer dat The Doors ooit samen maakten. De dan bijna volledig doorgedraaide Morrison zou na de opnamen van dit laatste nummer voor het legendarische album 'L.A. Woman' vertrekken naar Parijs om te dichten en zichzelf te hervinden. Het resultaat is bekend.

Deze documentaire vertelt zijn verhaal en dat van The Doors op duidelijke wijze. Dit door de stem van Depp, die ons onder andere meldt dat de zanger bijna eerder stierf in Amsterdam. Dit na een overdosis hash. Je moet dan ook geen hash eten en vervolgens wegspoelen met drank.

Naast schitterende beelden, interviews en muziek bevat deze docu ook een overbodig minifilmpje met een jonge Morrison die in een auto door de VS rijdt. De opgedrongen psychedelische snaar, of wat de makers dan ook voor ogen hadden, wordt allesbehalve geraakt. Het materiaal van een dichtilmpje van de zanger wordt er in elk geval niet beter op wanneer er nieuwerwetse foefjes op worden losgelaten. Morrison die naar zijn eigen dood op de radio luistert is niet zo heel vernuftig. Het is een van de weinige minpunten aan deze boeiende biografie.

Zeer goed.

Atomische Duivels.

Want onder die titel staat er ook een poster in de gallerij. Zowiezo zijn de DVD-extra's, hoe summier ook, de moeite waard.

Them is uiterst sfeervol en bij vlagen zelfs een klein beetje griezelig. En dat zoveel jaar na dato. En ondanks dat de mieren er heden ten dage behoorlijk fake uitzien.

Wat deze prent net dat kleine beetje extra geeft, is de onverwachte humor en de uitstekende opbouw. De stereotypen, twijfelachtige SFX en de boodschap-voor-de-mensheid-in-de-laatste-minuut, het zit er allemaal in. En het stoort voor geen meter.

Zeer goed.

Anderson flikt het opnieuw: een vreemde, ietwat ontoegankelijke film maken die tóch goed is. Dit drama is misschien qua tempo niet vlot maar boort weer nieuwe invalshoeken aan in de wereld der film. Echter zonder Day-Lewis blijft er weinig van over. Langzaam sluiten de vingers zich om de keel van de kijker. Voor de één een tergende zit en voor de ander een waar meesterwerk. Wat je er ook van vind, de film maakt genoeg emoties los. Niet Anderson's beste maar dit zéér sfeervolle drama is goed.

Lachspierenrekker.

Het zijn de knotsgekke karakters, die de regisserende broers hier op uitstekende wijze opvoeren, die de show grotendeels stelen. Al vanaf de openingsscène, waarbij de narrator een zanger in een boom blijkt te zijn, wordt de toon gezet voor dit dolkomische filmpje omtrent Diaz die door verschillende stalkers wordt lastig gevallen. Het levert hilarische en soms kluchtachtige taferelen op, die dankzij steengoede grappen en sterk acteerwerk de lachspieren oprekken.

Geweldig.

Een draak van een film, niet spannend, een matig verhaal en erg veel vaag geneuzel. Direct overslaan deze mislukte thriller. Slecht.

Nèt niet.

En dan krijg je zoals wel vaker helemaal niets. Gelukkig is daar in dit geval geen sprake van, maar het houdt niet over.

Piper is allesbehalve een charismatisch acteur, doch hij doet het aardig als een soort held tegen wil en dank. Ook David kan weinig verschil maken, al is de rest van de cast vooral matig.

De goedkope look van de film werkt tevens niet mee. En dus ontstaat er al snel een cultstaus dankzij het gek uitgevoerde plot, een aantal vermakelijke grapjes en one-liners die mat worden opgedreund. Onderhoudend is het allemaal wel, maar de haartjes (op de arm in mijn geval) gaan nergens bewegen.

Redelijk.

Oeps.

Was dit pulpje al weer bijna vergeten. Werd helaas door een ander misbaksel getriggerd en shit, herinnering. Die kunnen zoet zijn, maar deze is zuur.

Want dit belachelijke werkje heeft toentertijd een erg negatieve indruk op mij achter gelaten. Dit ligt nog niet eens zo zeer aan Dr. Melrose. De B-acteur heeft volgens mij twee keer in een echte bioscoop-productie een bijrolletje gehad, waarvan Exterminator 2 de beroemdste is.

Het vervelendste van deze TV-productie en remake is dat het verhaaltje heel erg voorspelbaar is, en amper spanning weet te creëeren. En dat is jammer. Want de beestjes zien er misschien belachelijk uit, ze doen weinig onder voor die andere CGI-reut van The Thaw.

Watte, The Thaw? Yeps.. Dat was het filmpje dat me triggerde. Of eigenlijk was het één van de commentaren op MovieMeter waarin dit product werd genoemd. Het kan vreemd lopen. Deze wilde ik namelijk ook zó graag vergeten.

