Opinions

Het concept van deze thrilller, die nogal leentjebuur speelt, is goed maar de uitwerking is zeer matig.

Leuke maar enigszins rommelige classic die naadloos aansluit op Saludos Amigos (die helaas niet op MM staat vanwege een te korte speelduur) en die animatie en echte beelden met elkaar vermengt. Goed.

Herzien.

En helaas pindakaas, de film viel me tegen. De eerste keer was dan ook decennia geleden. Vond het nogal een suf verhaaltje dat nauwelijks weet te boeien. Gelukkig is e.e.a. enigszins onderhoudend. Maar het verhaal is helaas niet het sterkste punt. Een aardige Redford en Von Sydow ten spijt.

Redelijk.

Ietwat onevenwichtig maar uiterst vermakelijk filmpje met een prettige vleug humor. Het verhaal weet niet altijd even goed te boeien, maar de acteurs wel. Goed.

Derde dimensie.

Het nieuw leven inblazen van de ouderwetse avonturenfilms met de beroemde drie musketiers pakt wonderwel geslaagd uit. Dat komt omdat ondanks de spektakelaanpak er een behoorlijk dosis humor aan de film is toegevoegd. Niet dat alle grappen en grollen even goed werken, maar ze komen het luchtigheidsgehalte vaak wel ten goede. Een en ander resulteert in typisch popcornvermaak, met het verstand op laag.

Originaliteit is dus vaak ver te zoeken, maar in goedbedoelde pulp als dit mag dat de pret vooral niet drukken. De cast, met regisseur Andersons vrouw en vaste kracht Jovovich voorop, heeft er zichtbaar plezier in en de decors zijn vaak prachtig. Evenals de kleurrijke kostuums. Ook de actie wordt goed verzorgd in beeld gebracht en het tempo ligt hoog.

Dat The Three Musketeers in 3D zou worden uitgebracht is goed te merken. Een aantal typische filmfoefjes op het dimensionale gebied proberen iets meer toe te voegen dan de doorsnee diepte waarop men menig filmliefhebber tegenwoordig trakteert. Desondanks blijkt de derde dimensie ook hier vooral een prettige bijkomstigheid in plaats van hoofdzaak te zijn.

De bluray komt, naast de DVD en digitale kopie, in twee optionele versies: 3D of gewoon. Tevens bevat de fraai uitgevoerde, in kartonnen case gestoken, release een waar arsenaal aan extra’s en interviews.

Met dank aan MVSP & DFW voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Onderhoudende clichés.

Ondanks dat 'Three o'Clock High' nogal wat clichés kent en kon aansluiten op de, in de jaren '80 zeer populaire, lange rij highschool-films' is de aanpak wel een werkende. Prima gefilmd en voorzien van een uitstekende opening, ontpopt zich al snel het simpele verhaallijntje over een rustige jongen die in de problemen komt met de vechtersbaas van de klas. Niet altijd even grappig en sterk, maar degelijk en onderhoudend tot het einde.

Goed.

Tegenvallende cult.

Want deze exploitation is allesbehalve sterk. Wat vooral stoort is het matige plot en dito acteerprestaties. En met name de overbodige sex-scènes.

Toch wordt e.e.a. (m.u.v. de porno) aardig in beeld gebracht en zijn sommige slomo's, ondanks het wel erg trage tempo, leuk.

Redelijk.

Bewegingsvolle begrafenisrede.

De 13 minuten durende kortfilm met dezelfde titel was aanleiding voor Jim Cummings om opnieuw in de rol van overspannen politieagent te kruipen. Wellicht omdat niemand het droog hield tijdens zijn bewegingsvolle begrafenisrede. De titel refereert namelijk aan de Bruce Springsteen classic uit 1975. Er mag gedanst worden. Altijd leuk tijdens het speechen. Er mag dus ook gelachen worden.

Cummings tekende niet alleen voor de hoofdrol, ook vulde hij de regisseurszetel en deed hij de productie. Een waar multitalent. De man die voorheen vooral sier maakte met kortfilms, zet hier hoog in op een langere speelduur. En dat valt te merken. Het is met name de openingsscène waar de film op rust. Verdriet is een ingewikkeld ding en onze held verliest derhalve deels zijn verstand.

