Opinions

Beroemd met barstjes.

De klassiekerstatus van ‘The Girl Who Leapt through Time’ is bekend, de vraag rijst of deze terecht is natuurlijk. Dat men over een mening eindeloos kan twisten is duidelijk, maar een aantal feiten liegt er niet om. Ook niet aangaande deze beroemde anime. Zo zou je rustig kunnen stellen dat de animaties mooi, maar tevens ietwat saai zijn. Een echte streling van het oog zit er niet in, al zijn de scènes waarin de heldin door de tijd heen springt soms prachtig.

Het is met name het verhaaltje dat helaas niet altijd standhoudt. Van enige waterdichtheid kan men de film helaas niet betichten. Dat is geen ramp, maar tegen het einde begint het tijdreizen nogal wat barstjes te vertonen. Iets wat bijna inherent lijkt te zijn aan dit gegeven in films. Al zijn er betere uitvoeringen denkbaar. Een en ander zou weinig schelen als men minder gekunsteld een einde aan het een en ander had willen breien. Of dat men tijdens dat breien geen steekjes had laten vallen.

Desondanks is Toki o Kakeru Shôjo een luchtig weghappende film, die toentertijd niet voor niets allerlei prijzen in de wacht sleepte. En ondanks dat de film soms ook wel eens tot vermoeienis toe zichzelf herhaalt, is het allemaal goed te doen. Een romantisch en lief filmpje dat ondanks de ietwat simpele animaties en een aantal plothiaten, de aandacht van de kijker voldoende weet vast te houden. Binnen dit genre valt er echter wel wat beters te beleven.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Douchen met bloed.

Toch is deze actie-horror net iets minder sterk dan The Machine Girl. Daar is het verhaaltje net dat beetje vermakelijker. Al gaat men hier met de gore weer een tikje verder, waardoor de bloedfontijnen soms ook ietwat gaan vervelen. Smerig is het allemaal wel.

Goed.

Pinkaew en Jaa flikken het opnieuw na Ong-Bak. Ietsje gelikter maar ook minder dan die film is dit feest voor de actie en vechtsportliefhebber. Met name de trappenscene is ongekend sterk. Goed.

Doc Kilmer.

De wisselvallige Cosmatos scoort met een goede western die vooral opvalt door een excellererende Kilmer die een puike Doc Holiday neerzet. Russell voelt soms een beetje misplaatst als de beruchte held, maar de chemie onderling en een aantal sterke bijrollen maken van deze voorspelbaar verlopende cowboyfilm eentje die voldoende vermaakt.

Goed.

Lichte teleurstelling.

En dat met name door het betere voorgaande deel 'Goldeneye'. Het ligt niet eens zo zeer aan Brosnan maar vooral aan het flauwe verhaal. Dekkers mocht ook even door het beeld lopen.

Redelijk.

Schattig.

En voorzien van wonderschone animaties. Vond dit niet de sterkste Miyazaki, maar de film is wel prettig. Het verhaal is ietwat simpel i.t.t. bijvoorbeeld een Howl. Toch kan ik dit soort kinderfilmpjes als volwassene (ahum) wel waarderen.

De soundtrack, alsmede het niet-muzikale deel, houdt niet over.

Goed.

Synopses.

En waarom je ze nooit moet lezen..

Deze hele film staat hier namelijk van A-Z beschreven. Is het verhaal dan zo dun als die paar regels? Het antwoord is ja. Niet dat dit wat uitmaakt overigens. Het verhaal doet er namelijk niet toe bij deze bizarrre film.

E.e.a. laat zich het best omschrijven als een ode aan pulp. Martial-arts-pulp welteverstaan. Nare dubs, idiote acteerprestaties en belachelijke gevechten, het zit er allemaal in. Evenals belachelijke CGI en blue-screens.

Maar het is zó over de top allemaal dat het leuk wordt. En daarom is de missie van de makers geslaagd. Want de film neemt zichzelf gelukkig nergens serieus.

Er worden musical uitstapjes gemaakt en 'The Way Of The Dragon' lijkt een rode draad te zijn. Verschrikkelijk en expres fout, maar ik kon het allemaal wel waarderen.