Slecht.

Cliché met een hoofdletter C.

Dat Leder geen hoogvlieger is, weten we inmiddels. En dat Freeman vrijwel altijd opduikt in dit soort video-voer weten we ook. Zijn standaard auto-piloot zij hem dan ook vergeven zolang hij sporadisch nog eens opduikt in een Bucket List o.i.d. Banderas heeft nóg minder pareltjes achter zijn naam staan, who cares. Ook hier doet hij wat je verwacht; niks. Maar de hilarische montagefout waarbij Freeman van het ene moment op het andere beland achter de tralies, met zijn dochter op visite terwijl het plotje met Banderas wél in real-time doorloopt, is toch echt een fout van jewelste. Mevrouw Leder mag zich schamen. Daarnaast waren er nog een aantal figuranten die wel heel geil naar de camera zochten.
Dit terzijde dan houd je alsnog een zeer voorspelbare en flauwe heist-film over met de verplichte twist. Ook deze weet geen zak toe te voegen, rest ons enkel en alleen een tijddoder.

Binnen dit genre is er zoveel beters.

Matig.

(Beeldkwaliteit BR-Import 6/10)

Dwarse dief.

Een dwarse James Caan trekt het niveau omhoog van deze grimmige misdaadthriller omtrent een dief die zich met de verkeerde criminelen inlaat. Na een leuk debuut omarmt regisseur Mann voorzichtig een meer eigen stijl en brengt Thief voldoende spanning en vermaak om de tijd te doen omvliegen.

Goed.

Simpel doch sterk.

Regisseur Malick heeft geen haast met filmpjes maken en neemt soms tussendoor rustig twee decennia de tijd. Het valt niet af te zien aan deze oorlogsfilm met bijzondere invalshoek, maar het valt gelijk op dat het simpele verhaal sterk uit de doeken wordt gedaan. De film wordt echter vooral gedragen door een aantal uitstekende acteerprestaties.

Goed.

De blauwdruk.

Deze bodem voor een van de beste horrorfilms ooit, toont aan dat Carpenter naast fan vooral geen kopieermachine is. En dat is maar goed ook. Want het betreft hier een van die zeldzame gevallen waarbij je rustig kunt stellen dat de remake beter is.

Toch is deze klassieker absoluut de moeite waard. Onder andere om zijn bijzondere camera-keuzes, maar ook inhoudelijk valt er genoeg te genieten. Van de vele dialogen die met vaart voorbij komen, bijvoorbeeld.

Het plot blijft sterk al is de uitvoering inmiddels gedateerd. Tevens is het een feit dat dit toentertijd qua SFX ook al niet het neusje der zalm was. Neemt niet weg dat het verhaal het goed doet op suggestie, hetgeen bewezen wordt door het sterke eerste uur.

Goed.

Een van de betere horrorfilms met tegenwoordig nog steeds goede SE. Mooi en claustrofobisch spannend. De score is ook erg sterk en sfeervol. Zeer goed.

Voorgaande geschiedenis.

Het niveau van de geweldige 'remake' uit 1982 wordt niet gehaald, maar dat deze film met liefde voor dat deel is gemaakt blijkt niet alleen uit de vele prequel-details. Toch is juist de sfeer die men tracht na te bootsen, slechts ten dele geslaagd. Het debuut van de Nederlandse regisseur mag desondanks allesbehalve als mislukt worden gezien. De film is onderhoudend, spannend en doet, op positieve wijze, verlangen naar Carpenters film. Van Heijningen Jr, zijn invalshoek is anders en iets minder geschoeid op suspense.

De minder claustrofobische aanpak zit hem onder anderen in de opvoering van veel meer personages. Maar het iets actievoller toontje en de de special effects, die grotendeels uit de computer zijn getoverd, voelen ook anders aan. Soms is de balans hierin goed en soms is het dat juist niet. Een inkoppertje natuurlijk voor de critici, want feit is dat die 'make-up' van weleer nog steeds staat als een huis. Toch wordt het ook in deze voorgaande geschiedenis best goor.

Goed.

Leuke film.

Met name de acteerprestaties van deze sterke cast en het aardige verhaal, tillen dit werkje naar een voldoende. Met dank aan Walken, zoals wel vaker.

Goed.

Tussendoortje.

Een leuk horrortussendoortje naar een verhaaltje van King. Het gegeven van een vervloekte dikke man die wel erg snel afslankt, krijgt een leuke wending wanneer hij besluit in actie te komen. Erg evenwichtig of hoogstaand is het allemaal niet, maar vermakelijk wel.

Redelijk.

Muzikale geniën.

Want de leden van Third World kregen niet alleen de genen mee van hun muzikale ouders, ze namen er ook alle tijd voor die te ontwikkelen.