Cummings is bovenal sterk in de monoloog, zoals wederom zal blijken verderop in de film, maar een en ander doet wat onevenwichtig aan. Dat zit hem ook in de manier van acteren. Schmieren is hem niet geheel vreemd. Toch komt hij overal gemakkelijk mee weg. Zelfs als blijkt dat hij wel erg veel drama tegelijkertijd krijgt te verduren. Iets wat de geloofwaardigheid en eventuele structuur niet altijd ten goede komt.

***

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Cimino's debuut.

En ondanks dat het niet het sterkste werk van de curieuze regisseur betreft, is het een aangename roadmovie geworden. Buddies Bridges en Eastwood zijn aan elkaar gewaagd, maar het is met name de komische ondertoon die de film lekker licht houdt.

Goed.

De eerste de beste.

Veel SF-fans zullen het er niet mee eens zijn, maar dit alternatieve werkje is een stuk interessanter dan de latere Hollywoodserie en kon wel eens het beste werk van de regisseur zijn. Hoe succesvol Star Wars ook werd.

Toch is deze film geen meesterwerk doordat het magere plot iets te vaak verzand in vormloos saaie, soms nietszeggende, scènes. Onnodig ook, want de kille sfeer zit er al snel in. Met dank aan schitterende beelden en het continu herhalen van verbale observaties en codes.

Goed.

Viva VHS!

Want zo kom je nog eens een zeldzaam filmpje tegen.

Echt veel heeft het echter allemaal niet om het lijf. Want ondanks dat de film een aaneenschakeling van gevechten is, zijn die vaak matig. De stijlen zijn best vermakelijk, maar de nepheid te overduidelijk.

Het gevecht met de hoepel is dan wel weer sterk. En dat is een beetje het hele euvel met deze flick. Wisselvalligheid troef.

Schrok ook een beetje van de Pall Mall Expo-reclame aan het begin van de magnetische band. Voeger werd je er mee om de oren geslagen en dan zie je maar weer eens dat vroeger niet altijd alles beter was. Schandalig eigenlijk.

Matig.

Tickle Me is een film die genoeg geld opbracht voor de studio om deze van een faillisement te redden maar de film an sich is niet veel soeps. Het griezelachtige derde deel van de film is redelijk origineel te noemen voor een Elvisfilm maar zoals zo vaak werkt het allemaal niet. De humor is al helemaal van een laag peil. Wat rest zijn de liedjes voor een bordkartonnen decor. Gelukkig zijn die wel goed. Mede omdat men mocht kiezen uit het brede ouvre van The King ipv standaard liedjes bij films en andersom te verzinnen. Gemiddeld.

Tide of Empire

Dat onderhoudende cinema niet altijd hoeft te zijn voorzien van verbale teksten, bewijst de moderne bioscoophit ‘The Artist’. Al is de hitgevoeligheid van die prent hoogstwaarschijnlijk gevoerd door een Oscar-hype, feit is dat de ‘stomme’ film zo stom nog niet is. Ook deze western uit den ouden doosch verdient een kijkbeurt in het heden, vanwege een entertainend verhaaltje en de soms magische mimiek. Natuurlijk is een en ander gebeten door de tijd, maar ‘Tide of Empire’ komt grotendeels ongeschonden uit die strijd, alle oubolligheid ten spijt.

Redelijk.

Aardige film die het meer van de acteerprestaties moet hebben dan van het magere verhaaltje. Enigszins onderhoudend. Farrell is uitstekend. Redelijk.

Enigszins te pruimen, bizarre komedie uit de koker van de geniale Gilliam. Meer fantasy dan humor. Kan echter net niet tippen aan het werk van Monty Python, de goede cast ten spijt. Redelijk.

Tijden veranderen.

Al ziet het toekomstbeeld van Wells er allesbehalve rooskleurig uit, het levert wel een mooi verhaal op. De uitwerking is degelijk en Taylor zet een uitstekende rol neer.

Uiteraard gedateerd, maar beter behouden gebleven dan vele andere klassiekers. Het eindgevecht is inmiddels lachwekkend, maar over het algemeen genomen is dit nog steeds prettig kijkvoer.

Goed.