Zeer goed.

Detective Sinatra.

Het hoofdpersonage zijn stoere one-liners komen heden ten dage nogal gedateerd over, maar moeten destijds op zijn minst hip zijn geweest. Cinematografisch gezien doet deze detective omtrent Sinatra, die een mysterie probeert te ontwarren, vooral denken aan het betere TV-werk.

Het plot is interessant maar tevens dun op bepaalde punten. Naast dat de film een mooi tijdsbeeld geeft, hangt een en ander om de 'coolness' van Ol' Blue Eyes. Anno nu is dat toch wel een beetje ontdooit, tenzij een van zijn albums draait.

Redelijk.

Heerlijke humor uit de koker van het bekende trio. Kilmer schittert in deze vermakelijke komedie. Goed.

Van cult gesproken.

Ondanks de reli-thematiek en midnight movie-achtergrond, is dit toch vooral een vermakelijk werk waar men niet van alles achter hoeft te zoeken. Bloederig, bevreemdend en mooi, maar soms ook uiterst wisselvallig. Menig interview met de regisseur duidt op hetzelfde, al is de boodschap omtrent Lennon's relatie met deze psychedelische western anders dan die van de beroemde documentaire over The Elgin. Het maakt de surrealistische belevenis er niet minder om.

In het interview op de DVD beweert de regisseur, onder snelle montage, dat het de langst bebaarde Beatle was die de film tot een succes maakte. Iets wat hij zelf tegenspreekt in de beroemde documentaire. Lennon en zijn mainstream-gedachte hebben de film namelijk genadeloos doen floppen, door hem te vertonen in de grote bioscopen. Ondanks alle goede bedoelingen. Niet dat het er echt toe deed, want de film had inmiddels, terecht, een grote schare fans en keerde weer snel terug naar het obscure theater. Alwaar hij tot het einde zou blijven draaien. Van cult gesproken.

Goed.

Soapslasher.

Simpele slasher die vooral gered wordt door de soapachtige ontwikkelingen en een lichte, doch uiterst prettige, dosis humor. Aardige acteerprestaties, leuke kills en een fijne soundtrack maken dit een fijn en luchtig horrorfilmpje.

Goed.

Een wat mindere Hitchcock door een enigzins misplaatste Andrews en een wat voorspelbaar verloop. Toch bovengemiddeld.

Summiere schetsen.

Wanneer de Nederlandse regisseur van de bekroonde kortfilm Father & Daughter, Michael Dudok de Wit, wordt gevraagd door de legendarische Japanse animatiestudio Ghibli om een langere film te maken, levert dat deze The Red Turtle op. Oftewel La Tortue Rouge. En ondanks dat zijn werknemers hem als nogal een perfectionist omschrijven in de op de bluray bijgevoegde docu Het Verlangen van Michael Dudok de Wit, krijgt hij de film op tijd af. En met prima resultaat, mag je rustig stellen.

Visueel gezien eenvoudig maar daardoor waarschijnlijk wel des te mooier. En ook qua verhaal is het allemaal niet heel erg ingewikkeld. Summier bijna. Al kun je er diverse kanten mee op, als je wilt. Dat laatste zou wat afbreuk kunnen doen aan het realistisch ingeslagen en indrukwekkende eerste half uur, maar wellicht ook een verrijking kunnen zijn. Het is maar hoe je het bekijkt. Hoe subjectief de beleving van film ook moge zijn, dat The Red Turtle een succes werd is een feit.

Het verhaal dat wordt geschetst, ontroert regelmatig. Met name aan het begin, wanneer het makkelijk is om mee te leven met de hoofdpersoon. Zijn wanhoop is voelbaar. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat niet alles even meeslepend werkt. Ondanks de dik aangezette soundtrack. Toch is deze minimalistische animatiefilm de moeite van het aanschouwen waard. Misschien is al het bewieroken wat overdreven, de film weet evengoed te beklijven.

Goed.

Met dank aan Lumière voor het recensie-exemplaar.

Martelgang.