Documentaire is een te groot woord voor deze uiterst zeldzame film uit de Island stal. Gerucht gaat dat de film eigenlijk bedoeld was voor Bob Marley. Omdat deze op wereldtoernee was, viel de eer ten beurt aan zijn voorprogramma. Meer dan een rommelig portret met vele filosofiën van de bandleden is het niet geworden, maar de muzikale genialiteit van de band maakt alles goed.

Ook het stapavondje van de bandleden naar het plaatselijke soundsystem, is er eentje van rauwe schoonheid. Elke reggaeliefhebber zal watertanden van dit werk wat in alles Rockers uitademt, maar verder geen plot kent.

Zeer goed.

Matigheid troef.

De obscure Jamaicaanse cinema kan leuk zijn. Met name door de vaak schitterende reggae-muziek. Zo niet hier. Werkelijk alles aan deze film, inclusief de soundtrack is beneden het gemiddelde. De mate van geweld doet ons beseffen dat de spirit van Mr. Marley helaas ver te zoeken is. Ook Campbell schiet tekort in deze wanvertonig die nergens echt spannend of onderhoudend wordt.

Bijzondere film die ons een redelijk realistisch kijkje gunt dat helaas onderweg enige malen over de kop gaat. De dubbele moraal ten spijt is dit toch een onderhoudend en sterk geacteerd drama. Goed.

Deze remake van de Hitchcock-klassieker is goed gelukt. Iets waar weinig remakes in slagen. Niet beter maar ook niet minder dan het origineel. Goed.

Verplicht voer voor veertigers.

Dat de productieve producer Apatow zo af en toe ook zelf een film regisseert, mag men weten. Het humoristische brein achter kaskrakers als 'The 40 Year Old Virgin' komt nu met een 'sort of sequel to Knocked Up'. Ook al zo'n komische klassieker. De daarin bijrollende Rudd en Mann komen hier voorbij in de hoofdrollen. Ook Segel is weer van de partij, nu aanwezig om de beeldschone Megan Fox te versieren.

Apatow, zelf al dik in de veertig, weet zijn doelgroep goed te bereiken met herkenbare grapjes en zaken die vanzelf gaan spelen als je wat ouder wordt. Verplicht voer dus. Niet alleen voor veertigerr, maar voor iedereen die zijn typische humor kan waarderen. Het huwelijksleven blijkt allesbehalve rooskleurig te zijn in deze spin-off. Geen ge-romcom dus. Ook de opvoedkundige problemen leveren hilarische scènes op.

'This Is 40' kent een sterke cast, die zichtbaar lol heeft in het grappige scenario. Sommige dialogen zijn op het geniale af en de regisseur weet telkens op geinige wijze de vinger op zere plekken te leggen. De film is een soort van potpourri van maffe types en scènes rond de problemen van het hoofdrollende echtpaar. Geen rode draad aanwezig verder. Dat geeft niet, want deze komedie doet de buik keihard schudden. En zo hoort het.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Goede en redelijk vlot vertelde docu die het met name moet hebben van footage met de echte King. Aanrader voor fans.

Uitstekende film die ons meeneemt op het avontuur van een aantal skinheads in het GB van de jaren 80. De acteerprestaties zijn erg sterk en de film komt realistisch over. De film is doorspekt met schitterende songs, waaronder die van de onnavolgbare Toots and the Maytals. Zeer goed.

Tsja.

Je moet wel een beetje fan zijn, wil je dit optimaal kunnen waarderen.

Want een kleine 2 uur aan repetities is wel veel van het goede, en soms ook twijfelachtige. Want Jackson is niet altijd even goed bij stem en ook qua choreografie moet nog een hoop geoefend.

Een duidelijke lijn valt amper te ontdekken, dus veel meer dan een verzameling scènes is het niet geworden. Natuurlijk begrijp ik dat er zo veel mogelijk geld moest worden teruggewonnen na het fiasco dat ontstond door Jackson's tragische dood, maar erg bijzonder is het allemaal niet.

Redelijk.

Vermakelijk en onderhoudend, maar soms ook nogal voorspelbaar. Brosnan zet, zoals wel vaker, een prima personage neer. Het verhaal is van mooie beelden voorzien. Echt speciaal is het helaas niet. Redelijk.

Superheldenseizoen.

De scène na de aftiteling doet vermoeden dat het einde nog lang niet in zicht is, maar de meeste Marvels mogen best een vervolg krijgen. Stan Lee verdient sowieso een standbeeld. Toch is het met nieuw leven ingeblazen superheldenseizoen niet altijd even sterk. Hemsworth is geen Downey Jr. maar Spiderman kwam er destijds ook best aardig mee weg. Met een hoofdrolspeler die enig charisma ontbeert, that is. De kracht zit hem met name in het deel waarin Thor op aarde belandt zonder magische krachten, met alle gevolgen van dien.

Goed.