Niet zo'n heel beste remake met Pearce. De acteurs doen hun best maar het verhaal verloopt traag, clichématig en is vaak ook een klein beetje saai. Gemiddeld filmpje.

Prima thriller die een tikkeltje clichématig is maar wel prima onderhoudend. De cast is sterk en het verhaal spannend. Goed.

Have no doubt.

Wanneer Marley die woorden uitspreekt tijdens een persboodschap als reactie op de vele berichte in de media over zijn ziekte, krijgt de kijker kippenvel. We hadden hem graag met terugwerkende kracht geloofd. Helaas stierf de rasta in 1981 een veel te vroege dood, vanwege een te laat behandelde kanker. Hoe triest.

Marley had de wereld namelijk een hoop te leren middels zijn geniale teksten. Zo leren we opnieuw tijdens het aanschouwen van deze uitstekende documentaire omtrent zijn leven.De vele interviews zijn indrukwekkend. Soms summier qua compleet beeld, maar wel met hem zelf als narrator. Iets wat eerder ook al zo goed werkte bij 'Imagine', de filmbiografie over die andere muziekheld John Lennon.

Zeer goed.

Het verhaal rammelt een beetje, maar desondanks is dit niet heel onaardig. Zeker niet voor een film met Van Damme. Enigszins onderhoudend en vermakelijk. Redelijk.

Blues blijft.

Een nogal rommelige, maar interessante documentaire over het hedendaagse commentaar van Afro-Amerikanen op Amerika en haar niet al te frisse geschiedenis. Weinig genuanceerd, van Vietnam naar Obama en weer terug. Met het hart op de tong en vooral voorzien van blues. Heel veel blues. Alsof dit verhaal alleen verteld kan worden door oude zwetende zwarte mannen die de racistische ellende van dichtbij hebben meegemaakt. De man van de DVD-hoes steelt het hart gelijk. Hij was er bij. Zegt hij. Zingt hij. Hij was er bij toen de eerste zwarte man werd toegelaten op een blanke school. En dat je daarover maar beter niets kon zeggen. Want anders kwam de Klan wel eventjes langs. Hij was er bij. De man ontroert in alles. Hij houdt de muziek in leven, maar zal de blues blijven?

Nog meer kippenvel ontstaat wanneer een andere oude bluesliefhebber het begin van zijn blindheid toelicht. Hartverscheurend is zijn relaas. Hij moet er zelf ook van huilen. Als hij vervolgens de mondharmonica vult met zijn volledige longinhoud is dat pure blues. En niets anders dan dat. Misschien zijn de hier getoonde mannen niet zo fijnbesnaard als B.B. King en rauwer dan John Lee Hooker. Misschien zijn ze minder muzikaal vaardig als al die andere legendarische tijdgenoten die deze klaagliederen altijd populair hebben weten te houden. Maar wat een inzet. En net zo veel boodschap. En pijn. Want dat de oude mannen pijn hebben zullen we weten.

Des te schrijnender is het wanneer we een groepje meisjes volgen die, eveneens door het leven besodemieterd, hun armoede en ellende verdrijven met hún blues, de rap. Er verandert niets, hooguit de muzieksoort. En die wordt er niet altijd beter op door nog meer ruimte te bieden aan agressievere teksten. Klaagzang wordt revolutie. Tenminste, zo lijkt het. Een rapper die wél heeft gestudeerd legt uit dat Obama een marionet is. Hij begrijpt het, maar kent hij de blues? Hij kent het wel, maar kan het niet. Deze jongen wil praten. Iets wat de oude mannen alleen nog maar kunnen met de gitaar in de hand. Of met de mondharmonica in de aanslag. Kom maar op met die CD. De blues blijft.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Disney-meuk.

Omdat ik mijn nieuwe BluRay speler en FullHD scherm even goed wilde testen, had ik naast het likkebaardende Earth, ook een aantal animatiefilmpjes in huis gehaald. Waaronder deze.

Naast het feit dat de animaties er puik uit zien en dat dit op BluRay (zoals bij alle films die ik totnogtoe heb gezien op BR) bovenmenselijk scherp is, valt er verder inhoudelijk weinig te genieten.