Voor de kijker weliswaar, want het niveau van deze 'drama-horror' is allesbehalve goed. Na een gemiddeld eerste kwartier zakt de film weg in melodramatische kitsch waarbij de gore eveneens nep aanvoelt. Misplaatst tevens, omdat het empatisch vermogen bij de kijker enigszins op de proef wordt gesteld. Vooral omdat de film zichzelf uiterst serieus neemt.

Alles in een standaard Hollywoodiaanse verpakking met het weinig overtuigende koppel voorop. De zeer slecht uitgevoerde twist, lijkt meer op een mislukte poging van de makers om zich een kont te draaien uit deze draak.

Matig.

Onderhoudende en vermakelijke film. Geen meesterwerk maar nog steeds sterk genoeg voor het 3-sterren-predikaat. Tevens een van Schwarzeneggers betere films. Goed.

Ruime remake.

Zo leuk als het er aan toe ging in Paul Verhoevens hit met Schwarzenegger wordt het helaas niet, maar de poging is niet helemaal mislukt. De cheesy eighties (1990) bieden echter een betere voedingsbodem aan dit soort vermaak, wat anno nu gelijk een stuk grimmiger van toon is. De lol is er een beetje vanaf en dat komt de film niet helemaal ten goede. Deze remake, die ruim met dat begrip omgaat, kent een hoog actiegehalte maar op een paar leuke vondsten na voelt het allemaal nogal hol aan.

Redelijk.

De Director's Cut.

Ken de 'gewone' versie dus niet.

Blij eindelijk weer eens een filmpje te hebben gezien die onder de huid kruipt. Vond het verhaaltje erg sterk uitgevoerd namelijk. Ook visueel gezien is e.e.a. een feestje.

Het zal niet een ieders kopje thee zijn, maar het geschmier van sommige acteurs neem ik op de koop toe. Past in de film en ook een beetje bij die tijd. Zo geeft Dietrich een nieuwe impuls aan het woord zwoel.

Welles is zeer goed evenals Heston. De film ademt enorm veel sfeer uit en voorzien is van sterke bijrollen.

Meesterwerk.

Barre berg.

Nog nooit maakte Boney M. zoveel indruk als tijdens deze met prachtige beelden doorspekte documentaire. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarbij je af en toe net zo moedeloos wordt als de door het noodlot getroffen bergklimmers, die tijdens hun barre tocht de dood menigmaal in de ogen staren. En dat is een knappe prestatie. Spannend en meeslepend, alsof je er zelf bij bent.

Zeer goed.

Anthony's Tourist.

Deze remake is niets meer dan een luchtig tussendoortje, voor wie de botox-lippen van Jolie en de eyeliner van Depp niet storend zijn. Het houdt allemaal niet over en de verplichte twist ziet een ieder van mijlen ver aankomen. Een amper werkende romantische leidraad, een klein scheutje humor en een redelijke dosis standaard-actie ronden het geheel af naar een zeer gemiddeld filmpje.

Doorsnee.

Hap-slik-weg.

En dat is prettig bij dit soort filmpjes.

Niets ingewikkelds aan, geen enkele character-uitdieping of iets wat dies meer zij. Heeft dit ook niet nodig.

Lekker knallen met het verstand op 0. Niet de beste binnen het genre (is inmiddels al bijna een genre an sich), maar wel vermakelijk en vooral onderhoudend. Carlyle blijkt echter wat misplaatst. Zeurderig zijplotje ook.

Redelijk.

Juiste toon.

Accorsi steelt de show in deze aandoenlijke komedie die nergens te zwaar wordt, ondanks enkele tranentrekkende scènes. Hij is de vader die in continu conflict is met zijn puberende dochter en anarchistische broer. Door zo goed mogelijk de vaderrol te willen vertegenwoordigen verwaarloost hij zichzelf op liefdesgebied, hetgeen broer en dochter natuurlijk niet willen laten gebeuren. Marcorè en Cipriani overtuigen in die rollen.

Met prachtig kleurgebruik en voorzien van een fenomenale soundtrack biedt regisseur Claudel een intiem en lief filmpje dat eerder voor de vrolijke glimlach dan voor het schaterlachen gaat. Een mooi geschoten romantische feelgood, die knipoogt naar de Italiaanse komische cinema van weleer, maar tegelijkertijd voldoende eigen is. De chemie tussen de acteurs en actrices is in sommige gevallen bijna tastbaar en er wordt uitstekend geacteerd.

Lumière heeft de DVD-release voorzien van vele extra's, waaronder een interessant interview met de regisseur. Het mooiste extraatje is echter de CD 'La Tarantella' die de filmmaker enkele jaren geleden voor het eerst hoorde en 'ooit wel moest gebruiken als soundtrack'. Wonderschone barokmuziek die men rustig mag scharen onder het kopje aangenaam klassiek. Uitschieter is het schitterende openingsnummer 'Luna Luneda', een liedje dat gelijk vrolijk stemt en de juiste toon voor de film zet.

Geweldig.

Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar.

Zonder synopsis.

De film kent een enigszins originele invalshoek qua uitwerking van een gegeven dat we al in verschillende jasjes voorbij hebben zien komen. Een goed verhaal verdient het om zo af en toe opgepoetst te worden, zo denkt men altijd al in filmland. Diegenen die helemaal niets weten van de synopsis van Tower Block komen dan ook het minst bedrogen uit. De lol van de plotselinge omschakeling van een zoveelste Engels misdaad-drama naar griezelige thriller is er sowieso iets te snel vanaf. Die valt ook niet langer uit te stellen omdat mensen nu eenmaal trailers en plotlijnen eisen, alvorens ze een film durven aanschouwen. Toch zit de grootste kracht van de film juist in dat moment van verbijstering door het onbekende.

Wat rest is een andere benadering van een vrij bekende plotlijn. Gebaseerd op een ietwat kleurloos scenario, waarbij de clichés niet geschuwd worden. Daarbij komt dat de goofs en onlogica iets sneller opvallen dankzij de simpele setting. Toch kent Tower Block een aantal spannende momenten, maar echt schrikken doet de kijker hooguit een of twee keer. Dat zit hem in het voorspelbare verloop. Gelukkig is er met de casting weinig misgegaan. De acteerprestaties zijn degelijk met een paar uitschieters naar boven. Het is het slachtvee, hoe gemakkelijk gepresenteerd dan ook, dat het onderscheid weet te maken. De acteurs weten de aandacht vast te houden en tillen daardoor het werkje iets boven een doorsnee actie-thriller uit. Veel houdt het echter niet over.

Redelijk.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Geen geschuddebuik.

Een cast met zowel Stiller als Murphy doet iedere lachfilmliefhebber watertanden. Zoiets kan eigenlijk alleen maar tegenvallen en doet dat dus ook. Sowieso is dit meer een heist-film waarbij het script allesbehalve waterdicht is. Echt gelachen wordt er verder niet, althans meer dan een klein glimlachje zit er simpelweg niet in.

Toch is dit aardig en onderhoudend vermaak, met een uitschietende scene waarbij de twee hoofdrolspelers halsbrekende toeren uithalen, hangend aan een immense wolkenkrabber. Je zou er hoogtevrees van kunnen krijgen. Liever had men de kijker echter een schuddebuikende ervaring gegund, maar de humor is helaas ver te zoeken.

Redelijk.

Uptempo drama.

Ondanks de klinkende namen van Karloff en Price heeft dit niets met horror te maken. Wel met drama. Het aardige van deze classic is de vaart waarmee het weinig bijzondere plot verteld wordt. De introductie van vele personages, in combinatie met het zwartwitte beeldmateriaal, zal menig kijker echter wel verwarren.

Redelijk.

Griezelig gegeven.

Een van de beroemdste rampenfilms met sterrencast, naast Airport en Earthquake, is deze Towering Inferno. Doorspekt met goofs en allerlei andere onlogica, maar wel voorzien van stoere one-liners en tranentrekkende soapontwikkelingen. Soms zo subtiel als zeep in de ogen. In dat kader is het verdrietige subplot met Wagner en diens maitresse er eentje die geheid de ogen prikt.