Ten eerste is het, mijns inziens, nogal een meisjes-achtig filmpje dat erg kinderachtig is. Leuk voor kinderen dus zou je zeggen. Misschien leuk voor kleine meisjes dan maar. Op twee redelijke liedjes en een paar aardige animaties na, is het vooral erg gemiddeld allemaal. Met name het ontbreken van enige humor en spanning helpt de film een beetje om zeep. DIt is iig geen Bolt kunnen we rustig stellen. En al was dat ook geen meesterwerk, toch was die meer onderhoudend dan deze meuk.

E.e.a. zal heus wel goed komen nu Lasseter terug is en Pixar verkocht is aan Disney, maar dit product doet meer rieken naar wanprestaties als Chicken Little dan naar de echte Disney-classics.

Zoetsappig sprookje.

Deze tweede sequel op de spinoff van Peter Pan is best aardig, maar zakt tegen het einde in wel erg veel zoetsappigheid weg. De doelgroep zal zich er echter weinig aan storen. Het eerste gedeelte is nog enigszins vermakelijk en de animaties zijn niet gek voor een straight-to-DVD/BluRay project.

Doorsnee.

Beter deel 2.

Terwijl dit doorgaans bij Disney net andersom is.

Het heeft i.d.d. weinig van doen met deel 1. Verhaaltje is iets sterker maar blijft kinderachtig en dus voornamelijk op de kleintjes gericht.

Viel ook mij niet tegen en was vaak oogverbluffend op het 1080p-scherm. Met dank aan de blauwe schijf.

Redelijk.

Kleurende karakters.

Een mooi gefilmde en knap in elkaar gestoken ‘remake’ met een hoog aantal steracteurs. Oldman wordt na zijn pensioen opgetrommeld om een mol te ontmaskeren binnen de Britse geheime dienst MI6. De bijzondere karakters geven extra kleur aan deze spionagethriller die zelf ook in de jaren zeventig lijkt te zijn vervaardigd. Door niets voor te kauwen tijdens het verhaal, wordt vanzelf enige oplettendheid afgedwongen en daardoor de betrokkenheid van de kijker verhoogd.

Zeer goed.

Enigszins onderhoudend romantisch drama dat destijds de blockbuster der blockbusters was. Alle lovende kritieken en kisten vol prijzen ten spijt, is dit een flauwe verfilming van het bekende verhaal, met sterrencast en superbudget. Het acteerwerk is bij vlagen matig. Gemiddeld.

Sfeervolle Hitchcock die romantiek als boventoon voert. Redelijk voorspelbaar maar nog steeds onnavolgbaar mooi. Goed.

Enigszins vermakelijke film die af en toe wat onevenwichtig aanvoelt qua genre. De acteerprestaties zijn absoluut puik, maar echte betrokkenheid ervaart de kijker nauwelijks. Ook bevat de film nogal wat saaie stukken. Gemiddeld.

Prachtige en sfeervolle klassieker met een meesterlijke Peck. Sterk verhaal en zeer mooi gefilmd. Voelt nauwelijks gedateerd aan. Een aanrader. Zeer goed.

Leuke Miami Vice-episode.

En natuulijk doorspekt met een heerlijke soundtrack. Dance Hall Days, love! En vele Hammeresque tunes etcetera.

Neen, de achtervolging is eerder redelijk. Friedkin kan beter.

Het verhaaltje is niet op alle punten voorspelbaar, maar het einde verprutst een hoop: Petersen's sidekick die nog even bij zijn weduwe langsgaat om te melden dat ze nu voor hem werkt. En de twee dames, ahum. En het gelariekoek bij de advocaat. Dit soort eindes die een aaneenschakeling zijn van plotjes-afneukers kunnen funest zijn voor een film. Het laat in i.i.g. een vreemd smaakje achter in de mond.

Erg gekunsteld. En shit, komt Petersen daar nog even voorrijden in de allerlaatste scene? Wat den fuk. Hij is nog maar tien minuutjes dood, zo erg misten we hem niet. Waar is zoiets in de vredesnaam goed voor..

Toch is het overgrote deel vermakelijk en onderhoudend. Met dank aan een sterke Dafoe en Turturro. En het (deels) omzeilen van cliché's.

De BluRay is helaas niet netjes geremasterd, maar goed. Het is heden ten dage op dat gebied nog te veel wildwest, zoals we inmiddels wel weten.

Goed.