De twee hoofdrolspelers zijn tevens sterk en zitten minder gevangen in het middelmatige script dan bijvoorbeeld Astaire of andere beroemde gezichten, die vooral als seatfillers lijken te zijn aangetrokken. Dat is knap, want McQueen had de makers opgedragen dat het aantal regels tekst van Newman niet dat van hem mocht overschrijden. Het levert gelukkig geen ridicule dialogen op.

Ondanks een aantal belachelijke plotwendingen weet de film bijna veertig jaar na dato, op een qua beeldkwaliteit zeer geslaagde bluray, nog steeds indruk te maken. Dankzij een royale opbouw, spectaculaire actiescènes en een prima dosis spanning. En natuurlijk die sterrencast en het griezelige gegeven van een wolkenkrabber die vlam vat. Voor een ieder die een en ander met een korreltje zout kan nemen, is dit een vermakelijke rit.

Goed.

Tegenvaller.

Want van Schumacher mag je best iets verwachten naast een visueel mooie vormgeving. Het ziet er allemaal cool uit maar het kon mij weinig bekoren. Wel sfeervol en heel soms zelfs een beetje spannend.

Het verhaaltje viel mij ietwat tegen. Alsmede de uitvoering. Nu stoor ik me niet gelijk aan het feit dat bij mij de hondsdolheid-vaccinatie altijd uitverkocht is. Er zitten echter nogal wat meer flauwigheden en cliché-dingetjes in die minder goed werkten. Sowieso is het een vreemd iets om samen met je broertje, nadat je net ontsnapt bent aan een bovennatuurlijk monster, met twee geweren je gelijk te willen halen. Normaliter zou ik me daar bij een horror niet meteen aan storen, ware het niet dat dit filmpje elke vorm van humor ontbeert. Iets wat bij zo een dunne uitwerking welkom was geweest als we toch van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere tuinen.

Gelukkig zit er veel vaart in en vliegen de minuutjes voorbij. Maar zo zie ik ze helaas iets te vaak voorbij komen. De scène waabij Wirth zich van zijn masker/ huid ontdoet, is een dieptepunt in CGI.

Doorsnee.

Magere heist.

Enigszins vermakelijk misdaad-drama dat w.b.t. dat laatste genre nogal wat steekjes laat vallen. Alle clichés op een stokje, maar bovenal voorzien van een zeer onwaarschijnlijk en tam liefdesplot dat als rode draad door de film wordt getrokken. Het lijkt sowieso of Affleck erg veel in de film heeft willen proppen.

De heist-methodes zijn vaak mager, maar de daaruit voort vloeiende actie weer niet. De achtervolgingen en shoot-outs worden keurig in beeld gebracht en het stoere mannen-gehalte is hoog. Het staat echter in schril contrast met het overige wat de film tracht te bieden, inclusief de morele eindplicht. Hoe onderhoudend e.e.a. ook is.

Redelijk.

Typische Troma.

Naast een van de beroemdste, tevens een van de leukere pulpfilms uit de beruchte stal van Troma. Het verhaaltje over een gepeste nerd die na een dosis chemisch afval verandert in een wrekend monster is belachelijk qua uitvoering, maar wel vermakelijk. En een typisch gevalletje van 'zo slecht, dat het goed wordt'. Iets wat vaak ten onrechte van films wordt beweerd maar in dit geval ook echt blijkt te kloppen. Hoe expres gegenereerd dan ook.

Goed.

Meesterlijke animatie. Inmiddels misschien onbegrijpelijk voor de jeugd van tegenwoordig maar dit was mid jaren 90 verbluffend. Nog steeds staat het sterke verhaal, de nog sterker gecaste stemmen en de heerlijke humor garant voor een geslaagde filmavond. Drie en een halve ster, kortom zeer goed.

Wederom scoorde Pixar met dit formidabele deel twee. Humor van de bovenste plank en animatie om nog steeds je vingers bij af te likken. Welk deel het beste is moet een ieder maar voor zich bepalen maar er is nauwelijks verschil qua klasse. Deze en deel een zijn baanbrekend geweest voor de technieken van de huidige animatiefilms. En daar kan nog steeds geen olifant of panda tegenop. Zeer goed..